08-02-06

De prijs van een Olympische medaille

De prijs van een Olympische medaille

 

De atleten, die meedoen aan de komende Olympische Spelen in Peking, kunnen best hun mobiele telefoons en laptop thuis laten. Het Internationaal Olympisch Comité verbiedt namelijk dat ze foto’s of sms-berichten versturen tijdens de Spelen. Ze mogen evenmin een dagboek van hun prestaties bijhouden op een weblog, die via het internet wereldwijd verspreid wordt en door iedereen kan geraadpleegd worden. Een ansichtkaart sturen, mag nog net wel. Die is toch enkele weken onderweg en tegen die tijd zijn de Spelen afgelopen.

 

Het is een simpel bericht, dat in de media nauwelijks aandacht kreeg, maar dat een hele strategie verbergt.

 

Bekijken we eerst eens de reden waarom dit reglement wordt opgelegd.

 

Om Olympische Spelen te organiseren zijn gigantische kapitalen nodig. Slechts een te verwaarlozen gedeelte van dat geld komt van sportliefhebbers en supporters die een toegangsticket kopen.

 

Een veel groter deel geeft de overheid van het land en de stad waar de Spelen plaats hebben, omdat die streek er ook heel wat voordeel kan uithalen. Waar de Spelen neerstrijken, ontstaan gedurende enkele jaren honderden nieuwe arbeidsplaatsen. Een hele tijd worden tienduizenden, belangrijke mensen uit de hele wereld naar die ene plaats aangezogen en dat betekent niet te verwaarlozen extra inkomsten voor de horeca en de aanleunende economische sectoren. Ook het begrip ‘city marketing’ is van enorm belang. Over enkele maanden zal de hele wereld spreken over Peking. Buiten de sportieve informatie zullen ook andere facetten van de streek belicht worden. Facetten, die zowel toeristen als investeerders kunnen aantrekken.

 

Een land of stad dat de Spelen op haar grondgebied krijgt (koopt, natuurlijk!), blijft kort daarna meestal met een zware financiële kater zitten, maar dat is kortetermijndenken. Op lange termijn is het een zeer goede en bijzonder rendabele zaak.

 

Geld komt ook van sponsors. Een multinationaal bedrijf, dat voor heel hoge budgetten de Spelen kan sponsoren, krijgt daar een onontkoombare, wereldwijde naamsbekendheid voor in ruil.

 

Maar er is meer. De ‘Olympische Spelen’ worden ingericht door het Internationaal Olympisch Comité (IOC). Dat is beslist geen sportorganisator, maar een koelbloedige multinational met de Spelen als merkproduct.

 

Het IOC is een geldmachine die uit alle ruiven eet. Zelfs de pers moet betalen. Om te mogen berichten over de wedstrijden, er te mogen foto’s of filmbeelden van te maken, atleten te interviewen, enz… is een accreditering vereist. Dat is logisch. Anders geeft elke schooljongen, die in het gefotokopieerde blaadje van de schoolclub iets over volleybal schrijft, zich uit voor journalist. Maar zo’n accreditering krijg je niet zo maar op vertoon van een perskaart of een verklaring van de hoofdredacteur/uitgever.

 

Het IOC verkóópt namelijk het recht om aan verslaggeving van de Spelen te mogen doen aan de uitgevers of de zenders die er het meest voor bieden. Zij genieten dan ook exclusiviteit.

 

Om die exclusiviteit de vrijwaren (en de vraagprijs tot een onverantwoorde hoogte te kunnen opdrijven) mogen de atleten niet bloggen. Zij bevinden zich immers in een bevoorrechte positie om stiekem foto’s te maken of bij voorbeeld andere atleten te interviewen, en dan deze informatie door te spelen aan media die daarvoor niet aan het IOC betalen.

 

Om de macht van het IOC aan te tonen: de Australian Broadcasting Company sluit tot het einde van de Spelen alle internet radiostreams af, zodat niemand deze weg nog kan gebruiken. Niet alleen het nieuws wordt afgeschermd, ook de nieuwsdragers worden tijdelijk uitgeschakeld!

 

Het monopoliseren van nieuws is een verwerpelijk systeem, dat ook in de Europese, zelfs Belgische, voetbalwereld bestaat. Het is een arrogant met de voeten treden van het recht op vrije nieuwsgaring.

 

Maar ook de media gaan niet vrijuit. Het is nogal hypocriet om luidkeels te verkondigen dat journalisten of zenders ‘nooit betalen voor nieuws’ en ‘zeker niet betalen voor een interview’, terwijl ze voor het IOC plat op de buik gaan.

 

Door de jaren heen is er tussen de sportorganisaties en de sportpers een incestueuze verhouding gegroeid. Ze hebben elkaar nodig, maar het is niet meer duidelijk wie van beide de andere het meest nodig heeft.

 

Hoe vaker de clubs in het nieuws en vooral in beeld komen, hoe bekender ze worden en hoe interessanter ze worden voor hun sponsors. En dat is kassa-kassa. Hoe meer sportinformatie de media brengen, hoe hoger hun aantal lezers en kijkers. Dat is ook kassa-kassa.

 

Als sportorganisatoren ook nog sportief zouden denken en niet alleen commercieel, zouden ze de pers niet nodig hebben. Er bestaan tientallen kleinere sporttakken die nooit in de krant komen en waarmee honderden mensen zich op een gezonde, en eerlijk competitieve, manier ontspannen. Op dat ogenblik zouden de media een probleem hebben.

 

Maar als de media eenparig zouden besluiten om bij voorbeeld de Olympische Spelen even over te slaan en dood te zwijgen, dan zakte het hautaine kaartenhuisje dat Pierre De Coubertin in 1892 begon te bouwen, ongenadig in elkaar.

 

De huidige verhouding tussen het IOC en de media is bijzonder ongezond en misgroeid. De media dénken dat ze hun publiek aan zich binden door veel te veel te betalen voor een exclusiviteitscontract (waarvan ik betwijfel of het de Europese wetgeving kan doorstaan), maar in werkelijkheid maken ze hun publiek tot speelbal van het IOC dat geen enkele informatie-ethiek volgt en alleen wil incasseren. Bovendien ondergraven ze de markt waarin ze zelf actief zijn.

 

Media zouden tegen sportorganisatoren maar eens moeten durven zeggen, dat ze niet meer geïnteresseerd zijn in berichtgeving over iets wat geen sportieve, maar alleen nog een heimelijke economische waarde heeft.

 

Langs de andere kant erkent het IOC wel dat weblogs ook een vorm van (duidelijk te vrezen) journalistiek zijn. De wetgever en veel journalistenorganisaties zijn nog lang zo ver niet.

 

 

12:09 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-02-06

Heel lang geleden...

Heel lang geleden...

 

-          Opa, toen jij jong was, kende jij toen Jacques Vermeire ook al?

-          Ja, jongen. Hij zat op school een jaar lager dan ik.

-          Maar was hij toen ook al komiek?

-          Ja jongen, maar nog niet zo bekend.

-          Wie was er toen wel bekend, opa?

-          Hooo, even denken... Kees Brug, Louis Baret, Pit Jager, Louis Callaerts, de Woodpeckers, Tony Van den Bosch, de goochelaar José Del Vozal, de zanger Jan Verbraeken, de zangeres Frieda Linzi...

-          En Jef en Ida, opa?

-          Ja, jongen. Maar toen heetten die nog Charles Janssens en Co Flower.

-          Waren er toen ook al Marokkanen, opa?

-          Ja, jongen. Maar die woonden toen nog in Marokko.

-          En zag je toen ook al zwarten, opa?

-          Ja, jongen. Elk jaar, op de zondag waarop de Bloemenstoet uitging, liep er een neger mee langs de straat. Hij had een opgerolde tapijt over zijn schouder en een bak met snoep op zijn buik en hij riep “Nougat, Warmen Rek, boelleboelleboelle, Viva Bomma!”. Omdat hij door dat tapijt zo met schokjes liep, noemden we hem een ‘tsjoektsjoek’.

-          En had jij ook al Playstation, opa?

-          Neen, jongen. Dat bestond nog niet.

-          En had jij een televisie op je kamer, opa?

-          Neen, jongen. We hadden nergens een televisie. Want televisie bestond ook nog niet.

-          Wat deed jij dan ’s avonds, opa?

-          We speelden, jongen. Met het ganzenbord, of het dambord, of met ‘den bak’.

-          En als je alleen was, opa?

-          Dan speelde ik met de kaarten, jongen. Of ik kleurde. Of ik knutselde. Of ik droomde. Ja, dat vooral...

-          En had jij een gsm, opa?

-          Neen, jongen. Een gsm was ook nog niet uitgevonden.

-          Geen gsm, opa? Hoe kan dat nu?

-          Tja, jongen...

-          Hadden jullie een microgolfoven, opa?

-          Dat bestond ook nog niet, jongen.

-          Hoe kookten jullie dan, opa?

-          Op een kachel, jongen.

-          Wat is een kachel, opa?

-          Een kachel? Heu,... Dat is een grote metalen buis waarin we vuur maakten met steenkolen.

-          Waar haalde je steenkolen, opa?

-          Van de kolenboer, jongen. En die kocht ze van de mijnen.

-          Wat zijn mijnen, opa?

-          Dat zijn heel diepe putten in de grond waar mensen in afdalen en daar de steenkolen loskappen, jongen.

-          Zijn er nu nog mijnen, opa?

-          Ja, jongen. Maar ze zijn gesloten. We gebruiken nu geen steenkolen meer om te verwarmen.

-          Dat weet ik opa, mijn papa draait aan een knop als het te koud wordt.

-          Jij hebt een heel slimme papa, he jongen?

-          Ja, opa. Maar om te rekenen gebruikt hij wel een machientje. Had jij dat ook?

-          Rekenmachines bestonden inderdaad al, jongen. Maar die waren toen nog zo groot als de microgolfoven van je mama.

-          Maar als dat allemaal waar is wat jij vertelt, dan kom jij precies wel uit een vorige eeuw, opa!

-         Ja, jongen. Dat is ook zo!

21:16 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Kiezen voor persvrijheid!

Kiezen voor persvrijheid

 

Het incidentje tussen Skynet en deze blog, net voor het weekend, heeft bij honderden (trouwe en nieuwe) lezers de gemoederen hoog doen oplaaien. De angst dat de persvrijheid of vrije meningsuiting in ons land steeds meer aan banden gelegd wordt, zit velen hoog.

 

Toch moeten we daarin eerlijk durven zijn. Het gewraakte artikel, dat ik op straf van sluiting, van mijn blog moest verwijderen en dat nu pas door iedereen opgezocht werd waar het nog te vinden is en met meer hernieuwde aandacht gelezen werd, was géén politiek geïnspireerd artikel.

 

Skynet deelde niet mee wie de klacht had geformuleerd en evenmin welke passage tegen het reglement was. Ik beschouw het incident meer als een gebrekkige communicatie vanwege Skynet dan als echte censuur. Indien de klager in dialoog was getreden, rechtstreeks met mij of via Skynet, had ik ‘m misschien kunnen gelijk geven en uit eigen beweging een passage verwijderen. Ik weet dat ik vlijmscherp kan uit de hoek komen, meestal gebaseerd op een ernstige analyse en onderbouwd met stevige argumenten, maar ik ben niet te beroerd om een fout toe te geven en recht te zetten.

 

In elk geval, de druk kwam niet van de overheid. Niet rechtstreeks en niet onrechtstreeks.

 

Bestaat die druk dan niet? Neen, angsthazen van politici proberen soms te intimideren, maar daar blijft het dan ook bij. Het enige wat de overheid kan, is wetten uitvaardigen, zoals de negationismewet, die het onmogelijk maken om nog wetenschappelijk onderzoek uit te voeren, daarover te berichten of bepaalde vragen te stellen die een onweerlegbaar antwoord kunnen opleveren.

 

Een Minister van Justitie en van Binnenlandse Zaken kunnen ook de hoofdredacteurs van kranten ontbieden en vriendelijk verzoeken niet te berichten ovr jongeren die wat op zichzelf staande, vervelende dingen doen, en zeker niet over kutmarokkaantjes die doelgericht en georganiseerd auto's in de fik teken.

 

Echt ingrijpen in de media kan de overheid niet. De macht daarvoor ontbreekt. De macht van de overheid is slechts zo groot, als de media zelf toelaten.

 

En dat is precies wat er de laatste jaren aan de hand is en wat ook tot een verkeerde waarneming bij de burger leidt: de media censureren zichzelf, om de overheid ter wille te zijn, nog voor ze haar druk begint uit te oefenen. Daarvoor kunnen ze verschillende redenen hebben, zoals advertentiebudgetten en subsidies van de overheid, adellijke titels aan uitgevers, vergunningen voor radio- en televisiezenders, informatiekanalen over wat in de politieke achterkamertjes gebeurt…

 

Met deze houding maakt de pers zichzelf ongeloofwaardig. De lezer/kijker/luisteraar/surfer kan zich over de hele wereld vanuit alle hoeken informeren en slikt niet meer alles. Wie vandaag in de media werkt, komt zichzelf elke minuut opnieuw tegen. De confrontatie is bikkelhard. Geen enkele journalist kan zijn hoofd in het zand steken of zich verschuilen achter ‘de overheid’.

 

De pers heeft wettelijk gezien in ons land nog altijd een onvoorstelbaar grote vrijheid. Als journalisten zichzelf willen bedriegen, hun lezers of kijkers een fabeltje willen voorliegen, informatie achterhouden of verdraaien,… dan hebben ze daarvoor de mogelijkheid. Ook dat is persvrijheid.

 

Maar journalisten kunnen er ook voor kiezen om niet aan te schuiven aan de vetpotten, om zich niet schatplichtig te maken, om niet naar persconferenties te gaan en de persmap over te schrijven, om niet met een politicus of politica te rampetampen, om niet hun kolommen of hun scherm ter beschikking te stellen van minderheden die andere belangen hebben dan het ideaal dat ze beweren te dienen.

 

In dit land is het voor een journalist moeilijk werken. En dat is maar goed ook. Als journalistiek een gemakkelijk vak was, waren we overbodig.

 

Het moeilijkste in dit vak is misschien nog wel, de dagelijkse keuze maken tussen wel of niet gebruik maken van de vrijheid die we hebben. Die keuze maken, geeft ons ook een zeer grote verantwoordelijkheid. Er is geen enkele ernstige journalist, die deze keuze lichtzinnig maakt.

 

Maar geloof me, als in dit land geen persvrijheid was, zou ik al lang noodgedwongen rekken aan ’t vullen zijn bij Delhaize en was deze blog er nooit gekomen.

15:16 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Plooien Gladgestreken!

Ik stel vast dat Skynet deze blog 'Vrij van Zegel' vergiffenis heeft geschonken en terug opgenomen in de lijsten en de ranking van de topblogs.

De plooien zijn gladgestreken, maar uiteraard blijf ik waakzaam.

10:21 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-02-06

Hartverwarmende bloemlezing

Hartverwarmende bloemlezing

 

Het incidentje met Skynet is onverwachts uit zijn voegen gebarsten. Het is inderdaad (en gelukkig) geen wereldnieuws geworden zoals de Deense cartoons, maar naar Vlaamse normen heeft het wel een ernstige beweging op gang gebracht.

 

Gisteren kreeg deze blog meer dan 1.000 bezoekers (tegenover 300 op andere dagen). Nochtans had Skynet de naam verwijderd uit de rankings en bloglijsten. Het zijn dus de trouwe bezoekers, die het adres bewaard hadden, die er zelf ruchtbaarheid aan gegeven hebben. En dit gaat nog steeds door. Goed zo!

 

Ondertussen heb ik al enkele honderden mails ontvangen van mensen die willen geïnformeerd worden, als Skynet me zou dwingen de blog (én de lezers) bij een andere provider onder te brengen. En de mails blijven nog steeds toekomen. Goed zo!

 

Hieronder geef ik een beknopte bloemlezing van enkele mails. Veel andere zijn ongeveer in dezelfde zin. Natuurlijk doet zoveel belangstelling van totaal onbekenden me deugd; natuurlijk zijn de smeekbeden om voort te doen, het respect en de waardering, de aanmoediging en de steun, hartverwarmend. Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed en dat is ook... goed zo!

 

Maar tegelijk ben ik een zakenman die soms heel nuchter en analytisch kan denken.

 

En dan noteer ik het volgende:

-          Uit de mails af te leiden, leeft er een vreselijk grote onvrede en frustratie bij de gewone mensen van Vlaanderen. Niemand luistert naar hen, ze hebben geen uitlaatklep en niemand voert op een herkenbare manier het woord in hun plaats;

-          83 procent  van de Vlaamse bevolking stemt rechts tot extreem-rechts. De Vlaamse pers is voor meer dan 90% links tot extreem-links;

-          onze overheid verloochent de wensen en verzuchtingen van de basis en weigert over haar houding enige verklaring af te leggen; de burger wordt als een papkind beschouwd door ‘intellectuelen’ uit Brussel;

-          Uit een minipoll op deze blog blijkt dat de Vlaamse pers nagenoeg totaal ongeloofwaardig bevonden wordt;

-          Uit een andere minipoll blijkt dat meer dan de helft bereid zou zijn zich te abonneren op een persmedium in de stijl van Vrij van Zegel; een groot deel is zelfs bereid daarvoor een andere blad op te zeggen.

 

Waarop wachten investeerders? Er is een gat in de markt en er zit een markt in dat gat.

 

* Heb juist je verwittiging gelezen, ik volg reeds van in het begin je blog, en heb laat ons maar zeggen van ieder artikel meer dan genoten. Volgens mij zijn er nog andere manieren om je blog te behouden, laat skijnet voor wat het is, neem een andere provider, liefst buitelands (US) en behoud de naam, je verwittigd gewoon naar waar je gaat en heel het zaakje gaat gewoon door. (a.v.e.)

 

* Hou me AUB op de hoogte van een verhuis van uw blog, want ik kan niet meer slapen als ik eerst Vrij Van Zegel niet heb gelezen. (k.j.)

 

* Mocht je blog verdwijnen, wat ik niet hoop, dan had ik graag dat u me de nieuwe url van je blog laat weten. En, mocht het nodig zijn, dan ben ik zelfs bereid je site te hosten. Ik heb voldoende ruimte vrij op de server die ik huur. (d.l.)

 

* Heb hetzelfde meegemaakt. tip: contacteer asap typepad van sixapart. Als je wil geef ik je de contactpersoon. Sixapart is wel betalen, maar dat valt mee. Mijn contact kan al je artikels van deze (skynet)blog grabben en plaatsen in je nieuwe blog.
Denk er even over na. Ik heb dezelfde weg gevolgd.... (j.v.)

 

* Niet stoppen. hier mijn adres: ... (l.j.)

 

* Hou er de moed in. Bij deze mijn mailadres:.... (e.g.)

 

* Eerder toevallig op uw link uitgekomen. Ben redelijk onder de indruk van het beetje dat ik tot nu gelezen heb. (en straks ga ik verder lezen). Ik hoop dat je gewoon kan verder doen, indien niet mag je me altijd een mailtje sturen, zodat ik je kan volgen (om te lezen ;-). Sterkte en doe zo voort. (m.v.)

 

* Mr. van Balberghe, hou me aub op de hoogte van evt. adreswijziging. En indien nodig, doe ergens anders aub. gewoon verder. Ik geef uw url door zo veel ik kan. Respect. (w.v.)

 

* Wat als deze blog verdwijnt? Ik hoop van niet want eindelijk heb ik een blog leren kennen waar de feiten niet verdraaid worden waar men durft tegen de mening van het politiek correct denken ingaan met argumenten. Indien de politiek u ook het zwijgen zou opleggen geef me je nieuwe blog maar door. Eigenlijk is het erg gesteld in België - Vlaanderen. (a.b.)

 

* Het eerste wat ik 's avonds doe is kijken als je een nieuw artikel hebt geschreven... indien deze blog verdwijnt dan zal ik hem missen. Dat wil ik niet. Doe zo voort en stop niet met de waarheid te vertellen. (h.c.)

 

* Ik dacht echt dat er meer vrijheid van mening was in dit land. Het is dus nog erger dan ik mij kon voorstellen. Des te meer hoop ik dat u uw activiteiten altijd zult kunnen voortzetten. Ik hou van juiste en volledige informatie zonder blad voor de mond. Dit moet ten allen koste mogelijk blijven. Ik wens u blijvend succes. (j.v.)

 

* Verwittig me maar wanneer ik mijn Skynet-abonnement moet opzeggen! (w.b.)

 

* Verbazingwekkend de lakse manier waarop de traditionele pers omgaat met haar eigen persvrijheid, bedroevend. Gelukkig zijn er nog mensen als u die tegen de stroom inroeien en de mening van veel mensen verwoorden. Daarom graag mijn e-mailadres voor verdere informatie. (e.k.)

 

* Kunt u ons verder op de hoogte houden mocht uw blog verwijderd worden? We zouden dat zeer op prijs stellen en we danken er u bij voorbaat voor! Ook wij vinden de journalistieke situatie hier bedenkelijk. Wat u doet is erg zinvol en goed. Vanharte en bedankt! (w.d.h.)

 

* Ik zou het heel erg op prijs stellen, dat u mij op de hoogte zou willen houden als er iets misgaat met deze blog. Ik kijk echt uit naar uw berichten welke ik dan soms meer dan een keer lees,het doet deugd en lucht op dat er nog mensen zijn die durven te zeggen zoals het werkelijk allemaal ineen zit. Ook heb ik al enkele vrienden en kennissen uw blog doorgespeeld, en inderdaad er zijn nog andere breedbandprviders op de markt. Doe zo verder. (w.b.)

 

* Ik wil met veel plezier verder geïnformeerd worden van uw artikels die een must zijn in een land dat verder en verder afzakt naar dictatoriale toestanden. Mijn steun krijgt u en ik verspreid uw url tussen mijn kennissen. Doe zo voort! (d.b.)

 

* Het is veertig jaar geleden dat ik zoveel gelezen heb op zo een korte tijd. Ik heb uw hele blog in éénmaal verslonden op een paar korte plas en een eet pauze na. Ik was er net zo door geboeid als de boeken die ik in mijn pubertijd elke zondagochtend in de bibliotheek ging uitlenen. Dat waren jongensboeken vol fictie en avontuur. Dit kan ik van deze blog niet zeggen!!! Eindelijk nog eens iemand die zijn ba**es durft opentrekken. (m.v.)

 

* Zou het zéér spijtig vinden je artikeltjes te moeten missen. (a.c.) 

12:46 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-06

BELANGRIJK !

Belangrijk!

 

Fantastisch, dat jullie zo enthoesiast reageren! Doe zo voort, maar als jullie persoonlijk willen verwittigd worden, is het echt nodig dat jullie me ook een mail sturen met jullie mailadres.

 

Dat kan je eenvoudig doen door hiernaast in de linkerkolom op 'onderstaande knop' te klikken.

 

Ik weet dat het lullig klinkt, maar ik heb echt de tijd niet om ieders mailadres van een posting te plukken.

 

Hoe dan ook, bedankt voor steun!

16:49 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-02-06

WAT ALS DEZE BLOG VERDWIJNT?

't Heeft eigenlijk lang geduurd.

 

Maar na 6 maanden en meer dan 33.000 bezoekers, is het niet onmogelijk dat deze blog weldra afgesloten wordt.

 

Voorlopig verschijnt hij al niet meer in de lijsten van Skynet en onder dwang heb ik het artikel 'Over auteursrechten en zakkenwassers' (28.12.05) verwijderd. Het was een eis van Skynet op basis van een klacht, zonder mee te delen welke passage precies tegen het reglement zou geweest zijn.

 

Indien je mijn teksten verder wil blijven lezen, geef de url van deze blog zoveel mogelijk door en stuur me ook een e-mail met je mailadres. Moet ik noodgedwongen mijn blog elders onderbrengen, dan houd ik je persoonlijk op de hoogte.

 

UPDATE Zaterdagnamiddag

 

Vereerd en ontroerd zeg ik hartelijk dank aan de tientallen en tientallen lezers die me mailden met hun adres. Wat me bijzonder raakte, was jullie commentaar daarbij.

Deze blog heeft een belangrijke functie en vult een diep, donker gat in de Vlaamse journalistiek.

Sommigen van jullie klonken zelf ontroerd en haast ontredderd, bij het vernemen dat deze blog mogelijk onder vuur ligt.

Anderen (en niet van de minsten!) bieden me uitwegen aan. Iemand geeft me zelfs gratis ruimte op een eigen server om in alle vrijheid deze blog voort te zetten.

Maar ik ben een trouw iemand, geen hopper. Voorlopig blijf ik bij Skynet.

Skynet krijgt de kans te bewijzen dat ze ruimte biedt voor een 'journalistieke blog' en haar technologie niet alleen ter beschikking stelt van pubermeisjes die in hun dagboek schrijven dat ze gaan zwemmen zijn of een cinemake hebben gedaan, of van volwassenen die hun postings moeten beperken tot boerinnenbondreceptuur en breipatronen.

Maar ik heb mijn maatregelen genomen: alle artikels zijn gecopieerd en kunnen meteen elders overgezet worden.

Ook het gewraakte artikel is nog op andere plaatsen op het net terug te vinden.

Blijf me in elk geval jullie mailadressen bezorgen, zodat ik jullie in geval van nood meteen kan verwittigen.

De bal ligt in het kamp van Skynet: zij kiezen voor een echte democratie, of voor een fascistische censuur. 

In dat laatste geval is het misschien aan te raden om meteen zoveel mogelijk abonnementen op te zeggen. Er zijn nog breedbandproviders op de markt.

20:31 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (749) |  Facebook |

Misbruik van een drogreden

Het misbruik van een drogreden

 

De discussie over de Deense cartoons, waarin de islamitische ‘profeet’ Mohammed gekarikaturiseerd werd, is een verkeerde discussie.

 

De aandacht wordt afgeleid naar het onderwerp Vrijheid van Meningsuiting, en daar gaat het maar voor een heel klein gedeelte over. Het feit dat dit basisbegrip van de democratie weer eens misbruikt wordt als bliksemafleider, is nog schrijnender dan de kinderachtige reactie van moslims op het afbeelden van de man die zij ‘Profeet’ noemen.

 

Een pro-feet (het woord zegt het zelf) is een ‘vooruit ziende’. Dat was Mohammed allesbehalve. Anders zou hij geweten, en wellicht voorkomen, hebben dat zijn volgelingen in de 21ste eeuw er nog een middeleeuws gedachtegoed en dito gebruiken op nahouden. De historische waarheid is, dat hij van zijn familie wegvluchtte en onderweg een leger vormde met een zootje ongeregeld, om zijn erfenis te recupereren. Die bende straatvechters paaide hij door hen in te prenten dat ze zouden vechten in naam van Allah en later zouden vergoed worden met een blik jonge maagden. Voor zichzelf nam hij alvast een voorschot met de 9-jarige Aïcha. Een positie als aanvoerder verwerven, was niet zo moeilijk. De meeste arabieren zijn eerder klein van gestalte, maar Mohammed was zeer groot. In het Topkapi-museum in Istanboel bewaart men een voetafdruk van hem en die beantwoordt aan minstens een maatje 45.

 

Is dit nu beledigend, wat ik schrijf? Neen, het is historisch. Bovendien past het in een tijdsgeest die al meer dan 1.000 jaar niet meer de onze is.

 

Ook over de katholieke godsdienst kan men onstichtelijke verhalen vinden, van vrouwelijke of concubinerende pausen tot rovers en verkrachters die in naam van God op kruistocht trokken,  of van impotente zieligaards die zichzelf uitriepen tot Groot-Inquisiteur en hun frustraties afreageerden op weerloze vrouwen die ze ‘heks’ noemden.

 

Moeten we ons daarvoor schamen? Neen. Zijn we verantwoordelijk voor ‘the sins of the father’? Neen. Mogen we dat allemaal ontkennen en als goddelijk voorstellen? Neen. Wij niet, de moslims evenmin. Punt.

 

Bovendien hebben cartoons de eigenschap dat ze uit een creatief denken ontstaan zijn, dat ze de werkelijkheid tot een ongeloofwaardige hoogte uitvergroten zodat ze lachwekkend wordt. Lachwekkend, niet belachelijk. Cartoons zijn de concretisering van het gevoel voor humor. Zowel bij de schepper als bij de genieter.

 

Wie geen gevoel voor humor heeft, moet in therapie. En zolang die duurt, dient de maatschappij tegen zo iemand beschermd te worden, want humorlozen zijn onberekenbaar en levensgevaarlijk.

 

Als de bewuste cartoons (en zo erg waren ze niet eens, er zijn ooit veel ergere dingen verschenen over de paus, over Jezus Christus, enz…) zo’n reactie teweeg brengen als nu, dan zegt dat meer over het gevaar van degenen die erop reageren dan over het eventueel kwetsende van de inhoud.

 

Maar er is meer aan de hand.

 

Natuurlijk is er de Vrijheid van Meningsuiting die beknot wordt. Een ambassadeur heeft het recht op zijn mening, maar hij heeft niet de bevoegdheid om in het land waar hij te gast is, zijn wetten te stellen, laat staan te bepalen wat er wel en niet in de plaatselijke pers mag verschijnen. Hij is daar om zijn land te vertegenwoordigen en – om het eens te noemen zoals dat heet – het gastland op te vrijen. Opvrijen doe je met charme, knipoogjes, een flesje parfum of een bosje bloemen. Als je te vaak, geïrriteerd en eigenwijs, hoog van de toren blaast, kom je altijd van een kale reis terug.

 

De Deense overheid heeft diplomatisch, maar toch gepast gereageerd op het incident. Het is alleen onbegrijpelijk dat de Deense pers haar broek heeft afgedaan. Niet om aan die ambassadeur en de hele moslimwereld haar bloot gat te laten zien en te zeggen dat ze met hun lange tenen de pot op kunnen, maar om zichzelf te vernederen. Het bewuste dagblad Jyllants Posten heeft zich verontschuldigd en de andere bladen hebben hun collega met pek en veren besmeurd.

 

De feiten dateren van 5 maanden geleden. Toen reeds waren ze in vakkringen gekend en hebben journalistenorganisaties ertegen geprotesteerd.

 

Hoe komt het dat ze dan nu plotseling wereldnieuws worden? Heeft de geheime dienst van de moslims het vuur smeulende gehouden om het juiste moment af te wachten? In het Nabije Oosten worden westerlingen ontvoerd, zogezegd als reactie tegen de bewuste cartoons, die eigenlijk iedereen al lang vergeten was. EU-gebouwen worden omsingeld door zwaarbewapende terroristen, uit protest tegen dezelfde cartoons. Naar aanleiding van de cartoon-hype kondigt de Turk Erdogan af dat er maar eens paal en perk moet gesteld worden aan de persvrijheid in West-Europa. Een reden te meer om zijn land nog even buiten de Unie te houden!

 

Geloof maar niet dat dit alles een uiting is van diep gekwetst zijn. De tekeningen worden gewoon als aanleiding genomen door de moslims om hun ware gelaat te tonen. Als het de cartoons niet waren, zou het de vorm van een bierglas zijn, een te kort topje met arabisch aandoend logo of een wat te schitterende ster aan de hemel. Ze misbruiken de feiten op een doorzichtige manier. Hun houding dient niet eens gemaskeerd, want elke westerse politicus heeft boter op het hoofd en draagt er zelf mee de schuld van dat niemand ooit een halt heeft toegeroepen aan het islamo-fascisme.

 

Integendeel, in ons land wordt het zelfs zwaar gesubsidieerd en de collaboratie wordt ondersteund door de Gedankenpolizei en de inquisitie van een Centrum dat speciaal daarvoor opgericht werd.

 

Het is niet te laat om het oprukkende gevaar te stoppen, maar het moet wel snel gebeuren. Snel en ongenadig. En als de overheid er te laf voor is, dan moeten de burgers het maar doen. We zijn met 6 miljoen in Vlaanderen. Je moet al een hele taaie zijn om die allemaal de weg te versperren.

 

Even snel en ongenadig moeten journalisten reageren. Het kan niet, dat een hoofdredacteur ontslagen wordt omdat hij zijn werk goed doet, maar niet de mening deelt van zijn uitgever.

 

Het gebeurde niet alleen in Jordanië, ook in buurland Frankrijk. Morgen bij ons.

 

Journalisten moeten daarom vandaag nog naar hun uitgever stappen en zeggen dat zij de krant of de zender voor zich opeisen. Dat ze hun vak kennen, dat ze ervoor zullen zorgen dat ze door de journalistieke kwaliteit een goed verkocht product zullen maken, dat ze de wetgeving én hun deontologie streng zullen volgen, maar dat ze geen schoonmoeders dulden die hen oplegt met welk poeder ze de gordijnen moeten wassen. Geen inmenging in de redactie van de uitgever, of van de marketing, of van de publliciteitsdienst. Nog minder, van externe drukkingsgroepen die haast in elke redactie nu al een mannetje of vrouwtje geïnfiltreerd hebben, en zeker niet van een binnen- of buitenlandse overheid.

 

Het is een beetje belachelijk dat De Standaard ‘moedig en dapper’ de cartoons afdrukt, en tegelijk oproept om te betogen voor het accepteren van illegalen en elke dag de lezers verkettert die terecht nog durven waarschuwen tegen het dreigende gevaar van een moslimterreur.

 

Journalisten beseffen niet dat ze broodschrijvers geworden zijn, zonder eigen stem, zonder visie, alleen om de dubbele agenda te dienen van wie er tijdig kan tussenuit knijpen als het hier te onaangenaam om leven wordt en zijn dienaren-journalisten dan schouderophalend zal laten verrekken.

 

Een perskaart is nog alleen goed om te mogen knielen voor de vorst of gratis te parkeren op de Heizel. Het is geen getuigschrift van beroepsfierheid meer.

 

Ja, wir wissen es und werden es immer gewusst haben!

13:05 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-02-06

Danse macabre

Danse macabre

 

Ongeschoolde werknemers zijn geen randgevallen die een hele dag zakjes plakken in een beschermde werkplaats. Ongeschoold personeel wordt ingezet voor belangrijke taken waarvoor de opleiding op de werkvloer gebeurt.

 

Ongeschoold personeel bestaat eigenlijk niet. Er is in dit land een schoolplicht tot 18 jaar. Wie daaraan niet voldoet, is in overtreding. De ouders kunnen daarvoor niet alleen het kindergeld kwijtspelen, er wacht hen zelfs gevangenisstraf voor! Dus heeft iedereen in dit land (tenzij de overheid te laks is om haar eigen wetten uit te voeren) minstens 12 jaar school gelopen en een basiskennis verworven.

 

‘Ongeschoold personeel’ betekent eigenlijk, dat je niet de opleiding hebt gehad die voor een bepaalde functie vereist is. Als een jurist solliciteert voor een job als ambulancier, mag je hem ‘ongeschoold’ noemen.

 

Meestal echter moeten ongeschoolde medewerkers geen intellectuelen zijn. Ze moeten zich willen inzetten, gemotiveerd zijn, leergierig, vlot ‘van aannemen’, soms gespierd, en de nodige discipline kunnen opbrengen van minstens op tijd te beginnen.

 

Er wordt nog iets van hen verwacht. Gezond verstand. Hoewel ze meestal uitvoerend werken, kunnen ze in situaties komen waarin ze moeten nadenken en snel een beslissing nemen. Stel, dat er brand uitbreekt. Moeten ze dan weglopen, de brandblusser grijpen, de pompiers bellen,  hun makkers verwittigen of wachten tot de boel verkoold is en dan beginnen opruimen? Of moeten ze dat allemaal doen, maar in welke volgorde dan?

 

Ongeschoolden moeten dus de handleiding van een machine kunnen lezen, het arbeidsreglement verstaan, de dienstmededelingen op de valven kunnen lezen en (vooral!) de veiligheidsvoorschriften  begrijpen. Zelfs ongeschoold personeel moet zich (minstens verbaal) snel, kort en duidelijk kunnen uitdrukken om collega’s te waarschuwen bij dreigend gevaar. En dan heb ik het nog niet over het sociale contact onderling en de communicatie die de groepsgeest bevordert.

 

Het is bijgevolg logisch, dat je zelfs ongeschoold personeel aan een paar selectieproeven onderwerpt. Eén van die proeven is kennis van de Nederlandse taal. Die kennis hoeft niet perfect te zijn. Ongeschoold personeel moet geen rapporten schrijven en geen slogans bedenken. Ongeschoolde arbeiders zijn geen copywriters, al lijken sommige copywriters me soms ongeschoold… Maar de basiskennis moet er wel zijn.

 

In Antwerpen is dat een probleem. De Stad Antwerpen zoekt namelijk ongeschoold personeel en dat valt tegen. Van de kandidaten was maar de helft geslaagd en van de deelnemende allochtonen slechts… 3 procent.

 

Nochtans had men, om kandidaten die ‘niet kunnen lezen’ tegemoet te komen, de vragen voor de schriftelijke (!) proef  Nederlandse Taal… voorgelezen.  Ik vraag me af, hoe iemand die niet kan lezen een schriftelijke proef kan afleggen, maar dat zal wel Antwerpse logica zijn.

 

Ik stel voor om de werkloosheid bij bepaalde jongeren op te lossen, dat men hen een schriftelijke cursus Klassiek Ballet laat volgen. En hen dan een baan aanbiedt bij het Ballet van de Radio.

12:02 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

The girl next door

The girl next door

 

Elke middag, als ik geen vergadering of dringende productie heb, wandel ik van mijn kantoor tot in het stadscentrum. Het beste ijssalon van de stad serveert ook rijkelijk verzorgde snacks en leuke kannetjes koffie in opgepoetst zilver.

 

Ik kom er al jaren. ‘k Heb er mijn vaste tafel en ik word er bediend zonder dat ik iets moet bestellen. Men kent er mijn wensen. Omdat ik geen slagroom neem, legt de baas er spontaan twee chocolaatjes bij.

 

Ja, er zijn nog horecazaken die hun klanten het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Niet veel meer, maar her en der bestaan ze nog.

 

Sinds jaar en dag werkte er een Turks meisje. Een beetje ‘klein van was’, zoals we dat hier zeggen, maar uitermate gedienstig, discreet, geduldig met de klanten, altijd goedlachs en adembenemend vriendelijk. Volledig geïntegreerd. Vlot Nederlands en hippe jeans.

Gisteren viel het me op, dat ik ze al enkele weken mis. Ziek? Ontslagen? Zelf ontslag genomen?

 

- “Zelf ontslag genomen,” zegt de baas. “Ze werkte hier meer dan vijf jaar. Ze werkte hard. Verdiende niet slecht. Leefde zuinig. Had een huisje gekocht en het volledig gerenoveerd. Dat huisje betekende veel voor haar. Het had de basis kunnen zijn van haar onafhankelijkheid. Maar zo dacht haar familie er niet over. Dat huisje werd haar… bruidschat. Ze wordt uitgehuwelijkt aan een Turkse man die in Frankrijk woont. Hij werd voor haar gekozen. Ze mocht er haar gedacht over zeggen en daarna instemmen.”

 

C’est arrivé auprès de chez vous! Niet ergens ver weg, in een onderontwikkeld land bij bergbewoners die een kameel ruilen voor een jong meisje of nog liever drie geiten, maar vlak naast de deur. Onder onze neus. Elke dag opnieuw.

 

Hoe meer politici spreken over ‘verantwoordelijkheid nemen’, ‘integratie’, ‘sociaal beleid’, 'multiculturele rijkdom' en andere demagogische onzin, hoe meer ik ze vind uit de bek stinken.

11:14 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-01-06

Vissen, vissen in de vijver...

Vissen, vissen in de vijver...

 

Gisteren namiddag kwam er telefoon van Jürgen Verstrepen, het enfant terrible van de Vlaamse (radio-)journalistiek. Aanbeden door sommigen, verguisd door anderen, gevreesd door velen.

 

Eigenlijk is hij een bescheiden, haast verlegen, jongetje van 40 die heel beleefd en leergierig luistert naar wie echt iets te vertellen heeft. Tot op het ogenblik dat het rode lampje begint te branden en hij de micro ruikt. Dan breekt het journalistieke beest in hem los en is er geen heilig huisje meer veilig.

 

Jürgen is ook een stadsgenoot van me. Hij groeide op in een wijk die ooit nog door mijn oom-landmeter verkaveld werd en waar ook de journalisten Jan Rummens en Marc Uytterhoeven hun jeugd doorbrachten.

 

Niet, dat dit moet een band scheppen, maar ik heb altijd veel bewondering gehad voor de manier waarop Jürgen Verstrepen alle afspraakjes om potjes dicht te houden, aan zijn laars lapt. Ik heb ‘m altijd gewaardeerd omdat hij bewust zijn eigen weg gaat, en dat is meestal een weg die over glasscherven loopt. Een journalist zoals hij had zich heel gemakkelijk kunnen nestelen in een veilige omgeving om tot aan zijn pensioen radio te maken, maar dat had hem zijn ziel gekost.

 

Ik ben het niet altijd met hem eens, maar dat is juist het mooie: iemand waarderen ‘ondanks’ en niet ‘omwille’.

 

Jürgen is ook vanaf het eerste uur abonnee-lezer geweest van AN AchterhetNieuws. Logisch, zal je zeggen. Iemand die van journalistiek zijn beroep heeft gemaakt en daar elke dag bewust mee bezig is, wil toch weten wat er reilt en zeilt in zijn sector! Een huisdokter leest toch ook de Artsenkrant!

 

Zo logisch is dat niet. AN AchterhetNieuws is een nichemagazine dat de achtergronden belicht van de persmedia, maar op De Standaard en op de VRT hebben ze er nog nooit van gehoord. Iets wat me dan eigenlijk ook weer niet verwondert...

 

Omdat Jürgen zijn mediakennis wilde gebruiken om de sector te helpen, koos hij de politieke weg. Ook daar sloot hij niet aan bij een van de partijen die al jaren kansen onbenut laten of deals sluiten met mediabazen. (Zelfs de huidige overheid kent niet eens de kleine lettertjes uit het contract met Tony Mary!). Neen, Jürgen Verstrepen verkoos zich als onafhankelijke aan te sluiten bij een political niet-correcte partij.

 

Het gevolg is, dat hij geen moment rust meer kent en overal door iedereen aangeklampt wordt, maar... altijd stiekem.

 

Enkele maanden geleden zat ik met hem in een brasserie op de Grote Markt, er kwam een oude schoolvriend van hem binnen en die deed alsof hij hem niet herkende om toch maar niet in het publiek een handje te moeten drukken. Ik durf wedden dat hij ‘m ’s avonds gebeld heeft om zich te verontschuldigen, omdat “dat hij zich dat niet kon permitteren”.

 

Jammer voor het complex van die man, eigenlijk. Mij zal het worst wezen wat anderen van me denken. Ik wil best met Jürgen Verstrepen in ’t café zitten, zoals ik dat ook met Noël Slangen, Caroline Gennez of Eddie Plackaert zou durven. Zelfs voor hen zou ik me niet schamen. Etienne Vermeersch is een ander paar mouwen, er zijn grenzen aan zelfkastijding.

 

Goed, Jürgen belt mij dus gisteren voor een telefonisch interview op zijn talkradio ZwartofWit Podcast. Er is de laatste weken nogal wat gebeurd in medialand en hij wil er mijn mening over horen. Het privé-leven van politici dat breed uitgesmeerd wordt tot een interview met hun moeder toe, een televisie-interview in Ter Zake dat wordt overgedaan omdat het gesprek de eerste keer uit de hand gelopen was, de inmening van politiek in onze dagbladen, de ongeloofwaardigheid van de pers,...

 

Het werd een stevige babbel. Je moet er zondagavond maar eens naar luisteren via www.jurgenverstepen.be en daar download je de podcast of je beluistert de stream.

 

Natuurlijk wilde hij ook meer weten over het openingsartikel van het volgende nummer van AN AchterhetNieuws ‘Monument van Vlaamse Dagbladpers te koop’. Hij was niet de enige. De voorbije dagen is er vanuit een bepaalde hoek al hysterisch en paniekerig gebeld, gefaxt, gemaild... om daar meer over te vernemen. Tientallen en tientallen telefoontjes kwamen binnen bij mij en bij de hoofdredacteur. Vanuit het buitenland toe! Er werden stromannen op ons afgestuurd, er werd gevleid en gedreigd...

 

Het leuke was, dat sommige mensen ons in hun paniek informatie verschaften waar we niet eens naar gevraagd hadden (lol)! Maar voor de inhoud van dat artikel moeten ze allemaal, ook Jürgen Verstrepen, wachten tot dinsdag als het nummer verschijnt. Tenzij een van de dreigementen wordt uitgevoerd, namelijk een publicatieverbod van de kortgedingrechter.

 

Maar, zelfs in het nauw gedreven, kan niemand zó dom zijn om dàt risico te nemen! Want nieuws kruipt immers waar 't niet gaan kan...

10:44 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-01-06

Volgende week, een nieuw nummer van AN!

EXCLUSIEF: Monument van Vlaamse dagbladpers definitief te koop  -  Zit er nog muziek in muziekbladen? – Hoe onafhankelijk is Humo? – VRT gaat digitaal – Nieuwe media, steeds bedreigender voor klassieke pers – enz...

 

Deze maand in het nieuwe nummer van

 

AN AchterhetNieuws

onafhankelijk magazine over media

 

Boordevol

- sensationele achtergrondverhalen,

- diepgaande analyses

- vlijmscherpe commentaren

op wat de voorbije maand gebeurde in medialand

 

U heeft toch ook al een abonnement?

Kijk anders vlug op www.achterhetnieuws.be

(ook losse nummers verkrijgbaar)

 

Inhoud van de editie die verschijnt op 31 januari 2006

 

 

PRINTMEDIA

 

EXCLUSIEF IN AN:

Monument te koop

(door Guy Freiermuth en Luc van Balberghe)

 

Hét monument van de Vlaamse dagbladpers staat nu officieel te koop met vastgoed, inboedel, titel, handelsfonds, personeel en al. Voor de zomer moet er een nieuwe eigenaar zijn.

 

Zit er nog muziek in muziekbladen?

(door Hans Sterkendries)

 

Muziekmagazines houden nog nauwelijks het hoofd boven water. Stage zocht een andere adverteerdersdoelgroep, Gonzo Circus bericht ook over Vlaamse muziek en strijkt daarvoor meteen bijna 30.000 euro ‘culturele’ subsidie op.

 

Humo : de vlag en de lading

(door Guy Freiermuth)

 

Een jaar lang brachten we de topics van dit ‘onafhankelijke’ weekblad in kaart. Hoeveel kopstukken van Groen! en Vlaams Belang kregen een forum in vergelijking met die van Sp-a, VLD en CD&V? Seks doet het blad blijkbaar ook goed verkopen. Net zoals Roos Van Acker, die driemaal op de cover stond. Of komt dat op hetzelfde neer?…

 

AV-MEDIA

 

VRT gaat digitaal

(door Walter Ego)

 

De VRT wordt een tapeloze omroep. Alle nieuwsopnamen zullen digitaal gebeuren met het P2-systeem van Panasonic. André Saegerman licht het hoe en waarom toe.

 

2006

(door Patrick Herroelen)

 

Wat staat ons dit jaar op radio- en televisiegebied nog te wachten? De vooruitzichten van vorig jaar, zijn nu in operationele fase: de digitalisering, de beheerovereenkomst en de Vlaamse Regulator voor de Media.

 

 

NIEUWE MEDIA

 

En hoe heet uw krant morgen?

(door Kris Pattyn)

 

Wat een jaar geleden nog een spelletje leek, wordt meer en meer een bedreiging voor de traditionele media. In weblogs, podcasts en vodcasts kan iedereen zijn publicatiedrang uitleven. De nieuwsconsument wordt actieve nieuwsbrenger.

 

UITGELEIDE

 

De krant en de toekomst

(door Jan Lamers)

 

Alle producten hebben een levenscyclus, behalve de krant. Die bestaat al 400 jaar, bijna ongewijzigd. De lezers haken af, maar de uitgevers veranderen niets aan hun product. Het is de enige industrie die meer bezorgd is over de toekomst van zijn product dan over zijn eigen toekomst.

 

 

EN VERDER:

 

-          Peter Mijlemans wordt hoofdredacteur van De Morgen

-          Hoofdredacteur De Limburger stapt op

-          Frederic Delaplace volgt Marc Van Cauteren op als hoofdredacteur van De Tijd; Dirk Velghe en Geert Wellens nemen het directieroer over van Hans Maertens

-          ’t Scheldt gaat in beroep tegen veroordeling

-          Hoofdredacteur Luc Willemijns nu ook uitgever van De Vlaamse Ondernemer

-          Kathleen Holsbeek wordt hoofdredactrice van ROB-tv

-          Audax investeert niet meer in maandblad Deng

-          RTL vlagt uit naar Luxemburg

-          Nieuw maandblad voor Europese ambtenaren

-          Cultuur krijgt een Kunst(h)Art

-         

 

 

OOK NOG:

 

Gazet van Antwerpen, Luc Rademakers, Steve Stevaert, Oor, De Vrije Pers, Teek, Lukas Michiels, RifRaf, Geert Van Hecke, Plastiks Magazine, Ruth Timmerman, Muziek & Woord, George Blommaert, Dagbladmuseum, Abraham Verhoeven, Bernadette Beyne, Michelle Debra, Bart Brouwers, Wim Hoogland, Fonds Pascal Decroos, Derk-Jan Eppink, Mo*, Tertio, Kathleen Van Brempt, Caroline Gennez, Guido Depraetere, Bettina Geysen, De Standaard, Annelies Van Herck, Karl Van den Broeck, Knack, Rik Van Cauwelaert, Dany Ilegems,...

 

 

Neem vandaag nog een abonnement.

 

Nooit zal nieuws voor u nog hetzelfde zijn.

15:53 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-01-06

Zijn we nu allemaal zot geworden of wat?

Ziek in het hoofd

 

Vorige week las ik in een plaatselijke krant, dat de brandweer van Mechelen had geprobeerd een kat te reanimeren, maar er helaas niet in geslaagd was.

 

Ik kan begrijpen dat een kat als huisdier voor sommige mensen, een grote affectieve waarde heeft. Ik zal een kat ook nooit kwaad doen, zoals ik dat met geen enkel dier zal doen. Maar nu zijn we ter zake: een kat is een dier en daarmee uit.

 

Ik gunde het beest dat ze misschien een nieuwe adem zou krijgen, maar wellicht had ze haar zevende leven al opgesoupeerd. Toch kon ik in gedachten de vraag niet onderdrukken of brandweerlui (die het voorbije jaar al enkele keren een feestje gebouwd hebben met loeiende sirenes, lansfonteinen en op een autovrije Grote Markt geparkeerde wagens) niets anders te doen hebben dan een kat te reanimeren?

 

Nu lees ik in de krant dat de vruchteloze reddingsoperatie van een walvis in de Londense Theems 150.000 euro gekost heeft.

 

150.000 euro! Dat is meer dan 6 miljoen oude Belgische frank. Voor een vis!

 

Ondertussen slagen wij er niet in met een ambulance tijdig ter plaatse aan te komen omdat een oproep per gsm in Luik wordt opgenomen en ze daar geen Nederlands verstaan. Of omdat een oproep uit Mechelen in Antwerpen wordt aangenomen en daarna de ziekenwagen, bestemd voor iemand die op de Grote Markt in Mechelen voor café Den Beer in elkaar zakt, eerst een half uur in Antwerpen zit rond te toeren omdat daar op de Grote Markt ook een café Den Beer zou heten en dat is dichterbij. Ondertussen moeten chronisch zieken bepaalde medicaties ontberen omdat de overheid onvoldoende geld wil spenderen.

 

Mijn volgende vraag stel ik niet eens in gedachten. Ik schreeuw ze uit: ZIJN WE NU ALLEMAAL ZOT GEWORDEN OF WAT?

17:13 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-01-06

Sluipweg, egoïstenstraat

Sluipweg, egoïstenstraat

 

De hoofdstraat, die mijn dorp in tweeën snijdt, is tegelijk de belangrijkste verbindingsweg tussen twee grote centra. Het dorp zelf, een halve eeuw geleden nog een godvergeten boerengat, is ondertussen zelf al een klein centrum geworden.

 

Aan de grens met de stad splitst die hoofdstraat zich links in een viervaksbaan die naar de stadsring loopt en langs de andere kant in een eeuwenoude straat die nog altijd een van de drukste invalswegen van de stad is. Naar het schijnt, kwamen de vroeg-middeleeuwse pelgrims die van Canterbury (dat toen nog Kantelberg heette) naar Rome op bedevaart trokken, langs deze weg.

 

Het gevolg laat zich raden: op de spitsuren is het een drukte van jewelste. Het hele verkeer rijdt zich vast in één grote file, zowel voor, in als voorbij het dorp. Hetzelfde gebeurt in de stad, want die viervaksbaan eindigt in een flessenhals en de andere invalsweg leidt recht naar een industrieterrein.

 

Gelukkig voor iedereen die er het voordeel van wil inzien, lopen er langs de hoofdbanen ook parallelwegen. Lang geleden waren dat nog zanderige karrensporen door een bos, nu zijn ze geasfalteerd en afgezoomd met villa’s. Ja, een perceel grond kost er bijna zoveel als een rijhuisje in de stad, maar je woont er wel rustig.

 

Hoewel, rustig? Meer en meer automobilisten slaan een zijweg van de hoofdstraat in om de file te vermijden en nemen de parallelweg om sneller op hun werk te geraken. De villabewoners vinden dat niet leuk. Het is hùn straat en die wordt nu als sluipweg gebruikt. Ook in de stad overweegt men om de parallelwegen  naast de invalsweg af te sluiten omdat ze als sluipweg gebruikt worden.

 

Zal ik eens iets zeggen? Sluipwegen bestaan niet. Elke automobilist met een geldig rijbewijs die zijn autotaks betaald heeft, mag op gelijk welke openbare weg rijden binnen de aangeduide snelheid. Er zouden meer automobilisten deze wegen moeten gebruiken. In mijn dorp zijn er zelfs parallelwegen langs de twee kanten van de hoofdbaan. De verkeersdrukte zou daar dan met tweederden verminderen en de file was opgelost. Op de parallelwegen zou er meer verkeer zijn dan nu, maar nog lang geen overlast.

 

In plaats dat een gemeentebestuur plat op de politieke buik gaat voor enkele inwoners die altijd zullen klagen (ofwel is het te druk in hun straat, of ze voelen zich onveilig omdat er geen verkeer door komt), zou het de ontkoppeling van het verkeer op spitsmomenten moeten stimuleren en voor bewegwijzering zorgen!

 

Sluipwegen zijn straten waar egoïsten wonen. Dezelfde asocialen, die willen gerust gelaten worden, maar op een zomerse werkdag wel een tuinfeest geven met boenkeboenkeboxen die het halve dorp wakker houden.

 

Als je met hen praat (in de bar van de tennisclub of op de golf of zo...), dan blijkt dat ze niet àlle wagens 'sluipers' vinden. Bepaalde Duitse merken, dure leasingcars of terreinwagens horen wel bij hun status. Wie 's morgens in zijn bijeengespaard karretje naar zijn werk rijdt omdat het openbare vervoer ontoereikend is, moet maar aanschuiven.

 

Sommige van die sluipbewoners zijn werkgever. En die klagen dan dat hun personeel zo vaak te laat komt...

 

Ken je het NIMBY-syndroom? Dit letterwoord ontstond in Amerika toen de eerste kerncentrales en huisvuilverbrandingsovens geplaatst werden. Vandaag is ook bij ons iedereen het eens dat er gsm-masten, verbrandingsovens, industrieparken, composteringsinstallaties, supermarkten die heel vroeg in de ochtend beleverd worden, enz... nodig zijn, maar NIMBY - Not In My BackYard, niet in mijn achtertuintje.

 

De anderen hebben daar minder last van.

20:42 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-01-06

Beschermde werkplaats of freakshow?

Beschermde werkplaats of freakshow?

 

Tenzij er een, totaal niet te voorziene, vlaag van gezond verstand over Vlaanderen neerdaalt, ziet de nabije toekomst er niet zo rooskleurig uit voor een gezonde, blanke jongeman zonder al te zichtbare gebreken, van 25 jaar met een diploma.

 

Als we onze onvolwassen beleidsvoerders/sters mogen geloven, dan moet er dringend verandering komen in het aanwerven van personeel. Zijn de werkgevers niet bereid om uit eigen beweging voorrang te verlenen aan alle mogelijke doelgroepen die voor de meeste jobomschrijvingen niet in aanmerking komen, dan krijgen ze desnoods manu militari quota opgelegd.

 

Dat betekent, dat het personeelsbestand van een bedrijf dan moet bestaan uit gelijke delen bejaarden, illegalen, kreupelen, homofielen, getatoeëerden, snottenbelfetisjisten, SM-ers, roodharigen, hyperkineten, dislectici, linkshandigen, mannen met een paardenstaart, gastric bygepassten, ongeschoolden, methadonslikkers, negers of roodhuiden, zelfhulpgroepoprichters, gesluierden en uiteraard allemaal vrouwen. Om het rariteitenkabinet compleet te maken, kunnen we er ook priesters, nonnen en nog niet gescheiden ouders aan toevoegen. Met uiteraard voor elke groep een syndicaal vrijgestelde. Behalve voor de rokers, want die worden gestigmatiseerd.

 

Nog even, en elk bedrijf is een beschermde werkplaats waar de minderheden in de meerderheid zijn.

 

In de personeelsadvertenties van de overheid lezen we nu al letterlijk dat - om discriminatie te voorkomen (sic) - de voorkeur uitgaat naar 50-plussers, allochtonen en mensen met een handicap. Tijdens de selectieproeven worden speciale voorzieningen getroffen voor  rolstoelgebruikers. De examens Nederlandse Taal zullen voor allochtonen aangepast worden. 50-plussers mogen hun kennis van informatica aantonen met het gebruik van een ‘fichenbak’ en een ‘carnet’ met telefoonnummers. Voor sommige overheidsbetrekkingen is zelfs de Belgische nationaliteit niet meer verplicht. 

 

Nu wordt het nog mooier: bedrijven zullen na het bekendmaken van een vacature voortaan drie weken moeten wachten, voor ze iemand mogen aanwerven die niet tot die 3 ‘kansengroepen’ behoort.

 

Laat ons nu toch even ernstig blijven. Er zijn bedrijven waar allochtonen uitstekend op hun plaats kunnen zijn, bijv. in de maritieme sector of in de internationale sales. De kennis van een vreemde taal en van een andere cultuur, een voor de klant vertrouwd uiterlijk... zijn daar pluspunten. Zo’n werkgever, weet dan wel wie hij moet kiezen.

 

Op 50 kan iemand nog best 10 jaar mee als de openheid van geest, de wil tot aanpassen aan de moderne tijd, de sociale vaardigheid om zonder betweterigheid met veel jongere collega’s om te gaan en vooral de motivatie er nog zijn. Wie hieraan voldoet, wordt door geen enkele werkgever naar de leeftijd gevraagd.

 

Gehandicapten zijn nooit totaal gehandicapt; ze beschikken over mogelijkheden die ze in een passende functie perfect kunnen inzetten.

 

Werkgevers zijn niet dom. Die kiezen voor mensen die gemotiveerd en competent zijn Werkgevers letten vooral op wat iemand kan en niet op wat iemand niet kan wat die niet moet kunnen.

 

Werkgevers kunnen onze overheid nog heel wat lesjes leren en hoeven dus van omhooggevallen zoontjes- of dochters-van geen lessen te krijgen.

  

Werkgevers hebben vooral in de eerste plaats de opdracht om voor hun aandeelhouders winst te maken. Daarvoor kiezen ze dan de meest geschikte mensen uit. Man of vrouw, jong of oud, blank of pimpelpaars met groene streepjes en rode bollen, volmaakt of menselijk... speelt dan voor hen geen enkele rol. Wie aan het functieprofiel voldoet, maakt een reële kans.

 

Maar werknemers hebben niét de opdracht om een sociaal vangnet te zijn, waar de overheid tekort schiet of om overmoedige verkiezingsbeloften (200.000 nieuwe arbeidsplaatsen) te realiseren en het gezicht te redden van Jan Klaassen of van Punch en Judy die denken dat een land besturen, een soort poppenkast is.

 

Het schijnheilige aan de hele zaak is, dat de overheid zelf niet in het minst geïnteresseerd is in de tewerkstelling of het sociale welzijn van al die doelgroepen. Ze worden er alleen bijgesleurd als bliksemafleider en alibi om te verdoezelen dat het slechts over 1 groep gaat die ze wil weghalen waar die groep het liefste rondhangt: op de straat.

 

Geen nood echter, als toch de voorrang gegeven wordt aan minderheidsgroepen, dan maakt binnenkort die gezonde, blanke jongeman zonder al te zichtbare gebreken, van 25 jaar met een diploma, terug een kans. In een freakshow op de kermis, want hij zal dan immers een uitzondering zijn in zijn soort.

 

De anderen zijn hun bedrijf gevolgd naar het buitenland.

20:52 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-01-06

De ultieme levensloop

De ultieme levensloop


Het
meest oneerlijke aan het leven is de manier waarop het eindigt. Ik bedoel daarmee, ja  het leven is hard, het kost je je leven en wat krijg je ervoor terug? Je gaat dood!

Daarom denk ik dat het leven eigenlijk andersom zou moeten zijn, ongeveer zo.....


Eerst ga je dood, dan heb je dat alvast achter de rug.

Dan breng je een aantal jaren door in het bejaardentehuis. Een beetje bingo spelen, een kaartje leggen, wat macramé en wat bloemschikken met de ergotherapeuteraarster. Je begint steeds beter te zien en te horen. Langzamerhand krijg je zelfs een beetje haar. Je wederhelft ziet er elke dag mooier uit en dat beïnvloedt (seksuele) gevoelens waarvan je niet wist dat ze bestonden. Er wordt goed voor je gezorgd tot je er op je 65ste wordt uitgegooid omdat je te jong bent.


Vervolgens krijg je van je baas een gouden horloge en je begint te werken. Je vangt rustig aan, met veel vrije dagen. Naarmate je langer werkt, word je alleen maar minder gestresst. Je seksuele gevoelens doen zich steeds maar feller gelden, omdat het lichaam van je levenspartner nu echt goddelijke vormen begint aan te nemen.


Na zowat 40 jaar ben je jong genoeg om er eens wild tegenaan te gaan. Aan school hoef je nog niet te denken. Je gaat elk weekend feesten, probeert alcohol en drugs uit, want over 25 jaar is het toch allemaal afgelopen.


Je neemt lekkere vakanties naar Spanje of Turkije en gaat iedere winter (après-) skiën, want je hebt 40 jaar een goede baan gehad en dus geld zat!

Nu ben je klaar om je studententijd in te gaan, je verkent laveloos de wereld van alcoholische drankjes en XTC-tjes. Leren en huiswerk maken? Joh, das niet nodig, je hoeft toch niet meer te werken.


Op je 12de ga je naar de basisschool. Je hebt geen enkele verantwoordelijkheid en je kan zoveel spelen als je wilt.

Vervolgens
word je een baby. Je wordt aan de lopende band geknuffeld en vertroeteld en tenslotte kruip je lekker in een jonge vrouw. Daar breng je de laatste 9 maanden al zwevend door.


En het mooiste komt nog: je eindigt als een spetterend… orgasme!

14:39 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-01-06

Zomaar een idee

Zomaar een idee...

 

Zou de VLD haar jaarlijkse nieuwjaarsreceptie niet beter op 14 februari houden?...

10:03 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-01-06

Hip, hip, Euro?...

Hip, hip, Euro?...

 

Hooggeleerde berekenaars geven het nu toe: sinds de invoering van de euro is ons leven langs de ene kant een pak duurder geworden, maar langs de andere kant ook weer goedkoper. Duurder, door de euro; goedkoper, door andere factoren.

 

Wat u en ik al lang wisten, wordt nu door een studie bevestigd. De mevrouw die naast mij aan de kassa van de supermarkt of aan de toog van de beenhouwer staat, de man die naast mij op de barkruk van het dorpscafé zit, de tiener die in het frietkot zijn beurt afwacht... Ze hebben er allemaal niet voor gestudeerd, maar ze weten het al jaren: Europa is boerenbedrog. In veel gevallen, letterlijk!

 

Alleen wie zijn eigen emmer onder de melkkoe kan schuiven, wordt er beter van. Ten koste van ’t algemeen.

 

Toen in 1999 de euro ingevoerd werd, moesten de tot dan geldende valuta exact worden omgerekend. In België deelde je de gangbare prijs door 40,3399 en je had de nieuwe prijs in de nieuwe munt. Niet minder dan 3 inspecteurs van Economische Zaken zouden daar streng op toezien! Een kopje koffie op het terras van de Grote Markt dat je tot de dag voordien 65 Belgische Frank betaalde, kostte dan 1,61 euro. Het was telkens even graaien in de portemonnee om het kleinste koperen muntje te vinden en de middenstander zei nooit ‘Laat maar zitten, je bent een vaste klant’, want op een paar uur scheelde ‘m dat snel een kopje koffie. Trouwens, juist is juist.

 

Omdat de klant niet altijd zo’n koperen muntje had, gaf hij soms een stuk van twee euro en dan moest de kelner graaien in zijn schaamzakje tot hij 39 cent bij elkaar had. Dat bedrag bestond dan uit een stuk van 20 cent, een stuk van 10 cent, een stuk van 5 cent en 2 stukken van 2 cent. Ook de klant rondde niet af, het leven was al duur genoeg meneer, en wachtte tot het laatste muntje.

 

Omdat op een terras altijd meteen afgerekend werd, herhaalde dit ritueel zich telkens wanneer de klant een nieuwe bestelling plaatste.

 

Toen bleek dat de controles een scheet in een fles betekenden en het wisselen veel meer kostte aan werktijd dan die paar centjes waard waren, besloot de horeca om stilzwijgend de prijzen een beetje af te ronden. Een kopje koffie kostte plots 1,65 euro. Kort daarna 1,70 euro. Al snel 1,80 euro en op sommige plaatsen een schaamteloze 2 euro. Hetzelfde gebeurde met de bieren, de frisdranken, de dagsoep, de snacks en... de WC-madam! Dertig cent voor een plasje lijkt niet veel, maar het is wel meer dan de 12 befkes van vroeger! Je hebt er bijna een pamper voor!

 

Eigenlijk werden we bedrogen bij het leven. Alles werd duurder en iedereen zei dat het de schuld van de euro was, terwijl iedereen gewoon zelf de prijzen de hoogte in duwde.

 

Eindelijk hebben we nu wetenschappelijk onderzochte cijfers. Een pakje frieten is gemiddeld 24% duurder geworden, een pilsje in ’t café 35%. Daar staat dan wel tegenover, zeggen de verdedigers van de euro, dat duurdere dingen in prijs gedaald zijn. Een tv-toestel kost nu bijvoorbeeld 25% minder en op zo’n groot bedrag is een vierde verschil veel beduidender dan op een tipzak frieten

 

De hooggeleerde berekenaars vergeten echter een paar dingen mee te delen. Ten eerste zijn de prijsstijgingen echt te wijten aan de invoering aan de euro, maar de prijsverlagingen komen o.a. door de import uit lageloonlanden of door het feit dat er nieuwe generaties van toestellen op de markt zijn gekomen. De schrijfmachines zijn ook geweldig in prijs gedaald, want niemand wil die nog sinds de pc er is. De prijs van een videorecorder is eveneens ingestort sinds de markt zich helemaal naar de dvd richt. En hoe meer de plasmaschermen en High Definition TV ingeburgerd geraken hoe moeilijker het zal worden een klassiek tv-toestel te slijten, zelfs aan een zeer lage prijs.

 

Wat ons evenzeer onthouden wordt, is een eenvoudige berekening. Stel dat ik elke week eenmaal een pak frieten koop en 4 pintjes ga drinken, dan betaal ik op een jaar 113 euro meer. Mijn tv-toestel van 1.000 euro is echter een vierde goedkoper geworden. Maar omdat ik dat op 10 jaar afschrijf, bespaart het me slechts 25 euro per jaar.

 

Toch blijven de verdedigers van de euro, de invoering ervan een goede zaak vinden. Want, zo stellen ze, stel dat je op reis gaat naar Nederland. Dan moest je vroeger Belgische franken omwisselen in guldens en daar verloor je dus bankkosten en wisselkoersverschillen op. Reisde je door naar Duitsland, dan moest je de resterende guldens (waarop je al geld verloren had), omwisselen in marken. Stak je de grens over met Oostenrijk, dan kon je niet anders of je dure marken moest je met verlies omwisselen in shillings. Van Oostenrijk naar Italië is maar een stap, maar je kon daar alleen met lires betalen. Kwam je dan over Frankrijk terug, was het weer aanschuiven aan de wisselbalie om van je lires francs te maken. Uiteindelijk arriveerde je weer thuis en als er nog iets overschoot van je vakantiebudget, dan was je wel verplicht om het terug in Belgische franken om te zetten.

 

Met alles wat je aan de banken betaalde en wat je in de koersverschillen verloor, had je een weekje langer vakantie kunnen nemen.

 

Maar geef toe, je moet nogal een oen zijn om zo op vakantie te gaan!

14:45 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-01-06

Mensen zijn nooit illegaal!

Mensen zijn nooit illegaal!

 

Patrick Dewael verklaarde vanochtend op de radio dat, wie illegalen helpt onderduiken, zich strafbaar opstelt. Hij gebruikte niet het woord ‘onderduiken’, maar hoe noem je het als je iemand onderdak verschaft, te eten geeft en onzichtbaar maakt voor terechte controles? Laten onderduiken, dus.

 

Obscure organisaties, met een groot hart maar weinig verstand, reageerden al heftig en beroepen zich op de wet die humanitaire noodhulp verplicht.

 

Laten we enkele dingen toch maar eens duidelijk stellen. Mensen zijn nooit illegaal. Elke mens heeft het recht om te leven. Als mens is men dus niet onwettelijk, illegaal. Een mens kan wel illegale daden stellen. Dat zijn daden die door de wet verboden zijn.

 

Telkens we mensen aanduiden met de term ‘illegaal’, dan bedoelen we eigenlijk dat ze onze wetten overtreden. Niets meer, niets minder. Het overtreden van een wet, is een strafbaar feit. Wie daarbij een handje toesteekt, de feiten toedekt of de daders beschermt, is medeplichtig.

 

Iemand die in dit land plots opduikt en verblijft zonder de vereiste formaliteiten te regelen, verblijft hier onwettelijk. Iedereen die zo iemand de hand boven het hoofd houdt, collaboreert met een strafbaar feit en maakt zichzelf ook strafbaar.

 

Jurist Dewael weet dit maar al te goed. Of hij dit ook meent en er ooit zal op ingrijpen, is een ander verhaal. In het verleden deed hij al uitspraken die het tegendeel laten vermoeden. Hij is immers niet alleen jurist, maar ook politieker... Een stoere uitspraak, enkele maanden voor de verkiezingen, maakt evenwel het beleid nog niet.

 

De hulporganisaties, als ze tenminste niet verdacht zouden lijken door het dienen van een verborgen politieke agenda, hebben ook niet helemaal ongelijk. Humanitaire noodhulp mag niemand onthouden worden.

 

Maar wat is humanitaire noodhulp? Het woord zegt het zelf: noodhulp is een kortstondig en acuut ingrijpen met eerstelijnszorg. EHBO. Concreet: wanneer tien verhongerde, uitgedroogde en geïnfecteerde negers uit het ruim van een schip worden getild, is het de plicht van iedereen om deze mensen zo snel mogelijk eten en drank en een bed te geven, hen geneeskundige zorgen toe te dienen en ze te laten bekomen.

 

Eten, drank en een bed betekenen echter niet dat je ze meteen een maandelijks leefloon moet toekennen (hoger dan het pensioen van een zelfstandige die een heel leven lang hard gewerkt heeft, de maatschappij onderhouden met allerlei taksen, belastingen, retributies, bijdragen etc, en zijn spaarcentjes investeerde in zijn zaak om de zuigkracht van een verkwistende overheid te overleven) en hen in afwachting comfortabeler te laten wonen dan ze in hun vaderland ooit konden dromen.

 

Geneeskundige zorgen betekenen evenmin, het gratis plaatsen van tandprothesen, het gratis uitvoeren van neuscorrecties, het gratis plaatsen van borstvergrotingen en het verlenen van een gratis in vitro vruchtbaarheidsbehandeling. Ik vind deze voorbeelden niet uit. Je kan ze terugvinden in de rekeningen van onze OCMW’s.

 

Eigenlijk is het probleem van de illegalen of de sans-papiers heel eenvoudig op te lossen.

 

In bijna elk land heeft België een legertje ambassadeurs, consuls, zaakgelastigden, handelsattaché’s en andere feestneuzen. Niemand weet precies hoeveel het er zijn, hoeveel ze de belastingbetaler kosten en men weet nog minder wat deze mensen eigenlijk doen buiten het afdweilen van chique recepties.

 

Hun kantoren zijn eigenlijk de toeganspoort tot ons land. Waarom verkopen we aan dié poort geen toegangsticketten? Wie zich uit een vreemd land in België wil vestigen, regelt eerst in eigen land alle formaliteiten en mag dan pas overkomen.

 

Wie toch ongevraagd, onaangepast, onwettelijk en bovendien met veel commentaar in dit land wenst te wonen, heeft – zoals elk mens - recht op elementaire noodhulp en daarna zo snel mogelijk een retourticket.

 

Het gaat dan niet over tien kleine negertjes in een schuit, zes Kosovaren in een Trabantje of zeven Armeniërs in een huifkar. Het gaat over mensen die naar hier vliegen om de armoede in hun land te ontvluchten, terwijl hun vliegticket al duurder is dan het gemiddelde jaarloon in hun land. Het gaat vooral over hele bevolkingsgroepen die met tienduizenden hier neerstrijken, geen enkele culturele of economische meerwaarde met zich brengen, onze zorgvoorzieningen uithollen en zoveel mogelijk geld naar hun moederland versluizen waar 64 % van het Bruto Nationaal Product bestaat uit geld dat uitgeweken inwoners met vaste regelmaat overmaken.

 

Het gaat niet eens over deze mensen als mens. Het gaat erover, dat dit gebeurt met schriftelijke instemming van ons koningshuis. Het gaat erover, dat geen enkele politicus daar durft tegenin gaan omdat de macht van Laken bij het benoemen van ministers nog altijd zeer groot is. Het gaat erover, dat geen enkele journalist dat durft zeggen, omdat de macht van diezelfde politici over de media met de dag groter wordt.

 

Is het nu racisme om dit zo te zien? Neen, dat is geen racisme. Het is louter een vaststelling. Een vaststelling die ons allemaal de strot uitkomt. En die Patrick Dewael blijkbaar ook stilaan begint te begrijpen. Of tenminste doet alsof.

14:58 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-01-06

De kinderen aan de macht

De kinderen aan de macht

  

Johan Van de Lanotte, sinds kort Sp.a-partijvoorzitter, haalt vandaag in Het Laatste Nieuws uit naar iedereen die opmerkingen heeft over bijv. Freya Van den Bossche of  Katleen Van Brempt. Hij noemt het ‘zuiver seksisme’. “Een jonge man die op 30 al minister is, noemt men een godenkind, bij een jonge vrouw gaat het direct over borsten en billen”, aldus de opvolger van Steve Stevaert.

 

Johan Van de Lanotte is een verstandig man. Helaas, want met zo’n uitspraken zou enige domheid nog als alibi kunnen dienen. Maar hij is dus niet dom en dan kan het alleen maar een uiting zijn van intellectuele oneerlijkheid.

 

Om te beginnen waren de vrouwelijke ministers geen 30 toen ze minister werden. Net zomin als Caroline Gennez dat was, toen ze als een tussenpaus eventjes de schijn moest ophouden dat ze de partij leidde.

 

Het waren twintigers, zonder levenservaring, zonder maturiteit, zonder enige kennis van dossierhistoriek, zonder netwerken en vooral… zonder voorafgaande prestaties.

 

Hen vandaag al op hun politieke verdiensten beoordelen, is niet zo gemakkelijk. Hun beleidsverklaring hebben ze niet eens zelf geschreven. Bovendien moet een beleidsbrief gelezen worden, op het einde van de legislatuur. Bij de aanvang kan iedereen ronkende intenties kenbaar maken, maar de prijzen worden alleen aan de meet uitgedeeld. Hun dossiers en officiële verklaringen zijn eveneens door topmensen van het kabinet opgesteld, zodat zij alleen maar spreekbuis moeten zijn. Vandaar hun torenhoge sms-rekeningen tijdens onderhandelingen, door bij hun coach te informeren naar antwoorden op onverwachte vragen.

 

Maar we kunnen hun geschiktheid voor de functie wel een stuk aflezen van hun gedragingen, hun spontane uitspraken en de uiting van hun denkpatronen. Wie blundert, zoals Freya Van den Bossche in Nederland uit de bocht ging, verdient niets meer noch minder dan de publieke schandpaal. Gelijkaardige diplomatieke blunders van Karel De Gucht werden even duur aangerekend en dat kan bezwaarlijk seksistisch genoemd worden. De wijze waarop Katleen Van Brempt met het hoofd schudt over het controleren van zwartrijders op Antwerpse trams, bewijst dat zij niet stevig genoeg in haar schoenen staat om een eigen, gefundeerde mening te blijven verdedigen, desnoods tegen stemmingmakers-zonder-argumenten of linke beunhazen met een dubbele agenda, in. Haar voorstel over de snelheid van vrachtwagens was zo prematuur dat het nauwelijks het niveau haalde van een grapje aan de toog na een paar 'Bollekens'.

 

Er is nog een andere reden waarom ze ‘zich dubbel moeten bewijzen’ (dixit Van de Lanotte). Ze hébben namelijk nog niets bewezen! Ze duiken op uit het niets, hebben geen ‘politieke  weg’ afgelegd, zijn niet gegroeid (hoe zou het kunnen als je pas of bijna de puberteit achter de rug hebt?), beschikken over geen referenties. Hun curriculum vitae beperkt zich tot de leiding van de studentenclub, als ze daar al ooit lid van waren. Ze zijn dochter, zoon, minnaar of minnares, nichtje of neef, of weet-ik-veel van… en worden in de bevriende media gedropt tot hun BV-gehalte hoog genoeg is om de stemmen binnen te halen van iedereen die zelfs vandaag nog op La Esterella zou stemmen.

 

Toen destijds Guy Verhofstadt, onder premierschap van Wilfried Martens, eventjes minister van Financiën was, was hij ook nauwelijks dertig jaar oud. Maar hij was toen al 12 jaar waterdrager van Willy De Clerck geweest en had alle rangen in de partij doorlopen. Toen waren het niet de burgers, maar wel de politieke zwaargewichten zelf, die hem ‘da joengk’ noemden!

 

De jonge vrouwen die vandaag minister zijn, doken op van de ene dag op de andere zoals paddenstoelen in een ingebeeld kabouterbos. Is het dan niet logisch, dat de gemeenschap hen met argusogen volgt en dat ze zich dubbel moeten bewijzen?

 

Freya Van den Bossche verscheen als nobele onbekende voor het eerst in een uitzending van ‘Bracke & Crabbé’ en was sindsdien niet meer van het scherm te branden. Vreemd? Eigenlijk niet…

 

Na haar diplomatiek ongepaste uitspraken over Nederlandse politici, interviewde het duidingsprogramma Nova een Vlaamse ‘politieke journalist’ die Freya van nabij kende. De specialist ter zake was Siegfried Bracke, die haar ooit lanceerde. Hij benadrukte dat de jongedame in kwestie uitzonderlijk verstandig was, een wiskundig genie, een diplomatiek natuurtalent en nog een hele hagiografische paternosterbollekensmakerij, en dat ze ’t in Nederland gewoon verkeerd begrepen hadden, want ja, er is nu eenmaal een verschil tussen Vlaams en Hollands.

 

Nova zond dit getuigenis in vertrouwen uit, zonder te controleren en zonder ‘second opinion’. Nova wist blijkbaar ook niet, dat Siegfried Bracke een logebroeder is van de vader van Freya Van den Bossche in de werkplaats Labyrint te Gent. Kwestie van een geloofwaardige ‘kenner’ in huis te halen.

 

Van de Lanotte vergeet eveneens te vermelden dat het seksisme niet bij de burgers zit, maar bij de politici zelf. Er zijn voorbeelden van jonge vrouwelijke politici (zelfs minister of staatssecretaris) die alleen maar omhoog gewipt zijn (letterlijk) in een duur hotelbed in Zaventem of nabij de Londense luchthaven Heathrow, zelfs op de achterbank van een auto in een parkeergarage, met een door de wol geverfd politicus.

 

Het feit dat de kieslijsten afwisselend een mannelijke en een vrouwelijke kandidaat moeten bevatten, met een vrouw bij de eerste drie, is de meest degoutante vorm van seksisme. Ik zou me als vrouw pas echt vernederd voelen op zo’n lijst.

 

Bovendien is het niet abnormaal dat de borsten en billen van die jonge vrouwen indruk maken: ze lopen er ook duidelijk mee te koop! Ik bedoel niet dat een vrouwelijke minister bekwamer is als ze zich vertoont zoals de vleesgeworden zuurtegraad in een mantelpakje, maar geen enkele mannelijke minister pronkt met zijn bicepsen en zijn borstharen.

 

Was het tijdelijke succes van Stevaert en Anciaux, destijds vooral gebaseerd op een hoge aaibaarheidsfactor, dan ook seksisme? Of gebruikt Johan Van de Lanotte alleen dit woord uit een soort jaloezie, omdat hij andere troeven moet uitspelen?

 

Meneer Van de Lanotte, laat de burgers gerust dromen dat ze met hun commentaar heel misschien, mogelijk, eventueel, wie-weet… de ogen van zelfingenomen politici, die zichzelf verkozen hebben, zouden kunnen openen.

 

Maar besef toch als verstandig man, dat je diezelfde burgers zeker niet voor jou kan winnen door hen onterecht te schofferen.


15:52 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-12-05

Nieuw-Iaerswensch

Nieuw-Iaerswensch

 

Eerst voor allen, Lieve Vrienden,

Wensch ick u een Saligh Iaer:

‘k Wensch u, ’t ghen’ick wensch te vinden

In deês weirelt en hier naer.

 

‘k Wensch u in dit droevig leven

Al het ghen’ u saligh is,

Soo’t den Heer belieft te gheven,

Blijdtschap ofte droefenis.

 

Voorspoet ofte swaerigheden,

Peys of Oorloogh, lust of pijn,

sieckten off ghesonde leden,

want het kan al saligh sijn.

 

Rijckdom, Armoe’, loff en schande

Schoonheydt ende leelijckhydt,

Kleyn en groot sijn van verstande

Baet off schaet de saligheydt.

 

Eer is goedt, en oock wel schaelijck,

Schande, rijckdom, arremoe’,

Leeft ghy daer in wel off quaelijck,

Daer staet wel off quaelijck toe.

 

Kort dan: ‘k Wensch dat Godt wil geven

Dat ghy desen korten tijdt

Sus in uwen staet moôght leven

Dat ghy naermaels saligh sijt.

 

Dat ghy naermaels moôght genieten

D’eyndeloose eeuwigheydt,

Die u noeyt en sal verdrieten

Om haer vreught en vrolijckheydt.

 

Ia, kost ick u die soo schencken,

Gh’lijck ick die wel wenschen kan,

‘k Saude (sonder langh te dencken)

maecken daer mijn giftien van.

 

Maer al kan het soo niet wesen

Dat ick u den hemel schenck:

‘k Sal u hier eens laten lesen

hoe ick daer te komen denck.

 

En in plaetse van ver-eeren

Gh’lijck men op deês tijden plagh,

Sal ick u daer voren leren

Lesen in den Almanach.

 

G’hebt soo menigh hondert reysen

Inden Almanach ghesien,

Sonder eens misschien te peysen

Wat u kan en sal gheschiên.

 

G’Hebt daer in naer ’t weêr ghekeken

Off het schoon off vuyl sal sijn,

Naer het op-staen, naer het breken

Vande Son’, en maene-schijn.

 

Dickmaels sonder eens te dencken

Dat den Schepper dit al gheeft

Om den mensch alsoo te wencken

Tot de schoonheydt daer hij leeft.

 

G’Hebt oock menighmael ghelesen

Ende de Cronijck bespeurt

Watter wonders al voor desen

Inde weirelt is ghebeurt.

 

Hoe langh dat het is gheleden

Dat den Heer de weireldt schiep

En hoe dat den tijdt tot heden

Wonderlijck voort henen liep.

 

Hoe de menschen sijn verschenen,

Hoe de steden sijn vergaen,

Wegh, vernietight en verdwenen,

Hoe hier niets en fier blijft staen.

 

Sonder (derf ick wel ghelooven)

Dat ghy eens ghedachtigh sijt,

Dat, ghelijck die sijn verschoôven,

Ghy sult schuyven metter tijdt.

 

Sonder daer iet uyt te trecken

‘tGhene, tot de saligheydt

van uw ziele saude strecken

Waer nochtans soo veel aen leyt.

 

Neemt en leest dan dese glossen:

‘k Gheeff u desen Almanach,

Om u selven te verlossen

Inden alderdroeffsten dagh.

 

Maer om uw verstand te slijpen

Geldt nogh ene gulden regel:

Leest om geestelyck te rijpen 

Elcken dag de ‘Vrij van Seegel’.

 

(Petrus Croon, 1665) 


14:51 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-12-05

't Is van den hond

’t Is van den hond

 

Er ging een warme glimlach door Vlaanderen, toen drie jaar geleden een hier quasi onbekende Rudy Demotte federaal minister voor Sociale Zaken en Volksgezondheid werd. Hij was een Waalse PS’er, maar werd begin juni 1963 in de Vlaamse stad Ronse geboren. Bovendien groeide hij grotendeels op bij zijn Vlaamse grootmoeder in Brakel. Daar leerde hij de Vlaamse volksaard kennen én perfect Nederlands spreken. De gevorderde dertiger had bovendien twinkeltjes in de ogen en oogde sympathiek.

 

In zijn eigen dorp Flobecq/Vloesberg wordt hij als burgemeester op handen gedragen. Hij woont er in een gerenoveerd rijhuis in de rue Major René Dubreucq, zeg maar de dorpsstraat die op het marktpleintje uitgeeft. In het volkscafé en in de plaatselijke frituur is er niemand te vinden die een onvertogen woord over hem spreekt, zelfs niet eens denkt. Als overtuigd socialist, staat de kerk niet eens in zijn weg. Hij wandelt er respectvol voorbij, en beklimt de drie trapjes van de dorpskroeg waar hij zich tussen de gewone mensen best thuisvoelt. Franstaligen en Nederlandstaligen leven hier gezellig samen. Demotte weet hoe je twee culturen moet verzoenen: hij is zelf met een Bulgaarse getrouwd.

 

Na het boertige van Happart, het criminele van Cools, het schijnheilige van Di Rupo, het vulgaire van Onkelinx, het gluiperige van Spitaels, het tragikomische van Mathot,... leerde Vlaanderen eindelijk een PS’er kennen die te vertrouwen was. Demotte had kunnen de ultieme factor zijn in de communautaire verzoening, het enige waardoor de lapjeskat België bij elkaar kan blijven.

 

Maar we hebben ons vergist. Hij heeft een te lange carrière achter de rug in een besmettend partijklimaat. Secretaris van het OCMW in Lessines, nationaal secretaris en daarna voorzitter van de Waalse Jong-Socialisten, federaal minister, gemeenschapsminister, opnieuw federaal minister... en vooral ‘poulain’ van Guy Spitaels en Elio Di Rupo. Het kan niet erger.

 

Demotte heeft zijn ware aard voor de Vlamingen altijd goed kunnen verbergen en misschien is hij in zijn hart ook wel een beetje Vlaming. Als minister komt hij echter een paar strepen te kort. Zijn jongensachtige schijn van oprechtheid, heeft ‘m lang krediet verleend. Maar uiteindelijk val je daarmee alleen toch door de mand.

 

Neem nu zijn hetze tegen het roken. Er is wetenschappelijk geen enkel, maar dan ook geen enkel, sluitend en niet tegensproken, bewijs dat roken longkanker veroorzaakt. Het kan bevorderend zijn voor wie toch longkanker zou krijgen, maar het is niet aangetoond dat er een oorzakelijk verband is.

 

De anti-tabakslobby is echter sterker dan de tabaksindustrie en kan zich veroorloven, met medeplichtigheid van luie journalisten die persberichten klakkeloos overnemen zonder ze te controleren, gelijk welke onzin de wereld in te sturen en te verwijzen naar ‘Amerikaanse studies’ die niet te traceren zijn.

 

Ik beweer niet dat Rudy Demotte het karretje van deze fundamentalisten trekt. Ik denk eerder dat hij een jeugdtrauma afreageert en het verlies van een dierbare verwerkt. Als minister is dat even zwak.

 

Als roken dodelijk is, moet het verboden worden en daarmee gedaan. En dan moet de overheid alles in het werk stellen om te voorkomen dat er een zwarte markt ontstaat. Zolang de overheid roken toelaat en er elk jaar miljarden taksen op beurt, dan moet ze er haar mond over houden, of ze is medeplichtig. De verantwoordelijkheid bij de gebruiker leggen, is laf. Zo simpel is het.

 

Alle maatregelen die ondertussen genomen zijn (zoals sensibliseringscampagnes, verbod aan –16-jarigen te verkopen, belachelijke slogans op sigarettenpakjes, ontsierende beelden op de verpakking die geen enkele indruk maken, het rookvrij maken van alle openbare gebouwen en zelfs privé-werkplekken, het pesten van de horeca, enz...), helpen geen fluit. Er wordt steeds meer gerookt. Voor wie er last van heeft, is de oplossing eenvoudig: blijf weg uit een rokerige omgeving. Als ik geen lawaai kan verdragen, ga ik ook niet naar een discotheek.

 

Ondertussen blijkt dat rokers veel meer begrip, beleefdheid en tolerantie aan de dag leggen voor niet-rokers, dan omgekeerd. Ze doen dat niet uit eigenbelang of om zich sociaal aanvaardbaar te houden, ze doen dat alleen omdat ze geen enggeestige zuurpruimen zijn. Vele niet-rokers zullen wellicht wegkankeren van ’t chagrijn in plaats van een longaandoening.

 

Maar omdat je niet altijd op dezelfde spijker kan blijven hameren, want dan word je zo vlug voor een ouwe zaag versleten, bemoeide Demotte zich ook met circusdieren. Op dit vlak liet hij zich wél beïnvloeden door Gaia en consoorten. Hij had echter een en ander verkeerd ingeschat, nauwelijks of geen contacten gehad met de circuswereld zelf, en moest uiteindelijk op zijn beslissing terugkeren.

 

Circusdieren zijn over ’t algemeen beter verzorgd dan gewone huisdieren. Er wordt van hen een prestatie verwacht en hongerige of mishandelde dieren zijn daartoe niet in staat. De foto’s van gekwetste olifanten of uitgemergelde tijgers zijn ofwel uitzonderlijk of vals. Gaia weet heel goed hoe je met Photoshop moet omgaan! Tenslotte zijn circusdieren het handelsfonds, het werkkapitaal, van de artiest die ermee optreedt. Die neemt daar geen risico mee.

 

Het feit dat wilde dieren in de natuur thuishoren, is flauwekul. Circusdieren houden het geen dag in de vrije natuur uit omdat ze allemaal in gevangenschap geboren en door mensen verzorgd werden.

 

De recentste miskleun van Demotte is het voorstel om privé-personen een vragenlijst te laten invullen voor ze een hond kopen. Waarom mogen ze trouwens nog een hond houden? Is de hond zelf ook geen wild dier, dat afstamt van de hyena en in roedels leeft en niet in een mand slaapt?

 

De vragenlijst heeft geen enkele officiële waarde. De dierenhandelaar kijkt ‘m na en controleert of het toekomstige baasje een tuin heeft (honden mogen binnenshuis geen plasje doen), of er kinderen zijn (dan zijn honden gevaarlijk, want heel uitzonderlijk wordt er al eens een kind gebeten) en of hij/zij het dier mee op vakantie kan nemen.

 

Je vult natuurlijk in wat je wilt, want je doet dat niet onder ede en die handelaar heeft geen enkele bevoegdheid om je verklaring in twijfel te trekken of te controleren. Hij moét je, volgens het Verdrag van Rome, gewoon dat beest verkopen als jij met het geld klaarstaat.

 

Ik denk dat het in veel gevallen beter zou zijn, toekomstige ouders een examen te laten afleggen voor ze de toelating krijgen elkaar te bevruchten en een kind op de wereld te zetten waarvoor ze, financieel of geestelijk of affectief, misschien niet eens kunnen zorgen.

 

Zo’n idee is ethisch natuurlijk onbespreekbaar, akkoord. Maar laten we dan in godsnaam niet lullen over een hond!

 

Ondertussen blijven verpleegkundigen voor een basisloon ’s nachts door hun rug gaan, werken ambulanciers voor een kilometervergoeding die bijna de ‘vrijwillige basis’ benadert, worden zelfstandige thuisverplegers uitgebuit door een centrale dienst die de opdrachten verdeelt, moeten oudjes in het tehuis wachten tot die ene logistiek medewerkster tijd heeft om hun pamper te verversen, blijven sommige geneesheer-specialisten hautain te laat komen op een afspraak terwijl hun zieke patiënten nerveus wachten, moeten chronische patiënten om de haverklap een vernederend onderzoek blijven ondergaan om dan een aalmoes te ontvangen, en lacht de farmaceutische sector in haar vuistje omdat ze toch aan het langste eindje trekt zolang de minister van Volksgezondheid zich met futiliteiten bezighoudt.

 

In elk geval, als je ooit een praatje slaat met Rudy Demotte, dan kan dat best meevallen. Want eigenlijk is hij een aimabel man. Maar zeg elk woord in 1 ademstoot, want anders begint hij te schelden.

 

Achter de open blik gaat een giftig manneke schuil.

 

N.B.: Ik ben geen roker en heb geen huisdieren. 



12:56 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-12-05

Over auteursrechten en zakkenwassers

Over auteursrechten en zakkenwassers

 

 

DIT ARTIKEL WERD OP VERZOEK VAN SKYNET VERWIJDERD OMDAT ANDERS DEZE BLOG ZOU GESLOTEN WORDEN. 

 

 

13:38 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-12-05

Kerstgedachte

Kerstgedachte

 

We eten erwtensoep met korstjes,

we drinken Glühwein met kaneel

en zingen wat meligheid bij elkaar.

 

De wijn is niet veel soep,

de soep is niet veel zaaks.

De sneeuw komt uit een spuitbus,

de dennengeur ook.

 

Wijzen vergaderen over het Oosten,

sterren vallen uit vliegtuigen.

Ergens ter wereld gebeurt een wonder:

er sterft een kind.

 

Het enige dat nog hoop geeft:

als er geen toekomst meer is,

leeft minstens de herinnering.


09:21 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-12-05

Hoe dom kan iemand zijn?

Hoe dom kan iemand zijn?

 

In dit land kan je stomdronken een kind doodrijden en je daarna ongestoord voort bezatten als je parlementair onschendbaar bent. Maar o wee, als je een e-mail verstuurt met daaraan gekoppeld een geluidsbestand! Volgens het Vlaamse Omroepdecreet ben je dan immers “radio aan ’t maken” en daar is een zendvergunning voor nodig. Heb je die niet, dan krijg je een administratieve boete van 12.500 euro.

 

Het overkomt radiomaker en Vlaams parlementslid Jurgen Verstrepen vlak voor Kerstmis.

 

Wat zijn de feiten?

 

Op 26 mei kondigen het Vlaams Belang en Jürgen Verstrepen op een persconferentie aan, dat ze zullen starten met een eigen radiozender VB6015. In werkelijkheid zal het gaan over 1 programma van 2 uur dat in gehuurde zendtijd wordt uitgezonden op zondagmorgen. De uitzending gebeurt vanuit Duitsland. Onmiddellijke schiet de democratische Groen!e Vera Dua in actie en trommelt de Duitse groenen op om via politieke lobbying de uitzending te boycotten, wat uiteindelijk ook lukt. Duitsers hebben ervaring in het controleren van media en het monddood maken van een ongewenste stem...

 

Een uitweg langs Engeland wordt eveneens politiek afgeblokt.Vervolgens wordt er uitgezonden via de korte golf, maar dat stopt snel en radio ‘Zwart of Wit’ zendt sinds 19 juni alleen nog in de vorm van streaming uit langs het internet. Podcasting, heet dat. Duizenden politici (waaronder premier Verhofstadt), kunstenaars, verenigingen en burgers doen dat dagelijks in Vlaanderen en worden ongemoeid gelaten!

 

Nu zijn er in ons land partijen die ooit heel groot waren, maar sinds twee decennia in vrije val geraakt. Een partij die zich moet opvullen, zoals een twaalfjarig meisje de beha van haar moeder volpropt met goedkope zakdoekjes, met vaandelvuchtige overlopers en onberekenbare huurlingen en dan nog maar 25% van de stemmen haalt, kan je niet meer representatief noemen.

 

Deemoed zou zo’n partij sieren. Maar dat woord staat niet in het politieke woordenboek. Het wordt gewoonlijk vervangen door arrogantie en giftige verbetenheid. Het woord ‘sportiviteit’  is in datzelfde politieke woordenboek een synoniem van ‘slagen onder de gordel’. In plaats van in eigen boezem te kijken en de oorzaken van het verval op te sporen, wordt laf uitgehaald naar wie wel succes heeft.

 

Het Vonnis Verstrepen is overduidelijk een uiting van deze mentaliteit. Er zijn wellicht zwakke juridische redenen voor het zware vonnis. Maar als we de argumentatie erop nalezen, wankelt het zoals een clochard na een bak Duvel. Als het bezwaarschrift van Verstepen dit vonnis niet kan te niet doen, dan is er alleen nog maar kwade wil in het spel.

 

Het baseert zich o.m. op het feit dat volgens het mediadecreet een politieke partij geen eigen radiozender mag hebben. Hoezo, de Sp-a heeft toch ook haar VRT? En waarom mag dat eigenlijk niet, als ze wel een eigen krant mag uitgeven? Dat decreet veranderen, dus! Bovendien, moet in dat geval de radiomaker gepakt worden of de partij? Hier blijft de partij buiten schot en is Jürgen Verstrepen hoofdelijk veroordeeld (niet eens zijn bvba!).

 

Verstrepen beweert dat hij zich met zijn podcast tot alle Vlamingen in de wereld richt, dat de opname wel in Vlaanderen gebeurt, maar de volledige technische afwerking en hosting in het buitenland, enz...

 

Dit wordt allemaal weggewuifd met het argument, dat hij daar geen bewijzen voor aanreikt. Sinds wanneer moet in onze rechtspraak de beklaagde zijn onschuld bewijzen? Is het niet aan de aanklager om bewijzen van schuld te leveren?

 

Het vonnis rammelt langs alle kanten. Het rammelt trouwens zo erg als het hele Vlaamse ministerie voor Media, dat in feite een zure grap is want het meest essentiële van de media behoort tot de bevoegdheid van de federale minister van Binnenlandse Zaken! Het Vlaamse ministerie heeft trouwens slechts een budget om 1,5 kabinetsmedewerker voor dit departement te betalen!

 

Controleorganen zijn er genoeg. Met naam althans, want ze betekenen ook niets, wegens gebrek aan personeel.

 

Zo is er het Vlaams Commissariaat voor de Media, bestaande uit 1 voorzitter en 2 commissarissen , dat toezicht houdt op de naleving van de mediadecreten. Het heeft 5 jaar lang een vegetatief bestaan geleid en nu het bijna opgedoekt wordt, schiet het sinds enige maanden plots in actie. De betrokkenen willen namelijk nog even opvallen om hun postje veilig te stellen in de nieuw op te richten Vlaamse Regulator voor de Media.

 

Dan is er nog de Vlaamse Geschillenraad voor Radio en Televisie, die moet waken over de onpartijdigheid, de journalistieke deontologie en de redactionele onafhankelijkheid van deze media. Deze raad bestaat uit 9 mensen, w.o. de voorzitter van het Vlaams Commissariaat! Dit jaar zijn er 2 beslissingen genomen, vorig jaar 3. Terwijl de opdracht van de Geschillenraad een fulltime bezigheid zou kunnen zijn voor honderden mensen als we die alleen nog maar op de VRT-redacties loslaten.

 

Ten slotte is er de Vlaamse Kijk- en Luisterraad die toezicht houdt op de regelgeving over porno en geweld op televisie. Deze raad bestaat uit 7 mensen die dit jaar 1 (één!) beslissing namen en vorig jaar geen enkele.

 

Zowel het Commissariaat als de twee Raden zullen weldra verdwijnen en opgaan in de Vlaamse Regulator voor de Media, waarvan nu al geweten is dat het ook een lege doos zal zijn, wegens minder dan 10 personeelsleden en te grote politieke invloed.

 

De veroordeling van Verstrepen heeft immers niets te maken met mediamisbruik. Het heeft vooral te maken met machtsmisbruik om een tegenstander proberen te treffen. Maar hoe dom kan iemand zijn? Of zijn de ‘politiek correcte’ politici allemaal kamikazepiloten die schuimbekkend boemerangs lanceren, goed wetend dat die ooit met exponentiel vergrote kracht terugkomen? Ik hoop, dat het dat laatste is, want ik wil niet geregeerd worden door randdebielen die zo dom zijn, om dat niet in te zien.

 

Als de verantwoordelijke minister Geert Bourgeois ballen aan zijn lijf heeft, dan doekt hij die hele handel op en schenkt Verstrepen gratie.

 

Zalig Kerstfeest. Maar alleen aan de mensen van goede wil.


09:53 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-12-05

IJdelheid

IJdelheid

 

Natuurlijk ben ik ijdel! Akkoord, ik woon niet in de badkamer, ik heb onlangs nog een pull in de Aldi gekocht, ik rijd niet met een 4x4-om-op-te-vallen, ik ga niet golfen om te zien en gezien te worden in een Lacoste-outfitje, en ik poeder niet mijn neus. Toch waaieren soms mijn veren open zoals bij een bronstige pauw.

 

De reden is meestal een heel grote, professionele voldoening. Neem nu de meest recente uitgave van AN AchterhetNieuws. Daarin staat een artikel over wat er allemaal ‘ruischt’ in het bronsgroen eikenhout, dus over de interne keuken van de Limburgse uitgeverij Concentra. Het is geschreven met veel zou’s en misschiens en suggereert meer dan er echt staat. Maar dat is alleen uit juridische voorzichtigheid. Mijn bronnen zitten héél dicht bij de actie en zijn dubbel gecontroleerd. Sommige zitten middenin de actie, andere màken zelfs de actie. Toch wordt op dit ogenblik de hele inhoud weggelachen, weggewuifd, ontkend, doodgezwegen,… Alleen de rechtstreeks betrokkenen weten dat het voor 95% klopt, al mogen ze dat (nog) niet toegeven. Dat zal de toekomst wel doen.

 

Dat was bij de overname van De Tijd ook zo. De Tijd zou in Antwerpen blijven, er zou niemand ontslagen worden, het blad zou zijn eigen gezicht behouden en patati-en-patata. Ik schreef toen dat de redactie zou uitgedund worden, dat ze zou verhuizen naar Brussel, dat er een synergie zou gevormd worden met L’Echo en dat De Tijd een quasi populaire kant zou worden. Men noemde mij een fantast met waanbeelden. Vandaag is bij De Tijd de reorganisatie volop aan de gang.

 

Ook jij, lezer(es) van Vrij van Zegel, mag weten wat je aan deze blog hebt. Kijk even terug in het archief op 3 augustus en herlees het artikel ‘Een ziekenhuis gaat dood!’. De dag erna werd in de plaatselijke pers (alleen Het Nieuwsblad was zo fair om mij als bron te vermelden) alles ontkend wat ik daarin schreef. En wat lees ik vandaag in diezelfde plaatselijke pers? Juist! Alles gaat door zoals ik het vijf maanden geleden al berichtte.

 

Mag ik even in mijn vuistje lachen?


09:39 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-12-05

De intelligentie en de evolutie

De intelligentie en de evolutie

 

Een rechter in Pennsylvania heeft beslist dat jonge yankees in hun lessen biologie alleen nog de evolutietheorie van Charles Darwin mogen aangeleerd krijgen, omdat het scheppingsverhaal niet wetenschappelijk is.

 

De man heeft voor een deel gelijk. Geloven in ‘intelligent design’ is niet wetenschappelijk. Bovendien noem je de schepping met evenveel gemak ‘stupid design’, want hoe ingenieus de natuur ook in elkaar zit, zo’n grote knoeiboel zijn sommige facetten ervan.

 

Maar of de evolutietheorie stand houdt op louter wetenschappelijke gronden, is evenzeer de vraag. Einstein toonde aan dat massa gelijk is aan energie. Het omgekeerde werd nooit bewezen. Het allereerste begin van de evolutie moet érgens vandaan komen.

 

Waarop baseerde Darwin eigenlijk zijn evolutietheorie? En wat was er vóór de Big Bang? Of heeft God dan toch alles geschapen? En waar kwam God dan vandaan? Oja, Die heeft altijd bestaan!


Met een Deus ex machina, een onbewijsbaar en zelfs onlogisch uitgangspunt, kan je elke theorie opbouwen...

 

Dat is nu eenmaal het probleem met wetenschappers: als ze weten wat ze zoeken, dan vinden ze het meestal ook wel omdat ze onbewust andere mogelijkheden negeren.

 

In wat nu volgt, zet ik bewust de zaken even op hun kop.

 

*

Een glas valt. Het breekt stuk. Mijn jas blijft haken en scheurt. Een blad verdort, valt omlaag en rot. Een mens wordt oud, verliest veer- en andere kracht, takelt af, verdwijnt... Geen scherven die zich hechten tot glas, geen scheuren die dichten, geen rottend blad dat nieuw leven krijgt, geen mens die verjongt.


Wie weerlegt míjn theorie, die niet over evolutie maar over degeneratie spreekt? Stamt de mens van de aap af, of de aap van de mens? Zijn wij, mensen, het toppunt van de evolutie of zijn we een tussenfase die afgetakeld is van een superras dat ooit voor ons bestond?


Zijn o
ns staartbeen en vleugelaanzet restanten na een mutatie van toen we nog konden vliegen en een derde steunpunt hadden? Zijn onze oren zodanig voorzien van spieren omdat we ze ooit in allerlei standen konden bewegen om beter geluidsgolven op te vangen? Alleen, vandaag bewegen ze niet meer. We hebben geluidsversterking gecreëerd en de natuurlijke geluiden uit de natuur, die een te hoge frequentie hebben, missen we gewoon. Allerlei capaciteiten, die we verleerd hebben en waarvoor de attributen geatrofieerd of verdwenen zijn.


En onze geest? Voor onze pc het werk deed, konden we nog hoofdrekenen; voor het schrift bestond, hadden we een fenomenaal geheugen om de overlevering te voeden. Onze vooruitgang is een achteruitgang geworden.


Communiceren we nog zonder zintuigen? Planten en dieren doen het wel. Over duizenden kilometers worden boodschappen overgebracht, God-weet-hoe.


Hadden wij ooit een telepathisch vermogen dat we door de ontwikkeling van spraak en schrift minder gingen gebruiken en ten slotte lieten verdwijnen?


Communiceerden we ooit los van het materiële? Is het lichamelijke op zich geen beperking voor de geest, in plaats van een drager? Had dat superras wel een lichaam, of was het louter geest, alleen maar energie?

 

Was dàt misschien God, de Grote Geest, de Opperbouwmeester die zich voortdurend her- en hermaterialiseert en zich steeds zwakker en zwakker manifesteert?


Vernietigt onze beschaving zich misschien zelf om terug tot de kern, de Grote Geest, te komen?


Ik zie alleen afbraak, achteruitgang, aftakeling en degeneratie. Ik merk nergens evolutie. Wel, in techniek en technologie. Maar dat dient slechts om onze verloren eigenschappen een beetje te recupereren. Als mens gaan we er, geprojecteerd op de tijd, alleen maar op achteruit.


Maar waarom dan zo krampachtig vasthouden aan die evolutietheorie?

 

Omdat het natuurlijk niet leuk is, te moeten toegeven dat we van een superras komen en in het niets zullen verdwijnen. Omdat we liever een vooruitzicht dan een vage herinnering hebben. Omdat we onszelf toch zo graag als het summum van de schepping zien.


Omdat we dus godverdommese pretentieuze beesten zijn!


Ik voel me niet minder omdat mijn evolutiespiraal niet omhoog, maar omlaag draait. Als ik morgen fysiek helemaal afgetakeld ben, voel ik me misschien bevrijd en krijgt mijn geest kansen waar ik nu, gehinderd door mijn ambitie en dadendrang, nog niet van kan dromen.


Gaat hier iemand op in? Of zijn jullie al zover gedegenereerd dat het jullie geen fok kan schelen? Geef me gerust ongelijk. Zolang ik maar mag nadenken en niets moet geloven omdat het me zo wordt voorgehouden. Zeker niet als het gebaseerd is op 'bewijzen' zoals 'Dat moet je maar geloven' of 'Dat nemen we als vaststaand aan'.


V
oor de rest: houd van elkaar en geniet van het leven!



09:06 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-12-05

AN, de decemberuitgave

AN, de decemberuitgave
 
Deze maand verschijnt het maandelijkse magazine over media AN AchterhetNieuws niet op de laatste dag van de maand, maar nog voor Kerstmis!
 
En uiteraard weer vol spraakmakende reportages!
 

VUM bindt strijd aan met Concentra *** Koopt Concentra 2 Nederlandse kranten van De Telegraaf? *** Stevaert fluit onder druk directie Concentra terug *** Staat Gazet van Antwerpen in de etalage? *** Heeft ex-DJ de Limburgse mediatouwtjes in handen? *** Penetratie internet op hoogtepunt *** Digitale kranten slaan niet aan *** Magazines komen en gaan *** Raad voor Journalistiek heeft nu zeggenschap over VRT *** Overheidsgeld voor regionale omroepen: het einde van de onafhankelijkheid? ***

 

…en nog veel meer, deze maand in het nieuwe nummer van

 

AN AchterhetNieuws

onafhankelijk magazine over media

 

Boordevol

- sensationele achtergrondverhalen,

- diepgaande analyses

- vlijmscherpe commentaren

op wat de voorbije maand gebeurde in medialand

 

U heeft toch ook al een abonnement?

Kijk anders vlug op www.achterhetnieuws.be

(ook losse nummers verkrijgbaar)

  

Lees ook over:

 

-          Sarah-persprijs voor Jos Vranckx van Gazet van Antwerpen

-          Vliegtuig met 68 journalisten gecrasht in Iran

-          De Telegraaf zet mes in buitenlandse correspondenten

-          Magazine over kortbij-vakanties aan eind van trip

-          CNN, made in France

-          CNN, made in Russia

-          Zwarte wolken boven Libération

-          VRT staat model in Nederland

-          Rik De Nolf en de Franse pers

-          Zware boete voor Père Ubu

 

en ook nog:

 

Het Belang van Limburg, Limburgs Dagblad, De Limburger, Gazet van Antwerpen, De Telegraaf, Het Laatste Nieuws, Christiaan Van Thillo, Marc Peersmans, Steve Stevaert, Ernest Bujok, David Montgomery, Holtzbrinck Verlag, Berliner Zeitung, Tagesspiegel, Berliner Kurier, Rossel, De Persgroep, Editeco, Mediafin, Hans Maertens, Jean-Pierre Stroobants, Knut De Swert, Marc Hooghe, Stefaan Walgrave, Jan Van Broeckhoven, Hans Hellemans, InSites Consulting, Edouard de Rothschild, Medy van der Laan, Jan Lamers, Anaïk De Voghel, Rudy Bogaerts, Russia Today, Thomas Erdbrink, Jos Vranckx, Tom Cochez, Lieve Wouters, Caroline Stevens, Rik Torfs, Marc Vervenne, Leo De Bock, Kris Borgraeve, Koen Meulenaere, BIPT, François le Hodey, Antwerps Pershuis, Els De Bens, enz…

15:58 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-05

Het geweten van de journalist

Het geweten van de journalist

 

Wat is de opdracht van een goede journalist, vroeg ik me af in onze minipoll. Je kon maar kiezen tussen twee mogelijkheden.

 

Ofwel moet een journalist, zo volledig mogelijk, nieuws verzamelen, dat nieuws controleren op juistheid en het zo snel mogelijk begrijpelijk meedelen, ‘rapporteren’ dus. Hij hoeft het niet eens te zijn met dat nieuws, hij moet het alleen brengen. Een journalist is dan louter een doorgeefluik. Hij voelt zich niet verantwoordelijk voor het nieuws dat hij verslaat, en ook niet voor de eventuele gevolgen als dat nieuws bij het grote publiek bekend wordt.

 

85% van de deelnemers aan de poll opteerde voor deze houding. Zij verwachten van de media dat ze erdoor geïnformeerd worden: snel, volledig, correct;... zodat ze zelf een mening kunnen vormen.

 

De andere keuzemogelijkheid was, dat een journalist een maatschappelijke verantwoordelijkheid heeft en desnoods bepaalde info achterhoudt als dat strategisch beter uitkomt.

 

Enkele weken lang was er slechts 1, vervolgens nog 1, deelnemer die hiervoor koos. Uiteindelijk sloten we de poll af met 15% voor deze optie.

 

*

Natuurlijk gebeurt er in de winter meer dan vriezen of dooien. Natuurlijk kan je in ’t leven haast nooit kiezen tussen slechts twee mogelijkheden. Natuurlijk ligt de waarheid meestal in het midden.

 

Nemen we nu de eerste optie. Dat zou betekenen, dat een journalist eigenlijk een emotieloze robot is, helemaal doordrongen van zijn taak. Als hij mogelijke maatschappelijke gevolgen van zijn berichtgeving niet mag inschatten, is het zeer de vraag of hij de nieuwsfeiten wel in een juist perspectief kan zien, of hij een correcte selectie van het overgrote neiuwsaanbod kan maken, of hij de feiten juist kan duiden.

 

Nochtans mag hij, volgens mijn mening, geen andere agenda dienen dan die van nieuwsverstrekker. Hij kan (en moet) wel in zekere zin rekening houden met eventuele gevolgen die erger kunnen zijn dan het feit dat zijn publiek bepaalde feiten niet weet, maar het mag nooit zijn eerste motief zijn. Hij is in de eerste plaats journalist, geen politicus.

 

Een voorbeeld: een journalist verneemt dat een bedrijf in zeer grote moeilijkheden verkeert en over geen betaalmiddelen meer beschikt na de faling van de grootste klant waarin dat bedrijf heel wat had geïnvesteerd door machines aan te kopen, extra personeel aan te werven en een voorraad grondstoffen aan te leggen.

 

Brengt de journalist dat verhaal uit, dan is het bijna zeker dat de leveranciers weigeren nog te leveren en dat de banken meteen de kredietlijnen afsluiten. Gevolg: het bedrijf gaat ongetwijfeld zelf ook in faling. Brengt hij het verhaal niet, dan is het mogelijk dat de putten bij leveranciers en banken vergroten, dat er misschien een waterval aan falingen bij andere bedrijven ontstaat en dat het personeel verrast wordt, zonder dat het de kans kreeg al elders te solliciteren.

 

Moet een journalist daarmee rekening houden? Neen, een journalist moet zich alleen afvragen of het grote publiek geïnteresseerd is aan het feit dat het bedrijf een grote klant verloor. Tegenover banken en leveranciers heeft hij geen verantwoordelijkheid. Die hebben kanalen genoeg om zich te vergewissen van de solvabiliteit van hun klanten.

Ander voorbeeld: een politicus werkt niet voor het algemeen belang, maar neemt onafgebroken kleine maatregelen die slechts enkele mensen of enkele straten tevreden stellen. Daardoor denkt hij zich populairder en gemakkelijker verkiesbaar te maken. De mensen zijn tevreden, want een paar boompjes en een zitbank op het plein springen meer in ’t oog dan levensnoodzakelijke riolering die onder de grond verstopt ligt.

 

Moet een journalist deze acties in het zonnetje zetten, zodat hij de verkiezingsbelangen van de politicus dient, of moet hij er bewust over zwijgen omdat hij de bijbedoeling niet wil ondersteunen? Geen van beide. Als een maatregel nieuws is dat de mensen aanspreekt, dan is het nieuws. Gaat hij aan de mensen voorbij, is het geen nieuws. De achterliggende bedoeling speelt noch in de ene noch in de andere richting mee voor een journalist.

 

Zo zegt Peter Vandermeersch, hoofdredacteur de De Standaard: “Als het Vlaams Belang nieuws maakt, dan zullen we het brengen. Doen ze aan ‘luidop denken’, dan brengen we het niet.” Dat is een correcte houding. Zoals ze voor alle partijen zou moeten gelden.

 

Zijn collega Yves Desmet, hoofdredacteur van De Morgen, zegt daarentegen: “Wij berichten alleen over het Vlaams Belang op voorwaarde dat we het kunnen pijn doen. Anders zwijgen we het dood.” Dat is politieke strategie, geen journalistiek.

 

De eerste beschermt zijn lezers tegen humbug, de tweede gijzelt zijn lezers en onthoudt informatie volgens zijn eigen voorkeur.

 

Eerlijk, het enige antwoord op de pollvraag is: elke journalist moet zich dag en nacht bewust zijn van zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid en zich bij elke letter afvragen of ze belangrijk genoeg is voor zijn publiek. Het neerzetten van die letter doet hij dan – letter per letter – in eer en geweten, een carrière lang.

 

Toen ik bijna 35 jaar geleden begon in dit vak had ik een slogan in een groot lettertype op mijn, nog mechanische, schrijfmachine geplakt: ‘A reporter hurting a man by writing, hurts him 100.000 times’.

 

Het heeft me al die tijd geholpen om de bal en niet de man te spelen. Al is geen menselijke tekortkoming me vreemd.


20:35 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-12-05

Dank je wel!

Dank je wel!
 
Meer dan 20.000 bezoekers op de vier maanden dat deze blog bestaat, is een mooi resultaat. Dat moet je verdienen, naar 't schijnt...
 
Wat me vooral verheugt, is dat jullie ook actieve lezers zijn die zich geen oor laten aannaaien. Die reageren, hun eigen mening aan mijn teksten toevoegen. Ze beamen of ze tegen spreken. Ze goeie punten of meppen rond de oren geven.
 
Daarom heet dit plekje hier ook 'Vrij van Zegel'. Zoals op de affiche voor culturele verenigingen, of op de omslag die je naar de Koning stuurt. Op de eerste moet je geen takszegel, op de tweede geen postzegel kleven.
 
Deze blog wil vooral 'Vrij van Zegel' zijn, in de betekenis van 'geen stempel op mijn voorhoofd'.
 
Dat kan ik natuurlijk niet vermijden. Want wie ziende blind is, overtuigd van het eigen gelijk en dat gelijk fascistisch doordrukt, redeneert alleen maar dat wie niet met hem is, dan wel tegen hem moet zijn. Wie in dit land niet extreem-links is, kan niet anders dan extreem-rechts zijn. Wie niet extreem-rechts is, zal dan wel corrupt zijn.
 
Ik weiger zo sectair te denken.
 
Ik zeg liever: wie mij liefheeft, volgt mij. Wie niet volgt, heeft zelf pech.
 
Kan je nog volgen?

P.S. Als je deze blog écht zo goed vindt, kom dan terug. Maar vooral: zeg het voort, zeg het voort...


11:47 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |