25-08-05

Wie doet het met wie?

Wie doet het met wie?

 

De officiële verklaring dat minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael een relatie heeft met radiojournaliste Greet Op de Beeck was gisteren even wereldnieuws in Vlaanderen. De toekomst zal uitwijzen of Greet nu echt de ‘slimste vrouw ter wereld’ is.

 

Ik was niet van plan erover te schrijven, zoals ik dat ook niet doe over andere politici uit gelijk welke partij.

 

Wat iemand tussen de lakens en achter gesloten gordijnen uitvreet, is niet mijn zaak en niet voor het grote publiek bestemd. Dat moet zo iemand in de eerste plaats tegenover zichzelf kunnen verantwoorden. Het gaat mij en jullie niets aan of ze hun secretaresse aan elkaar uitlenen, dat ze een voorkeur uitspreken over een bepaalde dokter om de gevolgen van te veel stress te behandelen, dat ze graag aan de leiband over het tapijt kruipen of dat ze een nachtelijke vlucht uit een iets te hoog raam als vakantieongeval voorstellen.

 

De grote moraalridders die vandaag een verwijtende vinger uitsteken, bekennen eigenlijk hun jaloezie. Mannen die Dewael ‘hypocriet’ vinden, betreuren gewoon dat zij er zelf niet in slagen van een jonge, knappe en intelligente vrouw aan de haak te slaan. Vrouwen die het ‘schandalig’ vinden, betreuren misschien in hun onderbewustzijn dat geen enkele politicus belangstelling voor hén heeft.

 

Mijn moreel oordeel is iets breder dan het gerampetamp van twee bekenden: wie zonder zonde is, werpt maar de eerste steen. Maar let op: zondigen in gedachten telt ook mee!

 

Wat me wel verontrust, is het feit dat steeds meer journalisten (die onafhankelijk zouden moeten zijn) het hoofdkussen delen met een politieke figuur.

 

Er is altijd al een spanningsveld geweest tussen journalistiek en politiek. In een niet zo ver verleden waren er zelfs journalisten die tegelijk een politiek mandaat vervulden. Hubert Leynen, hoofdredacteur van het Belang van Limburg, was senator. Jos ‘Kop’ Van Eynde, hoofdredacteur van Volksgazet, was kamerlid. Manu Ruys, hoofdredacteur van De Standaard, had een bijbaantje als verslaggever van het Parlement.

 

Vroeger kon veel. In de jaren ’70 was het niet abnormaal dat de echtgenote van een redactiesecretaris van het liberale Het Laatste Nieuws, gemeenteraadslid, provincieraadslid en zelfs bestuurslid van de VRT was voor… de Volksunie!

 

Soms werd wel ingegrepen. Toen Alexandra Colen parlementslid werd voor het Vlaams Blok, schreef de directeur Frans Crols van Trends heel discreet dat zijn blad ‘omwille van de journalistieke deontologie en met spijt in het hart’ geen beroep meer zou doen op de pen van haar echtgenoot Paul Beliën. Een maatregel die zou genomen worden ‘voor elke journalist waarvan de echtgenote geëngageerd was bij gelijk welke andere partij’.

 

Toch stelden we jaren later vast dat bij voorbeeld Wim Daeninck, redacteur én regionaal politiek commentator bij de als katholiek bekend staande Gazet van Antwerpen, in een Antwerpse districtsraad zetelde voor de Sp.a!

 

Vandaag pikt het publiek niet meer, dat actieve journalisten tegelijk een politiek mandaat vervullen. Het gebeurt dus subtieler. Ze worden gepakt op hun zwakste plek en krijgen ‘pillow talk’ ingelepeld. 

 

Het begon met Els De Temmerman die viel voor de charmes van CVP-partijvoorzitter Johan Van Hecke. De invloed was niet echt merkbaar, haar journalistiek werk was voordien al erg ‘georiënteerd’ en ‘geëngageerd’.

 

Opvallender was het uitvoerige én eenzijdige verhaal van een in opspraak gekomen politica op twee zaterdagse pagina’s van De Morgen, terwijl de hoofdredacteur van dat blad het bed deelde met haar advocate.

 

Op De Standaard kent men er ook wat van. Politica van verschillende partijen hebben zich aan de zijde van redacteurs gewrongen en dat merk je in de kolommen. Om maar een voorbeeld te geven: schrijft die krant nog over het vrij onderwijs of alleen over het pluralistische (lees ‘vrijzinnige’) net, zonder zich te 'generen'?

 

De relatie van een minister met een radiojournaliste is andere koek. Uiteraard behoort de relatie zelf tot hun privé-sfeer. En ik ben het er volledig mee eens, dat zij over die relatie geen andere verklaringen dienen af te leggen dan de twee woorden ‘En dan? Et alors?’.

 

Alleen mag ‘privé’ geen synoniem zijn van ‘wat het daglicht niet mag zien’. De VRT-top werd, weken voor de relatie uitlekte, al ingelicht. Heeft zij toen maatregelen genomen om die radiojournaliste van het politieke nieuws weg te houden, misschien zelfs helemaal van het nieuws en een administratieve functie gegeven? Neen.

 

Tot Koen Meulenaere in Knack de relatie in een satirisch stukje ter sprake bracht. Een stukje journalistieke literatuur, dat steeds zo hilarisch is dat niemand weet wat er nu wel of niet van te geloven. Daarna informeerde Het Nieuwsblad bij de bron en wekte de indruk het verhaal ‘ernstig’ uit te brengen. Minister Dewael nam de vlucht vooruit en verspreidde een officiële verklaring over iets waar eigenlijk niemand zaken mee heeft. Pas toen  greep de VRT in. Greet Op de Beeck is op dit ogenblik geen journaliste meer en zal binnen het grote VRT-huis een andere functie krijgen.


Het zijn haar bazen die zich moeten verantwoorden bij de luisteraars. Niet de minister of de journaliste, die het spel deontologisch correct speelden.

 

Meer achtergrondinformatie over het reilen en zeilen in de perswereld staat elke maand in AN AchterhetNieuws, onafhankelijk magazine over de media.



 
 


14:51 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-08-05

Gepakt in hun eer

Gepakt in hun eer

  

Gelukkig zijn de aanbevelingen en adviezen van commissies allerhande niet bindend. Ze schudden alleen wakker en zetten tot nadenken aan. En dat is goed. Meer hoeft niet. De Antwerpse schepen Dirk Grootjans heeft de aanbevelingen van de Privacycommissie onderzocht, er ernstig over nagedacht en ze als een wijs man naast zich neergelegd.

 

Het is namelijk zijn bedoeling om door middel van huisbezoeken het juiste aantal bewoners van een woning te laten vaststellen, na te gaan of deze mensen legaal in ons land verblijven en in welke omstandigheden zij leven. Er is dus zowel een politioneel als sociaal controleluik aan verbonden. Volgens de Privacycommissie kan dat niet.

 

Ik geloof niet erg in het resultaat van dit initiatief. Je kan niet zomaar onaangekondigd bij iemand binnenvallen zonder huiszoekingsbevel. En als je er dan enkele mensen aantreft, die niet op dat adres ingeschreven staan, kunnen die toch toevallig op bezoek zijn? Als je vooraf het bezoek aankondigt, heeft het natuurlijk helemaal geen zin.

 

Maar daar gaat het niet over. De essentie van het verhaal is, dat mensen die hier niet mogen verblijven, die in mensonwaardige omstandigheden wonen en dit vaak zelf veroorzaken door andere hygiënenormen dan de onze te hanteren en daardoor ook burenoverlast veroorzaken, die bepaalde steunvoorzieningen ondermijnen en uitbuiten, niet zouden mogen betrapt worden omdat het hun privacy schaadt.

 

Wellicht heeft de commissie naar eer en geweten en vooral volgens het boekje haar plicht gedaan en het enige advies uitgebracht dat mogelijk was. Er zijn in dit land nogal wat wetten en decreten die het onmogelijk maken om wantoestanden (zelfs misdrijven) te verhelpen of te voorkomen. Daarom hoeven we niet te hard te zijn voor de commissieleden. Maar als zij zich baseren op officiële regelgeving, dan moeten gewoon die regels veranderd worden. En als dat niet mag ‘van Europa’, dan moet Europa maar eens kiezen: buigen of barsten.

 

Natuurlijk mag een overheid controleren of mensen zonder middelen van bestaan en zonder geldige papieren in dit land verblijven. Dat doet ze op de luchthaven toch ook?

 

Natuurlijk mag ze huisbezoeken afleggen en noteren of de bewoners daar werkelijk ingeschreven staan en hun steun niet berekend is voor een alleenstaande. Als ik in een hotel verblijf, moet ik ook een formulier invullen, gebaseerd op mijn identiteitskaart, dat elke ochtend door de politie wordt opgehaald.

 

En die discussie over camera’s in de straat moet ook maar eens afgelopen zijn. Elke zondagochtend zendt elke officiële tv-zender van West-Europa live beelden uit van de voornaamste pleinen in grote steden. De Antwerpse Grote Markt, de Vrijdagmarkt van Gent, een zeedijk in Nederland, een bergpad in Tirol,… Ik zie die camera ook niet staan. Maar misschien wil ik op dat ogenblik op die plaats en in dat bepaalde gezelschap niet door heel Europa betrapt worden. Dat is ook schending van mijn privacy.

 

Al kan het mij weinig schelen of de wijkagent eens onverwacht een borrel komt drinken of een stiekeme camera registreert dat ik over de Grote Markt van Antwerpen loop.

 

Toen ik eens aarzelde met een schoolrapport tevoorschijn te halen, zei mijn vader zaliger: “Voor wie niets te verbergen heeft, is het een eer gecontroleerd te worden!”

 

Dirk Grootjans… een politicus die de mensen eer betuigt! Wie zich in zijn eer gepakt voelt, mag het zelf uitleggen.





19:04 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-08-05

Autocontrole aan 30 km per uur

Autocontrole aan 30 km per uur

 

Politici, pr-bureaus en volksopruiende actiegroepen weten het wel: deze periode van het jaar is de beste om in het nieuws te komen. Gewoon wachten tot de mensen terug uit vakantie en de komkommers plukrijp zijn.

Ook minister Landuyt weet dat en haalde op enkele dagen tijd twee keer het nieuws. Eerst stelt hij voor om auto’s slechts om de twee jaar naar de controle te sturen. Daarna dringt hij aan bij gemeentebesturen om tegen 1 september zeker de snelheidbeperking tot 30 km/u in een schoolomgeving in te voeren.

 

Bij gebrek aan ander nieuws, wordt dit uitvoerig uitgesmeerd en ik gun meneer Landuyt zijn ten minutes of glory. Hij heeft het al zo moeilijk, om iets overtuigend gezegd te krijgen met zijn lijzige stem. Ik gun het ook de collega’s die toch niet altijd de onheilsboodschap van te hoge olieprijzen kunnen blijven herhalen. Ik blijf alleen op mijn honger zitten, wat een kritische benadering betreft.

 

Dat de autocontrole eens in vraag gesteld wordt, is een goeie zaak. Soms is ze te oppervlakkig, soms te streng. Bovendien verschilt ze van station tot station. Hoewel je er (verplicht) klant bent, is vriendelijkheid vaak ver te zoeken. Steun en goede raad krijg je er niet mee. Eigenlijk komt het alleen op betalen aan. Dat heeft dus niets met verkeersveiligheid te maken.

 

Afschaffen dan maar, die handel? Neen, een voertuig in het verkeer moet technisch in orde zijn en dat kan best tussendoor gecontroleerd worden. Maar dan liefst door een onafhankelijke instantie en niet tegen betaling. Mijn belastingcontrole gebeurt toch ook niet door een accountantskantoor dat me zijn diensten factureert en me bij elke kleine fout het hele huiswerk tegen een nieuwe factuur laat overdoen?

 

Vertrouwt de overheid toch een zelfstandig, commercieel bedrijf voor die controle, dan kan het net zo goed door de gewone garagehouder gebeuren. Die maakt eerst het voertuig in orde en levert dan een groene kaart af. Blijkt tijdens steekproefcontrole dat het voertuig niet in orde was, kan die garagehouder daarvoor ter verantwoording geroepen worden. Zo simpel is het.

 

Waarom heb ik het onaangename gevoel, dat minister Landuyt ons in de luren legt met zijn zogezegd voordelig voorstel? Omdat ik vrees dat de controlecentra weldra hun prijzen zullen verdubbelen en er over enkele jaren een minister de controle opnieuw jaarlijks maakt zonder dat de prijzen dan zullen dalen.

 

Paranoia? We hebben nog ooit een minister gehad die ‘zonder commentaar’ een eenmalige bijdrage vroeg van de zelfstandigen. Het jaar daarop heette ze ‘voorlopige, eenmalige bijdrage’. Nu zijn we 10 jaar later en is de naam ingekort tot ‘voorlopig eenmalige bijdrage’. Ik vertrouw ze in Brussel voor geen moer!

 

En toch twijfel ik soms of ze nu zo gewiekst zijn, ofwel gewoon oliedom. Neem nu die snelheidsbeperking. Ik hoorde Bert Anciaux ooit op tv een pleidooi houden tegen het optrekken van 120 km/uur op de autostrade, zelfs alleen ’s nachts, omdat hij niet wilde dat er een kind zou doodgereden worden. ‘k Heb geen idee welke opvoedkundige principes Bert Anciaux erop nahoudt, maar mijn kinderen hebben nooit ’s nachts op de autostrade rondgelopen.

 

In de omgeving van scholen kan ik er wel enig begrip voor opbrengen. Maar laten we dan toch niet zo ridicuul doen, van de snelheid te beperken tot 30 km/uur. Er is geen enkele wagen die enkele kilometers aan een stuk die lage snelheid kan volhouden zonder een paar keer stil te vallen.

 

Enkele gemeenten, en dat zijn degenen die nu door Landuyt onder druk worden gezet, hebben geen gewone, maar elektronisch gestuurde borden besteld. Ze beperken de snelheid alleen bij het begin en het einde van de lessen. Niet ’s avonds, tijdens de weekends of tijdens de schoolvakanties. Op lokaal vlak bestaan er dus toch politici met gezond verstand.

 

En wat het gevaar aan schoolpoorten betreft, laat de politie eens strenger optreden tegen moeders die met hun auto tot in de klas zouden rijden omdat hun zoon- of dochterlief de avond tevoren te laat tv heeft gekeken en nu te moe is om te stappen. Goed, dat is (misschien) overdreven. Maar het minutenlang parkeren op voetpaden, het hinderen van doorgaand verkeer, het uitwisselen van de laatste roddels langs de open raampjes, enz… is veel gevaarlijker dan een voorzichtige chauffeur die goed uitkijkt en tegen 50 km/uur rijdt waar dat kan.

 

Misschien moeten we maar eens terug ‘de rij’ invoeren, waarbij de kinderen gedisciplineerd en onder begeleiding stappen van aan de school tot op een parkeerplaats waar hun ouders veilig kunnen wachten.

 

Dat vraagt moed van de beleidsvoerders, een extra-inspanning van de leerkrachten en vooral een beetje opvoeding van de (groot-)ouders.

 

Aan dat eerste en dat laatste ontbreekt het soms.


18:59 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-08-05

Ik ben ze zat, die callcenters

Ik ben ze zat, die callcenters…

 

Nadat ik al maandenlang ettelijke keren uit mijn zetel gebeld werd, net tijdens een nieuwsuitzending of in het midden van een spannende film, door een voor mij te jonge man of te oude juffrouw met ‘een fantastisch voorstel waar ik zeker interesse in zal hebben’, heeft telefoonoperator Télé2 me nu een brief gestuurd.

 

Ik begrijp zo’n bedrijf niet. Dienstverlening in de telefonie is toch geen amateuristisch wafelenbakgedoe van een jeugdbeweging die het goed bedoelt, maar er net niet in slaagt omdat ze het maar een keertje per jaar kan oefenen?

 

Neen, Télé2 is een wereldspeler met internationale ervaring, de beste verkoopstrainers, de hoogst geschoolde marketingadviseurs, astronomische promotiebudgetten en een hele batterij duurbetaalde topmanagers die allemaal zouden moeten weten hoe het moet. En toch bakken ze er niks van.

 

Ho ja, de omzetcijfers zien er voorlopig goed uit. Om de zoveel weken drinken ze er champagne en de verkoopsploeg danst dan doorheen de kantoren een polonaise, al zingend ‘Olé olé olé, wij werken voor Télé2, voor Télé2, Hoezee!’.

 

Maar het is allemaal zo nep als het kan zijn. De klanten worden binnengesleurd langs de voordeur en ondertussen lopen ze langs de achterdeur weer buiten omdat ze zich geforceerd en getild voelen.

 

Om te beginnen zijn er die telefoontjes. Ze komen mijn strot uit! Niet alleen omdat ik ongevraagd gestoord word, maar vooral omdat ze niet professioneel zijn. Ik hoor zo de verveling uit de stem. Ik hoor dat ze die dag hun lesje al voor de 236ste keer afdreunen. Ze zijn een soort zombie geworden. Ze snappen niet eens meer dat ze met mij praten, want in een onbewaakt moment word ik (jawel, precies zoals ze het op de cursus leerden) met een bevestigende vraag én met naam aangesproken…

 

 “U wil toch ook goedkoper bellen, meneer Willems!”

 

Willems??? Ze gebruiken nog de naam van de vorige klant! Ze lezen hun lesje af van het pc-scherm en ze tikken geruisloos de code van mijn antwoord in.

 

Sinds kort geef ik geen antwoorden meer. Ik begin zelf vragen te stellen. Daar is zo’n computerprogramma natuurlijk niet op voorzien en die jongens en meisjes met hun hoofdtelefoontje en voor de mond gebogen microfoontje, nog minder. (Zouden zij ook met Télé2 bellen, vraag ik me af?)

 

En dan komt die brief op mijn privé-adres. Er staan drie spellingsfouten in mijn familienaam. Ik draai het papier ondersteboven, achterstevoren, ik houd het tegen het licht… maar nergens vind ik het telefoonnummer of het adres van de afzender. Alleen een groot logo van Télé2. En o ja, een commercieel nummer van een callcenter en het nummer van een postbus.

 

Kortom: alles ruikt naar oplichting. En dat is het ook, wanneer ik begin te lezen.

 

“Onlangs besloot u om een tevreden klant te worden van Télé2…”

 

Ik heb dat nooit besloten. Ik ben géén tevreden klant van Télé2, ik ben helemaal géén klant van Télé2! Ik deed nooit een telefonische toezegging, laat staan dat ik een contract ondertekende. Ik zal dus nooit een factuur van Télé2 betalen en mocht ik ooit door hun toedoen hinder ondervinden bij het telefoonbedrijf waar ik al meer dan 30 jaar klant ben, dan zal Télé2 dat zelf mogen oplossen en mijn schade vergoeden. Desnoods sleur ik de directeur-generaal van achter zijn bureau. Het probleem is: waar woont die peetvader?

 

Met een lezersbrief naar de krant kom ik niet verder, want Télé2 is een gouden melkkoe die de noodlijdende media sponsort met bloedrood zwijggeld.

 

Maar een ding is zeker, door een dergelijke maffia-aanpak ben ik absoluut niet meer geïnteresseerd in hun ‘fantastische voordeeltarieven’.

 

En neen, ik heb geen behoefte aan enige uitleg. Het zal toch wel een foutje van het callcenter zijn. Waarom blijven ze na zo’n tientallen ‘foutjes’ per dag dan nog met dat callcenter werken? Waarom valt Télé2 verdomme de mensen lastig met een callcenter? Als hun advertentiecampagne overtuigend genoeg zou zijn, dan zou ik ze wel zelf bellen om te informeren naar hun  ‘fantastische voordeeltarieven’.

 

Beste meneer of mevrouw of alien van Télé2, ík zal u eens een fantastisch voorstel doen waar u ongelooflijk financieel voordeel aan hebt: laat me gerust en bel me nooit meer op. En als u toch een brief schrijft, doe het dan niet anoniem, stop met te slijmen en dat familiaire toffe-jongens-onder-elkaar geleuter, maar wees gewoon beleefd. Bijvoorbeeld door mijn naam zonder fouten te schrijven.

 

Télé2, o wee, o wee…



17:09 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-08-05

Vacature: minister van Justitie

Openstaande vacature:

Minister van Justitie (m/v)

 

Het binnenlandse nieuws werd deze week bepaald door twee justitionele feiten. Het eerste gaat over een vakantieganger die betrokken was bij een, niet eens dodelijk, ongeval en zonder verder schuldonderzoek in de vergeetput van een Turkse gevangenis geraakt. Het tweede handelt over een zware, buitenlandse crimineel die op z’n dooie gemak en zonder begeleiding de gevangenis mag verlaten en een deel van het economische leven van de hoofdstad gedurende twee dagen lam legt terwijl goedgetrainde interventietroepen er staan op te kijken.

 

Wie destijds een beetje verder keek dan zijn neus lang was, kon ontdekken dat de film Midnight Express uit 1978 van Alan Parker een indoctrinerende propagandaboodschap was uit Amerikaans-Joodse hoek om de Westerse toerist te waarschuwen voor een vakantie in Turkije, in plaats van aan de Rode Zee in Israel.

 

Deze verborgen agenda deed evenwel geen afbreuk aan de reële weergave van de toestand in Turkse gevangenissen. Vandaag zijn we meer dan een kwarteeuw later en er is weinig veranderd. De Turkse gevangenis bestaat uitsluitend uit een afgesloten ruimte zonder voorzieningen. Gevangenen, zelfs in voorhechtenis of veroordeeld door een schijnrechtbank met nep-verdediging, moeten voor alles betalen: eten, dekens, toiletpapier, medicijnen, een ligplaats, een staanplaats. Zonder geld, rot je er weg.

 

Op zich is er niets op tegen dat veroordeelde misdadigers voor zichzelf moeten zorgen en dat ze niet teren op gemeenschapsgeld. Bij ons zien we te vaak ‘onvermogenden’ verdedigd worden door de duurste pleitbezorgers. Maar zolang er geen veroordeling is, dus geen bewijs van schuld, kan geen regime zich beroepen op het beschermen van de maatschappij, op wraak of vergelding, op straf...

 

Als Turkije dat niet beseft, geeft het zichzelf een nul op haar EU-examen.

 

Komt daar nog de vraag bij, waarmee een heel consulaat of een uitgebouwde ambassade eigenlijk bezig is, wanneer het drie dagen moet duren voor een landgenoot in nood, in dezelfde stad kan bezocht worden. Akkoord, Istanboel is een grote stad, maar de wagens rijden er ongelooflijk snel!

 

Het andere uiterste beleefden we bij ons. Een zware gangster met Franse nationaliteit en van Magrebijnse herkomst, maakt uitstapjes zonder bewaking. Het gaat hier dan niet over ‘een jongere’ (de nieuwe term die door het Centrum van Gelijke Kansen en Racismebestrijding aan journalisten wordt aangeraden om kutmarokkaantjes te omschrijven) die de vakantieverveling tracht te doden. Neen, het gaat om een recidivist met een strafblad waarop moord, poging tot moord, gijzeling van minderjarigen, bankovervallen, etc... voorkomen.

 

De hele verantwoording draait rond het feit dat hij al enkele keren voordien zonder problemen op citytrip was geweest. Wat is dat toch voor volksmisleidende onzin van een wereldvreemde ambtenaar! Een dergelijk individu had gewoon nooit die eerste keer mogen onbewaakt buiten komen.

 

Hoe komt die man trouwens binnen het uur aan een geladen revolver en een handgranaat? (Ook na een eerdere vervroegde vrijlating gijzelde hij al mensen met een handgranaat)

Wordt hij dan helemaal niet stiekem gevolgd of minstens gescreend in zijn doen en laten buiten het ‘hotel’?

 

Dat zijn ex-vrouw er last mee heeft, is niet ons probleem. Als ze zich ooit liet inpalmen door een zware crimineel, kon ze weten dat ze vroeg of laat in een Bonnie-and-Clyde-scenario zou terechtkomen en heeft het dus zelf gezocht.

 

Maar dat omwonenden twee dagen lang hun eigen huis niet mogen betreden of verlaten, is wraakroepend. Dat hoofdkantoren van belangrijke bedrijven twee dagen lang gedwongen werkloos zijn omdat de omgeving is afgezet, is economisch onverantwoord.

 

Kunnen al die mensen en bedrijven nu schadevergoeding krijgen van het Fonds voor Slachtofferhulp, zoals de familie Marchal? Krijgen ze een privé-audiëntie bij de Koning zoals de West-Vlaamse visboer die wat met zijn personeel gerommeld had en anonieme dreigbrieven van zijn vrouw kreeg?

 

Zal de minister van Justitie na deze blunder aftreden? Zullen ook de Commissieleden voor Voorlopige Invrijheidsstelling, de rechter die aan de dader bezoekrecht ‘buiten de gevangenis’ gaf, de sociale acci... assistenten die verondersteld worden het gedrag van delinquenten in te schatten, enz... de eer aan zichzelf houden en solliciteren bij Delhaize voor de enige functie waarin ze weinig kwaad kunnen aanrichten, namelijk rekken vullen?

 

Wordt het ook niet eens hoog tijd om onze gevangenisdirecties onder de loep te nemen? In Turkse gevangenissen delen cipiers nog steeds ongecontroleerde lijfstraffen uit. Bij ons gebeurt dat niet. Hier worden kwetsbare gevangenen om de haverklap door ‘anciens’ verkracht en in elkaar getrapt onder het oog van weerloze cipiers. De directies weten dat, de aalmoezeniers en gevangenisartsen ook. Niemand doet iets. Ze mogen de agressoren niet tegenhouden, want dan zou een cipier hun ‘lichamelijke integriteit’ aantasten. 

 

Maar het is wel de verdomde taak van cipiers en directies om de 'lichamelijke integriteit' te beschermen van minder grote criminelen die zich niet kunnen weren tegen rapalje dat toch niets meer te verliezen heeft. 

 

Cipiers en directies zijn inderdaad aan handen en voeten gebonden door een knuffelende wetgever. Als de gevangenisdirecties niet onbekwaam zijn, dan zijn ze laf. Ofwel steken ze hun nek uit en trachten, ongeacht de wet, om hun taak naar behoren uit te voeren, of ze geven er de brui aan en laten de wetgever ondervinden dat hij dringend zijn verantwoordelijkheid moet nemen.

 

Gelukkig moet België niet meer bedelen om tot de EU toe te treden. Hoewel,... gelukkig?





17:36 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-08-05

Lijkenpikkerij

Lijkenpikkerij

 

Ten huize Marchal, maar wellicht nog meer op het kantoor van haar raadsman, knallen ongetwijfeld de champagnekurken. De familie heeft immers haar slag thuisgehaald. Als ‘schadevergoeding’ voor het verlies van hun dochter An, betaalt de Belgische belastingplichtige een bedrag van 230.000 euro of bijna tien miljoen Belgische frank, belastingvrij. (Zie hierover het artikel ‘De Staat, dat zijn wij’, op deze blog, van 11 augustus).

 

Dat de rechter dit bedrag uitspreekt op de schouders van de daders, is belangrijk. De hoogte van het bedrag op zichzelf speelt zelfs geen rol en kan eigenlijk nooit hoog genoeg zijn. Dat de veroordeelden het nooit zullen (kunnen) betalen, is eveneens irrelevant. Het officiële karakter van de veroordeling heeft wel een grote betekenis. Het is de erkenning van het doorstane leed. En daar moet het dan bij blijven. Dat een procedure in gang wordt gezet om dit bedrag via een andere weg (de gemeenschap) te recupereren, wijst te veel naar een advocaat die eindelijk een honorarium ruikt.

 

De familie Marchal laat het zelfs daar niet bij. Ze heeft nog klacht ingediend tegen de Belgische Staat voor een bijkomende schadevergoeding wegens de gemaakte fouten tijdens het onderzoek. Als er fouten gemaakt zijn, dienen die vastgesteld en verdienen de ‘schuldigen’ een blaam, zelfs een straf. Dat, bovenop de 10 miljoen frank van het Fonds voor Slachtofferhulp, de familie Marchal daar ook nog eens een vergoeding voor wil, is lijkenpikkerij.

 

Sabine Dardenne beurt ook miljoenen auteursrechten met haar boek ‘Ik was twaalf en ging naar school’. Maar dat komt omdat over de hele wereld mensen vrijwillig zelf beslissen om dat boek te kopen of niet.

 

Het geld dat Marchal eist, komt van de hele gemeenschap, die geen schuld heeft aan de verschrikkelijke feiten. Dat heeft ze ook niet voor bejaarden, zieken of gehandicapten. Maar die mensen zijn alleen op de gemeenschap aangewezen en daarom moet de gemeenschap solidair haar verantwoordelijkheid daarin nemen. De familie Marchal is niet behoeftig, zeker niet voor zo’n groot bedrag. Bovendien maakt geld het verlies niet goed, een symbolisch gebaar kan dat wel voor een deel..

 

A child has no price, just a value.



09:23 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-08-05

Taalfouten - 2

Taalfouten (2)
 
Je hoeft niet meer te zoeken naar de taalfout op teletekst van Eén die in de onderstaande posting als voorbeeld gegeven wordt. De VRT leest ook deze blog en heeft de dt-fout ondertussen verbeterd.
Dankjewel, meneer of mevrouw V. Erté. Misschien de volgende dagen even nakijken vóór het bericht geplaatst wordt?

15:30 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Taalfouten

Taalfouten
 
VRT-medewerkers, zowel van radio als televisie, krijgen dagelijks mails van de interne 'taalraadsman' om hen te wijzen op fouten tegen het Nederlands. Sommigen houden er rekening mee, anderen vinden het folklore. Voor sommigen is het boter aan de galg. Niettemin blijft het een prachtig initiatief, dat elk publiek medium zou moeten toepassen.
 
Die taalraadsman bekijkt en beluistert alle programma's met de notitiebloc in de hand. Wellicht is er 1 deel dat hij overslaat, want het taalgebruik van tt-één ofwel teletekst is verschrikkelijk. Het wemelt er al jaren van gallicismen, germanismen, anglicanismen, meervoudige werkwoordsvormen na een enkelvoudig onderwerp, dt-fouten en sinds Sodoma en Gommorah is er wellicht nooit meer zo fel gezondigd tegen de geslachten als op tt-één. Nog afgezien van de beperkte journalistieke waarde, zou minstens het taalgebruik mogen in orde zijn. Elke dag springen de fouten als expanderend schuim van het scherm.
 
Kijk vandaag maar eens op pagina 112:

"Uit een Australische studie blijkt intussen dat ook handenvrij bellen het risico op ongevallen verhoogd."

 



09:21 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-05

't Dondert in Keulen

Het dondert in Keulen

 

Gisteravond werd frère Roger, de prior van de oecumenische communiteit van Taizé door een Roemeense vrouw met messteken gedood. Roger Louis Schutz-Marsauche was een 90-jarige protestantse broeder, uit Zwitserland, die kort na de Tweede Wereldoorlog in de Franse Bourgognestreek een gemeenschap oprichtte voor bezinning, over de grenzen van alle godsdiensten heen.

In het begin van de jaren ’70 werd ik er als jong reporter naartoe gestuurd om het Jongerenconcilie te verslaan.

 

Het was de periode toen de eerste oliecrisis nog niet doorgedrongen was en de flower-powerbeweging nog vers in het geheugen lag. Wie wilde opvallen, trok met de rugzak naar Katmandoe, op zoek naar een spirituele openbaring. Wie datzelfde in soberheid wilde vinden, ging naar Taizé.

Het was er een bont allegaartje van over de hele wereld. Er werd gezongen, bezonnen, gedanst en ook gebeden. Er werd vooral veel gepraat, gediscussieerd, van gedachten gewisseld.

 

Het ‘Huis’ waar broeder Roger verbleef, was een geheime, goed afgesloten en streng bewaakte plaats. In het interview beperkte hij zich tot uit het hoofd geleerde boutades die als antwoord konden dienen op elke vraag. Ik kon niet achterhalen waar het geld vandaan kwam, wie hem de mogelijkheid had gegeven om deze goeroe-organisatie uit te bouwen noch wat de achterliggende bedoelingen (the hidden agenda) waren.

Erger, daarover mochten gewoon geen vragen gesteld worden, want dat was heidens en een belediging aan de eenvoudige broeder die zich totaal inzette voor de religieus geïnspireerde jeugd.

 

Dus dompelde ik me mee onder in de Bagwan-achtige sfeer. Ik herinner me nog vaag Jeroen, de zoon van een dokter uit Brugge die zijn vader een verwerpelijke kapitalist vond en daarom met zijn liefje Roos tot in Taizé was gelift om daar het ware geluk te vinden. De hele maatschappij was fout bezig en zou ten onder gaan, volgens hem. Eigendom was diefstal. Wie een auto bezat, behoorde tot het ‘klootjesvolk’. Nietwaar, Roos? Roos knikte instemmend en knoopte voort madeliefjes in h’r haarvlechten.

Toen ik hem voorzichtig vroeg wie hem een lift zou geven, als iedereen zo dacht en geen auto wilde, bekeek hij me met een blik vol verachting. Was ik misschien ook verkocht aan het ‘establishment’?

Vandaag zou hij me zeker een ‘rechtse zak’ noemen…

 

Wat zou er van hem en Roos geworden zijn, vraag ik me wel eens af.

 

Broeder Roger werd vermoord op de dag dat in Keulen de Wereld Jongerendagen begonnen. Dertig jaar na het Jongerenconcilie van Taizé, maar in dezelfde Woodstock-sfeer.

Met dezelfde randverschijnselen, dezelfde jeugdige naïviteit en dezelfde verwarring. Wat hoor ik er toch voor cijfers over. Volgens sommigen zijn er 400.000 jongeren aanwezig, volgens andere bronnen een miljoen. Dat verschil zie je toch?! En het aantal Belgen schommelt tussen 1000 en 1700. Als je dat nog niet geteld krijgt!

 

Toch is niet het aantal, maar vooral het gebeuren op zich veelbetekenend. Twee jaar geleden interviewde ik uitvoerig kardinaal Danneels. Hij stelde vast dat politici op steeds kortere termijn moeten denken, willen ze herverkozen worden. “Dat voordeel hebben kerkvaders,” zei hij, “De Kerk heeft de eeuwigheid.” Toen ik opmerkte dat steeds meer mensen afhaken, sprak hij dat resoluut tegen. “In West-Europa is een tijdelijke ontkerkelijking aan de gang, maar op wereldvlak heeft het nooit zo goed gegaan met de kerk als vandaag. Kijk maar naar de kerk in Afrika, in Zuid-Amerika,…. Die bloeit en groeit!” 

 

De Wereld Jongerendagen zijn er een bewijs van. Zijn al die jongeren nu katholieken? Wellicht niet. Maar even wellicht toch, op hun manier. Voor mij maakt het weinig uit of iemand gelooft in God, in Allah of in een Opperbouwmeester. Als je niet te lichtgelovig bent, mag je zelfs alleen in jezelf geloven. Maar ik zie in Keulen een nieuwe generatie leerkrachten, vaders en moeders, managers, voorgangers, wereldleiders,… aantreden die zich engageert en ergens durft voor gaan.

 

Misschien is dat geen afspiegeling van de mentaliteit in Vlaanderen. Misschien is onze jeugd inderdaad heel erg materialistisch ingesteld, voor wat hoort wat, boter bij de vis en verder niet te veel gezeik, ieder voor zich en geen vlag meer zwaaien op de barricaden.

Misschien heeft die Vlaamse jeugd niet helemaal ongelijk. Maar gelukkig zal ze niet kunnen ontsnappen aan de positieve besmetting door jongeren die elders in de wereld nog in idealen geloven. Want als ’t in Keulen dondert, roffelt het in Vlaanderen.

 

Zo houdt de ene regio de andere in evenwicht. En is het dus nog niet zo slecht gesteld met de wereld.


17:11 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-05

Beroemd wegens beroemd

Beroemd wegens beroemd

 

Ik houd niet van Bart Peeters. Enerzijds omdat hij door een nep-persconferentie rond Nicole en Hugo de Vlaamse pers, die het toch al zo moeilijk heeft met haar geloofwaardigheid, heel bewust een blaas in de nek draaide, anderzijds vanwege zijn hyperkinetisch en geforceerd gedoe. Maar ik ontken niet dat hij een doorgewinterde televisievakman is.

 

Ik houd niet van de liedjes van Will Tura, maar wel van zijn innemende persoonlijkheid en de enorme kracht die achter zijn schijnbare rust borrelt zoals in de krater van een vulkaan.

 

Ik houd wel van Mark Uytterhoeven omdat hij een onvoorspelbaar natuurtalent is én een stadsgenoot, omdat ik de beste herinneringen heb aan zijn zieke tante en oneindig veel respect voor de geweldige kennis van wijlen zijn grootvader.

 

Ik houd ook van gebakken spek en prinsessenboontjes met zure sjalottensaus omdat het in alle eenvoud zo verdomd lekker is.

 

Dat is allevier erg persoonlijk en subjectief natuurlijk.

 

Ik wil eigenlijk zeggen, dat je niet van alles of iedereen hoeft te houden, maar dat je wel kan erkennen dat sommige mensen en dingen een grote intrinsieke waarde hebben, waarvoor anderen er dan weer wel van houden.

 

De laatste tijd zie ik op mijn tv-scherm echter meer en meer zogenaamde BV’s opduiken die van nergens komen, nooit iets gepresteerd hebben, niets betekenen, geen enkele verdienste op hun palmares hebben, maar om God-weet-welke-reden in alle mogelijke programma’s worden gedropt tot op de duur iedereen hun gezicht herkent en hun naam herinnert.

 

Na een tijdje beginnen de ‘boekskes’ erover te schrijven, ze zijn dan BV en worden nog meer gevraagd omdat ze... BV zijn!

 

Neem nu een zekere madam Pascale Platel. Ze ziet er niet uit, heeft geen controle over haar gebaren en bewegingen, praat met een platte Gentse tongval, schijnt ergens in Oost-Vlaanderen actrice te zijn bij een of andere amateurvereniging, zwetst er inhoudsloos op los, maar zit wel elke dag in De Laatste Show of in Zomer 2005.

 

Dan is er ook de Hollander, met zo’n vettig haar dat je er kan ‘patat’ in bakken en een koppel verzopen ogen, die de hele tijd met zijn hoofd schudt en wat Amsterdams wauwelt. De man heet naar het schijnt Rick De Leeuw. Waar komt hij vandaan? Wat deed of doet hij? En vooral, wat doet hij op mijn scherm?

 

Een tijdje geleden zagen we plots het grote licht... Neen, ‘t was het kale hoofd van Axl Peleman, iemand die op een gitaar speelt en het vertikt om een beetje fatsoenlijker te praten dan het platste Antwerps uit Hoboken. Je kan de knop niet indrukken of hij is erbij. De Laatste Show, Vlaanderen Vakantieland, Zomer 2005, noem maar op! Opgestaan uit het lege niets en ondertussen zo beroemd geworden, dat iniemand meteen op z’n naam kan komen.

 

Is er dan in heel Vlaanderen niemand te vinden die een beetje correct Nederlands praat, die de beleefdheid heeft zich netjes te kleden en te laten kappen, die bij voorkeur ook nog opgeleid is om datgene te doen waarvoor hij gevraagd wordt en zich dan wijselijk tot dat beperkt?

 

Neen, niet iedereen die op tv verschijnt, hoeft een ideale schoonzoon te zijn. Maar Luc Appermont of Herman Van Molle zijn tenminste professioneel. En elk op zijn manier een kwalitatief rustpunt in het oerwoud van omhoog geblazen luchtbellen die niets kunnen, maar het zo graag zouden willen.

21:33 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-08-05

De nieuwe Middeleeuwen

De nieuwe Middeleeuwen

 

We spreken over de donkere Middeleeuwen omdat we nauwelijks iets weten over de levenswijze, de cultuur, de godsdienst en de economie in onze gewesten voor het jaar 1000. We weten meer over de Egyptische, Griekse en Romeinse beschaving dan over ons eigen volk na de val van het Romeinse Rijk.

Dat komt omdat in het begin van de 9de eeuw de Noormannen deze streek veroverden en alles plat brandden. Slechts in de goedbeveiligde kerkers van sommige kloosters, zoals Sint-Truiden en Kamerijk (Cambrai), bleef er nog een zeldzaam geschrift bewaard.

Pas toen Keizer Arnulf en de hertog van Lotharingen Reinier Langhals in het jaar 891 de Vikings verdreven, kon de geschiedenis zich herstellen.

Gaan we opnieuw een dergelijke, duistere periode tegemoet?

 

Onze geschiedenis en kennis zijn gebaseerd op ‘nalatenschap’. Enerzijds de (steeds geherinterpreteerde) overlevering, anderzijds onwisbare getuigenissen in steen, op perkament of op papier.

 

We kunnen ons een beeld vormen over de manier hoe de oude Egyptenaren leefden aan de hand van fresco’s en hiërogliefen die duizenden jaren lang onder woestijnzand bewaard bleven. We kunnen stambomen reconstrueren aan de hand van goedenissen (notariële akten) van na de Middeleeuwen, later van de kerkelijke doopregisters en nog later van de aantekeningen op de gemeentelijke burgerlijke stand.

 

We weten hoe de mensen in de 15de eeuw gekleed waren, welk alaam ze gebruikten en wat ze aten dankzij de schilderijen van Pieter Brueghel. We weten welke misdaden ze pleegden en hoe ze bestraft werden als we de oude baljuwboeken raadplegen. We kunnen ons een perfect beeld vormen van het leven in het Hageland uit de boeken van Ernest Claes.

 

We leren hoe Vlaamse en Nederlandse schrijvers het literaire leven bepaalden in de eerste helft van vorige eeuw met de brieven van bijv. Willem Elsschot of Felix Timmermans. We kunnen nog altijd opnieuw de zwart-wit televisiebeelden van de eerste jaren zien en eruit leren hoe een stuntelige en belerende presentatie niét moet. Het rijtje is eindeloos.

 

Maar zal de historicus uit het jaar 2750 nog iets terugvinden van vandaag en de eerstvolgende decennia of eeuwen? De kans is groot dat de digitalisering verwoestender werkt dan wat de Noormannen hier ooit aanrichtten.

 

Om enkele voorbeelden te geven:

-          Heel wat drukwerk gebeurt thans milieuvriendelijk op gerecycleerd papier met inkt op waterbasis. Dat papier vergaat sneller en de inkt bleekt weg.

-          Faxberichten van 10 jaar geleden (nog op een soort fotopapier) zijn nu al totaal onleesbaar geworden.

-          Het poeder uit toners van laserprinters komt na enige tijd los van het papier. Haast alle doodsprentjes, maar ook rapporten en zelfs boeken worden vandaag daarmee gedrukt. Over 100 jaar zullen we er geen enkel exemplaar nog van terugvinden.

-          Brieven schrijven we niet meer. We sturen een mailke. Dat gaat snel, is handig en kost niets. Maar er blijft niets substantieels van over.

-          De meeste vakliteratuur, weldra ook de gewone literatuur, staat niet meer op papier maar wordt ‘van het net geplukt’.

-          Actualiteiten worden niet meer gefilmd, maar op videoband opgenomen. Heb je al eens een videoband van 20 jaar geleden herbekeken?

-          Hele officiële informatiebestanden zijn gedigitaliseerd en worden als databank elektronisch opgeslagen. Dat is voor oude stukken goedkoper dan ze te restaureren en in geklimatiseerde omstandigheden te bewaren. Ook handleidingen en encyclopedieën zullen niet meer tastbaar zijn.

-          Zowel familiealbums als fotoarchieven van persmedia zullen nog op een klein schijfje staan dat eerst moet ontcijferd worden voor het zijn inhoud prijsgeeft. Hetzelfde geldt voor bewegende beelden.

 

Op zich is daar allemaal niets mis mee. Maar over 500 jaar blijft er alleen een rond schijfje over dat geen enkel herkenbaar, uiterlijk teken bevat. Het zal zelfs niet duidelijk zijn of het een lege speelgoedschijf is of een waardevolle schat aan kennis verbergt. De ingebrande inhoud zal niet meer kunnen ontcijferd worden omdat de programma’s daarvoor ook niet meer bestaan.

 

Doemgedachte? Inderdaad, alles wat we ooit in WordPerfect schreven kan door Word perfect geconverteerd worden. Maar... herinner je je nog het tekstverwerkingsprogramma Volkswriter, de voorloper van WordPerfect? Al die bestanden zijn verloren, tenzij er een papieren print van gemaakt werd.

 

Wij communiceren vandaag met de volgende generaties zoals we communiceren met een buitenaardse beschaving: vanuit onszelf naar een ontvangende golflengte waarvan we niet de minste notie hebben. Als we iets willen nalaten, is het hoog tijd om er even over na te denken hoe we onze nalatenschap herkenbaar kunnen houden, voor we onszelf begraven in nieuwe Middeleeuwen.


22:12 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-08-05

Bezinning voor de zondag

Luisteren

 

Wanneer je me vraagt naar je te luisteren, dan geef ik je geen goede raad, want dat zou je zelfvertrouwen helemaal wegnemen. Ik zal je de kans geven om zelf te denken; misschien bang en verward, maar toch te denken.

 

Wanneer je me vraagt naar je te luisteren, dan zeg ik niet dat je je niet moet voelen zoals je je voelt, want dat helpt je niks vooruit. Ik zal je de gevoelens gunnen, die je op dat moment hebt en je de kans te geven om je rust te vinden en jezelf proberen te begrijpen.

 

Wanneer je me vraagt naar je te luisteren, dan reik ik je geen oplossing aan. Het zou alleen maar bijdragen aan je angst en je zwakte. Ik zal je de kans geven om op eigen kracht te groeien.

 

Wanneer je me vraagt om naar je te luisteren, dan vertel ik je niet wat ik al allemaal meemaakte en evenmin over anderen in dezelfde situatie. Ieder voelt zijn eigen pijn zoals jij de jouwe voelt.

 

Wanneer je me vraagt naar je te luisteren, dan luister ik alleen maar, tot de antwoorden vanzelf komen. Zo kan je zelf sterker worden en alle problemen oplossen.

 

En als ik eens wil praten, kom dan naar mij en probeer op die manier naar me te luisteren.


22:55 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

'Deze stad is van óns!'

Waarom zegt niemand:

“De stad is van óns!!” ?

 

Haast uniek in de wereld (of toch bijna), ligt in het hartje van het handelscentrum van Mechelen al zowat 900 jaar een wondermooi park van 3 ha groot, de Kruidtuin of ‘den Botaniek’. Oorspronkelijk was het de tuin van de Commanderij van Pïtzemburg, sinds 1912 een openbaar rustpunt voor wie met vijf stappen de stadsdrukte even wil ontvluchten of een aangename binnenweg zoekt om van de ring naar het centrum te wandelen. Het zou zelfs een toeristische attractie kunnen zijn.

 

Het park bood een veilige speeltuin, prachtige achtergronden voor huwelijksfoto’s, vijvers met een gebogen bruggetje, een uitzonderlijk rijke kruidentuin (ooit 250 inheemse soorten) en exclusieve eeuwenoude bomen die we nergens in Vlaanderen nog aantreffen. Sinds enkele jaren heeft in dit park ook tijdens de zomermaanden op donderdagavond het gratis, en dus succesrijk, concert van ParkPoP plaats.

 

Maar al zowat 15 jaar is Den Botaniek ten prooi gevallen aan verloedering en verwaarlozing. De Mechelaar blijft er noodgedwongen weg, gewapenderhand verjaagd.

 

Het stadsbestuur overweegt nu om een beheersplan op te stellen om de Kruidtuin op te frissen, schrijft Sven Van Haezendonck in Gazet van Antwerpen.

Schepen Leo Stevens stelt vast dat niet ParkPoP of het nieuwe pad langs de Dijle, waardoor het park moeilijker kan afgesloten worden, de oorzaken van de teloorgang zijn.

“Wij hebben minstens evenveel last van jongeren die het park als hun territorium beschouwen en vernielingen aanbrengen. Daardoor blijven andere bezoekers weg en verdwijnt de sociale controle. Er worden zelfs drugs gedeald’, zegt de schepen in Gazet van Antwerpen.

 

Welcome on earth, schepen Stevens! Wat de schepen verklaart, lijkt een toevallige, recente vaststelling. In werkelijkheid is het puur boerenbedrog. Elke Mechelaar weet al meer dan 15 jaar dat Marokkaans tuig Den Botaniek heeft ingepalmd en er elke blanke bezoeker molesteert. Bejaarden of jonge moeders met een kinderwagen, studenten van de nabij gelegen hogeschool of het paramedische instituut ondervonden aan den lijve, dat ze in Den Botaniek niet meer geduld worden. Het stadspersoneel, dat de flora onderhoudt, blijft er ook liefst weg. Het tuingereedschap verdwijnt er trouwens toch terwijl ze erbij staan. De politie blijft ver uit de buurt omdat ze met te veel manschappen moeten komen om zelf een beetje veilig te zijn en omdat haar acties geen gevolg krijgen van het parket.

 

In Den Botaniek heerst al jarenlang terreur. Het uitschot van de Marokkaanse jongeren heeft dit terrein ingepalmd en is niet van plan het vrij te geven.

 

Het stadsbestuur weet dat al heel lang. Erger nog: dit en vorige stadsbesturen hebben er zelf schuld aan. De overtolerantie en achteloosheid tegenover het probleem begonnen toen Jos Vanroy nog burgemeester was. Het bereikte zijn hoogtepunt onder het beleid van burgemeester Geert Bervoets. Deze laatste was twee keer zelf het slachtoffer van straatovervallen, maar heeft nooit willen inzien dat Mechelen een Chicago aan de Dijle begon te worden. Slechts toen Bart Somers burgemeester werd, gesteund door wijlen John Cordier, verbeterde de toestand in Mechelen een beetje.

 

Nu ‘overweegt het stadsbestuur om een beheersplan op te stellen om de Kruidtuin op te frissen’. Dat klinkt nog platter dan een verkiezingsslogan.

 

Ze ‘overwegen’? Waarom doén ze het niet! Een ‘beheersplan opstellen’? Iedereen weet voor de vuist weg wat er in eerste instantie met Den Botaniek moet gebeuren, zonder dure studies of bureaucratie! ‘Opfrissen’? Het park is geen Mechels grondgebied meer, het is een vrijstaat geworden. Het zal eerst moeten heroverd worden en dan grondig gerestaureerd. Het kernprobleem is niet dat er bepaalde plantjes wat flauw bijstaan, dat er een beetje onkruid groeit, dat de zitbanken een laagje verf kunnen gebruiken of dat er een boom afsterft.

 

Kom eens onder de mensen, meneer de schepen, en leg eens uit waarom jouw voorgangers (en jijzelf ook de voorbije jaren) nooit zijn opgestaan en krachtig gezegd: “Deze stad is van óns! Den Botaniek is van óns! Iedereen is hier welkom, maar wie anderen hindert, loopt tegen onze vuist aan.”

Omdat jullie slappelingen waren? Of omdat hogere machten dat verhinderden? Wil je dan ook zeggen welke machten dat zijn, zodat we dié ter verantwoording kunnen roepen?




10:39 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-08-05

De verdoken prijs van biobrandstof

De verdoken prijs van biobrandstof

 

Gisteren had ik een uitvoerig interview met de grote baas van een verdeler in België en Luxemburg van een klasse automerk. Uiteraard kwam ook de hoge brandstofprijs ter sprake en haast vanzelf begonnen we te filosoferen over alternatieven.

 

Kan een auto alleen op dure benzine (of diesel) rijden? Neen, de technologie om een wagen op water te laten rijden, bestaat al lang. Water is trouwens een grondstof die eeuwig kan gerecycleerd worden: het verdampt en condenseert. Maar er zijn twee redenen om het niet als brandstof te gebruiken. De eerste is van fiscale aard. De Staat kan geen absurde taks heffen op elke liter kraantjeswater. Maar dat probleem zou nog te omzeilen zijn, door bijvoorbeeld het brandstofwater te onderscheiden met een kleur zoals dat nu al gebeurt met diesel en stookolie. De tweede reden is de sterke lobby van de petroleumindustrie die alternatieven tegenhoudt om de eigen sector te beschermen.

 

Een ander alternatief dan waterstof is de biobrandstof, die gewonnen wordt uit lijnzaad. Waarom gaat daar niet meer aandacht naar toe? De Europese Gemeenschap verleent op dit ogenblik onnoemelijk hoge landbouwsubsidies in haast alle Europese landen. Boeren krijgen geld om hun velden braak te laten liggen of om enorme melk- en boteroverschotten te produceren. Langs de andere kant dreigt de grondstof olie mettertijd uitgeput te geraken. Ondertussen wordt ze als chantagemiddel gebruikt om oorlogen te beslechten en de prijzen te laten bepalen door een kleine groep producenten.

 

Is het dan niet verstandiger, zegt ons gezond boerenverstand, van die boeren te verplichten lijnzaad aan te planten voor de biobrandstofindustrie zodat ze zichzelf kunnen bedruipen, in plaats van hen nutteloos te subsidiëren, en tegelijk zeer dure brandstof in het Midden-Oosten aan te kopen?

 

Ik kan me voorstellen dat een stel groene hersenen hierop onmiddellijk ‘Ja’ zal antwoorden. Maar in de natuur is groen niet altijd de kleur van rijpheid…

 

Er zijn twee argumenten tegen biobrandstof. Ten eerste dient de volledige kostprijs én de milieubalans ervan objectief berekend te worden. Hoeveel energie is er nodig om lijnzaad te zaaien, te kweken, te oogsten en tot in de perserij te vervoeren? Hoeveel energie is er nodig om dat lijnzaad om te zetten in olie? Van zaadje tot olie zou de totale rekening wel eens duurder én milieuvervuilender kunnen zijn dan de productie en het gebruik van aardolie.

 

Ten tweede moeten we tegelijk de sociale balans maken. Voor de distributiesector is er geen verschil, maar in de productie wel. In ons land zijn enkele tienduizenden boeren, waaronder een groot aantal melkveehouders, actief. Het aantal landbouwers is rrelatief gering. Voor hen zou het een goeie zaak zijn. Maar, ondanks de sterk toegenomen automatisering, zou het ontslagen regenen in de raffinaderijen. Dit aantal is veel groter dan het aantal boeren. De ontslagen vormen dan een maatschappelijk passief dat jarenlang ongelooflijke bedragen aan werklozensteun opslorpt. Die mensen zien hun koopkracht verminderen en dragen minder bij aan onze economie. Zij verliezen ook zeer snel hun motivatie. Ze zullen wel fysiek overleven, maar een geestelijke verpaupering staat op de loer. In het ergste geval leidt het tot een marginaliteit die zich van generatie op generatie doorzet zoals we dat in Henegouwen zien ontstaan hebben na het sluiten van de Waalse steenkoolmijnen. Een totale lethargie, die nog steeds voortduurt en waarvan niemand het keerpunt ziet.

 

Moet de overheid dan niet kiezen voor de ‘best beschikbare technieken’? Ja. Zonder uitzondering. Op voorwaarde dat het begrip ‘BBS’ is samengesteld uit een mix van elementen waaronder ook de geestelijke gezondheid, het gevoel bij de bevolking van zich nuttig en nodig te voelen, het op peil houden van koopkracht, een objectieve en volledige milieurekening, enz…

 

Vergeten we vooral niet dat alles zijn prijs heeft. Het hangt er alleen vanaf of de prijs in verhouding is tot het resultaat. Soms is dat resultaat niet alleen een product, maar zijn de neveneffecten veel belangrijker. Milieuvervuiling kan zo’n neveneffect zijn. Maatschappelijke welstand en welzijn, twee andere.

 

Wie alleen groen denkt, is even fout als wie alleen industrie denkt. De waarheid ligt, zoals steeds, in het midden.


09:36 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-05

De staat, dat zijn wij!

De Staat, dat zijn wij!

 

Ik heb het bericht gewoon uit de dagelijkse nieuwsstroom geplukt en niet gecontroleerd. Maar als het waar is, zou de Congolese overheid 25 miljoen euro (meer dan een miljard oude Belgische frank) betalen aan de familie van de Congolese president Kabila omdat de moordenaar van ‘een’ tante niet de gepaste sociale opvang heeft gekregen of zoiets. In diezelfde nieuwsstroom zat ook het bericht dat Paul Marchal, als enige ouder van een vermoord kind, een schadeloosstelling vraagt aan het Fonds voor Nabestaanden omdat Marc Dutroux & Co wellicht niet solvabel zijn om aan de familie van An Marchal het bedrag te betalen waartoe ze veroordeeld zijn.

 

Twee verschillende werelden. Twee verschillende feiten. Toch een rode draad. Bekijken we de feiten even afzonderlijk.

 

Andere normen en waarden

 

Oordelen doen we altijd vanuit de referentiepunten die we gewoon zijn. In Afrika is 18°C koud, in Alaska is 6°C heet. Dat geldt ook voor normen en waarden die op verschillende plaatsen doorheen de geschiedenis misschien een andere betekenis hebben gekregen.

 

Voor ons is moord de ergste misdaad. Een mensenleven is heilig. Op het Turkse platteland is de familie-eer veel belangrijker dan een mensenleven en vanuit die optiek is bloedwraak dan weer te begrijpen. Voor een Japanner is een belediging veel erger dan een rammeling. In bepaalde Afrikaanse gebieden gaat het belang van de stam boven het welzijn van het individu. In sommige Indiase sekten is een overlijden een bron van vreugde omdat de dode een volmaakt en eeuwig leven binnentreedt, bij ons is de Dood een verdrietzaaier. We treuren namelijk niet omwille van de overledene, maar vanwege het gemis dat we zelf ervaren. Egoïstisch verdriet, zeg maar.

 

We hoeven het met andere waarden niet eens te zijn, we moeten die vreemde cultuur zeker niet overnemen omdat de onze op deze plaats ook historisch gegroeid is, maar we kunnen er wel respect voor hebben. Tenminste, zolang die andere normen en waarden de onze niet doorkruisen en ons zeker niet worden opgedrongen.

 

Zo bekeken, betekenen de woorden ‘tante’, moordenaar’ en  ‘sociale opvang’ in Congo iets helemaal anders dan bij ons. Het familiegevoel ligt er al veel breder. Iemand kan honderden ‘tantes’ hebben. Sommige ervan, zelfs helemaal niet kennen. De registratie van de burgerlijke stand bestaat er trouwens meer in de herinnering van mensen dan op papier. Gezien de onduidelijke stamboom van de president, is 'een tante' dus zeker moeilijk te begrijpen met West-Europese blik.

 

Laten we daarom, zonder een ernstige duiding, de oorzaken niet te letterlijk nemen. Het feit van de schadevergoeding kan ook een heel andere betekenis hebben, dan uit het bericht bij de eerste lezing blijkt. Zelfs het bedrag is relatief. Eén miljard frank is in een land als Congo, waar de levensstandaard minimaal laag en de staatsschuld torenhoog is, nog veel meer waard dan bij ons.

 

Dat de overheid (die haar inkomsten niet uit belastingen maar uit Ontwikkelingshulp haalt) een dergelijk bedrag niet gebruikt om de infrastructuur, de ziekenzorg of het onderwijs te verbeteren, maar alleen om de rijkste familie van het land (met haar kapitaal, veilig opgeborgen in buitenlandse bankkluizen) nog rijker te maken, is immoreel. Vooral omdat het hier een morele schadeloosstelling betreft, die niet in cijfers kan uitgedrukt worden en de geleden morele schade niet ongedaan kan maken.

Het ruikt niet alleen naar corruptie, het is misdadig. Bovendien is het een kaakslag aan al de landen, zelfs die met een ereschuld van vorige generaties, die al jarenlang ontwikkelingshelpers en kapitalen in deze bodemloze put storten.

 

Als een dergelijke praktijk zich in de bedrijfswereld zou afspelen, bijv. een hoofdaandeelhouder die zich bovenmatig en op slinkse wijze verrijkt op kosten van een verlieslatend bedrijf dat alleen nog door de banken in leven wordt gehouden, zou het meteen onder curatele geplaatst worden of een crisismanager, ‘oeil de Moskou’, van de financieringsinstelling toegewezen krijgen.

 

Misschien moeten we Congo ook maar eens voor de keuze stellen: onder curatele of wegrotten in het moeras van betweterigheid en corruptie. Maar niet meer met onze centen.

 

Het onderste uit de kan

 

Het tweede feit speelt zich dichter bij ons af. Ik heb een onbegrensd respect voor al het leed, het verdriet, de angst, de pijn… die Paul Marchal, en àlle andere ouders van (op welke manier ook) overleden kinderen, ervaren.

 

Ik heb geen oordeel over de persoon Paul Marchal, want ik ken die man niet. Maar zijn hele houding wijst op arrogantie, betweterigheid en hebberigheid. Misschien is dat een foute ‘perceptie’, misschien is het alleen maar zijn masker om te kunnen overleven met de pijn. Maar dan zou hij beter geholpen zijn met een deskundige therapie, in plaats van de hele maatschappij, die haar eigen grote en kleine problemen heeft; voortdurend te confronteren met een gedrag dat op z’n minst irritant mag genoemd worden.

 

Nog voor de meisjes gevonden waren, was er een goedbedoelde geldinzameling in de school waar de moeder van Eefje lesgaf. Geld dat bedoeld was om affiches edg. te betalen. Paul Marchal wilde dat geld zelf beheren. Het is nooit meer goed gekomen tussen hem en de ouders van Eefje. Beide vriendinnen werden door zijn toedoen zelfs gescheiden op de dag van hun begrafenis.

 

Nadien bracht hij allerlei giften onder in een vzw Huis van An. Tijdens de opgravingen mocht hij voor Het Laatste Nieuws een goedbetaalde column schrijven (een kaakslag van de krant aan alle lokale correspondenten die professioneel werk leveren voor minder dan een onkostenvergoeding) waarin hij vrij zijn gal kon spuwen, niet gehinderd door enige journalistieke deontologie.

 

Hij kreeg het gedaan dat hij maandenlang werkverlet kreeg om het proces bij te wonen,  terwijl zijn loon als onderwijzer gewoon bleef doorlopen. In ruil zou hij een rapport schrijven dat nadien nooit iemand bekeken heeft.

 

Ik gun het Paul Marchal dat hij het proces kon bijwonen. Ik zou dat elke ouder gunnen. Helaas konden ouders die in een privé-onderneming werken, zoveel liefdadigheid niet verlangen van hun werkgever, die trouwens al geduldig hun verminderde prestaties aanvaardt. Een zelfstandig ondernemer kan zich dat helemaal niet veroorloven. Waarom een uitzondering voor Paul Marchal, op kosten van de gemeenschap?

 

En nu wil hij nog een schadeloosstelling. Schadeloosstelling voor wat? Voor morele schade? Mag het dan een symbolische schouderklop zijn?

 

Inderdaad, Dutroux & Co zijn veroordeeld om die te betalen en zullen dat wellicht nooit doen of  kunnen. Dat is het probleem van elke kleine ondernemer die een wanbetaler laat veroordelen en daarna op eigen kosten moet trachten van die kei, het vel af te stropen.

 

Neen, Paul Marchal vraagt dat geld aan het Fonds voor Nabestaanden. Dat geld komt dus van de overheid. De overheid haalt haar geld bij jou, bij mij, bij Paul Marchal.

 

Wij moeten eens leren van niet te vlug te zeggen: ‘Dan moet de Staat dat maar betalen!’, want eigenlijk zeggen we dan ‘We zullen er zelf voor opdraaien’.

 

En dat doe ik liefst als het echt noodzakelijk en goed besteed is.

 

 

 






10:05 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-05

Een week later...

Een week later…

 

Vandaag bestaat deze weblog precies 1 week. Op die week kreeg hij meer dan 650 bezoekers of gemiddeld (en ongeveer ook de facto) 100 per dag. Geen overrompeling, maar voor een beginnend initiatief, waaraan nauwelijks ruchtbaarheid werd gegeven, zeker niet slecht.

 

Bij dat bezoek vallen me een aantal dingen op.

 

Ten eerste krijg ik dagelijks nogal wat extra mail.

Mensen die op ‘onderstaande knop’ klikten, schreven me hun mening over de blog. Behalve een paar grappige opmerkingen (dat mag ook) voel ik bij de meesten een reflex van opluchting: eindelijk eens info die dieper gaat dan het intrappen van open deuren, eindelijk een vrije stem, eindelijk een duiding die niet voorgekauwd is door groepen die er alleen hun eigen belang mee dienen of bewust het gedachtegoed van de maatschappij willen manipuleren, eindelijk iemand die zegt dat de keizer in zijn blootje loopt en niet de massa napraat…

Blijkbaar lost deze blog bij velen een grote verwachting in.

 

Ten tweede probeer ik uw evaluatie te ontleden.

Meer dan vijf procent van de bezoekers geeft ook een mening over deze blog met punten van 1 tot 5, ofwel van ‘heel slecht’ tot ‘heel goed’.

In marketingtermen is 5 procent een behoorlijk percentage, maar in absolute cijfers (35) is het hier nog te weinig om representatief te zijn. Toch tekent zich al een duidelijke tendens af: 3 bezoekers vinden deze blog ‘heel slecht’. Tja, je kan niet door iedereen geliefd zijn… 29 van de 34 kiezers of 86 procent vinden deze blog ‘goed’ tot ‘heel goed’.

Jammer dat het niet meteen duidelijk is waarvoor jullie appreciatie geldt: de opvatting, de visuele invulling, de inhoud, de strekking, het ingenomen standpunt bij 1 bepaald onderwerp?…

 

Ten derde stem je ook op elk afzonderlijk onderwerp.

Een gewone mededeling krijgt geen of nauwelijks 1 stem. Dat is normaal. Artikels met duiding, vragen, commentaar,… krijgen meer aandacht. En welke artikels krijgen de meeste stemmen en de hoogste punten? Degene die handelen over onderwerpen die jullie duidelijk het meest raken of die het best herkenbaar zijn. De cijfers komen overeen met wat er leeft in de maatschappij. Niet gemeten aan de grote verklaringen in de publieke salons, maar aan de spontane uitingen over de cafétoog. Erger nog, aan de geheime gedachten die mensen alleen nog durven uiten als het anoniem kan. Bijvoorbeeld in een stemhokje of op het internet.

 

Ten vierde is er nog weinig reactie op de artikels zelf (dank je wel Willy, Hans, Filip, Bart en Wim die al wel reageerden).

Iemand kopieerde het artikel ‘Ze zoeken het toch zelf’ en plaatse het op het forum van Muurkant (jawel, heel netjes met vermelding van mijn naam en het adres van deze blog) en daar ontstond een geanimeerde discussie, o.a. over het feit dat het onderwerp een luxeprobleem was voor een ‘rijke stinkerd’ zoals ik (lol), want de doorsnee mens zou het zich financieel niet meer kunnen veroorloven van op café of op restaurant te gaan… Iemand die me beweert te kennen, gokt zelfs op mijn stemgedrag (niet moeilijk, dat kan je in mijn eerste posting lezen). Enfin, er is een gedachtewisseling op gang gekomen, en dat is goed.

 

Conclusie

Als op een week tijd meer dan 650 mensen deze blog bezoeken, als er enkele tientallen een (hoog) waarderingscijfers uitspreken, als er meer dan honderd een persoonlijke mail naar me sturen en als op een ander forum over een van mijn artikels uitvoerig gediscussieerd wordt, is het dan niet veel beter om hier te reageren, zodat je jouw mening deelt met alle anderen en ik gemakkelijker mee kan volgen en zelf ook deelnemen aan het debat?

 

Wat denk je ervan? Schrijf het gerust hieronder, je moet me niet eens mailen.






08:47 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-08-05

Lichtblauw op straat

Lichtblauw op straat

 

Was recent nog in Tilburg. Een lezing gegeven over correct taalgebruik in dagelijkse communicatie en daarna in het stadscentrum een stukje gaan eten. Parkeren is er, net zoals bij ons, een probleem. Parkeergarages zijn er wel, maar – ook net zoals bij ons – veel te duur. De stroken op straat zijn onderverdeeld voor, volgens mij, vijf groepen: gehandicapten, bewoners, vergunningshouders, kort- en langparkeerders. Niet echt discriminatie, maar toch het begin van gettovorming. Ze hebben nog net geen aparte parkeerplaatsen voor holebi’s, donkerhuidigen, cannabisgebruikers, regelneven, relnichten, onderwijzers en volkstuinspitters.

 

Ik weet dat ik niet tot de eerste drie van die vijf behoor, maar ben ik een kort- of een langparkeerder als ik anderhalf uur blijf staan? En die automaat… hoeveel moet je hoe betalen? Ik ben analfabeet als het erom gaat onbemande machines te bedienen. Mijn mobiele telefoon begint spontaan te applaudisseren, telkens ik erin slaag een sms te versturen.

 

Dus riskeer ik het erop en parkeer zonder te betalen. Misschien dat mijn azuurblauwe persplaat voor de autoruit enig begrip kan afdwingen?  Neen dus, Nederlanders houden blijkbaar niet van blauw op straat. Hoewel… wanneer ik terugkom, steekt er een lichtblauw briefje achter de ruitenwisser.

 

Ik mag 47,5 euro contant gaan betalen aan de balie Parkeerbedrijf van het Stadskantoor, maar ik geef mijn laatste zakgeld natuurlijk niet uit. Geld uit de muur halen met Visa, MasterCard of American Express, kost me een fortuin aan bijkomende onkosten. Ik kan er ook pinnen, maar dat lukt niet met mijn Belgische bankkaarten. Geen nood echter, Nederlanders zijn erg behulpzaam. Ze zullen me over enkele weken een acceptgirokaart toesturen, staat op het bonnetje. Ik kijk ernaar uit en zal dan plichtsbewust het verschuldigde bedrag betalen, als ik die kaart tenminste in België kan gebruiken.

 

Neen ik klaag niet, want ik had me bewust fout geparkeerd. Ik klaag zelfs niet over het feit dat de bon uitgeschreven werd, net 3 minuten voor het moment dat parkeren vrij werd. Sterker nog: ik zal niet alleen plichtsbewust, maar ook met plezier betalen. Taalgevoelig als ik ben, lever ik immers graag een bijdrage aan de Nederlandse cultuur. Met mijn geld kunnen ze dan taalcursussen inrichten. Want op de bon staat ook gedrukt: “Indien u niet betaald worden er invorderingsmaatregelen getroffen”.

Hallo Tilburg, betaalD???


09:50 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-08-05

Eneco-toureluurs

Eneco-toureluurs

 

Sommigen zullen me wellicht een analfabete Neanderthaler vinden, maar ik heb om de dooie dood geen idee wat ‘Eneco’ betekent. Jij wel? Het schijnt de naam te zijn van een wielerwedstrijd. Iets zoals Parijs-Roubaix of Luik-Bastenaken-Luik? Komt Eneco van Eritrea-Nederokkerzeel-Copenhagen? ’t Zou me verwonderen. ’t Kan ook de naam van een sponsor zijn, maar die gooit zijn geld dan wel in ’t water, want nergens blijkt wat die Meneer Eneco eigenlijk verkoopt.

 

Is hij leverancier van erectieopwekkende middelen, ontwerper van zweetdoorlatend schoeisel of de zoveelste telefoonaanbieder die straks ook digitale televisie op de markt brengt waar geen hond aan geïnteresseerd is?

Ik weet het niet, niemand in mijn omgeving weet het, en eigenlijk zal het me een zorg zijn.

 

Wat ik wel weet, is waar die Eneco-tour vertrokken is. Weet jij dat? Wellicht niet. Al was die stad er razend fier over en dacht de plaatselijke schepen voor Sport en andere Lichaamsbeweging dat het startschot meteen een ongelooflijke publiciteit voor zijn stad zou betekenen en de toeristen volgende maanden zouden toestromen in Mechelen. Die schepen en zijn collega’s hebben zich al wel meer illusies gemaakt.

 

Buiten de mensen die op die dag in Mechelen moesten zijn en onmogelijk hun bestemming konden bereiken, herinnert zich niemand de naam van de stad. Tv-kijkend Vlaanderen keek naar rugnummers, want historische gebouwen kwamen niet in beeld. Aanwezige sportliefhebbers hadden hun eigen boterhammetjes en een thermosfles met koffie bij. Ze plaatsten zich in drommen voor de horecazaken, zodat de vaste klanten daar ook niet meer binnen konden.

De hele binnenstad was afgesloten, en dat in het midden van het toeristische seizoen. De voornaamste in- en uitvalswegen waren autovrij. Je kon de stad eigenlijk niet in- of uit. Handelaars in het centrum hadden hun winkel gesloten en zichzelf een onbetaalde vrije dag gegeven. De grote warenhuizen aan de rand van de stad bleven open, maar zagen nauwelijks klanten.

 

Waarom legt een schepen zijn hele stad een dag lam, terwijl aan de rand van zijn stad een groot sportpark met parkeerterreinen ligt waar renners zoveel rondjes kunnen draaien als ze willen? Citymarketing is echt iets anders dan het de eigen bevolking én de bezoekers lastig maken.

 

Dat de Eneco-tour bovendien nauwelijks een verbeterde kermiskoers is, werd gisteren nog bewezen in Wallonië. Het peloton reed gewoon een verkeerde richting uit, moest door de bereden politie worden ingehaald, gestopt en teruggevoerd voor een nieuwe start met de oorspronkelijke tijdsverschillen.

 

Als Eneco een bedrijf is dat even onprofessioneel georganiseerd is en even klantonvriendelijk is, dan wil ik er nooit mee te maken hebben.


09:13 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-05

Bezinning voor de zondag

Geluk is...

 

Wanneer je 4 jaar oud bent en je plast niet meer in je broek

Wanneer je 12 jaar oud bent en je hebt een heleboel vriendjes

Wanneer je 18 jaar oud bent en je hebt een rijbewijs

Wanneer je 20 jaar oud bent en je hebt sex

Wanneer je 23 jaar oud bent en je hebt werk

Wanneer je 35 jaar oud bent en je hebt geld

 

Wanneer je 45 jaar oud bent en je hebt geld

Wanneer je 50 jaar oud bent en je hebt werk

Wanneer je 60 jaar oud bent en je hebt sex

Wanneer je 70 jaar oud bent en je hebt een rijbewijs

Wanneer je 75 jaar oud bent en je hebt een heleboel vrienden

Wanneer je 80 jaar oud bent en je plast niet in je broek

 

Wanneer je een heel leven goed gezond bent,

bemind werd en kunt beminnen.



20:44 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-08-05

Schieten op de pianist

Schieten op de pianist

 

Het was gisteren talk of the town: Filip De Winter van Vlaams Belang had een filmpje op zijn webstek gezet waarin zeer duidelijk te zien was hoe jong, Marokkaans crapuul in de Antwerpse Somersstraat auto’s molesteerde. Een buurman had dat van achter zijn venster gefilmd. Aan de hand van dit bewijsmateriaal konden de criminele jongeren opgepakt worden, voor de rechter verschijnen en horen zeggen dat ze zoiets eigenlijk toch nooit meer mogen doen…

 

Ondertussen gaat de kermis in de Somerstraat voort.

In mijn prille jeugdjaren heb ikzelf ook ooit een vuilnisbak omgekieperd, ‘belleken-trek’ gedaan, zonder handen op mijn fiets gereden en een neus gezet achter de rug van een politieman. Een schoolkameraad ontvreemdde zelfs eens stiekem een Haags Hopje bij de kruidenier en kreeg prompt zoveel lappen rond zijn oren dat hij sindsdien nooit nog iets zoets tussen zijn tanden heeft gestoken.

 

Dàt waren ‘kwajongensstreken’. We hebben nooit kameraadjes hun merkkleding afgeperst of hun pennendoos gepikt, voorbijgangers in een wurggreep gehouden, oude dametjes neergeschopt of hun handtas afgerukt, ruiten ingeslagen of iemands eigendom beschadigd. Voor de bezigheidstherapie van (meestal) Marokkaanse jongeren hebben de Fransen een uitdrukking: ‘criminalité de crapule’.

 

Het komt de mensen hun strot uit. En als ze moe getergd zijn, vinden ze alle middelen geoorloofd. Maar inderdaad, een vooraanstaand politicus moet weten dat je minderjarigen niet herkenbaar mag tonen.

 

Toch heb ik enkele vragen bij de hele storm in dat glas water:

-          Ben ik nu ook strafbaar voor alle foto’s die links en rechts van deze tekst staan?

-          Kunnen, net iets te jonge maar alleszins tot de jaren van verstand gekomen, rotzakskes die zich heel bewust en met voorbedachten rade boven en naast de wet stellen, zich beroepen op een wet die hun privacy zodanig beschermt dat ze ongehinderd kunnen voortdoen?

-          Als dat zo is, moeten we dan niet heel dringend een uitzondering op die wet voorzien om de maatschappij tegen zichzelf te beschermen?

-          Geldt deze wet ook als het geboefte blanke jongeren zouden geweest zijn en bijv. kinderen van een Vlaams Belang-mandataris?

-          Is een ‘onderzoek instellen naar Filip De Winter’ niet zoveel als schieten op de pianist die een miskleun van een compositie probeert te vertolken?

-          Kunnen die kleine gangsters nu ook klacht indienen tegen de buurman wegens schending van hun privacy?

-          Kan ook de hele pers, inclusief de nationale televisiezenders, veroordeeld worden omdat ze massaal de aandacht van het grote publiek op dat filmpje gevestigd hebben, zodat iedereen dat straatgeboefte kon herkennen? Gisteren was het haast onmogelijk om het filmpje af te halen van het net wegens overmatig gebruik!

-          Willen de rechters, en al degenen die gisteren moord en brand schreeuwden tegen het openbaar maken van die beelden, hun nieuwe auto eens drie dagen lang in de Somerstraat parkeren of anders hun mond houden?

 

Als ik oud-minister-president en huidig partijvoorzitter was, zou ik onmiddellijk maatregelen nemen, hoor. Ik liet de naam van de Somersstraat veranderen.

 


09:22 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-05

Belgenmop op de VRT

Belgenmop op de VRT

 

Kan je je voorstellen dat de allergrootste baas van Coca-Cola tevens lid is van de raad van Bestuur van concurrent Pepsi-Cola? Dat hij inzage heeft in alle personeelsdossiers, alle verkoopcijfers, alle marktstrategieën, alle productieprocessen van zijn concurrent?

Natuurlijk niet! Hoewel, bij ons kan het wel.

 

Neem nu de openbare nationale tv-zender VRT. De dagelijkse leiding ligt bij afgevaardigd-bestuurder Tony Mary. Die legt verantwoording af aan zijn raad van Bestuur. Maar stel je nu even voor dat Christian Van Thillo, de grote baas van VTM, lid zou zijn van die raad van Bestuur van de VRT? Een idee om bij te gieren, natuurlijk. Nochtans is het niet zo ondenkbaar.

 

De samenstelling van de raad van Bestuur van de VRT hangt namelijk af van de verkiezingsuitslag. Naargelang het aantal behaalde stemmen, mogen de politieke partijen een of meer bestuursleden afvaardigen.

 

Op dit ogenblik zijn er dat drie voor CD&V, drie voor VLD, drie voor Sp.a-Spirit en drie voor Vlaams Belang. Groen! En N-VA verloren hun zetel en dus ook hun bestuursmandaat.

 

De politieke partijen mogen gelijk wie aanstellen om de partij bij de VRT te vertegenwoordigen. Theoretisch kan het dus, dat de VLD hiervoor een beroep doet op Christian Van Thillo…

 

Maar in werkelijkheid zal dat toch nooit gebeuren, denk je. Ha neen? Op dit ogenblik zetelt in de raad van Bestuur van de VRT een zekere Eric Dillens voor de VLD. Eric Dillens is zaakvoerder van de firma Dillens & Dillens, beter gekend als D&D Productions. D&D Productions is een tv-productiehuis dat mee aan de wieg stond van VTM en hofleverancier was van programma’s zoals Tien om te Zien, Luc, Videodinges, Wedden dat, Waagstuk en Wittekerke.

 

Je zal als afgevaardigd-bestuurder maar proberen voor te blijven op de concurrentie!

 

(Een uitgebreid artikel over de raad van Bestuur van de VRT stond in Achter het Nieuws van januari 2005)

 






15:45 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Ze zoeken het toch zelf!

Ze zoeken het toch zelf!

 

Het gaat slecht in de horeca. Café’s staan op de zwarte lijst van de kredietverstrekkers, klasse-restaurants kunnen de hoge kosten niet meer aan, brasseries stellen vast dat hun klanten steeds minder drinken en nog minder komen eten.

 

Ze klagen. En niet onterecht. Het gaat inderdaad niet schitterend in de sector.

Verwondert het je? Even wat ervaringen van de voorbije twee maanden op een rijtje:

 

- In een Antwerps keldercafé krijg ik een warme Duvel of een cola zonder prik ‘toegeworpen’. De koffie is er lauw en kost 2 euro. Zonder caféine is hij zelfs nog duurder.

 

- In een Argentijns restaurant nabij de Antwerpse Grote Markt bestelt een kennis van me een zalmschotel met puree. Ze krijgt er frietjes bij en herinnert dus aan de puree, omdat ze die frietjes niet kan eten vanwege een maagring.. Antwoord van de kelner: ‘Och ja, ‘k heb me vergist. Maar eet die frietjes dan maar op!’. Als de dame antwoordt dat die niet door haar maagring gaan, wordt ze afgesnauwd met ‘Mijn andere klanten zijn niet zo ambetant zenne, madam!’.

 

- In de late namiddag van een mooie zomerdag zet ik me op een terras, op de hoek van de Antwerpse Frankrijklei en de Teniersplaats. Het is er niet overmatig druk en het personeel (3) houdt zich bezig met bestekken te sorteren. Na exact 23 minuten stap ik op en ga op zoek naar een terras waar men mij wél wil bedienen. Of heb ik misschien een lijfgeur?

 

- In een gekend eethuis in Sint-Amands-aan-de-Schelde bestel ik een kopje koffie. Het potje melk is voor de zoveelste keer bijgevuld, en de vorige druppels zitten tegen de rand vastgekoekt. Wanneer werd dat nog eens afgewassen?

 

- In trendy brasseries, overal in het land, word ik door het personeel eerst gemonsterd naar merkkleding, hoeveelheid haargel en automerk om te zien of ik wel pas bij de snobcliënteel die ze er beogen.

 

- In een etablissement op de Mechelse Wollemarkt loopt een jobstudentje rond die, na spastische bewegingen en wat luchttekeningen van mijn kant, afgeslenterd komt en vraagt of ik iets nodig heb… Neen, ik heb niks nodig, ik doe altijd zo hyperkinetisch!

Er ontspint zich volgend gesprek:

-         Wat is vandaag de dagsoep asjeblief?

-         Da kan ekik ni zegge.

-         Zo’n moeilijk woord om uit te spreken, jongen?

-         Neen, mor ‘k weet het ni

-         Misschien kan je ’t even in de keuken gaan vragen?….

-         Ja, da zou’k kunne doon.

-         En wil je dat dan ook doen? NU?!

-         Heu, ja, ja….

Verdomme, zo’n jongen moet dat niet in de keuken gaan vragen, die moet dat wéten van voor zijn dienst begint! Ik ben toch niet de enige klant die ernaar vraagt? Krijgt dat personeel dan geen visie mee van de baas? Of heeft die er zelf ook geen?

 

- In datzelfde etablissement mogen honden binnen. Fijn voor dierenliefhebbers. Een oud dametje heeft haar troeteldier naast haar op de bank gezet en geeft het voortdurend hapjes uit haar bord. Het beest kwijlt naar meer. Wie of wat heeft er voor mij op mijn plaats zitten kwijlen?

 

- Terwijl ik er zo over nadenk, loopt er plots een kat door het restaurant en springt op mijn tafel. Hygiënisch? ‘k Heb nog liever een traditionele vlieg in mijn soep. Daar kan je tenminste versleten grapjes over maken.

 

- Uiteindelijk blijkt dat de dagsoep ‘tomatensoep met balletjes’ is. Als ik de eerste lepel proef, weet ik het: Unox!

 

- Van een medewerkster hoor ik vertellen dat ze er met haar hele gezin om 21 uur een menuutje bestelde, maar het nagerecht bleef uit. Toen ze er na lang wachten naar vroeg, bleek dat niet meer te kunnen: om 22 uur gaat de keuken dicht! En buiten de gediplomeerde kok is er dus blijkbaar niemand in staat om een bolletje roomijs uit te scheppen in een glas.

 

- In een ander etablissement, ook in Mechelen, waar de vijvervissers en kaarters jarenlang de kassa spijzigden, werd het interieur veranderd. Toen een klant kloeg over de ongemakkelijke stoelen, hoorde hij: “Da’s zo bedoeld. Anders blijven ze hier kaarten en te lang zitten met één pintje”. Toen een gezin van vijf personen er vier maaltijden bestelde en een bordje frieten met ketchup vroeg voor de kleinste, was de reactie: “Voor zoiets gaat ge maar naar de McDonalds!”

 

- En als je met vier personen aan dezelfde tafel zit, vraag dan nergens een opgesplitste rekening, want “de computer kan dat niet”.

 

- Een feestzaal in Bonheiden maakt voor een communiefeest kindonvriendelijke gerechten die walmen van de look. Dus gaan die klein gasten maar, volgepropt met stukken brood, buiten spelen. Tot de grote hond van de uitbater opdaagt. Die bijt los de ballen kapot en jaagt de kids wenend terug binnen. Als een moeder daarover haar beklag maakt, heeft ze ‘geen hart voor dieren’!

 

Er zijn gelukkig nog enkele plaatsen waar ik graag kom, waar figuurlijk de rode loper uitligt, waar ik nog ‘een klant ben’, waar men na twee bezoeken onthoudt dat ik geen slagroom bij de koffie hoef, en me spontaan een tweede chocolaatje in de plaats geeft.

Maar op zoveel andere plaatsen laten ze me merken dat ze alleen mijn geld willen en het te veel vinden mij ervoor te bedienen.

Ze kennen verdorie hun stiel niet, hebben geen gedrevenheid, geen commerciële visie, geen klantgerichtheid, zijn zelfs onbeschoft en als alles toch een beetje in orde is, dan ontbreekt nog altijd de glimlach.

 

’t Gaat effectief niet goed in de horeca. Maar geef toe, ze zoeken het toch zelf?

 






09:32 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-08-05

Leven in de stad

Leven in de stad

 

Elk jaar word ik door een Antwerpse vriend uitgenodigd op een potje mosselen (Jaja, ik heb vrienden, zelfs in Antwerpen, en eentje daarvan nodigt me jaarlijks uit op mosselen – hinthint).

Dit jaar was het weer zover.

 

Vorig jaar hadden we ons laten verleiden door een lage prijs en de vermelding ‘à volonté’ in De Valk op de Grote Markt. Dat viel dik tegen. Zowel de stuntelige en langzame bediening als de kwaliteit van de mosselen. Dit jaar hadden we afgesproken op het terras van Café Noord.

Een schitterende zomeravond en alle terrassen half leeg. Er klopte iets niet.

“Tja,” verontschuldigde mijn vriend zich met een soort plaatsvervangende schaamte, “onze burgemeester wil dat het altijd feest is op de Grote Markt. Zie je dat reusachtige podium daar staan voor Den Engel? Daar treden groepen op. Die zijn al van deze middag aan ’t soundchecken en straks komen daar dertig tieners en vijftien junkies naar kijken. En voor het stadhuis hebben ze kraampjes gezet. Geen mooie kermiskramen zoals vroeger van Adriaantje, maar kleine barakken waar ze kebab en blikjes frisdrank verkopen. De horeca heeft daar niks aan en de vaste horecaklanten blijven weg vanwege ’t lawaai. De toeristen blijven ook weg. Ze kunnen niet eens meer een behoorlijke foto nemen van het historische stadscentrum. Dat noemen ze feest in de stad, maar ondertussen gaat het hier allemaal kapot. Café Leffe staat al meer dan een jaar leeg. Er zullen er nog volgen. Dan kunnen ze er nachtwinkels en telefoonwinkels van maken. Zoals al de klassezaken uit de Carnotstraat verdreven zijn. Als die telefoons allemaal tegelijk bellen, brengt dat ook ambiance op de Grote Markt…”

Ik ben maar een eenvoudige volksjongen en zeker niet bekwaam om burgemeester van zo’n grote stad te zijn. Maar ik zou weten hoe ik moet feesten: met draaiorgels, dixielandbandjes, straatacrobaten, accordeonisten, vuurspuwers en een heel snelle en vriendelijke bediening op de terrasjes. Ik zou al die straatartiesten betalen zoals ze nu die lawaaimakers betalen, opdat ze niet meer moeten gaan schooien en mensen lastig vallen. Een soort Gentse Feesten maar in ’t klein. Als ik een stadhuis had zoals in Antwerpen zou ik het niet van Kerstmis tot in september verstoppen achter een podium dat in een Werchterse wei thuishoort, maar ik zou de stad tonen in al haar pracht en praal, en voor een vervallen gevel plaats ik desnoods een geschilderd decorstuk. Ik zou eten en drank aan de horeca laten en geen armoedig smikkel-smakkelkraam voor mijn stadhuis willen.

Hoe komt het dat een burgemeester van Antwerpen, die toch veel slimmer moet zijn dan ik, niet ziet dat hij zijn stad compleet naar de verdoemenis jaagt? Hoe komt het dat niemand hem dat zegt, het er desnoods inramt? Hoe komt dat hij het niet hoort of niet wil horen? Hoe eigenwijs mag iemand zijn die het water aan de lippen staat? Waarom sluiten de horecazaken van de Grote Markt niet eens uit protest, allemaal tegelijk, op een zomerdag? Waarom blijven de camera’s van ATV op dat podium gericht en niet op de lege terrassen? Waarom is er geen Antwerpse krant meer die dit mislukt pr-beleid de vernieling in schrijft?

We zijn in Boom gaan mosselen eten. Niet zo feestelijk, wel gezellig.




16:41 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Een ziekenhuis gaat dood

Een ziekenhuis gaat dood

 

EXCLUSIEF OP DEZE BLOG

 

Het oude Onze-Lieve-Vrouwgasthuis van de Mechelse Gasthuiszusters en eigendom van het Mechelse OCMW is al jaren een financiële ramp. Een OCMW-ziekenhuis trekt nu eenmaal minder kapitaalkrachtige patiënten aan en heeft meer openstaande facturen, maar in het verleden werd er ook nogal wat wanbeleid gevoerd. Eerst door de directie, dan door het bestuur.

 

Toen de put te groot was, werd hulp gezocht. De Groep Emmaus (o.a. Sint-Maartenziekenhuizen in Mechelen en Duffel) was geïnteresseerd, maar het vrijzinnige  stadsbestuur zag de katholieke achtergrond niet zitten. “Een stad als Mechelen moet een pluralistisch ziekenhuis hebben”, heette het. Het zal de patiënt worst wezen! Zelfs in christelijke ziekenhuizen moet je nog gaan zoeken naar een kruisbeeld en komt de aalmoezenier alleen langs als hij erom gevraagd wordt.

Het stadsbestuur zocht en vond wel een partner in het UZ Jette en om de vrijzinnigheid ter wille te zijn, veranderde het meteen de naam O.L.Vrouwgasthuis in Dodoensziekenhuis, naar de Mechelse kruidenkundige Rembert Dodoens.

 

Iedereen tevreden?

De dokters in elk geval niet, want die vertrokken met bosjes naar elders. De patiënten en hun familie evenmin, want voor de minste ingreep werden ze overgebracht naar Jette terwijl ze speciaal gekozen hadden voor een ziekenhuis op wandelafstand van de bezoekende familieleden.

Het stadsbestuur kraaide even victorie, maar had nog niet door dat de financiële put alleen groter werd. Jette was immers helemaal niet geïnteresseerd in dat ziekenhuis. Het wilde alleen het verplegende personeel, waaraan in Brussel zoals op vele plaatsen een groot tekort is, binnenrijven. Dat was zo gebeurd in Boom en Willebroek.

 

Stilaan kon het OCMW van Mechelen niet langer blind blijven. Het kwam tot een confrontatie, nadat uitgelekt was dat dokters aangemaand werden hun patiënten 'te melken' en uiteindelijk trok partner Jette zich terug. Het Dodoensziekenhuis had ondertussen zo’n slechte naam gekregen dat patiënten, niet zelden op aanraden van hun huisarts, elders gingen. In Mechelen ligt immers nog het Sint-Maartenziekenhuis, de vroegere ‘Kliniek van dokter Peeters’.  In Duffel (10 km) en in Bonheiden (5 km) liggen eveneens gereputeerde ziekenhuizen. Tegelijk werd de directeur ontslagen en een crisismanager aangesteld. Eigenlijk was het een testamentuitvoerder, want ondertussen is de beslissing gevallen: Dodoensziekenhuis gaat dicht!

 

Officieel wordt Dodoens overgenomen door de groep Emmaus (Sint-Maarten), maar in werkelijkheid koopt Emmaus het ‘contingent ziekenhuisbedden’ zoals dat heet en is verder niet geïnteresseerd.

Emmaus zal langs de ring in Mechelen een nieuw mega-ziekenhuis bouwen met 700 bedden. Het ziekenhuis Sint-Maarten in Mechelen wordt dan gesloten en de campus in Duffel zal volledig voor psychiatrie worden gebruikt. Het gebouw van Dodoens blijft eigendom van het OCMW en kan uitsluitend dienen als geriatrisch centrum of… vervallen in leegstand!

Het nieuwe ziekenhuis zal in elk geval een spoedafdeling hebben, omdat deze dienst de belangrijkste aanbrenger van nieuwe patiënten is voor een ziekenhuis. Omdat het de facto zal verplicht worden ook minder gegoede patiënten op te nemen, zal er tevens de nodige druk worden uitgeoefend op het Mechelse OCMW om facturen onmiddellijk te betalen of zelfs voorschotten te verstrekken zoals dat nu al op sommige plaatsen gebeurt.

Door de omvang zal het Imeldaziekenhuis in Bonheiden in elk geval in de verdrukking komen.

Wat met het Dodoens-personeel zal gebeuren, is nog niet duidelijk. Een groot deel daarvan zijn contractuelen, vast benoemd bij het OCMW.






09:27 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-08-05

Achter het nieuws kijken

Achter het nieuws kijken
 
Sinds meer dan een jaar verschijnt in Vlaanderen een onafhankelijk magazine, zonder subsidie en zonder reclame (!), dat uitsluitend berichtgeving brengt over de media. Waarom komen bepaalde feiten wel op tv en andere niet? Hoe werken journalisten en uitgevers? Welke belangen beïnvloeden de pers? Is het mogelijk dat in ons land een journalist ontslagen wordt omdat een politicus dat eiste van de hoofdredacteur? Volstaat het dat een krant het van zichzelf zegt om een 'kwaliteitskrant' te mogen heten?
Als je niet zomaar alles gelooft wat in de krant staat of op tv verteld wordt, moet je dit magazine lezen.
Als je wel alles zomaar gelooft, moet je het zéker lezen!
Meer info: http://www.achterhetnieuws.be of de link hiernaast

14:19 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kleine kruidenier

Kleine kruidenier
 
Ondernemerschap dient aangemoedigd en wie zich in dit land vestigt en enig initiatief neemt, verdient waardering. Zo denkt de regionale zender TV-Brussel er ook over en zij bracht een reportage over een man uit Afghanistan die illegaal ons land was binnengevlucht, eerst geen erkenning kreeg maar dan in een Brusselse kerk in hongerstaking ging tot minister De Wael zwichtte en hem toch een verblijfsvergunning gaf. Dat laatste is 10 maanden geleden en ondertusen opende de man een nachtwinkel.

Op zich is dat positief nieuws, ware het niet dat de reporter van dienst zijn onderwerp iets te euforisch in het zonnetje zette. Hij had elke kritische zin achterwege gelaten, stelde er zich geen enkele vraag bij en gaf nog minder antwoorden.
Een echte journalist zou zich bijvoorbeeld afgevraagd hebben waar zo'n vluchteling na minder dan een jaar het kapitaal haalt om een pand te huren, een huurwaarborg te geven, een voorraad in te kopen, raadslieden te betalen die voor alle papieren zorgen, enz...
Hij zou zich ook kunnen afvragen of al die papieren wel degelijk in orde zijn. Of de vergunningen voor sigaretten en sterke drank klaar liggen. Of de man over een erkend bekwaamheidsattest als kleinhandelaar beschikt.
We twijfelen er niet aan of dat allemaal in orde is. We hadden alleen graag vernomen hoe zo'n erkende vluchteling dat klaarspeelt.
Met dié informatie zouden de kijkers écht geholpen zijn en zouden er misschien mensen iets beginnen te ondernemen.
Een door de overheid gesubsidieerde tv-serie zoals De Kinderen van De Windt, waar de kijker geconfronteerd wordt met keihard werken, stugge bankiers,  faillissementen en familieruzies zet niet echt aan om het ondernemerschap in Vlaanderen aan te zwengelen. Een informatief getuigenis zoals van die Afghaan, zou dit wel kunnen.
TV-Brussel krijgt toch ook subsidies genoeg om degelijk werk af te leveren?











14:03 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Zonder taks en zonder stempel!

Zonder taks en zonder stempel!
 
De naam van deze weblog zegt het zelf: vrij. Hier kan (bijna) alles en moet er niets. Deze eerste posting gaat over niks bijzonders, behalve over wat mogelijk nog komt. Informatie, commentaar, bedenkingen,... bij de dagelijkse actualiteit. Achtergronden waar journalisten niet (meer) (mogen) over schrijven. Niet dé grote Waarheid, maar mijn kleine waarheid. Vooral mijn twijfels ook. Het belangrijkste is dat we blijven nadenken over wat rond ons gebeurt. En dan mogen we de bal al eens misslaan. Nooit geschoten, is altijd naast de roos.
Tracht vooral niet me in een hoek te duwen, want ik hoor in geen enkele hoek thuis. Ik ben niet links, niet rechts, niet averechts. Ik gun iedereen zijn of haar opvatting, maar heb wel de pest aan kortzichtige, onverdraagzame mensen - aan welke kant ze zich ook bevinden. Ik sta open voor argumenten die doordacht zijn. Ze mogen fout, zelfs demagogisch zijn, maar de houding 'Ik zeg het omdat het zo is en het is zo omdat ik het zeg' is niet aan mij besteed.

Ik ben geen kameleon die om de haverklap van kleur verandert, maar ik ben een bonte pauw die van alle kleuren een beetje heeft.
Ik kom uit een Vlaams en christelijk gezin, waar me geleerd werd te geven om de minderbedeelden in onze maatschappij, respect op te brengen voor onze natuur en die van de volgende generaties, breed te denken en geen doctrine aan te kleven zonder dat ze voldoende onderbouwd was. Verder ben ik opgegroeid met een zekere orde, regelmaat, discipline en duidelijke afspraken. Dit alles heeft me geholpen te worden wie ik ben en hoe ouder ik word, hoe meer ik er het belang van inzie.
In welke partij hoor ik dan thuis? In elke partij (h)erken ik wel iets, maar geen enkele kan me helemaal overtuigen.
Mijn stemgedrag? Ik kies bewust voor ménsen, ongeacht hun partij.

Nog verder geïnteresseerd? Kom dan elke dag eens kijken of er iets nieuws staat en zeg het voort.
Weet je 't beter? Loop dan rustig achter je vlag aan, maar kom niet klagen als je - verblind door oogkleppen - in een str... trapt.
 









13:41 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4 5