12-12-05

Beeldmanipulatie

Beeldmanipulatie

 

De winstgevende vereniging zonder doel Gaia, die zichzelf ‘dierenrechtenorganisatie’ noemt en waarover ik 9 september jl. op deze blog Vrij van Zegel al eens een boekje opendeed in het artikel ‘De Rechten van het Spaarvarken’, heeft een eindejaarsactie gepland om de bourgondische Vlamingen te sensibliseren zodat ze geen foie gras meer op het feestmenu zouden zetten.

 

Er zijn ongetwijfeld argumenten om dieren geen leed te berokkenen. Er zijn evenveel argumenten om met hypothesen en andere esoterische rimram aan te tonen dat ook bomen en planten een gevoelsleven hebben, zij het op een andere frequentie dan de mensen, zodat we elkaar nauwelijks of niet aanvoelen. Zullen we dan maar meteen de snijbloemen op moederkensdag ook verbieden?

 

Veel discussie daarover is er niet nodig. Wie voor een halve eurocent gezond verstand heeft, vraagt niet naar een onderbouwde weerlegging van de Gaia-prietpraat. Wie tot de hardnekkige ‘believers’ ervan behoort, gelooft het toch niet.

 

Het gaat dus over die campagne. Ze zou bestaan uit affiches waarop o.m. een gans-in-SM-uitrusting met ballgag en gepinde collar als weerloos lijdend slachtoffer wordt voorgesteld.

 

Alsof zo’n prentje me zou afschrikken. Als er een schijf heerlijke foie gras op mijn bord ligt naast een schepje rode-uienconfiuur en een kleverige oude port in het glas staat te lonken, dan stel ik er me echt geen pluimen bij voor!

 

De NMBS heeft deze campagne terecht geweigerd.

 

De weigering heeft niets te maken met vrije meningsuiting. Gaia heeft het recht om zich druk te maken over goudvissen in een kom. Ze mag daarover zoveel brochures uitgeven als ze wil. Maar ik hoef ze daarom niet te lezen en ze zeker niet in mijn maag gesplitst te krijgen. Met de trein reizen is op zich soms al erg genoeg.

 

Affichage valt niet onder de persvrijheid.

 

Bij de bedoelde campagne kunnen we wel twee vragen stellen.

 

De eerste is: hoeveel zou die campagne gekost hebben? Waar komt dat geld vandaan? Wie is de sponsor die een bepaalde industrie kapot wil?

 

De tweede vraag is: hoe schuldig is Gaia zelf, als ze eerst een levende gans zo optuigt om dergelijke foto te kunnen maken? Wat zegt u? Photoshop? Getrukeerde beelden? Olalala, welke beelden mogen we dan wel geloven van die organisatie? Zijn die doodgeknuppelde zeehondjes dan wel echt?

 

Goeie, ouwe Plato wist het al: niets is wat het lijkt in deze wereld!


18:02 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-12-05

Terug naar de eenvoud

Terug naar de eenvoud

 

Het gebeurt zelden dat ik aan Margriet Hermans denk, terwijl ik mijn artikels schrijf. Eigenlijk denk ik nooit aan Margriet Hermans tijdens het schrijven. En anders ook niet. Zoals nu. Denk ik nu aan Magriet Hermans? Eigenlijk niet. Haar interpellatie, gisteren in het Vlaamse Parlement, was nogal flauw. Al twijfel ik er niet aan, dat ze het goed bedoelde. Maar waarom kan iemand zoals zij, haar bedoelingen niet met duidelijke woorden en met kordate stem meedelen? Ze fluisterde bijna, ze smeekte bijna, alsof ze zelf niet eens overtuigd was. Niet te verwonderen, dat het antwoord van minister Bourgeois naast de kwestie was.

 

Waar gaat het over?

 

Margriet Hermans vroeg of het Vlaams ministerie voor Toerisme de zanger(es) die Vlaanderen zal vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival, zou steunen. Want het is een uitstekende gelegenheid om je als regio te profileren tegenover de rest van Europa. En als het effe kan, ook een milde bijdrage storten voor de entourage die bestaat uit familieleden, managers, producers, fans en allerlei wieltjeszuigers die graag mee op uitstap gaan en dat, och arme, allemaal zelf moeten betalen…

 

Dat laatste was er te veel aan. Wie op vakantie gaat, moet dat zelf betalen. Wie aan een wedstrijd meedoet, investeert in de eigen carrière. Eens die carrière omhoog schiet, komt daarvan immers ook niets terug naar de gemeenschap.

 

Maar dat het een unieke kans is om Vlaanderen op de Europese kaart te zetten, zelfs als de artiest(e) niét wint, daarin heeft Margriet Hermans gelijk!

 

Geert Bourgeois, die minister is van alles en nog wat en dus toevallig ook van Toerisme, haalde eens diep adem, trachtte zicht te krijgen op de situatie en had gemakkelijksheidshalve aan de VRT gevraagd hoe dat nu eigenlijk zat. Hij las het antwoord letterlijk voor. De VRT zal voorrondes organiseren, een kandidaat aanduiden, een promotour op poten zetten en de hele hottentottententententoonstelling.

 

Margriet Hermans geeuwde net niet, maar keek nadrukkelijk verveeld. Haar echte bedoeling was eigenlijk om het festival te laten ondersteunen met wat mooie beelden over Vlaanderen en een foldertje hoe luilekker het hier wel is en dat deze regio zelfs bestuurd wordt door collega’s van de kandidaat. Eigenlijk was het de bedoeling om het Eurosongfestival te gebruiken als een kapstok en ondertussen ongegeneerd reclame te maken voor Vlaanderen als vakantieland.

 

De klassieke promo rond een Eurosongkandidaat betekent niets op dat gebied. Die is er alleen op gericht dat de betrokken kandidaat wint en dat daarna de cd goed verkoopt.

 

Wat zou een minister voor Toerisme dan nog meer kunnen doen? Hij zou bijvoorbeeld een  reclameadviesbureau kunnen opdracht geven om ‘een campagne’ te ontwikkelen. Ik kan me perfect voorstellen wat dat dan inhoudt. Een zoveelste doorslagje van een bestaand idee, een naam aanpassen, een foto veranderen, luxueus drukwerk, een reclamespotje voor een buitenlandse televisiezender, een persconferentie in Brussel met enkele bevriende journalisten, een receptie waar iedereen iedereen in het zonnetje zet en een factuur om van achterover te vallen.

 

De reclamesector in ons land vindt uitgebreid van zichzelf ‘dat ze goed bezig is’, reikt ‘awards’ uit aan elkaar, werkt in de eerste plaats voor deelname aan internationale festivals op kosten van haar klanten, maakt schitterende creatieve dingen die in ieders geheugen blijven plakken maar waarvan nadien geen hond nog weet over welk merk het ging.

 

Ik kijk ook naar televisiespots. Maar ik moet een maand later in het reclamevakblad Pub lezen wie de opdrachtgever was. Want het verhaal had niets met het product te maken en het merk, ‘the brand’, ontsnapte in al het visuele geweld net aan mijn aandacht.

 

Laat ons eerlijk zijn. Er wordt heel veel gesmost met geld van anderen. De meeste reclamemensen zijn selfkickers, om het eens in hun taal te zeggen. Ik mis gewoon de eenvoud, de duidelijkheid. Ik wil weten wie wat verkoopt en waarom ik dat moet hebben. Dàt is ‘commerciële communicatie’, al de rest is geldverslindend geouwehoer.

 

De Vlaamse minister voor Toerisme moet dus niet het zoveelste dure drukwerk over Vlaanderen door, als Tijl en Nele verklede, hostessen laten uitdelen op het Eurovisie Songfestival. Hij moet zelfs met dat hele festival niets uitrichten. Hij had alleen het gastland kunnen bewerken en enkele maanden voordien, ‘naar aanleiding van de Vlaamse deelname die een zeer grote kans maakt’ een handvol journalisten van toonaangevende populaire bladen en tv-zenders uitnodigen naar Vlaanderen. Neen, niet naar Brussel, maar naar een Vlaamse stad. Ze laten logeren in een chique hotel; ze elke dag in een ander restaurant van de rijke Vlaamse keuken laten proeven; er een week lang mee rondzeulen naar de Vlaamse kust, naar Brugge, Gent, Antwerpen, Lier, Mechelen, Hasselt en Tongeren; ze een bezoek laten brengen aan een Vlaamse krant en een Vlaamse tv-zender, aan de Ford-fabrieken in Genk, aan BASF in Antwerpen, aan een Vlaamse universiteit, aan Bobbejaanland en aan een vogelpikavond van een dorpsharmonie.

 

Daarna doen die hun werk vanzelf wel. Wekenlang verschijnen er dan in de buitenlandse pers allerlei positieve artikels over Vlaanderen, met verschillende invalshoeken.

 

Ik weet dat dit idee door elke reclame-professional als oubollig zal afgedaan worden. Vandaag hebben ze andere ‘tools’, zelfs een hele ‘marketing-mix’. En zo’n eenvoudig idee, is missioneringswerk, uit de tijd van de Congo, je ging naar de mensen toe of je haalde ze naar de missie en je vertelde ze de Blijde Boodschap tot ze het geloofden en ze zelf begonnen uit te dragen.

 

’t Is waar. Mijn idee is niet echt sexy of blits. Maar het werkt wel.

 

Er is misschien te weinig aan verdiend?


12:15 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-05

Blanco cheque

Blanco cheque

 

Vreemd toch, die reactie van de Walen! Omdat een Vlaams minister vindt dat de huurder van een sociale woning minstens een basiskennis van het Nederlands moet hebben, voelen ze zich gediscrimineerd.

 

Helemaal ongelijk hebben ze niet. Walen zijn in dit land inderdaad niet gelijk aan Vlamingen. Walen moeten bijvoorbeeld meer parlementaire mandaten vervullen met minder stemmen. Ze zijn, veel meer dan Vlamingen, gedwongen om in overheidsdienst te werken. Ze moeten zich veel harder inspannen om de hogere bedragen per hoofd, die uit de federale pot komen, op te souperen. Ze zijn veroordeeld om een leven lang met een gewetensprobleem te leven, want ze zouden best een rechtvaardige bijdrage willen leveren aan de pensioenkassen, de werkloosheidskassen, de kas voor kinderbijslagen, maar kunnen dat niet omdat hun leiders zo corrupt zijn en elke vooruitgang van de regio belemmeren. Erg is dat, zeer erg voor die mensen!

 

Maar hun reactie op het samengaan van Nederlandse taalkennis en het huren van een sociale woning in Vlaanderen, is onterecht.

 

Ik ga niet argumenteren met de stelling dat de Vlaming, die elders zijn geluk beproeft, het allemaal zelf maar moet uitzoeken en van niemand enige hulp moet verwachten.

Neen, de reactie is onterecht om nog andere redenen.

 

Als een Waal er geen behoefte aan heeft en denkt perfect te kunnen functioneren in zijn eigen, kleine cocon, dan moet hij absoluut geen Nederlands kennen. Hij mag zelfs gerust (en liefst, zelfs) in Wallonië blijven wonen. Er is in dit land niemand die ‘m dwingt om in Vlaanderen een sociale woning te huren.

 

Maar doet hij dat toch, dan is een cursus Nederlands geen straf. Neen, het is een hulp en een stimulans.

 

Want stel je nu voor dat hij maar alleen Frans zou spreken. Dan zou hij nooit met zijn buren kunnen contact leggen, hij zou geen bestelling kunnen plaatsen bij de melkboer, hij zou niet de weg kunnen vragen naar het dichtstbijzijnde OCMW. Zo iemand geraakt binnen de kortste keren in een sociaal isolement, kan op de duur zelfs de huur van die sociale woning niet meer betalen en moet bijgevolg helemaal geen Nederlands meer kennen. Probleem opgelost.

 

Maar er is nog een reden, waarom iemand die in Vlaanderen een woning huurt, best de streektaal begrijpt. De huur van een woning gaat namelijk gepaard met het ondertekenen van een huurovereenkomst. Het is logisch dat een privé of openbare eigenaar zo’n contract opstelt in de taal die in dat gewest gesproken wordt. Wie (misschien noodgedwongen) tevreden is met een sociale woning, is meestal ook niet kapitaalkrachtig genoeg om een tolk in te huren. Toch is het levensgevaarlijk om een contract te ondertekenen in een taal die je niet machtig bent. Het komt immers neer op het uitschrijven van een blanco cheque.

 

En verstandige mensen, zelfs Walen, doen dat natuurlijk niet. Die lezen eerst goed alle kleine lettertjes van een contract, alvorens het te ondertekenen.

 

Enfin, hopelijk sommige toch.


14:48 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-12-05

'Nieuws' voor geld

‘Nieuws’ voor geld

 

Het Pentagon heeft toegegeven dat het geld betaalde aan Iraakse media om positief te berichten over de Amerikaanse aanwezigheid in dat land. Het geeft tevens toe, dat het daarme ‘over de schreef ging’.

 

Als je lezers of tv-kijkers 1 keer bewust bedriegt met valse nieuwsberichten, dan geloven ze daarna niets meer. Kijk maar naar de uitslag van onze minipoll (Zie “Welke krant vindt u geloofwaardig?” op 24/11/2005 op deze blog, Vrij van Zegel). Want bij ons is het niet beter. Ook hier betaalt de overheid redacties om gemanipuleerde berichten de wereld in te sturen onder de noemer ‘nieuws’ (Zie “De immorele bedriegers” op 19/10/2005 op deze blog, Vrij van Zegel).

 

Voor 1 keertje is het goed dat een minister eens geen budgettaire ruimte meer heeft! De regionale tv-zenders hebben namelijk aan minister Marino Keulen voorgesteld om (uiteraard gesubsidieerd), uitzendingen te verzorgen die allochtonen Nederlands leren en het hen gemakkelijker maken om zich in te burgeren. De minister vindt het een goed idee maar heeft geen geld.

 

De minister vergist zich trouwens. Het is géén goed idee!

 

Om te beginnen kijken allochtonen niet naar een regionale zender en zijn ze helemaal niet geïnteresseerd om zich in te burgeren. Daarenboven is het helemaal niet de taak van een regionale zender om zich hiermee bezig te houden.

 

Regionale tv-zenders maken nieuwsprogramma’s van een half uur, over de gebeurtenissen in hun decretaal afgebakend zendgebied. Dit programma zenden ze in een gesloten lussysteem steeds opnieuw uit. De volgende dag wordt het vervangen door een actueler programma.

 

Wat zien we in de praktijk? Het half uur wordt gevuld met nieuws van het provinciebestuur, propaganda van de aanwervingsdienst van het leger, verkiezingspropaganda van bepaalde gemeentebesturen, van een overheidsadminsitratie, van een privé-uitgeverij die doe-het-zelflectuur uitgeeft, van een plaatselijke brasserie die in een ‘gezellig kader’ aan haar gasten ‘overheerlijke snacks’ serveert, een gekleurd praatprogramma dat geleid wordt door de partijvazal bij die zender, de obligate berichten van de bestuursleden die afkomstig zijn uit o.a. de culturele en de ondernemingswereld, enz...

 

Dit alles gebeurt tegen fikse betaling en de zenders zijn dan nog niet eens te beroerd om voor deze propaganda zelfs erkende beroepsjournalisten in te schakelen.

 

Het eigenlijke, regionale nieuws beperkt zich meestal tot het schieten van plaatjes bij wat die ochtend op de regionale pagina’s van de kranten stond, zonder toegevoegde waarde, zonder bijkomende evoluties, zonder diepgang, zonder kritische vragen. Het regionale nieuws is veelal een lastige kapstok die zo’n zender nu eenmaal nodig heeft om met publireportages een omzetcijfer te kunnen realiseren.

 

Want alle ‘weeskinderen’ krijgen er onderdak, tegen uiteraard een fikse betaling. Dat is ook nodig, want de reclame-inkomsten van de zender volstaan niet om de werking mogelijk te maken. Zonder deze ‘steun’ zou elke zender zwaar verlieslatend zijn, zoals de meeste dat trouwens nu ook nog zijn.

 

En dan nog aan volksopvoeding gaan doen met taallessen en inburgeringscursussen? Straks blijft er helemaal geen tijd meer over voor regionaal nieuws.

 

Een goede raad: begin eens met vooral sterke regionale nieuwsprogramma’s te maken, vergeet de camjo’s en de copycats, schaf de multimediale medewerkers (die zowel voor de krant, de vrije radio, de webstek als voor de regionale zender hetzelfde bericht vier keer herwerken) gewoon af. Maak goeie televisie zonder kruideniersmentaliteit. Je kan niet voor iedereen goed doen, dus durf ook al eens een schop uitdelen of een wantoestand aan de kaak stellen. Neem journalisten met een speurneus in dienst en betaal die mensen dan ook behoorlijk. Zorg dat de kijkers aan hun scherm kleven. Zorg dat je na de uitzending over de tongen rolt.

 

En als ‘de politiek’ dan dreigt met subsidies in te trekken, wel dat ze die subsidies dan in hun gat steken. Want voor een regionale zender van dàt niveau zullen de adverteerders staan aan te schuiven, zonder redactionele eisen te stellen.

 

Adverteerders laten zich niet lijmen met ‘bemoedigende kijkcijfers’ die op de meest doorzichtige wijze kunnen gemanipuleerd worden. Die voelen zich geroepen door kijkers die echt kijken!

 

En wanneer kijken ze? Als de uitzending geloofwaardig is en niet de zoveelste regeringsmededeling.


13:29 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-11-05

Niks anders te doen?

Niks anders te doen?

 

Drie opvallende feiten gisteren in het nieuws:

 

- de directrice van het Koninklijke Atheneum van Anderlecht chanteert een jonge leraar, door te dreigen met levenslange broodroof, tot ‘vrijwillig’ ontslag nemen wegens het verspreiden van een e-mail met een, volgens haar racistisch, grapje;

 

- de politierechter van Mechelen veroordeelt een man tot 165 euro boete omdat hij voor het afslaan zijn knipperlicht niet lang genoeg heeft laten werken, hoewel nergens in het verkeersreglement daarvoor een tijdsduur staat aangegeven;

 

- precies de politieke partijen die in ons land niet alleen de meeste boter op het hoofd hebben, maar zelfs al voor corruptie en andere maffiose praktijken veroordeeld werden, dienen bij de raad van State een klacht in tegen een andere partij waarvan een kopstuk precies hetzelfde zei wat hun eigen –ondertussen gevallen- kopstuk vijf jaar geleden ook al identiek verwoordde.

 

In de drie gevallen wordt duidelijk gewezen op de splinter om de aandacht af te leiden van de balk in het eigen oog.

 

Waar gaat het over?

 

Zoals iedereen, die een virtuele vriendenkring heeft, krijgt en stuurt die leraar met vaste regelmaat mailtjes met spelletjes, grapjes, cartoons, verwijzingen,… Eén daarvan was de uitbeelding van een monopolyspel met marokkaantjes. Telkens als ze aan een hoek kwamen, stond er ‘Ga terug naar de gevangenis’.

 

Goed gevonden? Alles kan beter, maar er zijn minder originele dingen. Grappig? Geen billenkletser, maar goed genoeg voor een glimlach. Realistisch? Natuurlijk niet, een grap is altijd een uitvergroting van de werkelijkheid. Racistisch? …

 

Als dat al racisme is, dan kunnen we morgen iedereen opsluiten. Verzuurde moraalpredikers moeten maar eens leren dat wij in onze maatschappij leren lachen hebben, ook met ons zelf. Dat wij geleerd hebben van verdraagzaam te zijn en aanvallen op onze overtuiging noodgedwongen relativeren en doorslikken. Als zij dan absoluut in hun Middeleeuwen willen blijven leven, dat ze zich dan terugtrekken in een ghetto zoals de Amish-people. Ze hebben recht op hun achterhaald fundamentalisme, zelfs op hun lange tenen, maar ze moeten er niemand anders mee lastig vallen.

 

Die schooldirectrice kan dat toch ook niet anders zien dan op die manier? Als zij dat echt racistisch vindt, dan zit ze er niet op haar plaats en moet ze dringend in therapie. Werd ze misschien meer gedreven door haar eigen frustratie van gescleroseerde ambtenaar ten opzichte van jonge, dynamische leraars, dan door echte verontwaardiging? Of… ze werd zelf onder druk gezet en was ze dan niet beter zelf naar de pers gestapt? Nu heeft ze getoond, een gemakkelijke prooi te zijn voor alle vormen van chantage. Wie plat op de grond gaat liggen, nodigt uit om over zich te laten lopen.

 

Dat een politierechter twee knipoogjes te weinig vindt om andere weggebruikers aan het verstand te brengen dat je gaat afslaan, is zijn recht. Er zijn nu eenmaal mensen die traag zijn van begrip en van reactie. Maar als hij een, toch zware, straf uitspreekt op basis van een reglement dat niet bestaat, gaat hij zijn boekje te buiten.

 

Wat echter erger is: niet zozeer de rechter overdrijft, wel de agent die de ‘overtreding’ heeft vastgesteld en er een proces-verbaal over opstelde. Wil die overijverige puntjeszuiger eens een dagje plaatsnemen op het kruispunt van de Mechelse Keizerstraat en de Ring, en daar iedereen bekeuren die flierefluitend en met een air of de hele wereld van hem/haar is, door het rode licht de straat oversteekt? Dàt is pas gevaarlijk! En… tegen het reglement.

 

Het verhaal van Sp-a (een naam die ingevoerd werd toen de vorige naam SP wegens schandalen en veroordelingen onverkoopbaar werd) en van de PS ga ik hier niet vertellen. De lijst zou te lang zijn. Maar het is geen fraai verhaal. In een normale samenleving zouden die partijen al lang verboden zijn en de schuldigen zwaar gestraft. Een man zoals Willy Claes die openlijk zegt dat hij misschien later nog iets zal vertellen, maar voorlopig zwijgt om de partij geen schade toe te brengen, laat gewoon blijken dat hij bang is van misschien het lot van André Cools te delen. Hij verzwijgt dus belangrijke informatie en had bijgevolg al lang onder ‘gedwongen eed’ voor de rechtbank moeten staan.

 

Nu zijn het precies deze partijen, die nog eens proberen het Vlaams Belang de wind uit de zeilen te nemen. Ze beseffen niet welke orkaan ze ontketenen! Nog zo’n paar acties en het Vlaams Belang wordt slapend rijk.

 

De klacht weegt zo weinig als een witte vlinder. Filip De Winter heeft aan een krant verklaard dat hij geen xenofobie (onbestemde angst voor alles wat vreemd is) heeft, maar wel een soort islamofobie (bang van de islam). Volgens de rode en groene verlichte geesten (het lijkt wel de etalage van een bordeel) is dat geen vrije meningsuiting, maar een uiting van ‘racisme’ en de kameraden van de raad van State moeten dat nu maar eens bevestigen.

 

Pijnlijk is dat uitgerekend Willy Claes, net voor hij door de mand viel als secretaris-generaal van de NAVO, precies hetzelfde heeft verklaard. Kort daarna boorden zich twee vliegtuigen in de Twin Towers.

 

Vraag: hebben schooldirectrices, politierechters en leden van de raad van State niets anders te doen dan zich met dergelijke onzin bezig te houden?

 

Zullen we ze dan op het einde van de maand ook maar met monopoly-geld betalen?

 

Met op elke straathoek de verwijzing ‘Ga nu serieus aan het werk!’.






15:34 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-11-05

Deze maand in AN

 

Misschien geloof jij niet zomaar alles wat in de krant staat of wat op tv vertoond wordt? Misschien wil je dat zelf ook eens controleren om te zien of het wel klopt? Misschien wil je meer weten over de geheime afspraakjes, de wie-kent-wie, de invloeden en de belangengroepen in de media? Misschien ben je wel geïnteresseerd aan de wérkelijke verkoopcijfers van de dagbladen en niet degene die ze zelf publiceren?

 

Lees dan AN AchterhetNieuws, onafhankelijk magazine over de media.

 

En als je wél alles zomaar slikt… lees het dan zéker!

 

Dit vindt u in de laatste editie van november 2005

 

 

PRINTMEDIA

 

Vrouw en bladen

(door Luc van Balberghe)

 

Meestal leiden ze een rimpelloos bestaan, maar sinds kort roert er entwat in de wereld van de vrouwenbladen: er verschijnen nieuwe, andere vieren eerbiedwaardige verjaardagen, ze evolueren, ze verdwijnen in stilte…

 

Algemene malaise

(door Guy Freiermuth)

 

Te gek! Sommige bladen pochen met hun gestegen verkoopcijfers van het derde kwartaal 2005, terwijl de echte cijfers een algemene daling aantonen. In Vlaanderen gaan alleen De Standaard en De Morgen vooruit, de rest krijgt opdoffers. In Wallonië is het nog erger.

 

Le Soir se lève

(door Guy Freiermuth)

 

Kan de grondige vernieuwing van Le Soir op elk vlak, de oplage op 100.000 exemplaren consolideren?

 

De nieuwe wereld

(door Guy Freiermuth)

 

De facelift van Le Monde is de operatie van de laatste kans. Is het blad geblinddoekt in het water gesprongen met de hoop dat het wel zal blijven drijven?

 

Uw geloof waardig?

(door Luc van Balberghe)

 

Welke krant vindt u geloofwaardig? Dat was het thema van een minipoll op een Skynetblog. De uitslag is zowel voor de hand liggend als verrassend. Stof tot nadenken voor kranteniers.

 

NIEUWE MEDIA 

Nullen en eentjes

(door Kris Pattyn)

 

20 kopstukken uit de Belgische mediawereld beseffen dat ze de digitale kaart moeten trekken. Ze snappen alleen niet waarover het gaat en de toekomst ziet er voor papieren media dus ver van rooskleurig uit. 

Nieuwsstek in schijfjes

(door Kris Pattyn)

 

De katern Economie van De Standaard heeft een nieuwe vormgeving en samenstelling gekregen en trekt die filosofie helemaal door naar de webstek. Maar wat holt wat achterna en waarom zou je op de duur de papieren krant nog lezen?

 

DEONTOLOGIE 

Top in Tunis

(door Luc van Balberghe)

 

De VN-Wereldtop van de Informatiemaatschappij was al tot mislukken gedoemd, voor hij begon. Internationaal gerenommeerde wetenschappers veroordelen vlijmscherp de keuze van het land. En Tunesië bevestigt schaamteloos dat ze gelijk hebben.

 

OVERHEIDSCOMMUNICATIE 

De boeman valt mee

(door Christiane Rombauts)

 

Om de werken aan de ring rond Antwerpen verteerbaar te maken, werd door BAM nv en Groep C een hele communicatiestrategie uitgewerkt. De resultaten waren positief, maar in hoever werd de burger in het ootje genomen? 

De overheid blijft bij haar leest

(door Kris Pattyn)

 

Om te gieren: in plaats van server snel te versterken, verdaagt de overheid gewoon de uitvoering van de wet in verband met de ophokplicht. Daartegen zijn alle kippen dood. Kiekens, toch!

 

AUDIO-VISUELE MEDIA

 

Na ons, nu ook de ANderen

(door Walter Ego)

 

Maanden geleden schreven we reeds over het snelgroeiende bedrijf Alfacam dat televisiefaciliteiten levert. Nu het een monstercontract in China heeft binnengehaald, ontdekken ook de andere media het.

 

Nieuwigheden te kijk

(door Walter Ego)

 

Wie wil weten hoe we over korte tijd nieuws zullen horen en zien, kon terecht op de Audiovisual Creative Fair in Brussel. Deze beurs begon 20 jaar geleden zeer bescheiden en groeide uit tot een toonaangevend gebeuren voor de sector.

 

Telenet naar Wallonië

(door Patrick Herroelen)

 

Twee intergemeentelijke verenigingen uit Brussel en Wallonië willen starten met een pakket televisie, internet en telefonie, tegen concurrent Belgacom. Ze wachten niet op hun collega’s, maar gaan wellicht in zee met het Vlaamse Telenet.

 

Ieder zijn agenda

(door Patrick Herroelen)

 

Er is geen vuiltje aan de lucht met Tony Mary, beweert Geert Bourgeois. Alleen wil hij meer inspraak in het beleid van de VRT en vraagt Tony Mary hem 200 miljoen euro extra. Dirk Van Mechelen doet dan weer alles om de kleine lettertjes uit de arbeidsovereenkomst van Mary bedekt te houden. Zo heeft iedereen zijn geheime agenda.

 

EN VERDER:

 

-          Prof. dr. Dirk Voorhoof neemt afscheid

-          Nederlandse politie verkoopt nieuws aan geselecteerde media

-          Elke maand rooie oortjes

-          Aldi begint tijdschrift als huismerk, Sanoma maakt ‘private labels’

-          Onkelinx en Dewael zeggen hoofdredacteurs de wacht aan

-          Han Zinzen krijgt 5.000 euro voor bleekscheten

 

 

OOK NOG:

 

Libelle, Daniël Van Wylyck, Béatrice Delvaux, Mario Garcia, Eric Fottorino, Vrij van Zegel, Ernst & Young, Cees Hamelink, Koffi Anan, Robert Menard, Vlabora, Nick Orbaen, Bart Derison,  Marika Dallos, Gabriel Fehervari, Rani De Coninck, Fadila Laanan, Vlaams Commisariaat voor de Media, David Montgomery, Judith Miller, Walter Zinzen, Stef Wauters, Carl Decaluwé, Mia Doornaert, Cathérine Moerkerke, Yves Desmet, Tuur Van Wallendael, Christian Van Thillo, Albert Frère, Louis Sévèke, Geert Bourgeois, Flip Voets, Jos Bouveroux, Corinne van Kelecom, Jan Van den Bergh, …

 

Neem vandaag nog een abonnement.

 

Nooit zal nieuws voor u nog hetzelfde zijn.

 

AN AchterhetNieuws is niet schatplichtig aan een subsidiërende overheid of betalende adverteerders. Als een vrije pers u lief is, stuur uw exemplaar dan niet door, maar verwijs al uw vrienden naar de  webstek www.achterhetnieuws.be en spoor hen aan, zich eveneens te abonneren.


 




14:24 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Sterven, doe je alleen

Sterven, doe je alleen

 

Sterven, dat doe je alleen. Helemaal op je eentje. Al is je bed omringd door de hele liefhebbende familie die in gedachten de erfenis al verdeelt, of je crepeert op de straatstenen terwijl een passerende priester je hand vasthoudt, ze begeleiden je alleen maar naar het ultieme moment. Op dat minuscule tijdsgewricht tussen ‘het licht brandt’ en ‘het licht is uit’, ben je alleen. Wanneer het leven jou los laat, heb jij de wereld losgelaten.

 

Daarom vraag ik me af: ben je eenzamer als je sterft, ergens in een kerkportaal onder een stuk karton van een doos waarin ooit een luxeapparaat zoals bij voorbeeld een tv-toestel was verpakt (ho, ironie), dan wel netjes gewassen en geschoren tussen satijnen lakens met de hele reutemeteut om je heen?

 

Ik hoop voor de twee daklozen die in Brussel zijn doodgevroren, dat het geen verschil maakt.

 

Wat wel verschil maakt, zijn de omstandigheden die ertoe geleid hebben. Zij hadden niet moeten sterven. Zij hadden zelfs een relatief goed leven kunnen hebben.

 

Naar schatting (ik haal de cijfers ongecontroleerd uit de krant) leven er in de Europese hoofdstad zowat 2.000 daklozen. Mensen zonder adres, zonder inkomen, zonder sociale dekking, zonder medische bijstand, zonder geestelijke bijstand. Alleen, en met elkaar. Zij weten wat solidariteit is. Zij wel. Salonsocialisten stinken uit de bek, telkens ze dat woord uitspreken.

 

Wat een schande was het, dat de resterende taartjes van het slotfeest ‘175 België’, ’s anderendaags naar de straathoeken werden gebracht zodat de daklozen ook iets te eten hadden. Ik schaamde me dood, toen ik het zag. Moesten ze nu nog ‘Dank U, Sire!’ zeggen, ook?

 

Het is gemakkelijk om te zeggen dat ze het zelf gezocht hebben. In veel gevallen is dat waar. Maar niet iedereen is zo begaafd om steeds de juiste beslissingen te nemen in ’t leven, niet iedereen heeft het vermogen om eventuele gevolgen in te schatten van een bepaalde handelwijze. Er zijn er zelfs die zo geraakt worden door wraakzuchtige levenspartners, gewiekste handelspartners, oplichters en deurwaarders dat ze zelfs de moed verliezen nog te vechten. Sommigen zijn zo zwak van karakter, dat ze steeds opnieuw het ongeluk aantrekken en zich in nesten werken. Anderen zakken zo ver weg, dat ze zelfs ‘foert’ zeggen wanneer ze hulp krijgen aangeboden.

 

Het lijkt ondenkbaar, maar het kan iedereen overkomen. En voor alle duidelijkheid: ‘iedereen’ dat ben jij ook. Een ferme klap en je gaat onderuit. Ik wens het je niet toe en ik hoop dat je dan nog net de kracht hebt om terug recht te krabbelen. Maar zeg niet, dat je wel zal uitkijken!

 

Op zo’n momenten vraag ik me af waar ons geld naartoe gaat. Waarom wij in dit land zes regeringen hebben die regeltjes uitvaardigen om duizenden ambtenaren aan het werk te zetten om die regeltjes toe te passen.

 

We hebben het beste zorgsysteem ter wereld, maar in de hoofdstad slapen 2.000 mensen in een portiek. Of nog erger: ze slapen zelfs niet, bang dat ze door junkies overvallen worden om het laatste wat ze hebben, ook nog af te nemen.

 

Hallo Inge Vervotte? Wakker worden, babe. Stoppen met ratelen en eens iets beginnen te doen! Zeg vooral niet, dat je niet bevoegd bent in Brussel. Kijk dan rond in Vlaanderen!

 

*

Dezelfde avond zijn er in het televisienieuws tranen opwekkende beelden van een zwarte vrouw (een negerin, dus) die met twee kinderen uit haar huisje verdreven wordt, net twee dagen voor de wintersperperiode ingaat. Misbruik van de geest van de wet, heet het. Twee bloedjes ocharme, met de winter voor de deur en de deur achter hen dichtgetrokken!

 

Kijk ik nu naar het nieuws of naar een kerstsoap van Charles Dickens?

 

Want ik heb er vragen bij, die de reporter van dienst niet stelt. Vragen zoals:

 

- Die negerin is toch niet per autostop met haar twee kinderen tot in Brussel geraakt? Neen, ze is met het vliegtuig geland. Wie heeft haar ticket betaald? Hoe heeft ze dat geld bij elkaar gekregen in een land dat ze ontvlucht voor de armoede?

 

- Hoe is ze in ons land binnengeraakt? Probeer maar eens als Westerse toerist, met alle papieren in orde en een pak geld op zak, een Afrikaans land te betreden. Ik heb het niet over de brousse van donker Afrika, maar over toeristische landen zoals Marokko of Egypte. Het duurt uren aan de grens, je wordt binnenstebuiten gecontroleerd, en als alles in orde is staan politie en douane nog met het handje open voor ‘bakshis’. Dat betekent ‘fooi’, maar staat eigenlijk voor corruptie.

 

- Ze beweert niet te weten waar naartoe, want ze kent hier niemand. Hoe wist ze dan de weg van Zaventem naar het OCMW van Schaarbeek? Hoe wist ze dat ze daar moeiteloos haar handje kon ophouden? Hoe wist ze over welke rechten ze beschikte en welke kronkelpaden je in dit land kan bewandelen? Wie betaalt haar gsm en waar haalt ze het nummer van de huurdersbond? Wie heeft haar dat allemaal wijsgemaakt? Wie heeft haar geholpen? Wil die persoon of die organisatie dan vooral nu verantwoordelijkheid opnemen en er desnoods zelf voor opdraaien?

 

- Als zo’n vrouw hier dan toch opgevangen wordt, mogen we dan niet verwachten dat ze zich een heel klein beetje aanpast? Dat ze minstens begrijpt dat (sommige) mensen hier overdag werken en (de meesten) ’s nachts slapen? Dat van haar verwacht wordt dat ze die nachtrust respecteert en geen nachtlawaai maakt, maandenlang? Ten slotte leven we hier, zoals Freddy Willockx het vorig weekend nog benadrukte, niet in Midden-Afrika.

 

- Als zij zich daar niks van aantrekt, als alles geprobeerd werd om haar tot beter gedrag aan te sporen en ze ten einde raad al meer dan drie maanden geleden gesommeerd werd te verhuizen, dan moeten we nu niet sentimenteel doen omdat ze (toevallig net voor de winter) uit dat huis gezet wordt.

 

Misschien kan dat huis onderdak bieden aan mensen die zich wel sociaal willen gedragen, die geen grote bek opzetten en hun ‘rechten’ opeisen, maar die zo hard door het leven werden plat gemept dat ze de kracht niet meer hebben om zelf een dak te zoeken.

 

De wanden van de marginaliteit zijn steil en glad. Je glijdt er zo in, je geraakt er zelden nog uit.




10:19 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-11-05

Er is nog hoop!

Er is nog hoop!

 

Tussen de 20ste en het einde van de maand is mijn leven altijd nog iets hectischer dan anders. De hete adem van de deadlines blaast dan in mijn nek. Meer en meer uitgevers schaffen de vaste kosten van een eigen redactioneel team af en besteden de hele ‘content’ van hun blad uit aan zelfstandige redactiebureaus, zoals het persagentschap waar ik de dagelijkse leiding over heb. Tien jaar geleden keken alle, zich ‘echt’ noemende, journalisten daarop neer; vandaag staan ze aan te schuiven om bij ons te mogen werken. En daar zijn gróte namen bij! Tijden kunnen veranderen.

 

Druk dus. Neem nu vorige donderdag. ’s Morgensvroeg meteen de strijd aangaan met drie mailboxen en twee telefoonlijnen. Om 10 uur productievergadering om een editie af te sluiten, zien of alles in orde is en tijdig rond komt, eventueel bijsturen op ’t laatste moment en indien nodig brandjes blussen. Onder de middag, snel post doornemen, lunch overslaan. Om half twee de trein naar Antwerpen. Op de trein, lay-outproeven beoordelen. Tegen 15 uur afspraak met een nieuwe medewerker in het cafetaria van het Centraal Station, een prachtige zaal vol marmer en bladgoud en een imposante klok. Bovendien, vriendelijke bediening van lekkere koffie aan een redelijke prijs. Honderd meter verder op de de Keyserlei kost die koffie het dubbele en wordt hij door als kelner vermomde snobs naar je hoofd gekwakt. Om 18 uur afspraak met de hoofdredacteur van AN AchterhetNieuws om een stukje te eten en ondertussen de laatste stand van zaken te bespreken, om 19 uur redactievergadering in het Internationaal Perscentrum Vlaanderen, om iets voor 23 uur de laatste trein terug, nog even op kantoor binnen en om 01 uur onder de dons.

 

Vrijdag zag er al niet beter uit. Eigenlijk waren er drie vergaderingen tegelijk en enkele mensen zaten aan me te trekken om toch nog voor het weekend even af te spreken. Ik had gelukkig een goed excuus om me aan dit alles te onttrekken, want al meer dan een maand voordien stond er in mijn agenda een supermegabelangrijke afspraak genoteerd, waarvoor al het andere moet wijken: grootouderdag in de kleuterschool van mijn oudste kleindochter!

 

Het is halftien, vrijdagochtend. De parochiezaal van Schriek loopt vol. Ook daar staan lekkere koffie en chocolade zeevruchtjes klaar. Ik vraag me alleen af waarom dit feest in het teken van ‘175 jaar België’ staat met tricolore ballonnetjes, tricolore vlaggetjes en slingers en, nog erger, met een openingsceremonie op de tonen van de Brabançonne.

 

Zelfs in Schriek en in Grootlo zou men toch moeten weten dat dit land al 25 jaar gefederalizeerd is, dat het ontstaan van een Vlaamse Gemeenschap meer bloed, tranen, slachtoffers en nog elke dag enorme kapitalen heeft gekost dan de Brabantse Omwenteling in 1830, en vooral... dat ‘onderwijs’ door die Vlaamse Gemeenschap beheerd wordt en niet meer tot de federale bevoegdheden behoort.

 

Hopelijk heeft de Koning Boudewijnstichting, of een andere anti-Vlaamse stimulator, dit feest gul gesponsord zodat er met dat geld ook in de Zuiderkempen nuttige dingen kunnen gedaan worden voor de kinderen van die schooltjes. Maar ik maak me geen illusies.

 

Toen ging het doek op. Tweemaal drie kleuterklasjes die anderhalf uur lang een professioneel spektakel opvoerden. Nauwelijks tien leerkrachten, die meer dan twee maanden lang het onderste uit zichzelf geperst hadden om tot dit resultaat te komen. Ideeën, scènebeeld, muzikale begeleiding, kostumering, belichting, randafwerking... Ik heb met open mond toegekeken.

 

Ik weet dat het niet eerlijk is, wat ik nu schrijf. Want ik gooi hier, ophokplicht of niet, met gulle hand pluimen naar de leerkrachten van een bepaald dorpsschooltje, terwijl er wellicht honderden dorpsschooltjes in Vlaanderen zijn waar de leerkrachten met beperkte middelen maar met een onbegrensde inventiviteit en een tomeloze inzet en idealisme precies hetzelfde doen. Maar dààr heb ik geen kleindochter in een klasje zitten, die op zo’n feest de show kan stelen. Laat in elk geval dit stukje een hommage zijn aan alle kleuterjuffen en kleutermeesters die niet willen geloven dat onze maatschappij naar de verdoemenis gaat en daarom elke dag opnieuw het tegendeel daarvan bewijzen.

 

Achteraf ga je er toch ook een beetje over nadenken. Als journalist kijk je voortdurend aan tegen de rauwe realiteit, tegen kuiperijen en machinaties, je wordt achterdochtig op het paranoïde af, je verlaat familiefeestjes wanneer de actualiteit je roept, je gaat voor je vak dat je niet ‘beoefent’ maar ‘leeft’. Sommigen doen dat ten koste van hun relatie, of ze geraken aan de drank, of ze krijgen een hartaanval voor ze op 52 jaar kunnen gedumpt worden wegens te duur en te onbuigzaam. Journalistiek is een heerlijke hondenstiel. Maar ook een ongeneeslijke ziekte die het altijd van je wint, tenzij je er tijdig uitstapt. Je emoties geraken afgestompt, vertedering heb je vervangen door cynisme. Televisie zendt aanslagen, ontploffingen, bombardementen of verkrachtingen uit op het ogenblik dat ze plaatshebben. De reporter is geen ‘verslaggever’ meer, de kijker is getuige geworden.

 

En dan zit je op een voormiddag onder de kerktoren van Schriek temidden van een kleuterschool. Daar is dan geen tv-ploeg aanwezig. Waarom niet eigenlijk? Ik bedoel dan niet ‘Man bijt hond’ of een ander programma dat mensen tegen de grenzen van het belachelijke aanduwt. Neen, ik bedoel Het Nieuws of Ter Zake! Want dít is het echte leven! Dit is... morgen!

 

Doe zo voort, Meester Patrick en je hele ploeg. Doe zo voort, Meesters en Juffen overal in Vlaanderen. Er is nog hoop.


15:17 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-11-05

Welke krant vindt u geloofwaardig?

Welke krant vindt u geloofwaardig?

 

Tussen 11 en 21 november stond op deze blog een minipoll met de vraag ‘Welke krant vindt u geloofwaardig’. U kon kiezen, in alfabetische volgorde, tussen de 8 Vlaamse kranten die algemeen nieuws brengen (Zakenkrant De Tijd doet dit ook, maar legt toch vooral de nadruk op financieel en bedrijfsnieuws), of de optie ‘Geen enkele’. Kopbladen die alleen van naam verschillen met hun moederblad zoals De Gentenaar van Het Nieuwsblad en De Nieuwe Gazet van Het Laatste Nieuws, werden niet opgenomen.

 

Van de 2685 personen die in deze periode Vrij Van Zegel bezochten, brachten er 182 een stem uit. Dat is dus bijna 7 %. (Waarvoor mijn dank).

 

De uitslag is als volgt, met eerst de naam van krant, dan tussen haakjes het meest recente cijfer van de verkochte oplage per dag (Bron: AN AchterhetNieuws), ten slotte het aantal uitgebrachte stemmen als geloofwaardige krant:

 

DE MORGEN (48.022 ex.): 10 stemmen of 5,5%

DE STANDAARD (76.718 ex.): 20 stemmen of 11%

GAZET VAN ANTWERPEN (114.120 ex.): 10 stemmen of 5,5%

HET BELANG VAN LIMBURG (101.206 ex.): 1 stem of  0,5%

HET LAATSTE NIEUWS (290.228 ex.): 10 stemmen of 5,5%

HET NIEUWSBLAD (211.570 ex.): 1 stem of 0,5%

HET VOLK (74.455 ex.): 3 stemmen of 1,5%

METRO (gratis verspreid): 11 stemmen of 6%

GEEN ENKELE: 116 stemmen of 64%

 

De bezoekers aan deze blog zijn erg verscheiden van aard en vormen werkelijk een doorsnede van de maatschappij: van arbeiders tot juristen, van huismoeders tot journalisten, van zelfstandigen tot bedrijfsleiders, van steuntrekkers tot kaderleden, van pubers tot politici. Ze zijn wel allen bewust bezig met informatie.

 

Ik weet dat deze kleine enquête door beroepspeilers zal afgedaan worden als zijnde zonder enige wetenschappelijke waarde. Ze hebben gelijk. Het is ook duidelijk dat de meeste deelnemers slechts hun eigen krant voor ogen hielden en de andere wellicht niet of onvoldoende kennen. De lage score van Het Belang van Limburg dient eveneens gerelativeerd te worden, omdat deze krant hoofdzakelijk in 1 provincie te verkrijgen is.

 

Ondanks alle beperkingen geeft de scherpe aftekening van de cijfers toch wel een bepaalde teneur aan en kunnen krantenbazen er nuttige conclusies uittrekken.

 

Zoals:

 

- Twee derden van de kiezers vindt geen enkele krant geloofwaardig. Dat moet toch tot nadenken aanzetten!

 

- De geloofwaardigheid is totaal onafhankelijk van de verkochte oplage, dus van het aantal lezers dat die krant elke dag koopt. Vraag: kopen ze de krant dan voor de informatie of om een andere reden? Heeft de redactionele inhoud dan nog wel zin?

 

En vanaf vandaag een nieuwe poll: wat is volgens u de eerste opdracht van een goede journalist?

 

Verwacht u dat hij zo objectief mogelijk analyseert en zo volledig mogelijk informeert, welke invloed dat dan ook mag hebben op de maatschappij?

 

Of vindt u dat een journalist in de eerste plaats een maatschappelijke verantwoordelijkheid draagt die zover gaat dat hij maatschappelijke stromingen mee moet leiden, zelfs als dat ten koste gaat van de informatie of als hij daarvoor slechts gedeeltelijke, zelfs verkeerde informatie moet verstrekken?

 

Mee doen, allemaal! Er is niets mee te winnen, maar u ontdekt wel wat anderen ervan vinden.


08:58 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-11-05

't Is oorlog in de school

’t Is oorlog in de school

 

Ouders weten natuurlijk wel dat ze zelf in de eerste plaats verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van hun kind en dat ze dit niet helemaal op de school mogen afschuiven. Al zit een kind meer uren per dag in de klas dan in de huiselijke kring. Maar toch…

 

Hoe dan ook, een stabiele schoolomgeving kan in elk geval de moeilijke taak van ouders, die over ’t algemeen niet opgeleid zijn om kinderen op te voeden, een steuntje in de rug geven.

Colleges en athenea hebben nog altijd de naam solide onderwijsinstellingen te zijn, waar meer gebeurt dan kennis overdragen.

 

’t Zal je dus maar overkomen dat je je kind goed geplaatst acht in een college van een steenbakkersgemeente ten zuiden van Antwerpen en dat die school je op een blauwe maandag een brief stuurt om te verwittigen dat er problemen zijn in de klas van je kind.

 

Problemen? En dan? Overal is er wel eens een probleem. Ook in een klas. Problemen zijn er om opgelost te worden en ervan te leren voor de toekomst.

 

Maar in dit geval zijn de problemen iets groter dan gewoonlijk. Eigenlijk zijn ze zo groot, dat normaal onderwijs in die klas niet meer mogelijk is. Ze zijn zelfs zo erg boven het hoofd van de leerkrachten gegroeid, dat die de situatie niet meer aankunnen en nog verder weigeren hun latijn in die klas te steken. Ze geven het op. Ze leggen het bijltje erbij neer. Ze bekennen deemoedig dat ze tekort schieten in het beheersen van schoolse situaties, wat eigenlijk een belangrijk deel van hun taak is. Dat de grenspalen van hun gezag zijn omver geworpen en er een einde is gekomen aan hun macht. Ze geven zich over. De klas wordt een vrijstaat.

 

De directie kan niet anders dan de ouders verwittigen. Eigenlijk zegt ze: kies volgend schooljaar een andere school voor je kind, want wij zijn niet in staat om een paar haantjes-de-voorste te wijzen waar hun plaats is en ze desnoods met harde hand op die plaats te zetten en te houden.

 

Toch hoopt de directie dat het niet zover komt, dat de goede leerlingen zullen blijven. Ze belooft de ouders dan ook ‘strenge en passende maatregelen’ te nemen en ze zegt er ook direct bij welke. Ze zal namelijk een puntensysteem invoeren, niet alleen voor kennis maar ook voor gedrag. Wie boven een plafond van slechte punten komt, vliegt de school uit.

 

Waar heb ik dat nog gehoord? Hoja, bijna een halve eeuw geleden bestond dat bij ons op ‘t college ook al. Ik wist niet eens dat het ooit afgeschaft was. Waarom zou het gedrag van een leerling niet meer moeten beoordeeld, beloond of bestraft, worden? Misschien is het daardoor wel zover gekomen, dat zij nu de baas spelen over hun leerkrachten.

 

Hopelijk is het in Boom nog niet zover geëscaleerd, dat de herinvoering van dat systeem simpelweg weggelachen wordt door leerlingen die niet op een college maar in een ‘verbeteringsgesticht’ thuishoren. Of hebben ze dat ook al afgeschaft?

 

De directie kan beter drastisch ingrijpen, op een manier die de onruststokers en herrieschoppers meteen verstaan. Ze zijn immers nog niet helemaal verloren. Ze hebben gewoon een sterke hand en een goed voorbeeldlesje nodig. Zoals ze nu alleen maar het gedrag imiteren van hun oudere broers, die ondertussen klagen dat ze als jongeren gediscrimineerd worden, geen kansen krijgen op de arbeidsmarkt en niet aanvaard worden door de maatschappij die ze zelf openlijk verachten.



15:56 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-11-05

Tergend en roekeloos

Tergend en roekeloos

 

Volgens mijn moeder van 91 komt ‘het’ allemaal omdat vandaag alles mag, er zijn geen taboes meer, geen respect, niemand kent nog grenzen. Ze schilderen zelfs Onslievevrouwkes met ‘nen bloten tettagère! Eeuwen geleden deden Dirk Bouts en Jan Van Eyck en Hans Memlinc dat ook, maar dat was voor de kunst. Een affiche voor een toneelstuk heeft niets met kunst te maken...

 

Ze heeft niet helemaal ongelijk, mijn moeder. Ik kom zelf uit een generatie die er prat op ging, alle grenzen te verleggen, het establishment te doorbreken. Dat was goed. In die tijd. Stilaan ging het niet meer om grenzen of taboes, maar om egoisme en verlies van waarden.

 

Was het vroeger dan beter? Ik geloof het niet. We aten alleen wat het seizoen ons bood. In de winter kropen we met een verhitte baksteen onder de klammige lakens. De gezinnen waren groter en de moeders hadden even weinig tijd voor de opvoeding van hun kinderen als vandaag. Ze werkten immers ook, maar deden dat thuis. Wasmachines, droogkasten, diepvriezers, microgolfovens... bestonden niet. Het was nog wassen op een metalen wasbord, waar we later met vingerhoeden muziek op maakten. De oogst werd schoongemaakt en gesteriliseerd om in de winter een voorraad te hebben. Werken, was het. Hard werken.

 

Waarom dan die nostalgie over vroeger? Omdat het vroeger allemaal veel duidelijker was. De huisvader in het gezin, de pastoor of de burgemeester van het dorp, de onderwijzer in de klas, de ploegbaas in ‘t fabriek, zelfs iedereen die een paar jaar ouder was had een bepaalde authoriteit en had het voor ’t zeggen aan wie onder hem stond. Het tijdperk van de dominantie. Je knikte naar boven en brulde naar omlaag. Dat gold voor idereen. Zo simpel was het.

 

Vandaag is dat niet meer zo. Iedereen denkt het voor het zeggen te hebben. En soms wordt er onzin verteld die de maatschappij behoorlijk kan ontwrichten.

 

Neem nu het hele inburgeringsdebat. In een grootstad als Antwerpen leeft al eeuwen een zeer grote Joodse gemeenschap, die ab-so-luut niet ingeburgerd is. Ze spreekt nauwelijks Nederlands, loopt in een eigen kleder- en haardracht, heeft eigen synagogen, heeft eigen scholen waar alleen hun kinderen onderwezen worden, heeft een eigen weekblad, koopt in eigen koosjere winkels, loopt over de straat met een air alsof ze zelf de plavuizen heeft betaald en komt nauwelijks uit hun wijk die net zo goed een zelf gecreëerd gettho mag heten.

 

Wie het niet zoekt, heeft er echter geen last van.

 

In Antwerpen leeft ook een grote Indische en Chinese gemeenschap. Ook die zijn niet geïntegreerd. Ze spreken ook hun eigen taal, of ternauwernood een beetje Engels. Ze hebben hun eigen straten, zelfs afgebakend met Chinese posturen om de buitenstaander duidelijk te maken dat je een soort stad-in-de-stad betreedt, ze hebben eigen winkels, eigen grootwarenhuizen, een eigen rechtssysteem.

 

Maar wie het niet zoekt, heeft er geen last van.

 

Als er al overlast is, dan gaat het bijna altijd om mensen van Marokkaanse afkomst.. Meestal zijn het jongens tussen 11 en 18 jaar. We zijn ze ‘jongeren’ gaan noemen. Maar die term is dan een belediging aan hun leeftijdsgenoten met een andere of autochtone herkomst, zelfs aan de Marokkaanse meisjes die nooit of zelden bij problemen betrokken zijn.

 

Integratie heeft daar niets mee te maken. Het multiculturele verhaal is een leugen. Wij hebben nooit ‘gastarbeiders’ gevrààgd om ‘vuile werkjes’ op de knappen waarvoor we onszelf te goed voelden. Ze zijn hier aangevoerd als pasmunt voor politieke deals op de hoogste niveaus. Het koningshuis kan op dat gebied zijn handen niet in onschuld wassen.

 

Bovendien werden we in de loop van jaren verplicht om begrijpelijke woorden zoals ‘gastarbeider’ steeds aan te passen. Het werden ‘allochtonen’, ‘andersgekleurde medeburgers’, de laatste tijd ‘jongeren’.

 

Uiteraard moest de oorspronkelijke term verdwijnen. Als mijn loodgieter mijn chauffage komt repareren en ik heb ‘m daarvoor betaald, dan laadt hij daarna zijn camionette in en rijdt naar een volgende klant. Hij heeft als mijn gast zijn arbeid verricht. Geen haar op zijn hoofd dat eraan denkt, een slaapkamer op te eisen, mee aan tafel te schuiven, zijn vrouw en kinderen en schoonmoeder uit te nodigen en gewoon bij ons te blijven inwonen op mijn kosten.

 

Daar is het dus al fout gelopen en zijn er ernstige grenzen verlegd. De flauwekul dat jongeren geen werk vinden en daarom auto’s in brand steken, moet worden tegengesproken. ‘Jongeren’ van 11, 14 en 16 jaar mògen zelfs geen werk krijgen omdat ze nog schoolplichtig zijn. Die moeten studeren en huiswerk maken tot ze er bleek van uitslaan en ze zo hard zweten dat ze het te warm krijgen om nog maar aan een brandje te denken. Als die klagen over gebrek aan werk, dan moeten we dadelijk hun kinderbijslag intrekken en ze naar een internaat sturen.

 

En hun toekomstbeeld? Zou een gediplomeerde allochtoon met een dokters-, advokaten- of ingenieursdiploma geen werk vinden, denk je? Ze moeten alleen maar eens naar hun talrijke zusjes kijken die wel braaf thuis blijven, niet op straat rondhangen, zich niet als halfgoden verheven voelen boven het gezag van hun moeder of een vrouwelijke lerares, maar goed hun best doen, hun huiswerk maken en hun lesjes leren en na enkele jaren een normale baan vinden.

 

We moeten het gewoon durven zeggen. En al het gezeik van goedmenende slappelingen of overjaarse eigenzinnige fundamentalisten overboord gooien.

 

Komaan zeg, wie haalt het nu in zijn hoofd (zoals in Zwitserland) dat Sinterklaas geen kinderen meer op schoot mag nemen? Of dat we Melo-Cakes (zoals in Nederland) geen ‘negerzoenen’ meer mogen noemen? ’t Zijn trouwens ‘negerinnentètten’! Of die ouwe man, die altijd en overal moeilijk doet, en zich nu heeft bezig gehouden met streepjes te zetten, telkens hij een buschauffeur zag roken. Dat recht heeft hij trouwens niet, want zijn controle pleegt inbreuk op de privacy van die chauffeur. Dit is alleen voorbehouden aan een beëdigd ambtenaar. 't Zou wat worden als ik morgen alle nummerplaten begin te noteren van chauffeurs die niet handenvrij bellen! Maar neen, zo’n frusti dient zelfs klacht in en een sukkel van een vrederechter, die zo al verzuipt in de achterstallige dossiers, geeft hem nog gelijk ook.

 

Of moest die rechter blindelings de wet toepassen? Neen, een rechter moet ‘recht’ spreken en de wet is daarvoor een hulpmiddel dat voor hem een leidraad kan zijn. Hij had ook de rollen kunnen omkeren en de man zelf veroordelen wegens tergend en roekeloos geding.

 

Misschien heeft mijn moeder toch wel gelijk: ‘het’ komt allemaal omdat vandaag alles mag. Omdat iedereen denkt, het voor het zeggen te hebben.

 

Inspraak is een goede zaak, maar als je de loopjongen inspraak geeft, wil hij ineens geen loopjongen meer zijn!


14:11 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Het blauwe hemd en de plooirok

Het blauwe hemd en de plooirok

 

De jonge en gedreven Vincent Van Quickenborne is Staatssecretaris voor het Vereenvoudigen van Ingewikklde Aangelegenheden en het Afschaffen over Volstrekt Overbodige Ambetantigheden.

 

Gemakkelijk is dat niet, want voor wie enig inzicht heeft verworven, is niets nog ingewikkeld. En wat voor iedereen volstrekt overbodig lijkt, kan misschien nuttig zijn om individuele belangen te dienen.

 

Zo stelde de staatssecretaris ooit voor, de wet die bedrijven verplicht een betaalde advertentie te plaatsen in een dagblad (in praktijk was dat meestal De Tijd) wanneer ze hun jaarlijkse vergadering houden, gewoon af te schaffen. In deze cyberwereld, kan dat inderdaad net zo goed op de webstek van dat bedrijf staan en aandeelhouders moeten dan maar gaan kijken. Ze mogen iets doen voor hun geld en ze zullen toch wel weten in welk bedrijf ze belangen hebben, zeker?

 

Zoals vaak zaaien gedachten van ministers en staatssecretarissen paniek indien ze te vroeg gelucht worden, en daarna hoort er niemand nog wat van. De groene excellenties Aelvoet, Dua en Vogels waren daar schoolvoorbeelden van. Bijna elke dag bevielen ze van een schitterend idee om de maatschappij te verbeteren. Hun persdienst lanceerde dat in een stijl waaruit niemand kon opmaken of het een hersenspinsel was, dan wel een al zo goed als vaststaande beslissing, en de media liepen storm om de minister nog meer bekendheid te geven met een scheet in een fles, die daarna gewoon in rook opging. In het buitenland lacht men nog met het verbod op chocolade sigaretten, bij ons leven we ondertussen in 2005.

 

Heel wat gewone mensen, die lang geen randdebielen zijn, hoorden zo'n nieuws maar half en dachten dat het al beslist was. Op de duur wist niemand in ons land nog wat nu wens of wet was. Meestal stond het parlement zelf verstomd van zoveel ongeëigende procedures, want het meeste moesten de verkozenen des volks zelf uit de pers vernemen omdat ze door het kabinet voorbij gelopen waren.

 

Ook de jonge staatssecretaris Van Quickenborne is ooit in die val getrapt. Voor de noodlijdende dagbladen in ons land was zijn voorstel een streep door de rekening en voor De Tijd zou het zowaar het faillissement kunnen betekend hebben.

 

Hoever het er nu mee staat, weet ik niet. Het enige wat ik weet, is dat De Tijd overhaast verkocht werd om de verliezen te beperken en dat de nieuwe eigenaar Christian Van Thillo heet.

 

Christian Van Thillo is een zakelijk genie, die jaren geleden een slabakkend Het Laatste Nieuws uitbouwde tot De Persgroep, die momenteel internationaal actief is. De man ligt niet echt wakker van krantenpapier, maar kent alles van de kleine velletjes waarop euro’s gedrukt worden. Die verwerft hij met de uitgave van o.a. Het Laatste Nieuws, De Morgen, Dag Allemaal, nu ook De Tijd, de Zone-bladen, met het radiostation Q-Music, met de tv-zender VTM, enz...

 

Hij is een intieme vriend van Patrick De Wael en andere blauwe kopstukken. Maar ondanks het concurrentiële gegeven liggen zijn handen ook naast die van Rik Denolf op dezelfde buik. Als bijv. iemand van Roularta bij De Persgroep solliciteert, dan is Denolf al ingelicht, nog voor de kandidaat antwoord krijgt.

 

Wil nu het toeval, dat staatssecretaris Vincent van Kwikkendinges (zoals hij steevast genoemd wordt door ene Lewie Toebak uit L.) tot dezelfde blauwe partij behoort als de heer Van Thillo en zijn vrienden. Bovendien kan zelfs een Staatssecretaris maar best goede maatjes zijn met een Vlaams berlusconietje, zeker in de verkiezingsperiode.

 

Tegen het VEV kan een staatssecretaris het nog opnemen, tegen een persmagnaat ligt dat moeilijker.

 

Nu De Tijd in andere handen is, wil de nieuwe eigenaar daar natuurlijk rendement uithalen. En daarvoor zijn advertenties nodig. Onder andere van bedrijven die hun jaarlijkse algemene vergadering houden.

 

Juist ja, de advertenties die de staatssecretaris ooit als Volstrekt Overbodige Ambetantigheden beschouwde en wilde afschaffen.

 

Zou daar nu nog iets van komen?


11:04 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-11-05

Lang leve het profitariaat!

Lang leve het profitariaat!

 

Wanneer iemand je vriendelijk zegt, niet te kunnen helpen, is dat nog altijd leuker dan afgesnauwd te worden. Maar als niemand je kan helpen, dan kunnen ze op de duur met hun vriendelijkheid de pot op.

 

Stel, je beslist om als huismoeder voor je gezin te zorgen. Je bent zo eerlijk, je baan zelf op te zeggen en geen ontslag te vragen om dan onterecht stempelgeld te ontvangen. Zelfs als je partner goed verdient, is je totaal inkomen normaal gezien lager dan in een gezin van een werkende met een steuntrekkende partner.

 

Er zijn nog mensen die zulke keuzes maken. Ze zijn bereid iets in te leveren en niet de hele gemeenschap voor hun keuze te laten opdraaien, maar ze willen niet in de val van geestelijke verpaupering trappen. Ze willen sociale contacten houden, zich blijven ontplooien of bijscholen en die verworven kennis ook graag terug ten dienste stellen van anderen.

 

De mogelijkheden zijn legio: van  bloemschikken, patchwork, portrettekenen tot automechanica en Russische handelscorrespondentie. Je kan ook een opleiding volgen als sportinitiator. Zo’n opleiding kost 135 euro, maar werklozen krijgen daarvan de helft terug (zie pagina 14 op http://www.bloso.be/public/trainer/Docs/Brochure2005/Inle...). Als je werkt kan je de helft betalen met opleidingscheques. Minister Renaat Landuyt  geeft toe dat dit niet helemaal nodig is voor de job, maar toch belangrijk voor de persoonlijke ontplooiing. (zie laatste paragraaf van http://www.leuven.be/showpage.asp?iPageID=2332). Mooi toch?

 

Alleen… studenten en thuisblijvende huismoeders of –vaders, die zich ook willen ontplooien, moeten de volle pot betalen!

 

Even bellen met Bloso. Hallo, is dat geen discriminatie? Het is een bijzonder lieve, vriendelijke mevrouw die toegeeft dat ze het zelf ook niet eerlijk en logisch vindt, maar dat Bloso daar niets aan kan veranderen. Het is een beslissing van de overheid.

 

Dus, even bellen naar de Infolijn van de Vlaamse Overheid. Hallo, is dat geen discriminatie? Ook bij de Vlaamse Overheid werken heel lieve, vriendelijke mevrouwen. Eén ervan belooft de vraag voor te leggen aan de juiste persoon die ten laatste binnen 48 uur zal terugbellen. Het duurt nog geen 24 uur of er belt een andere, even lieve en vriendelijke, mevrouw terug. Het is geen discriminatie, het is ‘eigen schuld’. Wie in zo’n geval verkeert, heeft zelf de rechten op tegemoetkoming opgegeven door te stoppen met werken en geen stempelgeld aan te vragen. Ze geeft, in al haar vriendelijkheid, wel een goede raad: neem eens contact met de VDAB.

 

We zien het nut niet in, van te bellen naar een dienst voor arbeidsbemiddeling, als iemand  helemaal geen arbeidsbemiddeling nodig heeft, maar slechts op gelijke voet wil behandeld worden.

 

Misschien dat de Vlaamse Ombudsdienst daar iets aan kan doen? Hallo, is dat geen discriminatie? Bellen naar de Vlaamse Ombudsdienst kleurt je dag! Wat een lieve en vriendelijke mevrouw is het toch, die er de telefoon opneemt! Echt helpen kan ze evenwel niet, want de Vlaamse Ombudsdienst bemiddelt slechts bij een uitvoeringsprobleem en dit is duidelijk een beleidsprobleem. Ze geeft ook fijntjes mee dat iemand, die zelf een baan opzegt en niet als een profiteur de sociale voorzieningen uitmelkt, wellicht geld genoeg zal hebben om de volle pot te betalen. Niettemin heeft ook zij een goede raad: leg de vraag eens voor aan minister voor Sport Bert Anciaux.

 

Even bellen met kabinet Anciaux. Hallo, is dat geen discriminatie? Eerst een keuzemenu dat dit probleem nog niet kent. Dan komt er een oprecht lieve en vriendelijke… meneer aan de lijn die zal doorverbinden met iemand anders, maar niet zonder zich daarvoor te verontschuldigen en te benadrukken dat hij je echt niet van het kastje naar de muur stuurt.

 

Ze steken er mekaar de loef af, want die tweede meneer is zowaar nog vriendelijker! Hij weet zelfs al van de eerste waarover het gaat en geeft als goede raad, het probleem eens op papier te zetten en op te sturen naar het kabinet. ‘Men’ zal het dan bekijken en er al dan niet gevolg aan geven.

 

Het staat hier allemaal. Niet op papier, maar op het scherm. Ook niet opgestuurd naar het kabinet, ze moeten maar komen kijken. Omdat het hele reglement ertoe leidt dat  mensen op de duur niet anders kunnen dan in een systeem te stappen waar ze niet thuishoren.

 

Wie in eer en geweten geen werkzoekende is en bovendien zo correct is geen werklozensmeer op te likken, wie het systeem niet uitholt en zich niet nestelt in het profitariaat, vraagt daar geen beloning voor. Maar wil er vooral niet voor gestraft worden.

 

En dat is ook (nog) heel vriendelijk gezegd. 


11:22 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-11-05

Denken voor Dummies

Denken voor Dummies

 

Vandaag is het de laatste dag van de Boekenbeurs. Daarover schreef ik al vorige zaterdag (‘Het boek en je beurs’, op Vrij van Zegel op 5-11-2005). Vandaag lees ik er een beschouwing over in ZO-Magazine, het ledenblad van UNIZO.

 

De ‘grote pers’ kijkt meestal nogal neer op dit soort bladen, als ze tenminste weet dat ze bestaan. De journalisten, die eraan meewerken, worden beschouwd als minderwaardig, niet geschikt voor ‘ernstige kranten’ of spookschrijvers die het standpunt van hun organisatie moeten vertolken. Dat laatste klopt voor een deel. Zoals krantenjournalisten ook in de politieke en vooral de commerciële lijn van hun bedrijf moeten lopen.

 

Natuurlijk schrijven journalisten van bijvoorbeeld ZO-Magazine (maar ook van Uit-Magazine, Bouwkroniek en vele andere) voor hun leden. Die leden weten ook dat hun blad de spreekbuis is van de organisatie die voor hen opkomt.

 

Krantenlezers weten niet dat de hoofdredacteurs van de Belgische media vorige dinsdagavond  dringend ontboden waren bij minister van Binnenlandse Aangelegenheden Dewael en minister van Justitie Laurette Onkelinx en het dringende verzoek hoorden om slechts discreet te berichten over de 15 autobranden in ons land en ze te bestempelen als ‘alleenstaande gevallen’. Zoals er elke nacht in Parijs honderden alleenstaande gevallen zijn? Molotov-terroristen plaatsen natùùrlijk die auto’s niet op de lopende band!

 

We zullen de volgende dagen wel lezen welke hoofdredacteurs meer bronnen gebruiken dan alleen de officiële versie die ze volgens Dewael en Onkelinx  ’24 uur op 24 kunnen raadplegen op het speciale telefoonnummer voor de pers 02-506 47 11”.

 

Maar daarover wil het in dit artikel niet hebben. De achtergronden en machinaties die onze media beïnvloeden staan elke maand in AN AchterhetNieuws, een onafhankelijk magazine over de media. Of, zoals de hoofdredacteur van AN het graag omschrijft: de vijfde macht die de vierde macht controleert.

 

Ik wil het wel hebben over het artikel Beursberichten (een crème van een titel) dat Herman Van Waes dus in ZO-Magazine publiceerde.

 

Herman Van Waes is niet zomaar een schrijvelaar. Hij is een ernstige (dus ook goedlachse), vakbekwame en ervaren journalist die in eer en geweten en vooral deontologisch zijn werk doet. Hij is geen ‘spreekbuis’, geen ‘woordvoerder’ en geen ‘spookschrijver’. Herman Van Waes begon in de jaren zeventig bij het toenmalige weekblad De Post (als ik het me goed herinner) en hij leerde in de ‘grote pers’ het klappen van de zweep. Daar plukt hij (en al zijn lezers) nu de vruchten van. Er zijn er velen die van hem kunnen leren.

 

Hij koppelt zijn speurneus, die goede, juiste en volledige informatie vindt, aan een fijngeslepen pen die een frisse gedachtengang uitdrukt. Geef toe, een zinnetje als ‘De Gouden Uil heeft al langer een vogelgriepje’ is toch schit-te-rend!

 

Verder maakt hij interessante bedenkingen in zijn stuk. Ik zou het hier helemaal willen overnemen, maar ik doe dat niet ongevraagd en ik kan hem vandaag niet bereiken. Eén citaat zal hij me beslist niet kwalijk nemen.

 

Lees en geniet:

 

“Als alle kookboeken die hier over de toonbank gaan ook effectief in de keuken zouden gebruikt worden, zouden de restaurants er verlaten bijliggen. Als alle dieetboeken hun deugdelijkheid zouden bewijzen, zou deze niche zichzelf al hebben opgeheven. Als alle bestsellers met verse tips voor een nog beter seksleven –kiest u de aardbei of het zweepje?- ook op de slaapkamer zouden worden geïmplementeerd, zouden hier alleen maar gelukkige koppeltjes rondlopen. En als alle variaties op ‘computerboeken for Dummies’ hun mega-oplage waard zijn, zijn we inmiddels allemaal volleerde surfers.”

 

Ik houd van zulke gedachtengang. Een ideetje dat opgebouwd is met contradicties, niet om iets aan te tonen of om over in discussie te gaan, maar om tot denken aan te zetten.

 

Zo’n boek zou nog moeten bestaan: “Denken voor Dummies”.

 


 

N.B.: Dit artikel is geen vriendendienst. Ik ben geen lid van UNIZO en ik heb Herman Van Waes nooit ontmoet.



12:41 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-11-05

Het woord is nu aan de anderen

Het woord is nu aan de anderen

 

“Je hebt nog niets gezegd over de rellen in Frankrijk,” mailde me een trouwe lezer van deze blog.

 

Dat klopt. Ik wacht op degenen die míj – en ons allemaal - iets moeten zeggen over die rellen. Op de Bert Anciaux’, de Jos Geysels’, de Steve Stevaerts, de Etienne Vermeerschen, de Tony Mary’s, de Yves Desmetten, de Godfried Danneelsen, de Koning Boudewijns en alle andere hypocriete softies die ons een multiculturele samenleving opdrongen en daar tot nog toe geen enkel zinnig argument voor gaven.

 

Ik sta open om naar iedereen te luisteren, om mijn eigen vragen in te vullen met hun antwoorden. Maar niemand spreekt openlijk, niemand probéért nog maar een uitleg te geven. Iedereen verwijst naar niet-benoemde belangen, waarvoor we moeten gesust en verdraagzaam blijven.

 

Dat sinds 1959, toen prins Albert met de Italiaanse Paola huwde, een hele reeks Italiaanse gastarbeiders bij ons hun geluk zochten, is verklaarbaar. Een jaar later zagen we een Spaanse stroom migranten wegvluchten van Franco naar het paradijs van Fabiola. Waarom hebben we een stortvloed aan Marokkanen in ons land toegelaten? Welke deals werden tussen de koning van Marokko en wijlen koning Boudewijn in 1976 gesloten?

 

Dames en heren politici, uw kiezers zijn niet dom en zeker niet onredelijk. Vertel ze openlijk wat de achterliggende redenen zijn, wat de belangen zijn voor dit (uw en ons) land. Zeg ze dat er niets voor niets is in’ t leven, dat wat hoort voor wat. Dat we een prijs betalen in ruil voor… Als je zinnige dingen vertelt, zal je beluisterd en geloofd worden. Als je niet kàn spreken (omdat je ’t zelf niet weet, omdat je boter op je hoofd hebt of omdat je je laat chanteren met je mandaat), houd dan de eer aan jezelf, bedrieg ons niet verder en rot op.

 

Jullie hebben allemaal een mediatraining gevolgd, jullie worden begeleid door de duurste kwakzalvers in communicatie. Bewijs nu dat het geen weggegooid geld is.

 

En houd in godsnaam op met de rellen toe te schrijven aan kansarmoede, discriminatie of racisme.

 

Als er in de hele wereld één volk niét racistisch is, dan is het Vlaming. De Vlaming heeft al meer dan 1000 jaar lang leren leven met vreemde overheersers of bezetters. Hij heeft er keihard tegen gevochten, hij heeft ze ondergronds bekampt, hij knikte ja en deed neen, hij heeft er soms interesse en begrip voor betoond. Soms te veel, maar daar heeft hij ook zwaar voor geboet. De Vlaming is gewend aan andere culturen. De grootste Vlamingen waren wereldburgers die hun kennis en wijsheid gingen halen op de plaatsen die op dat ogenblik de toon aangaven. De Vlaming heeft ook altijd zijn deur opengezet voor wie uit den vreemde kwam. Met een beurs vol goudstukken, of met een goed verhaal en een lied.

De Vlaming spreekt elementair vier talen, en sommigen nog eentje meer.

 

Wie een Vlaming durft ‘racist’ noemen, benoemt geen kenmerk maar gebruikt een scheldwoord om zelf iets te verbergen. Misschien wel, dat hij zelf meer interesse heeft in het vreemde dan aanvaardbaar is. In een relatie noemt men dat huwelijksbedrog, in de politiek heet dat ‘collaboratie’.

 

Inderdaad, je hebt gelijk: de rellen zijn het gevolg van kansarmoede en discriminatie. Maar die zijn niet vanzelf ontstaan. Dié zijn het gevolg van een verkeerd knuffelbeleid, van platte politici die geen standpunt durfden innemen, die zich lieten rollen door wie alleen de eigen belangen diende, door levensgevaarlijke naïevelingen die geen lessen hebben getrokken uit de geschiedenis.

 

Ik zeg niet dat het jullie schuld is. Wellicht heeft een vorige generatie politici en een vorige koning jullie daarmee opgezadeld. Maar wat houdt jullie tegen om er nu komaf mee te maken?

 

De Vlamingen zijn het kotsbeu om de liefde van één kant te laten komen en hun deuren te blijven openen voor wie niets te bieden heeft en zelfs (letterlijk) ondankbaar in de gang spuugt voor de gastvrijheid.

 

Geef ons 1 reden waarom we dit verder moeten blijven dulden, waarom we ons als minderwaardig en submissief moeten blijven opstellen. Eén enkele reden is genoeg. Of  grijp in. Kort en krachtig. Wie bang is krijgt er ook.

 

Niet ik, moet er nog iets over zeggen. Ik waarschuw er al 15 jaar voor. Het woord is nu aan jullie. Maak er gebruik van. Voor het te laat is.


11:03 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4852) |  Facebook |

05-11-05

Het boek en je beurs

Het boek en je beurs

 

Gisteren, vrijdag, zal zowat de laatste dag geweest om nog in min of meer comfortabele omstandigheden de Boekenbeurs te bezoeken. Vandaag en morgen loopt het er vol met weekendtoeristen en vanaf maandag dumpen er ontelbare autocars hun lading Vlaamse schoolkinderen, die dit een vervelende uitstap vinden en dat ook duidelijk laten blijken.

 

*

De eerste stand die ik zie, is die van Deng. Een tijdschrift, dat genoemd werd naar een Chinese communistenleider en dat beweert in Vlaanderen aan onderzoeksjournalistiek te doen, maar waar geen hond aan geïnteresseerd is. Ondanks de marketinginspanningen, blijft de verkochte oplage bedroevend laag. Waarom geldschieter Roland Duchâtelet deze bodemloze put blijft vullen, is iedereen een raadsel. Tenzij hij een verliespost nodig heeft voor de belastingen.

Op de stand hangt demonstratief een foto van Filip De Winter naast die van Marc Dutroux. Het kan niet anders dan toeval zijn. Niemand is zo a-commercieel om dit bewust te doen.

 

*

Tegenover vorig jaar zijn de thema’s geëvolueerd. De laatste jaren overheersten kookboeken en reisverhalen. De kookboeken zijn er nog, hoewel minder nadrukkelijk. De reisboeken zijn er ook nog, maar je moet ze gaan zoeken. Dit jaar ligt de nadruk op de mystieke fictie en het multiculturele.

 

Het begint met Dan Brown zijn Da Vinci Code, en alle epigonen en stelende eksters die een graantje van dat succes willen meepikken door plotseling gelijkaardige geheimzinnigheden beginnen te ontcijferen, of pseudo-wetenschappelijk bewijzen dat het allemaal klinkklare onzin is (alsof ooit iemand beweerd heeft dat de Da Vinci Code géén roman zou zijn). Aansluitend vinden we er alles over aromatherapie, tarotkaarten, pendelen, enz.... Zelfs de glazen bollen zijn er te koop. Ik lonk even naar mijn  toekomst en zie meteen waar ik aan toe ben: als ik deze bol koop, ben ik mijn geld kwijt. Het werkt dus echt.

 

*

Wat het multiculturele betreft, hangt er een bevreemdende sfeer op de boekenbeurs. Iedereen met een bruin tintje heeft blijkbaar een boek geschreven, hetzij een sprookjesboek uit het moederland, hetzij een verhaal over hoe goed ze het toch wel hebben onder hun hoofddoek. Een vertaalde Koran is nooit ver weg. Een cursus Arabisch in tien lessen, ligt er voor het grijpen. Ook de reeks kookboeken wordt overheerst door de wereldkeuken.

 

De multiculturele boodschap duikt overal op, openlijk en verdoken. Alleen vind je ze op de Boekenbeurs slechts terug in de rekken, niet in de gangen. De Boekenbeurs is wellicht de enige plek in heel de Antwerpse agglomeratie waar gedurende 10 dagen per jaar, uitsluitend autochtonen samenkomen. Ik heb tussen de duizenden en duizenden bezoekers van die dag geen enkele, andersgekleurde medeburger ontwaard. Die hadden wellicht de vorige dagen al hun portie Nederlandse literatuur aangekocht.

 

Ik schrijf dit niet met een onderliggende toon van enige racistische ingesteldheid. Het is de normale braakreflex die je krijgt als je 4 kilo mosselen, 2 kilo frieten en een bak bier door je strot geduwd krijgt. Dan is er toch ook niemand die je ervan verdenkt, anorexia te willen promoten.

 

*

Een andere opvallende vaststelling is het afwezig blijven van een nieuwe schrijversgeneratie. Ik bedoel dan grote schrijvers, mensen die boeken maken die je om de drie jaar herleest. Namen, die over een halve eeuw nog klinken en steeds weer opnieuw uitgegeven worden. Schrijvers die moeiteloos een spellingaanpassing overleven omdat hun geschriften van alle tijden zijn. Zoals een Hendrik Conscience, een Ernest Claes, een Felix Timmermans, een Willem Elsschot. De huidige schrijvers zijn rond de tachtig: Aster Berkhof, Jos Vandeloo, Hugo Claus... Waar zijn de dertigers?

 

Ik heb het niet over eendagsvliegen of over omhooggeblazen warmeluchtballonnen. Zou ooit iemand van Brusselmans of Lanoye gehoord hebben als ze niet onafgebroken door Humo en De Morgen kunstmatig in leven werden gehouden? Zou Elisabeth Marain (wie was dat nu ook weer?) ooit door de proeflezing geraakt zijn, als ze geen relatie had gehad met de juridisch adviseur van haar uitgeverij?

 

En Aspe of Deflo dan? Tja,... ik had het over literatuur, niet over leuke ontspanningslectuur waarin de personages evenveel psychologische diepgang hebben als het plasje waarmee een reu zijn gebied afbakent.

 

Het enige sluimerende talent in Vlaanderen is Jonathan Sonnst, maar die moet elke dag voor de klas staan omdat het schrijversloon van 10 % alleen leefbaar is als je massapulp produceert, elke avond voordrachten geeft, met een scatologische manifestatie probeert het tv-nieuws te halen en je figuren verpakt in spelletjesdozen of via andere merchandising aan de man brengt.

 

Alleen goede jeugdschrijvers zijn er nog. Maar in plaats van de spannende verhalen van weleer, primeert vandaag de boodschap over de derdewereldproblematiek, de multiculturele samenleving, euthanasie, abortus of het gevaar van een onbeschermde zaadlozing in combinatie met acné.

 

Waar zijn de ridders gebleven die bij nacht en ontij jonkvrouwen redden uit de klauwen van gemaskerd gespuis? Waar zijn de dappere jongens gebleven, die in de geheime gang van een donker kasteel een bende valsmunters ontmaskeren? Waar zijn de meisjes die nog durven dromen van een stoere ruiter op een wit paard?

 

Schrijvers in Vlaanderen worden echt niet opgespoord door uitgeverijen. Hun toegezonden manuscripten worden niet eens gelezen als ze geen referentie meehebben. Schrijvers-in-spe worden er geïntroduceerd door het ons-kent-ons netwerk en moeten links genoeg zijn om door de media verheven te worden tot een BV-status. Anders zijn ze gedoemd om hun manuscripten op een cd-rom te bewaren voor het eigen nageslacht.

 

*

Tien procent bruto op de nettoprijs is niet veel voor een auteur. Vooral niet als een kenner op tv vertelt dat de productie van een boek ongeveer 2 euro bedraagt en dat de boekhandel en de groothandel er 42 % van de verkoopprijs opstrijken.

 

Ik zeg niet dat boeken té duur zijn. Een bioscooptiket, een toegangskaart voor een musical of voor een behoorlijk circus zijn in verhouding duurder. Dan heb ik het nog niet over een avondje stappen... Toch kan je de meeste boeken niet goedkoop noemen.

Dat viel me dit jaar wel positief op: veel prijzen schommelen rond de 15 euro, zelfs minder. Dat is realistisch. Vorig jaar werden boeken nog veel duurder verkocht.

 

Het vrijmaken van de boekenprijs is een goeie zaak. Ook voor de boekhandel, al beweert die van niet. Als boeken goedkoper worden, als er prijsconcurrentie is, zullen er meer boeken verkocht worden en leidt de wet van de grote getallen tot meer winst.

 

Vandaag ben je als echte boekenliefhebber bijna aangewezen op De Slegte of op kringloopwinkels.

 

*

’t Is dus niet allemaal nieuwe lectuur, die op de Boekenbeurs ligt. Ik zie een heel rek vol met boeken van Louis Paul Boon. Er zit een promotiewikkel rond, waarop de prijs nog in Belgische frank en Nederlandse gulden staat vermeld. Die zijn dus de laatste jaren niet meer verkocht geraakt.

 

Het verwondert me niets. Louis Paul Boon was een brave mensch, maar geen schrijver. Als reactie tegen het succes van Averbode, Davidsfonds, Boerenbond en andere stichtelijke, christelijk geïnspireerde uitgeverijen met successchrijvers, waarbij je elke bladzijde omsloeg met het gebaar van een kruisteken, zocht ook de socialistische gemeenschap naar een icoon en vond dat in de volksmens Louis Paul Boon, die nooit begrepen heeft wat hem overkwam.

 

Hij werd zelfs in een tv-panel gestopt zodat heel Vlaanderen hem sympathiek kon vinden. Om de farce helemaal hilarisch te maken, werd hij voorgesteld als Nobelprijswinnaar. De Vlaamse critici wisten niet waar ze het hadden, maar durfden niet reageren tegen de ‘partaaj’, die toen nog als een sluipend gif overal haar invloed kon doen gelden.

 

Het 'maken' van een schrijver was niet zo moeilijk. De socialistische partij beschikte, net zoals de katholieke zuil over de middelen beschikte om haar ideeën te verspreiden, over twee kranten (Vooruit en Volksgazet), een reeks weekbladen (Voor Allen, De Vooruitziende Vrouw), een massa Volkshuizen, een goeddraaiende ledenwerking en een jeugdbeweging (De Rode Valken).

 

Bovendien was Boinke een beminnelijk man zonder kapsones. En de onnozele Vlaming slikte het verhaal, kocht de boeken van Boon en kwekte na dat ze toch zo meesterlijk waren.

 

Want als er een ding is dat de, oeverloos verdraagzame, Vlaming absoluut niet kan hebben,  dan is het dat anderen zouden denken dat hij dom is, dat hij geen cultuur heeft, dat hij iets niet begrijpt.

 

Je kan een Vlaming zelfs een gele stront verkopen voor een goudklomp, als je hem maar het gevoel geeft dat hij zich anders belachelijk maakt en 'er' niet bij hoort.

 

*

Een zielig element op een Boekenbeurs zijn de schrijvers die, achter een tafeltje, met grote kikvorsogen smekend naar de voorbijgangers zitten te kijken, in de hoop dat iemand hun boek koopt en hen dan nog vraagt het te ontsieren met een opdracht.

Succesauteurs of tv-vedetten houden zich lekker bezig. Herwig Van Hove en Jeroen Meus, Katja Retsin en Goedele Liekens, .. dat is altijd prijs. Maar beginnende auteurs verdoen er hun tijd.

 

Het heeft iets vernederends, om daar zo te moeten zitten. Ik zou het nog erger vinden dan deel te nemen aan een missverkiezing. Al zie ik me natuurlijk dat laatste ook niet doen.

 

*

Voorlaatste bedenking rond de Boekenbeurs. Je betaalt 6 euro toegangsgeld. Akkoord, je moet er iets voor over hebben, hoewel de standhouders zelf al behoorlijk betaalden om de kosten te dekken. Maar uiteindelijk is het de bedoeling dat je er als bezoeker boeken koopt, niet?

 

Waarom kost de vestiaire dan nog eens 75 cent, waarom is het toilet zo duur, waarom moet je je blauw betalen aan een kop slechte koffie en een in plastiekfolie week geworden broodje?

 

Is trouwens de Boekenbeurs niet uit haar voegen gegroeid? In de hele omgeving kan je nergens parkeren en, aan de wachtrijen te zien, zijn er gewoon veel te weinig toiletten.

Wordt het geen tijd om eens uit te kijken naar een congrescentrum dat, zoals bijvoorbeeld de Nekkerhal in Mechelen, even centraal gelegen is, maar veel meer accomodatie biedt?

En als de Stad Antwerpen haar Boekenbeurs toch niet kwijt wil, zou ze dan die ene week per jaar haar schrijvende verkeersagenten en takelwagens niet beter even op stal houden?

 

*

Over Gouden Uil Anciaux ga ik het niet te veel hebben. Ik geloof dat hij inderdaad een stukje gebruikt is geworden in het hele verhaal. Maar dan had hij maar tijdig zijn ogen moeten opendoen of zich omringen met degelijke adviseurs.

 

Wat baten kaars en bril als de (gouden) uil niet zien en wil?




14:34 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-11-05

Fluitspeler of rattenvanger

Fluitspeler of rattenvanger

 

Verba volent, scripta manent. Woorden vliegen weg, het geschrevene blijft. Toch is ook het geschreven woord soms zo ijl, dat het nauwelijks een houvast vindt. Eén cijfer zegt vaak meer dan duizend van die woorden.

 

Met woorden kan je alles beweren, maar daarom is het nog niet juist. Cijfers onderbouwen woorden. Cijfers zijn feiten. En toch zeggen ze soms ook iets heel anders dan ze op het eerste zicht tonen.

 

Neem nu deze blog. Skynet heeft de mogelijkheid voorzien, dat de bezoekers hun appreciatie kunnen uiten bij elk artikel afzonderlijk en voor de blog in zijn geheel, op een schaal van 1 tot 5 of van ‘heel slecht’ tot ‘heel goed’.

 

Sinds de eerste posting op 3 augustus (vandaag dus nog geen drie volle maanden geleden) bezochten meer dan 11.150 mensen deze blog. In het begin waren het vijf, tien, enkele tientallen per dag. Het werden er vlug 200, nu zijn het er al meer dan 300 per dag. Het is duidelijk dat er tussen de bezoekers onderling naar verwezen wordt. Er wordt ook vaak met bronvermelding uit geciteerd.

 

Deze cijfers liegen niet. Ze kunnen ook niet beïnvloed worden door bijvoorbeeld verschillende keren per dag de blog te bezoeken, want elk IP-nummer tekent slechts 1 keer aan. Je kan ook maar 1 keer een stem uitbrengen.

 

De stemmen op de blog als geheel bedroegen lang zowat 5 % van het aantal bezoekers. Dat percentage verminderde, omdat wellicht een groot aantal bezoekers regelmatig terug kwam en dan niet meer stemde.

 

Zowat 95 % vond deze blog ‘goed’ tot ‘zeer goed’.  4 % vond de blog ‘zeer slecht’. Dat ging dan over 12 bezoekers.

 

Het voorbije weekend heeft zich een opvallend fenomeen voorgedaan. Het aantal stemmers verdubbelde bijna op 1 dag tijd: van 340 tot meer dan 600. De percentages werden grondig door elkaar geschud. Slechts 54 % quoteerde nog maar ‘goed’ tot ‘zeer goed’ en 45 % sprak zich voor ‘slecht’ en vooral zelfs ‘zeer slecht’ uit.

 

In concrete cijfers komt het erop neer dat op 1 dag tijd 200 bezoekers ‘zeer slecht’ stemden.

Het kan geen toeval zijn, dat dit het resultaat is van mijn artikel over de staking van vorige vrijdag en de reactie van de ondernemingen op de vakbonden. Wellicht zijn die 200 ‘zeer slechte’ stemmen doorgetelefoneerd.

 

Maar het zijn cijfers en ze liegen niet.

 

Of ze me raken en doen nadenken? Ja, natuurlijk. Ze raken me in positieve zin. Liefde en haat  liggen immers in elkaars verlengde. Het tegengestelde van liefde is... onverschilligheid!

200 stemmen op 1 dag bewijzen me, dat ik 200 mensen zodanig heb kunnen aanspreken dat ze de moeite hebben gedaan om hun verontwaardiging te uiten. Daarvoor verdienen ze mijn respect en waardering.

 

Ze doen me ook nadenken. Niet over mijn schrijfstijl of mijn mening. Daarover heb ik vooraf al voldoende nagedacht. Ze doen me nadenken over hen. Wie zijn ze? Waarom vinden ze deze blog ‘zeer slecht’? Alleen omdat we van mening verschillen? Dat kan haast niet. Want elk artikel biedt onderaan rechts de mogelijkheid om te reageren en er een volledig andere mening tegenover te plaatsen. Ik heb me voorgenomen om geen reacties te verwijderen, behalve als het scheldtirades zijn of er derden bij betrokken raken. Ik heb me ook voorgenomen om zelf niet op een reactie te reageren omdat dan een discussie zou ontstaan waarbij ik de facto het laatste woord zou hebben en dat hoef ik niet. Meningen vind ik belangrijker dan gelijk hebben. Lezers zijn verstandig genoeg om uit verschillende meningen hùn gelijk te besluiten, dat hoef ik niemand voor te houden.

 

Reacties kunnen zelfs anoniem geplaatst worden, al ben ik er geen voorstander van. Maar het belangrijkste is, dat er een collectief denken ontstaat rond een bepaald onderwerp. Ook een anoniem argument kan mijn en uw inzichten verrijken.

 

Daarom denk ik met een zekere angst aan die 200 ‘zeer slecht-‘stemmers, die niet alleen anoniem blijven maar vooral hun frustratie afreageren zonder echt te argumenteren. Zonder een andere mening te uiten dan de mijne, zonder me tegen te spreken, zonder met cijfers en feiten te komen aandragen die mijn stelling onderuit halen en waar ik niet tegenop kan.

 

Ik heb het vaker meegemaakt, dat mijn geargumenteerde mening bevochten werd met slechts een scheldpartij, oncontroleerbare bronnen en het proberen ridiculiseren.

 

Het is jammer. Ik vrees namelijk dat die 200 zelf geen éigen mening hebben en daarom bang zijn voor vrije meningsuiting. Misschien kiezen ze voor de gemakkelijkste weg en willen ze niet de waarschuwing horen dat niet elke fluitspeler een muzikant is, maar soms een heimelijke rattenvanger.

 

Misschien stemmen ze daarom ‘zeer slecht’. Misschien is hun volgende stap een klacht bij Skynet met het verzoek deze blog te verwijderen.

 

Als het ooit zover zou komen, dan merkt u het wel. Voorlopig kan u uw mening hier nog kwijt: rechts onder dit artikel gewoon op ‘reacties’ klikken. Dank u. 



11:22 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-10-05

Zolang je maar bedoelt wat ik begrijp

Zolang je maar bedoelt wat ik begrijp

 

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

Het was vorige week in het nieuws en De 7de Dag wijdde er gisteren een gedachtenwisseling aan. Uit dat gesprek bleek duidelijk dat de uitspraak een korreltje zout nodig heeft. Net zoals overigens alle andere oneliners die de media ons toeroepen.

 

Om te beginnen ging het over jongeren in het eerste jaar op de universiteit. Die zijn dus minstens 19 jaar oud. Ik ben ervan overtuigd dat van de jongeren onder de 7 jaar, 100% niet zonder fouten kan schrijven omdat ze doodgewoon in ’t geheel niet kunnen schrijven…

 

Daarna bleek dat een vijfde van die groep niet was opgegroeid met het Nederlands als eerste taal of als moedertaal. Dat scheelt een slok op de borrel.

 

Tot slot maakte de onderzoekster bekend dat 6/10 de minimumnorm was en dat, naast de spelling, ook nog heel wat andere parameters gehanteerd werden. Kortom, de lat lag redelijk hoog.

 

De voornaamste boodschap die we hieruit kunnen leren, is dat een samengevatte conclusie die uit de losse pols en zonder enige duiding in de pers verschijnt, altijd moet gerelativeerd worden. En vooral: dat we ze niet klakkeloos mogen overnemen.

 

*

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

Volgens een leraar Nederlands in De 7de Dag hangt de hoeveelheid taalfouten af van… de bestemmeling. Jonge mensen die naar elkaar schrijven, mailen, smsen… zijn slordiger in hun taalgebruik dan wanneer ze iets officieels op papier zetten. Over ’t algemeen kennen die jongeren de regeltjes wel, maar ze zijn er niet meer zo diep ingehamerd en de concentratie tijdens het schrijven gaat ook meer naar de inhoud dan naar de vorm.

 

De vergelijking Eddy Merckx enerzijds en Tom Boonen anderzijds, ging niet echt op. Jonge mensen zijn vandaag inderdaad mondiger en praten vlotter dan vroeger. Maar mondigheid is iets anders dan taalvaardig zijn. Het heeft meer met lef dan met kennis te maken.

 

Het is niet helemaal onterecht dat in andere vakken dan taal, zoals geschiedenis of biologie, geen taalfouten mogen aangerekend worden omdat ze anders de specifieke kennis van dat bewuste vak zouden vertekenen. Maar waarom op die vakken geen aparte punten geven en ze in het totale pakket van Nederlands verrekenen?

 

Taal is geen vak zoals scheikunde. Taal is cultuur en bijgevolg vakoverschrijdend.

 

Bijna een halve eeuw geleden stond ook het vak ‘Wellevendheid’ op het programma. We leerden daarin een tafel dekken, met mes en vork eten, een hand geven, een meerdere begroeten, ons voorstellen. We leerden onze plaats afstaan op de tram en hoe we op het voetpad iemand moesten kruisen. Dat werd ook niet alleen getest met een ‘ondervraging’. Zelfs tijdens de vakantie liepen anonieme leraars door de stad en hielden de leerlingen stiekem in ’t oog. Als we langs de huizenkant bleven lopen zodat de leraar met een voet op de rijweg moest om ons te passeren, konden we ‘t in september komen uitleggen.

 

Ik ben er die leerkrachten nog dankbaar voor dat ze toen zo hatelijk deden.

 

*

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

Kunnen volwassenen zonder fouten schrijven? Kan ik het? Ik weet zeker van niet. Het Nederlands is zo’n aartsmoeilijke taal, waarvan mettertijd de regels zo onlogisch werden opgesteld, dat niemand ze nog foutloos kan schrijven.

 

Dat is niet altijd erg. Het vermijden van gallicismen, germanismen, anglicanismen… zijn voor een schrijver een punt van eer, maar niet essentieel. Hoe vaak vervangen we geen bepaald -isme (bij middel van = anglicanisme, by means of) door een ander (door middel van = germanisme, durchmittels)?  Wat is de taalwinst?

 

Trouwens, zijn het Duits, het Nederlands en het Engels niet alledrie uit dezelfde taalstam ontstaan? Was onze gemeenschappelijk taal niet het Saksisch (met Hoog-Saksisch, Niedersaksisch en… Angel-Saksisch)? Het is geen toeval dat de kerstening van onze gewesten in de 7de eeuw voltrokken werd door missionarissen die uit Zuid-West Engeland kwamen, omdat ze ongeveer dezelfde taal spraken. De oorspronkelijke naam van Canterbury was zelfs Kantelberg!

 

Maar hoeveel regels zijn er later niet ontstaan omdat een of andere (meestal boven-Moerdijkse) pipo zich wilde interessant maken en blindelings gevolgd werd door taalfundamentalisten?

 

Nemen we nu de werkwoordelijke eindvorm. Waarom moeten alle werkwoorden bij elkaar staan, terwijl het soms naar inhoud veel logischer anders zou zijn? ”De wekker loopt af opdat we wakker kunnen worden” is taalkundig correct maar slaat op niets. Het is niet de bedoeling dat we ‘kunnen worden’, maar dat we ‘wakker worden’. Het zou dus veel beter zijn “…kunnen wakker worden”.

 

En waarom zouden woorden zoals ‘vermits’ plots verouderd zijn en ‘aangezien’ eigentijds?

 

Wat is het probleem met een ‘tangconstructie’ en met tussenzinnen? Ze dwingen de lezer om zich te concentreren en aandacht te geven aan de tekst. Maar misschien is juist dat hetgene waaraan de meesten willen ontsnappen?

 

Onze taalpausen zijn zelf te vaak bij de duivel te biechten geweest.

 

*

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

HR-Managers weten het beter dan wie ook. De meeste sollicitatiebrieven staan vol fouten. Een derde is nog een optimistisch aantal als je ’t op grote schaal zou bekijken.

 

De dt-regel en andere elementaire dingen zou iedereen van 18 moeten kennen, kunnen en toepassen. Dat dit niet zo is, zegt meer over de kwaliteit van ons lager en middelbaar onderwijs dan over de intelligentie van die jongeren.

 

Dat is geen verwijt aan de leerkrachten voor de klas. Dat is een verwijt aan hooggeleerde pedagogen die zich in Brussel een levensdoel trachten te creëren door o.m. te verklaren dat het aanleren van spraakkunst ofte grammatica verloren tijd is.

 

Net zoals het Latijn, het Duits en het Russisch, is de Nederlandse spraakkunst ook gebaseerd op naamvallen en verbuigingen. Er zijn er vier: de nominatief, de genitief, de datief en de accusatief. Niemand kent ze nog, niemand kent nog de uitzonderingen en de eigenheden. Bijvoorbeeld, dat je na ‘allerlei’ of ‘genoeg’ of ‘iets’ een partitieve genitief gebruikt.

 

Als je de grammaticale basis uit de lessen Nederlands weglaat, hoe weet je dan dat de juiste uitdrukking ‘te allen tijde’ is en niet anders?

 

Als je geen spraakkunstoefening meer krijgt, schrijf je dan ‘De bezoekers wordt verzocht geen fototoestel mee in de zaal te nemen’ of ‘De bezoekers worden verzocht…’? Hoe weet je dan dat het enkelvoudige onderwerp in deze zin verzwegen is en ‘de bezoekers’ geen onderwerp maar een datief is? Hoe weet je dan dat de zin eigenlijk zou moeten zijn ‘Er wordt aan de bezoekers verzocht etc…’?

 

Als je geen spraakkunst meer kent, hoe kan je dan ondubbelzinnig communiceren of juist begrijpen wat iemand bedoelt?

 

’t Is niet omdat we beter gebekt zijn, dat we juister zingen.


14:05 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-10-05

De oude leeuw is moegetergd

De oude leeuw is moegetergd…

 

Ondanks de ingetogenheid die rond deze Allerheiligendagen gepast is, zou dit het Weekend van de Lach kunnen heten. Hoewel, de ‘grappen’ zijn té schrijnend om nog komisch te zijn.

 

Mop van de dag: de vakbonden wijzen de media op hun verantwoordelijkheid. De stropersbende, die aan de eenzame wandelaar verwijt dat die, door een tak als wandelstok te gebruiken, het natuurlijke evenwicht verstoort…

 

Wat hebben de media dan misdaan? Her en der suggereerden ze dat vakbonden onruststokers en oproerkraaiers zijn. Vakbonden vinden dat onterecht. Dutroux noemt zichzelf ook een kindervriend.

 

Tweede mop: de vakbonden hebben vandaag een nationale staking uitgeroepen, maar die is niet tegen ‘de patroons’ gericht, wel tegen de overheid. Om het werk in te halen, mogen vrijwilligers dat morgen zaterdag doen. Maar dan moeten de ondernemingen er wel een weekendpremie voor bijbetalen. Om te gieren of om te janken?

 

Er is sinds enige weken iets geknakt in de algemene houding tegenover vakbonden. De staking van vandaag heeft het allemaal nog een beter scherper gesteld.

Niet te verwonderen. Tot nog toe werden vakbonden geduld, op sommige plaatsen kon er zelfs met een zweem van redelijkheid mee samengewerkt worden.

 

Verblind door hun eigenwaan en door het vele geld totaal wereldvreemd geworden, ver boven hun basis zwevend, gingen ze plots een brug te ver.

 

Ze riepen een nationale staking uit op basis van het ‘stakingsrecht’. De actie, die onnoemelijk veel schade toebrengt aan onze ondernemingen, was echter tegen de overheid gericht en niet tegen degenen die uiteindelijk de rekening betalen. Tegenover degenen die àltijd de rekeningen betalen, want ten slotte zijn het de ondernemingen die investeren, die werk verschaffen, die innoveren en die de motor blijven van de economie die dan weer de drijfriem is van onze welvaart.

 

Vakbonden dragen daar niets toe bij. Zij roepen maar wat aan de kant. Ze ontvluchten elke verantwoordelijkheid. Ze bedriegen hun eigen leden door de ondernemingen te bedreigen waar hun leden het dagelijkse brood verdienen. Ze hitsen eenvoudige geesten op tot onuitgesproken acties, waarna ze de eigen handen in onschuld wassen.

 

Vakbondssecretarissen schoppen niet tegen auto’s, steken geen autobanden in brand, ontnemen werkwilligen geen inkomen, slaan geen deurwaarder een blauw oog. Neen, deze witteboordcriminelen laten de vuile klussen aan het voetvolk over. Of erger nog: ze huren beroepshooligans om stakersposten te vormen. Aan heel wat fabriekspoorten stonden rambo’s, in groene en rode vuilniszakken gehuld, die daar in de streek nog nooit eerder gezien waren.

 

Ondernemingen zijn dat beu. Een elastiek kan je maar zo lang maken, tot de rek eruit is. Nu is het bijna zover. Ondernemingen durven nog niet zeggen dat het stakingsrecht geen recht is, omdat een recht door alle partijen moet erkend zijn en niet mag afgedwongen zijn. Ze blijven nog een beetje beleefd, tonen nog een schijn van respect in de hoop dat bij de vakbonden toch nog een gram redelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel is overgebleven. Maar ze bereiden zich voor. Ondernemingen hebben de vakbonden niet nodig. Ook de werknemer, die even zijn gezond verstand gebruikt, is vandaag beter de vakbonden kwijt dan rijk.

 

Dienstverlenende organisaties die op de duur nog alleen tot doel hebben zichzelf te verrijken, hebben zich overbodig gemaakt en kunnen een gevaar zijn voor de maatschappij.

 

In België staan de vakbonden nabij hun val. Een hele kleuterklas lieve kindjes die soepel kunnen wegspringen, mogen 1 keer grollen naar een oude leeuw. Maar als ze de leeuw te lang tergen, dan is één uithaal van zijn klauw genoeg om een kleuterleidster werkloos te maken. Zover is het nu bijna gekomen.

 

De grootste werkgeversorganisatie van ons land, met 17.000 aangesloten ondernemingen die allemaal in kleine, middelgrote of zeer grote mate werkgever zijn, pikken het dictaat van een ongrijpbare macht niet langer.

 

In het hele land hebben gespecialiseerde advocatenkantoren zich georganiseerd om dag en nacht stand-by te staan, met deurwaarders in de aanslag, om onmiddellijk in kortgeding te gaan en stakersposten te laten opbreken. Ze zullen niet aarzelen om individuele vakbondsleden in hoofde te laten veroordelen voor door hen aangerichte materiële, eventueel  economische schade. Zelfs als er geen veroordeling volgt, zullen ze tenminste ondervonden hebben dat hun vakbond hen op dat moment laat vallen als een baksteen.

 

Het ‘verzoek’ van minister Dewael aan de vakbonden om geen kruispunten te bezetten, was geen daad van moedig beleid, maar een alibi. De werkgeversorganisatie had een brief geschreven aan de minister van Binnenlandse Zaken, aan alle gouverneurs en aan alle burgemeesters dat zij verantwoordelijk zijn voor de orde op hun grondgebied en ze bij de minste ordeverstoring persoonlijk zouden aansprakelijk gesteld worden.

 

Een minister, een gouverneur, een burgemeester kan niet toelaten dat een zootje ongeregeld het verkeer tegenhoudt of werkwilligen de toegang tot hun werkplaats ontzegt. De brief was zakelijk en beleefd, maar tegelijk zo suggestief dat de ontvangers begrepen dat ze best geen risico namen, want dat de onderliggende dreiging onverbiddelijk zou uitgevoerd worden.

 

De vakbonden hebben hun eigen graf gegraven. Al lang ijveren ze ervoor om zich ook te kunnen moeien in kleine bedrijven of bij middenstanders met personeel. Na de recente acties kunnen ze dat nu voorgoed vergeten. UNIZO zal dat nóóit laten gebeuren.

 

Desdnoods begeven duizenden kleine ondernemers zich naar de Verbindingsstraat in Blaasveld en sleuren er Luc Cortebeeck uit z’n villa om het hem aan ’t verstand te brengen.

 

Ondertussen is ook het gelobby al gestart om de vakbonden te verplichten een rechtspersoonlijkheid aan te nemen zodat ze juridisch kunnen aangepakt worden. Ze zullen er zich hard tegen verzetten, maar maken geen schijn van kans meer.

 

Ze hebben het zelf gezocht.


11:49 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-10-05

Wat ruist er achter het nieuwsgewas?

Wat ruist er achter het nieuwsgewas?

 

Een paar dagen vroeger dan voorzien, vanwege de herfstvakantie, is vandaag de oktobereditie verschenen van AN AchterhetNieuws, het maandelijks magazine over de media.

 

Inhoudelijk is dit een ongelooflijk sterk nummer met  o.a. sensationele onthullingen over de machtsgreep op de Vlaamse pers en de geheime krachten die onze berichtgeving manipuleren. En exclusief: ‘het verzet’ bereidt zich voor, er staat een nieuw project op stapel voor de  verwaarloosde lezersmarkt!

 

Verder wordt er een portret geschetst van de tijd toen wijlen Wiel Elbersen het weekblad Flair begon, 25 jaar geleden.

 

In Nederland brengt HolaPress Communicatie het nicheblad Weekblad Facilitair & Gebouwbeheer op de markt. Na 1 nummer liepen er meteen 1.000 aanvragen voor een proefabonnement binnen.

 

Hoofdredacteur Guy Freiermuth signaleert met diepgaande details wat er beweegt in het medialandschap van zowel onze noorder- als onze zuiderburen.

 

Kris Pattyn volgt de ‘digitale soap van Belgacom en Telenet op de voet. Belgacom heeft zelfs een kanaal voor baby’s, dat… dag en nacht uitzendt! In een ander artikel vergelijkt hij de mediabedrijven die de strijd om de markt uitvechten in de arena van het internet. Maar daarbij verliezen ze wel 1 belangrijk ding uit het oog: de kassa rinkelt niet!

 

Ikzelf verwijs naar onze Nederlandse collega Ren de Vree die na zijn prepensioen emigreerde naar een Ardens dorpje en daar prompt het Waals Weekblad oprichtte voor alle Nederlandstaligen in Wallonië.

 

Voorts zijn er nog kortere artikels zoals: 

 

- Heeft Woestijnvis geen geld meer om medewerkers te betalen?

- Hilde Verbiest (Knack-Weekend) gaat bouwen

- De Standaard heeft een nieuwe look

- Release, tóch in het Nederlands!

- De Tijd tikt weg

- Webloggen kan je leren

 

Zoals elke maand sluit ook dit keer Rudi Franssens de laatste pagina af met een pittige column.

 

AN AchterhetNieuws is niet schatplichtig aan een subsidiërende overheid of betalende adverteerders. Het project is alleen mogelijk met abonnementsgelden. Als een vrije pers jou lief is, als je geïnteresseerd bent in een abonnement of een los nummer, dan vind je alle informatie op www.achterhetnieuws.be

 

AN lezen en… nooit zal nieuws nog hetzelfde zijn!



08:47 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

AN AchterhetNieuws

Maandelijks magazine over media

www.achterhetnieuws.be



08:45 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-10-05

Een vergeelde, ovalen foto

Een vergeelde, ovalen foto

 

Vanavond zendt Canvas, de staatsomroep voor meerwaardezoekers, een film uit over oud-cafébaas, oud-burgemeester, oud-minister, oud-partijvoorzitter, mediabaas-achter-de-schermen, auteur van een kookboek en huidig gouverneur Steve Stevaert.

 

Regisseur/cineast Manu Riche volgde de man anderhalf jaar in zijn doen en laten. Natuurlijk mocht hij niet alles filmen, want Steve – die eigenlijk Robert heet - heeft het van gewone volksjongen ook wel ver geschopt, maar ten slotte is hij Pfaff niet. Er zijn grenzen in ’t leven.

 

Hoe integer de filmmaker ook mag zijn, hij heeft het zichzelf moeilijk gemaakt. Het is haast onmogelijk om anderhalf jaar film op een objectieve manier in minder dan een uur samen te vatten. Daarvoor moeten te veel keuzes gemaakt worden. Bovendien is het op zichzelf al moeilijk om een man, die onder een schuilnaam door het leven gaat, te tonen zoals hij is. Al kan die schuilnaam verklaard worden: geen enkele kroegbaas heet graag Bob…

 

Toch zal Riche trachten een zo volledig mogelijk beeld van de man op te hangen. Stevaert in het Volkshuis, Stevaert in het Afgevaardigdenhuis, Stevaert voor de camera, Stevaert Achter de camera, Stevaert tussen de nieuwe vrienden, Stevaert tussen de afgeschreven vrienden,…

 

Op zich is er niets op tegen dat dergelijke films gemaakt en uitgezonden worden. Tussendoor kijkt er een of andere socioloog, die een thesis over omhoog gevallen marginalen maakt, ook wel eens naar de Planckaerts.

 

Het is trouwens niet de eerste keer.

 

Een goed jaar geleden maakte een collega van Manu Riche, die ook het klappen van de zweep leerde bij de Rtbf, een dergelijke film over Filip De Winter. VTM weigerde die toen uit te zenden. Ook de Rtbf deed er moeilijk over. Slechts onder grote druk, kwam hij op antenne, maar de omroep zorgde voor een omkadering. Voor de film begon, werden de kijkers gewaarschuwd dat het beeld van de persoon in de film helemaal niet overeen kwam met het beeld dat de kijkers van die persoon moesten hebben.

 

Want na maanden filmen bleek dat De Winter geen tweede Hitler was, geen ideologische Dutroux, geen Hannibal Lecter, geen Macchiavelli. Hij was op geen enkel ogenblik ‘uit zijn rol gevallen’. Dàt het een rol was, mochten de kijkers in geen geval in twijfel trekken.

 

Om deze kijkers helemaal tegen zichzelf te beschermen, liet Rtbf de film volgen door een debat. Daarvoor werden streng geselecteerde Vlaamse journalisten opgetrommeld, die nauwelijks in het Frans uit hun woorden kwamen. Want niet alles is wat het lijkt in deze wereld, ook beelden kunnen bedrieglijk zijn. Dus gaf dat debat voldoende duiding aan de kijker, die ten stelligste aangeraden werd de ogen even te sluiten en zich in zijn verbeelding een juist beeld te vormen van het hoofdpersonnage. Een juistheid die geen enkele filmopname zou kunnen benaderen en alleen kon gecreëerd worden met verbale duiding van een gespecialiseerd panel.

 

Ik moest die avond denken aan de ovalen, sepiakleurige foto van mijn overgrootvader, met in potlood bijgetekende wenkbrauwen en snor, mooi afgelijnde opstaande ‘col’ en lichtjes ingekleurde ogen. Die foto was gevat in een prachtig gebeeldhouwde kader die, glimmend in de boenwas, eigenlijk alle aandacht van de foto afleidde.

 

Ik kijk vanavond echt uit naar de omkadering van het beeld van Steve Stevaert. Zal de uitzending gevolgd worden door een duidingsdebat met bij voorbeeld Marc Platel, Matthias Storme, Paul Beliën, Jean-Marie De Decker, Boudewijn Bouckaert,… en gemodereerd door Jürgen Verstrepen?

 

Zullen we onze oogleden laten zakken en naar de hypnotische stemmen van de panelleden luisteren om het oorspronkelijke beeld van het hoofdpersonnage in te kleuren met andere facetten van de man, zoals de Stevaert die miljoenen per jaar incasseert als bestuurslid van een verzekeringsmaatschappij waaraan hij alleen maar zijn naam verleent, de Stevaert die in de Hasseltse loge zijn schootsvel voorbindt, de Stevaert die journalisten bedreigt en tracht te broodroven, de Stevaert die zijn trouwe pionnen vertrappelt als het ‘m uitkomt, de Stevaert die zolang oneliners inoefent voor de spiegel tot hij ze voor de camera ogenschijnlijk spontaan uit de mouw kan schudden, de Stevaert die na talrijke intieme voorbesprekingen met een tv-presentratice plots in een soort ‘Raad der Wijzen’ opduikt?

 

Ik kijk er echt naar uit, maar ik besef dat het bij een propagandafilm in oeroude Leni Riefenstahl-stijl zal blijven.

 

Soms, soms is het verlangen mooier dan het krijgen.


15:31 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-05

Waar krapuul zich thuisvoelt

Waar krapuul zich thuisvoelt

 

1.

Op het Antwerpse Zuid werd de oude vismijn afgebroken door een bouwpromotor die er luxe-appartementen in de plaats bouwde. De woongelegenheden zijn gerangschikt rond een binnentuin die eruit ziet als een straat. Een of andere fantast van het stadhuis gaf deze straat zelfs een naam: Rivierstraat. Niettemin blijft ze privé-eigendom en is ze geen openbaar domein. Omdat sommigen dachten van wel, liep er regelmatig vreemd volk rond dat er niet thuishoorde. Op zich was dat niet zo erg, maar de ongevraagde bezoekers beschadigden aanplantingen, stalen tuinmeubilair, begluurden de bewoners in hun privacy en urineerden waar ze stonden. Een vergeten drugspuit was er zelfs geen uitzondering.

Dus besloten de bewoners om hun privé-eigendom af te sluiten met een hekken.

Links Vlaanderen schreeuwde moord en brand tegen zoveel arrogantie. Wat dachten die dikke nekken wel? Dat ze beter waren dan de rest van ’t Stad?

(lees hierover ook mijn artikel ‘Zo maakt men een kwaliteitskrant’, verschenen op deze blog op 30.9.2005).

 

2.

De Schijfstraat in Mechelen is wél openbaar domein. In de Schijfstraat staan sociale woningen die bewoond worden door, meestal oudere, mensen die het financieel niet al te breed hebben. Niet echt arm, maar wel proper. Ze zorgen ervoor dat hun wijk een beetje leuk blijft, vooral warm en gezellig. Ze houden elkaar in de gaten als er eens iemand een paar dagen niet meer buiten komt, oefenen sociale controle uit, geven de uitgelezen krant aan elkaar door, doen voor elkaar boodschappen en op een zomeravond komen de stoelen en de pitjesbak er nog buiten.

Een groepje ‘jongeren’, dat met de hele buurt niets te maken heeft, kan dat echter niet hebben. Dus gaan ze er met hun gestolen brommertjes doorzoeven, maken dag en nacht lawaai, dealen er openlijk op de straat, bonken ’s nachts op de rolluiken, bedreigen de bewoners…

Wanneer je als 14-jarige op de straat al meer 'verdient' dan een 20-jarige afgestudeerde, waarom zou je dan naar school gaan? Als zelfs het parket zich begraaft onder de dossiers en niet durft zeggen wat de hele stad denkt, waarom zou je je dan iets aantrekken van oude mensjes die je toch niet kunnen achtervolgen wegens slecht te been?

Op het stadhuis beseft men echter wel dat het zo niet verder kan. Bovendien komen de verkiezingen eraan. Dus heeft men besloten om deze straat af te sluiten met een hekken, zodat alleen de bewoners er nog in kunnen.

 

3.

Vraag: wat is het verschil tussen een bewoner van een luxe-appartement op het Antwerpse Zuid en een bewoner van een sociale woning in de Mechelse Schijfstraat?

 

4.

Bedenking: in een stad waar meer mensen dan wilde dieren wonen, brengt men de wilde dieren onder in de kooien van een dierentuin. In grote wildparken, waar wilde dieren thuis zijn, laat men ze vrij rondlopen en sluit men de bezoekers op in veilige kooien die op jeeps worden rondgereden.

 

5.

Bedenking 2: vroeger werd geboefte achter de tralies gezet, nu beveiligt men slachtoffers achter een traliehekwerk. Hebben we dan zoveel geboefte binnengehaald en geven we dat krapuul dan zoveel rechten, dat het de behandeling van een meerderheid verdient?

 

6.

Vraag: wie is ‘we’ in de vraag onder punt 5? Antwoord volgt na de verkiezingen.


12:06 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-10-05

De liefdadigheidsindustrie

De liefdadigheidsindustrie

 

Vandaag is officieel de actie 11.11.11 van start gegaan. Dit jaar is het de bedoeling, te werken rond de zgn. ‘Milleniumdoelstellingen van de Verenigde Naties’. In gewone mensentaal: de armoede op de zuidelijke helft van onze planeet wegwerken.

 

11.11.11 staat al jaren voor ontwikkelingshulp en iedereen kent de organisatie. Idealistische jongens en meisjes gaan de deuren langs of staan op braderijen en jaarmarkten om geld in te zamelen voor het goede doel.

 

Maar 11.11.11 is meer dan dat. 11.11.11 is een ‘ngo’. Dat is een niet-gouvernementale organisatie. In gewone mensentaal: een vereniging die, behalve de subsidies dan, niet door de overheid beheerd wordt.

De fanfare ’t Zat Kalf, de duivenbond ‘Koertermaaroplos’ en de toneelvereniging ‘Tot Nut van ’t Algemeen’ zijn evenzogoed ngo’s...

 

Het verschil is, dat een ngo zoals 11.11.11 behoort tot de liefdadigheidsindustrie die superprofessioneel georganiseerd is, maar voor haar fundraising een beroep doet op vrijwilligers.  Het hoofddoel is, zoals bij de meeste op bedrijfsleest geschoeide vzw’s, het voortbestaan van zichzelf.

 

Ze hebben ook alle dezelfde eigenschap. Ze wrijven namelijk met hun rechterhand over je hart, terwijl ze ondertussen met de linkerhand in je portefeuille graaien. Probeer je enige discussie op gang te brengen over hun werking, de besteding van hun gelden, de efficiëntie en het nut ervan, dan krijg je maar een antwoord: “Het is absoluut nodig, want zoals nu is het niet rechtvaardig en wat het geld betreft, ’t kan nooit genoeg zijn”.

 

Al de rest is onbespreekbaar. Wie het toch aandurft, loopt tegen een  brandijzer aan en ziet zich voor de rest van zijn dagen geklasseerd als ‘niet politiek correct’.

 

De uitdrukking ‘het politiek correcte denken’ is in deze tijd synoniem geworden van wat in de jaren zestig van vorige eeuw ‘het communisme’ werd genoemd. Een systeem waar alleen de top zich verrijkte en voor de rest iedereen net kon in leven blijven. Een systeem vooral, dat uiteindelijk wel moest imploderen.

 

Wie vandaag het politiek correcte denken predikt, wil beslist niet de kloof tussen rijk en arm verkleinen. Hij wil alleen de groep armen vergroten en zichzelf verrijken. Om dat te bereiken, zijn de platste leugens en de grofste wandaden goed.

 

Niemand durft vandaag zeggen dat ontwikkelingshulp niet alleen op elk gebied faalt, maar zelfs totaal overbodig is. Al die inspanningen zouden veel beter in de ontwikkelde wereld geïnvesteerd worden, waardoor de derdewereldlanden vanzelf meer kansen zouden krijgen.

 

Eigenlijk gebeurt het ook zo, maar dan ondoordacht. Dacht u echt dat die ontwikkelingsgelden naar de arme negertjes van China gingen? Neen, die worden aan onze industrie gegund en die producten voeren we dan uit. Zo leverden we ooit de volledige inrichting van supermoderne ziekenhuizen met scanners en volautomatische operatietafels erop en eraan, aan donker Afrika. Eén detail: in de brousse is er geen elektriciteit! De apparatuur staat er ondertussen nog te verkommeren, maar de fabrikant deed er een goeie zaak aan.

 

We stuurden tonnen graan naar Oeganda om onze overschotten kwijt te geraken. Daardoor stortten ginds de graanprijzen in. De lokale boeren zagen bijgevolg het nut niet meer in van het jaar daarop nog te zaaien en te oogsten. Toen ontstond er pas écht hongersnood.

 

En dan de globalisering: de Westerse multinationals die het arme Zuiden uitbuiten, waardoor de rijken steeds maar rijker en de armen steeds maar armer worden. Ho, wat klinkt het zielig! Want is dat wel zo?

 

Ik neem de periode van de tweede helft van vorige eeuw. Het bruto nationaal product (BNP) is toen in de Westerse industrielanden gemiddeld met 2,6 % per jaar gesteden. In de Aziatische ontwikkelingslanden was dat 3,2 %, met een uitschieter zelfs in China van 3,8 %! In Zuid-Amerika steeg het BNP met 2,6 %.

Conclusie: elk land gaat er jaarlijks op vooruit, het ene sneller dan het andere.

 

De enige probleemgebieden zijn de Oostbloklanden en Zuid-Afrika. In de eerste is de terugval groot, tot -40 % minder. Maar waarmee vergelijkt men? Met een staatseconomie die alle cijfers vervalste en die geen enkel welstandspeil had. In Zuid-Afrika is het nog schrijnender. Na de Apartheid heeft de echte misdaad er het bewind overgenomen en is de hele maatschappijstructuur in elkaar geklapt. Mandela was een uithangbord van linkse demagogen, geen leider.

 

Deze cijfers vind ik niet uit. Ze komen van de Wereldbank, een instelling die nog altijd iets geloofwaardiger is dan de liefdadigheidsindustrie.

 

Het is een schande dat de media zoveel tijd en ruimte aan 11.11.11  besteden. Het is een nog grotere schande dat er zoveel budgetten aan besteed worden terwijl bij ons de verdoken armoede groeit en groeit.

 

Ik heb het dan niet over de daklozen die in het Brusselse Noordstation hun stek hebben of over de illegalen die afhankelijk zijn van OCMW-steun om een neuscorrectie te laten uitvoeren.

 

Neen, ik heb het over hardwerkende vaders en moeders die nauwelijks hun kinderen netjes gekleed naar school kunnen sturen, over gepensioneerde zelfstandigen die hun laatste eurocent altijd maar in hun zaak geïnvesteerd hebben en niet konden sparen voor hun oude dag, over doodgewone mensen die ondanks ernstige klachten niet naar de dokter gaan omdat ze nadien de medicijnen toch niet kunnen betalen. Ze wonen niet in het zuiden. Ze wonen in uw en mijn straat, ze wonen er wellicht al generaties lang. Meer dan drie generaties...

 

Als straks die jongens en meisjes met de collectebus van 11.11.11 komen aanbellen, moeten we ze niet wegjagen. We moeten ermee in discussie gaan en ze uitleggen dat hun jeugd misbruikt wordt door gewetenloze ngo-bazen – erger dan pedofielen-, dat hun naieve onschuld bespeeld wordt met platte leugens.

 

Maar wellicht zijn ze al te veel gebrainwashed om dat nog te geloven.

In dat geval is er maar één passend antwoord op de vraag:

- 11.11.11?

- Alaaf!



16:12 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-05

De immorele bedriegers

De immorele bedriegers

 

Reclamemensen kennen allemaal het verhaal van ‘the hidden persuaders’. Een film heeft 24 beelden per seconde. De beelden volgen elkaar zo snel op, dat het menselijke oog ze niet afzonderlijk kan waarnemen. Wordt in een reeks één beeld vervangen door een beeld dat totaal niet aansluit bij de andere, zal niemand dat merken. Dus werd in Amerika (natuurlijk, waar anders?) een proef gedaan. In een onschuldig lijkende reclamespot voor de bioscoop over bij voorbeeld reizen of interieur, werd elke seconde 1 beeld ingelast met de afbeelding van een bepaald sigarettenmerk. Tijdens de pauze kochten de meesten een pakje van dat merk.

 

Onzichtbare publiciteit dus, die louter op ons onderbewustzijn inwerkt. Men noemde dergelijke technieken ‘de verborgen verleiders’. In werkelijkheid was het pure manipulatie van de geest en indoctrinatie.

 

Dezelfde techniek kan ook gebruikt worden om een onwetende groep mensen een ideologie op te dringen of in een bepaalde richting te laten denken. Maar dan vertaal je ‘hidden persuading’ als ‘immoreel bedrog’!

 

Ook bij ons zijn er voorbeelden die er verdacht veel op lijken. Nemen we maar de dagelijkse politieke berichtgeving op de VRT. Maar dat kunnen we dan nog verklaren door een gebrek aan beroepsfatsoen van de leiding of de journalist van dienst. Hoewel... In werkelijkheid wordt deze techniek heel doelbewust toegepast en door de overheid (door u en mij dus) betaald!

 

Let voortaan even extra op wat op uw scherm verschijnt. Volgende ‘programmawijzigingen’ mag u over korte tijd verwachten. Ze hebben maar 1 doel: de goedgelovige kijkers de armoedeproblematiek uit het Zuiden door de strot rammen zonder dat ze het beseffen!

 

1. In Vlaanderen Vakantieland (dat al lang niet meer over Vlaanderen handelt) komt weldra een reportagereeks met aandacht voor ethisch en ecologisch verantwoord, avontuurlijk en duurzaam reizen, gecombineerd met positieve verhalen over ontwikkelingssamenwerking en de uitdagingen van de Millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties. NGO’s, maar ook reisorganisatoren met speciale aandacht voor duurzaam reizen, worden betrokken in de bepaling van bestemmingen en verhalen.

 

2. Kanaal Z zendt binnenkort een programma uit, dat heet ‘Klein Krediet, Grote Hefboom’. Daarin wordt het dagelijkse leven in een microfinancieringsinstelling in het Zuiden in beeld gebracht. Het programma laat zien hoe het kleine krediet het leven van mensen verandert. Microfinancieringsinstellingen verstrekken leningen aan startende en kleine ondernemers die bij de klassieke banken uit de boot vallen. Dankzij dit geld kunnen ze hun bedrijfsactiviteiten uitbouwen en worden economische groei en duurzame werkgelegenheid gestimuleerd. Kanaal Z werkt voor deze reeks samen met de Oegandese Unie voor Microfinanciering (UMU) die aan een 80.000 kleine ondernemers kredieten verstrekt.

 

3. Gedurende 4 weken van elk 6 afleveringen zullen de scenaristen van Familie (VTM) een verhaallijn verwerken over vrijwilligerswerk in de Derde Wereld. Eén van de personages vertrekt als vrijwilliger naar Afrika en stuit op nogal wat onbegrip bij zijn omgeving. De programmamakers werken inhoudelijk samen met Vredeseilanden. Orgelpunt van het verhaal wordt een groots benefietevenement dat ook in de realiteit zal worden georganiseerd tijdens de opendeurdagen van de Studio’s Amusement.

 

4. Het toppunt en meest immorele is dat zelfs een nieuwsuitzending, en dan nog wel speciaal op een kinderpubliek gericht, voor dit doel misbruikt wordt. Karrewiet, het jeugdjournaal op Ketnet, stuurt een van haar wrappers op ontdekkingsreis naar Zuid-Afrika. Het land staat een hele week in de kijker met een dagelijkse dagboekreportage, ook te volgen via het Internet. Terug in het land vertelt de wrapper in de Ketnetstudio over de situatie in Zuid-Afrika en hoe Vlaanderen probeert te helpen.

 

Deze onethische vorm van ongewilde manipulatie wordt gesponsord door het Vlaamse ministerie van Ontwikkelingssamenwerking. Voor elk programma is een budget van 15.000 euro subsidie uitgetrokken. Dezelfde minister is ook bevoegd voor Media en heeft meer dan een miljoen euro vrijgemaakt om de media onafhankelijker te laten werken.

Onafhankelijk van wie?

 

Is er dan geen enkele Vlaamse zender die het fatsoen heeft om voor deze vorm van omkoping te bedanken? Is er dan geen enkele krant die deze praktijken luidkeels aan de schandpaal spijkert?

 

Dergelijke vorm van onderbewuste beïnvloeding is immoreler dan een reclamespot over barbiepoppen voor en na Schuif-Af. Dat de minister daar maar eens goed over nadenkt. Ik kan hem nu al voorspellen dat hij het verkeerde effect zal bereiken met zijn geldverkwistende, goede (?) bedoelingen.

 

Als de kijker op die manier bedrogen wordt, zal die de noord-zuidproblematiek helemaal de rug toekeren. Misschien zelfs de Vlaamse zenders in hun geheel.


20:50 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-10-05

De deftige dieven

De deftige dieven

 

Voor wie een snelle cent wilde bijverdienen, was 1987 een gezegend jaar. Het volstond om naar een verzekeringsmaatschappij te schrijven en te zeggen dat je goed ingebed was in het verenigingsleven, dat je veel vrienden had of een grote familie, en je werd op slag tot ‘producent’ gebombardeerd. Eigenlijk produceerde je niets. Je moest alleen maar verzekeringen verkopen. Dat deed natuurlijk elke onderwijzer ook al, maar nu kwam er iets nieuws bij: het pensioensparen!

 

Om dit verkocht te krijgen, moest je niet veel weten. Je moest alleen je vrienden kunnen overtuigen dat ze aan later moesten denken, dat over 10 jaar de pensioenkas zou leeg zijn en iedereen op z’n kin zou kloppen, en dat er nu een toverformule bestond waarbij je 20.000 frank per jaar van je belastingen kon aftrekken en later maar 16,5 % op de intrest betalen.

 

Dat klonk natuurlijk ongelooflijk goed. Vooral dat ‘van de belastingen aftrekken’. Iedereen dacht dat je zoveel belastingen minder zou moeten betalen. In werkelijkheid mocht je slechts je belastbaar inkomen met dat bedrag verminderen en dit betekende in de meeste gevallen dat je toch nog altijd 70 % van het bedrag zelf moest bijdragen. Maar goed, op termijn deed je er een zaakje aan. Tenzij je natuurlijk de inflatie mee verrekende.

 

Wie in pensioensparen stapte, verloor hoe dan ook. Je kon beter geld gaan lenen bij de bank en dat beleggen in vastgoed. Dan inde je maandelijks genoeg huurgeld om je lening terug te betalen en na 20 jaar kon je het huis verkopen en was de verkoopprijs pure winst. Stel eens dat je dat zou gedaan hebben. Dan had je volgend jaar een huis, dat je niets gekost heeft, en dat je met een zeer grote meerwaarde kon verkopen, helemaal belastingvrij!

 

De enigen die goed verdienden aan pensioensparen waren de maatschappij en de ‘producent’. In die tijd kreeg een verkoper zomaar eventjes 15.000 frank commissie voor elke nieuwe klant die hij aanbracht. Een gigantisch bedrag voor een babbel-onder-vrienden!

 

Ik had in die periode een interview met Marc Eyskens, die toen minister van Economische Zaken was, en stelde hem de vraag in hoever de pensioenspaarder erop kon rekenen dat de vrijstelling van roerende voorheffing en de eenmalige belasting van 16,5 % zou behouden blijven.

 

Hij antwoordde toen het volgende: “Wel, we leven in een democratie. De meerderheid heeft daar altijd gelijk, ook als ze ongelijk heeft. Als er een idiote meerderheid aan het bewind komt die deze wet wijzigt met een democratische meerderheid in het parlement, dan is het zo. Ik zou dat volkomen idioot vinden en bijzonder spijtig, maar de meerderheid kan zich ook veroorloven dwaasheden te begaan. Derhalve moet de burger ervoor zorgen dat een wijze meerderheid aan het bewind blijft. Het derdeleeftijdsparen wordt echter zo’n populair succes, dat zelfs andere partijen die daar vandaag niet achter staan, het niet zullen wagen die opnieuw af te bouwen, alleen al omdat er te veel mensen gebruik van zullen maken. Daar ben ik van overtuigd.”

 

De overtuiging van Marc Eyskens was overmoedig en naïef. Vandaag is er een democratische meerderheid in het parlement die zich niet alleen veroorlooft dwaasheden te begaan, maar zelfs elementaire spelregels met de voeten treedt.

 

Ze verandert eenzijdig afspraken en doet dat bovendien met terugwerkende kracht. Daardoor kan de andere partij de afspraak niet meer ongedaan maken. Geen enkele handelsrechter zou zo’n praktijken dulden.

  

Dit is niet ‘idioot’, maar onverschoonbaar ‘met voorbedachten rade’.


18:05 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-05

Toeval?

1981
...Prins Charles treedt in het huwelijk
...Liverpool wint de Europacup
...De paus overlijdt
 
2005
...Prins Charles treedt in het huwelijk
...Liverpool wint de Europacup
...De paus overlijdt
 
20??
Als Prins Charles nog eens plannen heeft...
Als Liverpool nog eens in de Championsleague speelt...
 
...wil dan iemand de paus waarschuwen?!



10:52 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-05

Gedicht voor ...

Kijk door mijn ogen
 
Wanneer de nacht valt, zie ik pas helder.
Geen kleur zet me nog op een dwaalspoor
en 'k koop geen oogappels meer voor citroenen.
 
Het zwart is zo egaal, maar ook zo bitter
dat ik alleen in tranen slikken kan.
Oogappels vallen soms te dicht bij de stam.
 
Als voor jou de dag nacht is
leef dan niet met een gemis
maar luister naar de nachtegaal.
 
Geef me je hand en voel in de mijne
de vorm van zijn vreugdelied.
Ik zal je leiden en het je vertellen...
 
...mijn oogappel
 

09:22 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-05

Spelling op de helling

Spelling op de helling

 

Vandaag krijgen ongeveer 3.000 Nederlandse woorden officieel een nieuwe spelling. De laatste herziening van de spellingregels dateert van 1994. Toen was het van 1948 geleden. De volgende zal wellicht geen 11 jaar op zich laten wachten.

 

Waarom moet soms een spelling herzien worden? Omdat een taal leeft, beweegt, evolueert en best in een bedding gehouden wordt. Als er geen regels zijn, ontaardt een taal in een strikt persoonlijk koeterwaals waarmee je niet verder kan communiceren dan in de onmiddellijke omgeving. Een taal moet voor een grote groep eenvormig en herkenbaar zijn.

 

Bovendien ‘slijt’ een taal ook. Klanken veranderen, medeklinkers vallen soms weg, lettergrepen vergroeien in elkaar, uitgangen worden ingeslikt. Op de duur ontstaan er, op een haast organische manier, nieuwe woorden. Aan plaatsnamen is dat nog goed merkbaar. De gemeente Wijnegem heette oorspronkelijk Willingeningaheim en Puurs heette Poederseele. Dus is het goed om tussendoor eens opnieuw orde in de chaos te brengen.

 

Wat vandaag gebeurt, vergroot alleen maar de chaos. Het Nederlands wordt niet opnieuw genormeerd. Het is lekken dichten met suikerklontjes. Dat helpt ook niet.

 

Het, louter omwille van politieke opportuniteiten, opnemen van Surinaamse woorden zoals 'handknie' (= elleboog), is helemaal van de gekke! Waarom dan ook niet 'hijsbakkie' voor lift of 'groenmansein' voor verkeerslicht, uit het Afrikaans? Of 'skutjesielen' uit het Fries? Alleen woorden zoals 'plezant' en 'goesting' blijven  denigrerend als Vlaams beschouwd worden en behoren nog steeds niet tot het Algemene Nederlands. Zou die spellingcommissie niet beter een clownsact instuderen en de kermissen beginnen af te dweilen?

 

Het Nederlands moet vollédig herbekeken worden. Niet als bezigheidstherapie voor heemkundigen of academici, maar door gewone mensen die zich elke dag van die taal bedienen, nog een beetje gezond verstand hebben overgehouden en vooral niet gehinderd zijn door belangengroepen of ideologieën.

 

De progressieve spelling uit de jaren ’60 van vorige eeuw is nooit officieel erkend geweest, maar eigenlijk stond die het dichtst bij een moderne, functionele taal. Gebaseerd, op wat in computertermen WYSIWYG heet: what you see is what you get. Je spelde de woorden zoals je ze hoorde. Corruptie schreef je met PS…

 

De spelling was nog niet helemaal fonetisch en nog niet zo gedurfd dat ook de spraakkunst moest herzien worden, maar het was een begin.

 

Waarom is die progressieve spelling aan te raden? Omdat ze duidelijk is, de eerste doelstelling van een taal. Als je k hoort dan schrijf je toch geen c? En als je t hoort, waarom zou je dan d, laat staan dt schrijven? In 1948 schrapten we toch ook de ch achter s in bosch en visch!

 

Akkoord, dat het op de duur moeilijker wordt om de herkomst van woorden te achterhalen, maar welke rol speelt die in een gewoon gesprek of een leestekst? Dat is het probleem van etymologen, niet van communicatoren.

 

Jarenlang hebben we die dubbele spelling gehanteerd, elk met eigen regels. Het belangrijkste was, dat we consequent of konsekwent bleven. 

In 1994 kwam daar een einde aan. Het had een unieke kans kunnen zijn om het Nederlands als taal zodanig te manifesteren dat het daarna decennialang zou kunnen evolueren en er slechts kleine aanpassingen nodig waren. Dat is niet gelukt.

 

De laatste spellinghervorming was de meest amateuristische miskleun sinds de middeleeuwen toen er helemaal geen spellingregels waren en iedereen – die kon schrijven - naar eigen goeddunken spelde.

Vlaanderen miste hier een kans voor jaren!

 

De spellingcommissie was helemaal gedomineerd door Nederland en zoals we allen weten, hebben de Nederlanders geen taalgevoel, zeker niet voor hun moedertaal. Hoewel Vlaanderen en weldenkend Nederland voorstander waren om een deel van de progressieve spelling te behouden, begonnen in Nederland plots politieke motieven mee te spelen.

 

Vlaanderen wilde af van het gebruik van de letter c in plaats van k, omdat het te francofoon lijkt. En Nederland verkoos de c omdat k te Germaans was en Nederland nogal overgevoelig is als het over Duitsland gaat. Het werd dus c!

 

De discussie over de tussen-n is al even absurd. De regel was duidelijk, de uitzonderingen ook. Alleen het woord ‘koninginnehapje’ werd een onlogische uitzondering omdat de Nederlanders maar 1 koningin in functie hadden en er dus nooit een meervoud kon zijn…

 

Tegelijk werden woorden uit een vreemde taal  overgenomen als correct Nederlands, zonder naar een alternatief te zoeken. Engelse werkwoorden kregen plots een Nederlandse vervoeging die nergens meer op sloeg. Dat was ook het geval met meervoudsvormen. Zo is het meervoud van Royalty in het engels royalties en in het Nederlands royalty’s.

 

Woorden die lange tijd fout gespeld werden, werden ineens op die wijze genormalizeerd. Gekker kan niet!

 

De herziening die nu plaatsheeft, is al even amateuristisch, onlogisch en dweilt met de kraan open. Alleen de uitgevers van het Groene Boekje worden er beter van. Ouders zullen voor nieuwe schoolboeken nog eens in de geldbeugel mogen tasten. Bedrijven zullen hun correctieprogramma’s moeten vernieuwen. Leerkrachten en journalisten zullen op bijscholing moeten.

 

De aanpassingen zijn zo absurd, dat over tien jaar niemand nog zonder fouten kan schrijven.

 

Maar er is ook goed nieuws: over 10 jaar zal  niemand nog een fout herkennen.




09:26 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

12-10-05

Beleid nog meer verklaren

Beleid nog meer verklaren

 

Het is een beetje goedkoop om een half woord te horen of een citaat uit de krant te plukken en dan meteen klaar te staan met commentaar. Heb jij de hele beleidsverklaring van de premier gisteren aandachtig gevolgd? Heb je elk gewikt en gewogen woord, volledig tot je laten doordringen? En wat is dan je commentaar?

 

Guy Verhofstadt is een verstandig man. Ik laat in het midden of hij zo lijkt, of hij zijn verstand gebruikt, kan gebruiken, mag gebruiken,… Hij is het en dat bleek in de loop van zijn reeds lange carrière al overduidelijk.

Gisteren heeft hij dat opnieuw bewezen.

 

Hij weet precies wat in deze maatschappij gaande is. Soms lijkt een premier wereldvreemd omdat hij op heel hoge niveaus met heel absurde dingen bezig is en niet altijd de mogelijkheid heeft om dat duidelijk uit te leggen aan iedereen. Maar Verhofstadt leeft allerminst in een ivoren toren. Geen facet van het dagelijkse leven is hem vreemd.

 

Niet, dat we gisteren veel verrassende dingen hoorden, want hij vertelde eigenlijk wat elk zinnig mens al lang moet weten en denken. En wie daarvoor niet zinnig genoeg is, gelooft het toch niet. Was zijn beleidsverklaring dan overbodig? Geenszins! Het was goed dat de premier nog eens de dingen bij naam noemde.

 

Zoals het feit dat de vorige eeuw, de eeuw van de standaardisering was, waarin iedereen nagenoeg dezelfde vragen had en dus ongeveer dezelfde antwoorden volstonden. Vandaag is de maatschappij veranderd. Sociale vooruitgang is ontaard in een wildgroei en egoïstische verworvenheden die bijna per individu moeten ingevuld worden.

 

Dat vraagt een andere aanpak. Zoals hij zelf zegt, geen tabula rasa, maar een evolutie. Een gestadig maar consequent gevoerd beleid, dat durft ingaan tegen het profitariaat. Een beleid, dat de problemen in de kern aanpakt zonder de Vlaming en de Waal, de Antwerpenaar en de West-Vlaming, de kool en de geit te sparen, maar alleen het algemene belang nastreeft.

 

Verhofstadt weet duivels goed wat de problemen van vandaag zijn. Hij weet even precies wat er moet veranderen. Waarom hij niet zegt, hoe dat dan moet gebeuren, is evident. Een verstandig man zoals hij zal er zich wel voor hoeden, om een tweede keer een te enthousiaste uitspraak (200.000 nieuwe banen) te lanceren, die nog jarenlang tegen hem gebruikt kan worden.

 

Waarom hij dan niet in stilte aan een werkzame oplossing sleutelt, weet hij alleen. Misschien moest hij dààrover maar eens open en eerlijk communiceren met de burger.

 

Nu kunnen we alleen maar gissen. Zitten zijn mogelijkheden, om dit land welvarend te houden, geprangd in de bankschroef die ‘Europa’ heet? Is hij en zijn hele regering een speelbal van belangengroepen die alleen aan hun welvaart denken? Kan hij zich onvoldoende oprichten onder de druk van rode en groene ideologieën die nog nooit in de geschiedenis iets constructiefs hebben bijgebracht? Is hij het inzicht verloren in wat ‘conservatief’ en ‘progressief’ heet? Is een rechts beleid wel zo conservatief als het durft pijnpunten aanraken? Zijn de linksen wel zo progressief als ze krampachtig blijven vasthouden aan het maatschappijbeeld van de vorige eeuw?

 

De burger in dit land verlangt geen leerling-tovenaar. Een bekwame leider die openlijk zegt wat kan en wat niet en vooral waarom dat zo is, volstaat.



10:06 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |