27-02-06

Lazer toch op, lul!

Lazer toch op, lul!

 

Ik heb nog geen kijkcijfers gezien, maar ‘k ben ervan overtuigd dat VRT-één gisteravond alweer een hoofdvogel heeft afgeschoten. Ophokplicht of niet. Drie sterke programma’s na elkaar plaatsen op een zondagavond, je moet het kunnen! De Pappenheimers, De Parelvissers en Witse. Geen concurrent die daar tegenop gewassen is.

 

Toch volstaat het niet om de steeds luider klinkende vraag, of we wel een openbare omroep nodig hebben, te doen verstommen. Dit soort – goeie! – programma’s kan immers in principe ook een commerciële zender maken en uitzenden. Ze kosten weliswaar iets meer dan twee familie’s een bel te geven en ze als eerste op een vraag te laten antwoorden, maar dat kan geen bezwaar zijn. Ze halen ook hogere kijkcijfers en dan willen adverteerders graag in die kosten delen.

 

De enige reden waarom er een openbare omroep zou nodig zijn, is de objectieve nieuwsvoorziening. Daar ben je bij een commerciële zender nooit helemaal zeker van.

 

Ik zag gisteren in de vooravond een documentaire over wooninrichting en een mevrouw kwam uitvoerig, met de folders in de hand, over haar nieuwe keuken vertellen. Zij wilde klassiek, haar man modern. Het werd modern. Maar ze was heel gelukkig. Vooral met het kookeiland dat een paar centimeter hoger stond, zodat de gasten van aan de tafel niet in haar pan konden gluren. Ze was ook gelukkig met een klein verberghoekje, zodat ze niet meteen moest afwassen. En vooral met de kwaliteit van de keuken. En met de service van het personeel dat haar zo goed begreep en haar de keuken had verkocht die eigenlijk haar man het liefste had…. En met nog van alles… Tot bij de aftiteling bleek dat dit ‘informatieve’ programma een platte publireportage was die door een keukenbouwer betaald werd.

 

Ik stel me dan de vraag of er ook betaald wordt voor onderwerpen in een programma dat showbizznieuws brengt? Of betalen prinsen om langs hun goeie kant in beeld te komen als het over gekroonde hoofden gaat? Of kan je misschien zelfs een item in het journaal kopen? Je weet het dus nooit.

 

Toch valt dit argument pro openbare omroep meer en meer weg. Ik keek gisteren namelijk ook naar twee journaals.

 

VTM opent met de carnavalstoet van Aalst. Het is natuurlijk een keuze dat de eindredacteur van dienst dit onderwerp het belangrijkste vindt om ermee te openen. En misschien is het dat ook wel. Ik was toevallig vrijdag en zaterdag bij onze Noorderburen en ben nu helemaal horendul van carnavalschlagers op de radio. Onderweg hoor ik de klokken van de kerktoren luiden. En welke melodie speelt die beiaardier? “Dan geef ik een concert, dankzij moeders snert…” Een carnavalliedje voor de mis begint. Het moet kunnen. In de bar van het hotel zitten zakenlui ernstige besprekingen te voeren met een fopneus en een groen bordpapieren hoedje, alsof het hun dagelijks bedrijfsuniform is.

 

Plots dringt tot me door dat carnaval niet zomaar een volksvermaak is, geen folklore, geen verkleed- en zuippartij van de basse classe. Carnaval is een subcultuur die ernstig dient genomen.

 

Waarom er dan niet het nieuws mee beginnen?

 

De reportage is vrij volledig: Hugo en Filip op een vlot, Guy door de generatie gepakt, de gebenedijde paus, niet-choquerende cartoonisten, verklede politiemensen die op alcoholmisbruik controleren... Hier en daar, Deense vlaggetjes als symbool van de vrije meningsuiting. Kortom, een ‘warm’ sfeerbeeld.

 

Het Nieuws op VRT-één opent met de aanslag op een jonge vrouw in Frankrijk, die met anti-joodse leuzen wordt beschreven. Volgens mij een maatschappelijk belangrijker onderwerp om een nieuwsuitzending mee te starten, maar elke zender heeft zijn publiek.

 

Pas later in de uitzending komt Aalst aan bod. Geen plezier, geen hoempapapapaaa, geen korstjes op de borstjes en geen paard in de gang. Alleen maar witte borden waarop géén Mohammed afgebeeld staat. Ook heel veel Deense vlaggetjes. En de commentaar dat dit het werk is van een politieke partij die zich in het carnavalgebeuren infiltreerde, want dat echte carnavalisten zich nooit tot zoiets zouden lenen. Meteen gaat een micro onder de neus van mevrouw de burgemeester met de vraag of ze het niet erg vindt dat hààr carnaval politiek gerecupereerd wordt.

 

“Het is carnaval, meneer, en iedereen amuseert zich hier. Wat wil je dan nog meer?!” antwoordt ze gepikeerd. En je ziet haar denken: “Ach, lazer toch op, lul, met je sjagrijn! En als je je hier niet thuis voelt, ga dan terug naar die andere zuurpruimen van de Reyerslaan!”.

 

Het lijkt wel of de VRT een andere carnaval gefilmd heeft dan VTM. Eentje in Nederland bijvoorbeeld, waar het ho zo tolerante beleid in verscheidene Noord-Brabantse en Limburgse steden gewoon verbood om een beeld van Mohammed te maken en in een stoet mee te voeren. Olland op z'n smalst. Het laagste landje bij de zee.

 

Jammer voor de VRT. Het hadden zondagavond viér sterke programma's op een rij kunnen geweest zijn.

21:03 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-06

Deze maand in AN

De Tijd als wereldprimeur – Wat doet Google eigenlijk fout? – Overheid communiceert verwarrend – Wie reguleert Vlaanderen en wie viel uit de boot? – Pol Deltour neemt standpunt in – Dagbladen: de jùiste cijfers! – Guido Van Liefferinge, het verhaal achter het verhaal -  enz...

 

Deze maand in het nieuwe nummer van

 

AN AchterhetNieuws

onafhankelijk magazine over media

 

Boordevol

- sensationele achtergrondverhalen,

- diepgaande analyses

- vlijmscherpe commentaren

op wat de voorbije maand gebeurde in medialand

 

U heeft toch ook al een abonnement?

Kijk anders vlug op www.achterhetnieuws.be

(ook losse nummers verkrijgbaar)

 

Inhoud van de editie die verschijnt op 25 februari 2006

 

 

NIEUWE MEDIA

 

Tijd voor elektronisch papier

(door Kris Pattyn)

 

Moeten dagbladhandelaars, distributeurs en fabrikanten van rotatiepersen zich zorgen maken? Het elektronische papier is in aantocht. De Tijd pakt er als eerste ter wereld mee uit. En deze elektronische krant kan je ook op de trein lezen!

 

Eerlijk gevonden?

(door Kris Pattyn)

 

Waarom reageren dagbladuitgevers zo furieus tegen Google News? Google pikt toch geen artikels, maar maakt gratis reclame voor hun webstek. In plaats van schadevergoeding te eisen, zouden ze ervoor moeten betalen. Of zit er meer achter?

 

 

OVERHEIDSCOMMUNICATIE

 

Verwarrende dromerijen

(door Luc  Balberghe en Luc Van der Plas)

 

Communicatiewetenschapper Dave Gelders legt de vinger op de wonde: de overheid communiceert meer over luchtbellen dan over concrete realisaties. De burger houdt het op den duur allemaal niet meer uit elkaar.

 

 

AV-MEDIA

 

Start van Vlaamse Regulator

(door Frans Truyens)

 

De Vlaamse Regulator voor de Media (VRM) is officieel uit de startblokken. Eén adres voor alle klachten. Wat zijn de opdrachten en de bevoegdheden? Hoe zit de organisatie in elkaar? Wie zetelt in de VRM en wie zou er graag in zetelen?

 

 

VOOR DE VUIST

 

Spotten met respect

(door Pol Deltour)

 

Een nieuwe rubriek, een vrije tribune. Gastauteur Pol Deltour bijt de spits af en neemt een duidelijk standpunt in. Ook een nationaal secretaris van een vereniging voor beroepsjournalisten heeft recht op vrije meningsuiting.

 

 

PRINTMEDIA

 

Dagbladverkoop blijft dalen: de jùiste cijfers

(door Guy Freiermuth)

 

Per vergissing deden nogal wat verschillende cijfers de ronde over de verkoop van dagbladen in ons land. Wij publiceren de enige juiste en vergelijken ze met de cijfers van 4 jaar geleden en van 10 jaar geleden. Uniek documentatiemateriaal.

 

Open deuren en lange tenen

(door Luc van Balberghe)

 

Het boek van Guido Van Liefferinge kreeg meer media-aandacht dan gelijk welk ander boek ooit. Is het meer dan een persoonlijke afrekening of waarschuwt het juist daarvoor? Staat er trouwens veel nieuws in? En die media-aandacht, was dat dan geen perceptie en een persoonlijke afrekening?

 

 

JAN VAN AN

 

Op konijnen jagen

(door Jan Lamers)

 

Bedenkingen van Jan Lamers. Hebben wij een openbare omroep nodig of dient die alleen maar om politici een spreekbuis te geven? Staat een openbare omroep wel garant voor kwaliteit, hoe autonoom kan die functioneren? Of staatstelevisie slechts een lichtbak om konijnen te vangen?

 

 

EN VERDER:

 

-          Quaero, het Franse antwoord op het Amerikaanse Google?

-          Antwerpse VTM-redactie loopt over naar VRT

-          Frieda wijckt uit

-          Nieuwe hoofdredacteurs voor Kanaal/Canal Z

-          Dierenmagazine van Koopjeskrant voortaan digitaal

-          Hof van Beroep in zaak ’t Scheldt: persmisdrijf blijft assisenzaak

-         

 

 

OOK NOG:

 

Ben Weyts, Dany Verstraeten, World Association of Newspapers, Marc Coenen, Dave Gelders, Ilse Beyers, Dag Allemaal, Eric Goens, Frieda Van Wijck, Alain Coninckx, Marc Uytterhoeven, Johan Baert, Dirk Albrecht, Caroline Pauwels, Peter Vandenborne, Karel Rimanque, Mathias Danneels, Désirée De Poot, Leen D’Haenens, Luc Hellin, Jan Kamoen, Hubert Van Humbeeck, Marcel Van Nieuwenborgh, Dirk Voorhoof, Nadine Balduck, Hendrik Bloemen, Frieda Fiers, Beatrijs Nielandt, Paul Vandevelde, Raf Pauwels, Dirk Selleslagh, Johan Op de Beeck, Jozef Van Gelder, Jyllands Posten, Frans Ieven, Sylvain Tack, Herman Verbaet, Rik De Nolf, Christian Van Thillo, Marijke Libert, Paul Goossens, Bert Murrath, Marc Van de Looverbosch, Het Limburgs Dagblad, De Limburger, Concentra, Yves Leterme,…

 

Neem vandaag nog een abonnement.

 

Nooit zal nieuws voor u nog hetzelfde zijn.

 

AN AchterhetNieuws is niet schatplichtig aan een subsidiërende overheid of betalende adverteerders. Als een vrije pers u lief is, stuur uw exemplaar dan niet door, maar verwijs al uw vrienden naar de  webstek www.achterhetnieuws.be en spoor hen aan, zich eveneens te abonneren.

10:06 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-06

Het wiel opnieuw uitvinden

Het wiel opnieuw uitvinden

 

Als de wereld stilstaat, moeten we gewoon het wiel heruitvinden om er opnieuw beweging in te krijgen. Zo simpel is dat.

 

Jean-Marie De Decker spreekt over Ministers van Immobiliteit, want hoe meer er elkaar opvolgen, hoe langer de files worden. Hoe meer er gesleuteld wordt aan het verkeer, hoe stijver we stil staan.

 

Er moeten dus meer wegen bijkomen. Maar er moet ook nog woon-, werk-, landbouw- en recreatiegebied overblijven in dit kleine landje. De hoeveelheid beton, die Minister van Openbare Werken Jos De Saeger destijds liet storten in Vlaanderen, is echt wel het maximum.

 

De Decker heeft nochtans een eenvoudige oplossing: wegen op pootjes. Boven elke autobaan komt er een andere. Je rijdt dan niet meer over twee of drie baanvakken in dezelfde richting, maar over vier of zes. Kortom, een verdieping die de capaciteit verdubbelt.

 

De senator heeft zelf berekend hoeveel zo’n stukje bouwkunde per strekkende kilometer kan kosten. Het is afschuwelijk duur, maar op middellange termijn spaar je dat terug uit, want een vrachtwagen die een uur in een file aanschuift, kost ook onzedig veel geld.

 

Het zal nog niet voor morgen zijn dat we in ons land over dubbeldelkautostrades beschikken. Misschien zullen ze er nooit zijn, maar het is goed te durven dromen om tot een realistische oplossing te komen.

 

Vera Dua droomt niet. Die verwerpt gewoon elk innoverend idee. Zij heeft natuurlijk gemakkelijk praten. Ze bindt rolschaatsen aan en skeelert onder het chassis van een vrachtwagen door… Als we het groene gedachtegoed volgen, dan zouden we onze klok moeten stilzetten om tijd te sparen.

 

Misschien is er een andere oplossing. Ze komt niet van een gespecialiseerd studiebureau, ze is niet politiek of economisch geinspireerd, ze is niet het resultaat van een denktank die bestaat uit deskundigen en dure consultants. Ik heb ze drie minuten geleden bedacht.

 

Deze oplossing kan files inkorten en de verkeersveiligheid verhogen. Al lijkt ze te simpel om mogelijk te zijn, ik verzeker je dat ze werkt.

 

Bovendien is ze spotgoedkoop in verhouding tot gelijk welke andere oplossing en zelfs in vergelijking met het economische verlies dat nu elke dag opgetekend wordt.

 

Om ze uit te werken zijn er geen grote bouwkundige werken nodig, moeten er geen banen aangelegd en geen op- of afritten verlegd worden. De enige ingreep is het herschilderen van enkele lijnen en het verplaatsen van enkele verkeersborden.

 

Want wat is de oplossing dan? Wel, we blijven gewoon rechts rijden zoals nu, maar we gaan dat doen op de baanvakken die links van de middenberm liggen. Het gevolg is dat de op- en afritten ook links liggen. De pechstrook wordt het rechter baanvak, het linker wordt de pech- en invoegstrook. Opritten worden afritten en omgekeerd.

 

Omdat het verkeer reglementair op het rechtse baanvak moet rijden en op het middelste inhalen, wordt in- en uitvoegen spotgemakkelijk. Het is toch waanzin, dat om de paar kilometer een wagen moet uitwijken of vertragen, om invoegend verkeer van de oprit te laten ritsen, zoals nu!

 

Vrachtwagens kunnen ongehinderd op hun rechterbaanvak blijven rijden. Er zullen veel minder ongevallen gebeuren. Voor de rest moet iedereen zich inzake snelheid, inhalen en voorbij steken, baanvak kiezen, enz… aan het verkeersreglement houden, maar dat is nu ook het geval.

 

Als we er even over doordenken, zijn er nog veel meer voordelen aan verbonden en eventuele obstakels kunnen beslist worden opgelost.

 

Te eenvoudig? Omdat er nooit iemand eerder aan gedacht heeft? Omdat er zoveel verkeersdeskundigen dagelijks met het mobiliteitsprobleem bezig zijn en er nooit opkwamen?  Omdat ik maar een eenvoudige volksjongen ben en denk het wiel opnieuw te hebben uitgevonden?

 

Misschien is het wel eens het onderzoeken waard. Toen 4.500 jaar geleden iemand voorstelde om een ronde boomstam te gebruiken om zware voorwerpen te verplaatsen in plaats van platte sleeën voort te sleuren, waarvoor een egale ondergrond onmisbaar was, werd hij ook uitgelachen.

 

Maar hij had wel het wiel uitgevonden.

 

P.S. Minister Katleen Van Brempt mag de pluim van mijn idee op haar schuddebollend hoedje steken. Zolang ze de innovatiepremie maar op mijn rekening stort…

19:49 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-02-06

Vergane glorie

Vergane glorie

 

Collega Guido Van Liefferinge, waarvoor ik een groot respect heb omwille van alles wat hij professioneel presteerde, heeft zijn memoires geschreven. Het boek heet Glamour en Glitter, maar gaat eigenlijk over vergane glorie. De vergane glorie van mensen én van een eerbiedwaardig vak.

 

De weerklank in de media was enorm. Zelden kreeg de publicatie van een Vlaams non-fictieboek zoveel aandacht. Het moet geleden zijn van het boek van Hugo De Ridder over de ‘affaire Poupehan’.

 

Ik heb zowat alles gelezen wat erover verscheen en ongeveer elke radio- en tv-uitzending gevolgd. En toch blijf ik nog op mijn honger zitten. De invalshoek is ongeveer altijd dezelfde en zeer eenzijdig. Zoveel onbeantwoorde vragen blijven nog bij me achter.

 

Zoals:

 

- Wie is de man, die rond zijn dertigste eenzaam en berooid een gemeubelde huurkamer bewoont op de Biest in Mechelen en 35 jaar later rijker is dan de grootste topjournalist die ons land ooit gekend heeft?

 

- Van wie leerde deze bekwame journalist en bladenmaker zelf het vak? Wie waren zijn grote roergangers?

 

- Als een politicus geen banden met een commerciële tv-zender mag hebben, hoe zit dat dan met een ‘objectief’ showbizzjournalist?

 

- Wanneer iemand als zelfstandige keihard werkt voor zijn investeerders  ‘alsof het voor zichzelf is’, blijft dan de scheidingslijn altijd wel duidelijk?

 

- Wat was eigenlijk de ware reden van de breuk tussen Guido Van Liefferinge en Christian Van Thillo?

 

- Waarom verschijnt het boek nu pas, vijf jaar na de feiten? Als journalist bracht hij ooit een primeur vóór de feiten! (Het artikel over het ontslag van acteur Karel Deruwe door Studio’s Amusement was geschreven voor de acteur zelf van iets wist en verscheen in Dag Allemaal op de dag waarop de C4 werd overhandigd).

 

- Staat er eigenlijk iets nieuws in het boek? De meeste feiten zijn in de sector gekend, sommige verhalen verschenen jaren geleden al elders zonder ophef te maken.

 

- Zou het erg zijn als Vlaamse media in buitenlandse handen vallen? Is dit trouwens nu al niet het geval, zonder noemenswaardige gevolgen voor de redactionele vrijheid?

 

- Als er te veel verschillende media in dezelfde mand zitten (cross ownership), is dat dan echt een gevaar voor de democratie? Zijn er geen grotere gevaren die een vrije pers bedreigen?

 

- Is het nog verantwoord dat een krant zoals De Standaard drie dagen na elkaar meer dan een volledige pagina besteedt aan dit boek? Dat de publicatie ervan uitgebreid in het VRT-nieuws komt, nadien nog een half uur met de auteur besproken wordt in Morgen Beter en vandaag zelfs nog een uur op VRT-radio in Buren met Verschueren? Of is dit geen toeval en zit er meer achter?

 

- Naar aanleiding van een ongelukkige uitspraak over dit boek, fulmineert de VTM-redactie op een hilarische manier en eist de kop van de nationaal secretaris van de beroepspersbond. Een reactie die buiten alle proportie is. Of toch niet?

 

Misschien moet ik morgen maar eens beginnen met antwoorden te zoeken op deze en nog veel meer vragen. Over tien dagen verschijnt het februarinummer van AN AchterhetNieuws. Als ik goed doorwerk, haal ik net de deadline met een lekker artikel.

 

Het boek is vandaag nog te koop in de goede boekhandel, over twee maanden bij de slegte.

17:39 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-02-06

Hulpactie voor bloedgeld

Hulpactie voor bloedgeld

 

In Pakistan zou een imam een grote som geld uitloven aan degene die erin slaagt, de Deense tekenaars van Mohammed-cartoons om het leven te brengen.

 

Ik formuleer mijn zin met enige twijfel, want ik weet maar al te goed hoe de media werken. Iemand met bijbedoelingen lanceert een bericht op het internet, de internationale persagentschappen nemen dat over in de voorwaardelijke wijs en de media brengen het als een vaststaand feit. Het verhaal begint een eigen leven te leiden zoals een stadslegende. Ik heb het dan nog niet eens over bewuste nieuwsmanipulatie door die agentschappen en die media zelf.

 

Op die manier is trouwens de rel over die cartoons ontstaan. Einde september 2005 verschenen enkele onschuldige cartoons in het Deense dagblad Jyllands Posten. Maanden nadien werden ze, aangevuld met echt beledigende cartoons die nooit in die krant gestaan hadden en wellicht door de arabieren zelf getekend waren, in Saoedi Arabië gebruikt als een alibi om moord en brand te schreeuwen en wraak te roepen voor zulke belediging. De meest beledigende cartoon (Mohammed afgebeeld met een varkenskop, een onrein dier voor de moslims) behoorde niet tot de oorspronkelijke reeks en was er bewust aan toegevoegd om de zaak erger te laten schijnen dan ze was.

 

In het specifieke geval van de moordoproep in Pakistan las ik over bedragen tussen 40.000 en 1 miljoen Amerikaanse dollar. Er werd ergens een naam van de imam vernoemd, maar die is oncontroleerbaar. Waar leeft die man ergens in het grote Pakistan? In welke omstandigheden en in welke context deed hij die uitspraak? Wie was daar getuige van? Aan wie mag een huurmoordenaar zijn bankrekening melden?

 

Het bedrag van 1 miljoen dollar is waanzin. Voor zoveel geld vind je in de Brabantstraat te Sint-Joost-ten-node 120 huurmoordenaars!

 

Het verhaal kan dus kwaad bedoelde stemmingmakerij zijn om de islam in een nog slechter daglicht te stellen: een subtiel uitgevoerde karaktermoord. Deze techniek wordt, zowel door links als rechts, veelvuldig toegepast. Het zou ook nu kunnen het geval zijn.

 

De oproep brengt trouwens de fathwa in herinnering die jaren geleden uitgeroepen werd over auteur Salman Rushdie omwille van diens roman De Duivelsverzen. De man leeft sindsdien nog steeds - levend en wel - zogezegd ondergedoken, maar is voor elke journalist, zijn uitgevers, zijn bankiers, de sociale dienst, de fiscus, enz… bereikbaar. Zou een geheime dienst hem dan niet kunnen vinden? Omdat wellicht nooit iemand van hem zou gehoord hebben of zijn boeken gelezen, kan het zelfs best een goed georchestreerde reclamestunt geweest zijn.

 

Ik ben erg voorzichtig met het geloven van dergelijke berichten, omdat de techniek zo eenvoudig is en al zo vaak wordt toegepast.

 

Maar… mocht het waar zijn, mocht inderdaad een islamitische geestelijk gestoorde geestelijke een miljoen dollar willen betalen aan een huurmoordenaar, dan mogen we geen dag langer wachten om maatregelen te nemen.

 

Eén miljoen dollar is meer dan een vierde van het bedrag dat ingezameld werd voor de actie HOOP, de hulpactie die door minister Bourgeois afgedwongen werd van de VRT ten voordele van… jawel, Pakistan!

 

Als er morgen in een of ander land een onderontwikkelde randdebiel zoals Mohammed Bouzeri, de moordenaar van Theo Van Gogh, een cartoonist vermoordt omdat hij niet alleen uit is op een orgie met 70 minderjarige maagden in navolging van zijn profeet, maar er ook nog eens een miljoen dollar hoopt aan over te houden, dan zal de Vlaamse belastingbetaler dat bloedgeld betaald hebben. En in elk land loopt er wel zo’n minus habens rond!

 

Ik heb bijna medelijden met de hypocriete politici die deze escalatie hebben laten gebeuren en die op een dag verantwoording zullen moeten afleggen aan hun kinderen en kleinkinderen.

 

Als ik hier morgen mijn spaarvarken ter beschikking stel om een institutionele landverrader, die collaboreert tegen Vlaanderen uit de weg te ruimen, dan heet deze blog niet meer Vrij van Zegel, maar wordt meteen ver-zegeld. Het duurt dan geen uur of deze jongen zit opgesloten in de goorste cel van de Begijnenstraat.

 

Als een volksopruier in een onbeschaafd bergland openlijk oproept tot moord en daar zoveel geld voor wil betalen, dan moet elke westerse politicus onmiddellijk zijn verantwoordelijkheid nemen. Dat kan, door in de eerste plaats geen lippendienst meer te bewijzen aan en geen begrip meer te vragen voor crapuul dat hier niet thuishoort. Dat kan ook door onmiddellijk onze ambassadeurs uit die landen terug te roepen en hun ambassadeurs manu militari over de grens te schoppen. Het uitwijzen van een ambassadeur is de grootste vernedering die de ene natie de andere kan aandoen. Dat kan eveneens door iedereen, die de oproep tot moord steunt of zelfs stilzwijgend goedkeurt, als medeplichtig te beschouwen en meteen ongenadig te straffen. Als er hoogeplaatsten in dat geval zijn, kunnen die best de volkswoede beginnen te vrezen.

 

De tijd van leuteren is voorbij. Geen enkele moslim hoeft zich te laten beledigen, maar geen enkele westerling moet zich laten bedreigen door parasieten die zelf niets te bieden hebben.

15:11 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-02-06

Solidariteit

Solidariteit

 

Zowat 7 miljoen Belgen hebben ergens in een schuif een polis van een hospitalisatieverzekering liggen. Gelukkig zijn degenen, die zich dat niet herinneren en er nooit gebruik van hebben gemaakt. Voor anderen kon die polis het verschil maken tussen leven en dood. Maar de verzekeringsmaatschappijen zien het niet meer zitten. De premie moet drastisch omhoog, in sommige gevallen gewoon verdubbelen.

 

De woordvoerder van de sector wil dat woord niet gebruiken en noemt het een ‘inhaalbeweging’. Voor wie tweemaal zoveel moet betalen, maakt het niets uit hoe een afgeborstelde mimespeler dat noemt.

 

Het overgrote deel van die 7 miljoen Belgen zal er echter niet van wakker liggen. Een hospitalisatieverzekering is immers in veel gevallen een ‘incentive’. Dat is een snoepje, dat de werkgever uitdeelt om de motivatie hoog te houden. Zo genieten de 23.000 ambtenaren van de Vlaamse Gemeenschap al  5 jaar van een gratis hospitalisatieverzekering, eerst bij AXA-Royale Belge, sinds vorig jaar bij Fortis AG. Al het onderwijzend personeel kon jaren geleden al tegen uiterst voordelige voorwaarden een dergelijke verzekering voor hun heel gezin afsluiten bij het toemalige OMOB (thans Ethias). Heel wat bedrijven geven deze verzekering, al dan niet tegen een kleine persoonlijke tussenkomst, eveneens aan hun personeel. Bij autobusbouwer Van Hool is de polis zelfs ondertekend door de vakbonden om ‘het collectieve karakter’ te bevestigen.

 

Er zijn geen cijfers bekend over hoeveel mensen zelfstandig en aan het volle tarief een hospitalisatieverzekering hebben afgesloten, maar hun aantal staat niet in verhouding tot die 7 miljoen. Een verhoging van de premie zal de consument dus nauwelijks voelen en voor bedrijven zijn de premies fiskaal verrekenbaar.

 

Het nieuws van de verhoging legt wel enkele andere pijnpunten bloot.

 

Verzekeringsmaatschappijen zijn geen sociale instellingen, maar commerciële ondernemingen. Zij willen niet alleen voldoende premies innen om hun kosten te dekken en om provisies aan te leggen die, bij calamiteiten, onder rechthebbende klanten moeten verdeeld worden. Zij moeten ook winst maken voor hun aandeelhouders.

 

Op zich is daar niets verkeerds aan, maar het spel moet wel eerlijk gespeeld worden. Dat doen de verzekeringsmaatschappijen dus niet. Tegen elke internationale, economische wetgeving in, vormen zij de enige sector die eenzijdig contracten wijzigt zonder inspraak van de klant. Zij kunnen klanten weigeren op basis van parameters die in elke andere sector een proces wegens discriminatie zouden opleveren. Zij stellen verkoopvoorwaarden die niet onderhandelbaar zijn, zonder dat de klant aankoopvoorwaarden kan doen gelden. Zij kunnen laten betalen voor dingen die zich haast nooit voordoen, en met uitsluiting van de dingen waarvoor mensen zich uiteindelijk wensen te verzekeren.

 

Zij voelen zich ongenaakbaar omdat ze het spel zo grof spelen. In de Raad van Bestuur vinden we namen van zeer belangrijke personen die op allerlei maatschappelijke terreinen een grote invloed hebben, of de maatschappijen beloven een goedbetaald zitje aan een huidige politicus voor het moment waarop zijn electorale mayonaise niet meer pakt.

 

Verzekeringsmaatschappijen beschikken over gespecialiseerde studiediensten die exact berekenen wat het maximum risico is. Stel dat alle winkels in Wijnegem Shopping Center bij dezelfde maatschapij zouden verzekerd zijn en er breekt brand uit, dan zou dat ook voor de maatschappij een ramp zijn. Daarom zal zij liever evenveel winkels als klant hebben, maar dan verspreid over het hele land. Je hebt het misschien zelf al ondervonden: je kan beter aangereden worden door een auto die bij een andere maatschappij dan de jouwe verzekerd is. De afhandeling van het dossier gebeurt dan een stuk vlotter.

 

Verzekeringsmaatschappijen zullen ook vechten tot de laatste eurocent. Zolang er ook maar enige twijfel bestaat over de schuld van hun cliënt, moet de andere partij wachten.

 

Als ze voorzien dat een rechtzaak te lang duurt en te veel zal kosten, dan doen ze een minnelijke schikking. Dit is dus een voorstel van een lager bedrag dan hetgene waarop de begunstigde normaal zou kunnen rechthebben. Om die minnelijke schikking te forceren, wordt enerzijds beloofd dat de uitbetaling snel kan volgen, en anderzijds gedreigd dat een rechtszaak aan de particulier heel veel zou kunnen kosten terwijl de maatschappij toch over een batterij eigen juristen beschikt...

 

Verzekeringsmaatschappijen gebruiken graag het woord ‘solidariteit’. Het hele verzekeringswezen is volgens hen daarop gebaseerd: iedereen betaalt een kleine bijdrage en wie het ooit echt nodig heeft, kan uit de grote pot putten. Het systeem dateert al uit de tijd van de middeleeuwse gilden en ambachtskamers. Verzekeringsmaatschappijen hebben daarom een zeer grote verantwoordelijkheid. Zij moeten zorgen dat de pot groot genoeg is en hun werkingskosten niet te zwaar. Bovendien moeten ze ervoor zorgen, dat ze zelf verzekerd zijn voor het geval bij hen iets mocht misgaan. Dat laatste bestaat nog niet zo lang. Een goeie 30 jaar geleden stonden plots heel wat gezinnen in de kou en in de armoede, na het Belfort-schandaal.

 

Maar het begrip ‘solidariteit’ is een lachertje. Verzekeringsmaatschappijen hanteren andere tarieven voor 18-jarige dan voor 40-jarige chauffeurs, voor autobestuurders die in Brussel-stad dan in Putte-Grasheide wonen. Ze berekenen haarscherp in welke streek de kans op een carjacking groter is en als je daar woont, dok je gewoon meer af. Solidariteit?

 

Als de studiediensten morgen opvallende risicoverschillen vaststellen tussen mannen en vrouwen, autochtonen en allochtonen, holebi's en hetero's,... dan is het zeer de vraag of ook hier geen aparte tarieven zullen aangerekend worden.

 

Het probleem van de verzekeringssector in ons land, is echter een vicieuze cirkel. De maatschappijen dekken zich zodanig in, dat een verzekering bijna overbodig wordt. Maar ook de klant probeert steevast het onderste uit de kan uit te halen en de maatschappij te tillen waar het kan. Een gebroken ruit die niet gebroken was, een blikseminslag in een tv-toestel dat toch al versleten was, een lichtjes verhoogde factuur,... Niemand van ons is zonder zonde.

 

Alleen voor de hospitalisatieverzekering geldt dat niet, want niemand laat zich in een ziekenhuis opnemen als dat niet nodig is. Toch lijdt deze tak van het verzekeringswezen verlies en moeten de premies verhoogd worden.

 

De reden is gekend. De hospitalisatieverzekering vergoedt in principe het verschil tussen het totale bedrag en de tussenkomst van de ziekteverzekering, de ‘opleg’ of het remgeld dus. Nu bestaat er in ons land het verwerpelijke systeem dat dokters zonder aanwijsbare reden hun honorarium zomaar mogen verhogen, wanneer een patiënt voor een eenpersoonskamer kiest. In sommige ziekenhuizen kan dat het dubbele tot het vijfvoudige bedragen, hoewel de zorgen identiek blijven en alleen het hotel-facet van het ziekenhuis meer zou mogen kosten.

Ziekenhuizen willen bijgevolg van voor de opname al weten of een patiënt zelf betaalt, of dat er een hospitalisatieverzekering tussenkomt. In dat laatste geval stijgen de facturen en wordt de maatschappij gemolken. De patiënt merkt daar niets van.

 

Tot op het ogenblik, dat zijn premie verhoogt...

20:51 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-02-06

Weekendwoordspelingen

B...

 

In een zeemansdorpje woonde eens een meisje, genaamd Barbara.

 

Barbara maakte de allerlekkerste rabarberpudding van de hele streek en iedereen was zo gek op de rabarberpudding van Barbara dat men haar Rabarberbarbara noemde.

 

Omdat Rabarberbarbara op een gegeven moment zo bekend was geworden met haar rabarberpudding, besloot ze om haar eigen bar te openen. Natuurlijk noemde zij haar bar de Rabarberbarbarabar.

 

Rabarberbarbara had in haar Rabarberbarbarabar nogal wat vaste klanten. De  veruit meest bekende klanten waren 3 barbaren die regelmatig van Rabarberbarbaras rabarberpudding genoten in de Rabarberbarbarabar. En omdat deze barbaren zo vaak in de Rabarberbarbarabar kwamen om de Rabarberbarbarabarrabarberpudding  te eten, kregen zij op een gegeven moment de bijnaam 'rabarberbarbarabarbarbaren’!

 

De rabarberbarbarabarbarbaren hadden natuurlijk ook lange stoere baarden, en deze werden de rabarberbarbarabarbarbarenbaarden genoemd.

 

Wanneer de rabarberbarbarabarbarbaren hun rabarberbarbarabarbarbarenbaarden wilden verzorgen, dan gingen zij altijd naar de barbier.

 

De rabarberbarbarabarbarbarenbaardenbarbier.

 

(Met dank aan Tomtcho)

16:15 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-02-06

Prior-iteit: kwaliteit

Prior-iteit: kwaliteit!

 

Overheidsbedrijven zijn altijd een politieke krabbenmand geweest. Ze dienden om partijvazallen, die net naast een mandaat hadden gegrepen, toch te belonen met een directiefunctie, of als afvalbak om kiezers een (weliswaar karig, maar toch vast benoemd) inkomen te bezorgen. Soms werd zelfs van hen verwacht dat ze nog een beetje werkten ook.

 

Vandaag bestaan er nog altijd overheidsbedrijven, parastatalen of verzelfstandigde agentschappen waar het blijkbaar belangrijker is dat verworven rechten en structuren behouden blijven, dan dat het bedrijf blijft bestaan.

 

In deze tijd van globalisering, internationale concurrentie, open grenzen en modern management, kan dat niet meer. Vakbonden die er toch halsstarrig aan vasthouden, moeten vroeg of laat de duimen leggen. In plaats van nog iets te kunnen redden door een noodzakelijke herstructurering, zien ze liever een heel overheidsbedrijf verdwijnen. Sabena zette de toon. Volgen de NMBS en De Post?

 

Het gaat niet goed met De Post. Daar zijn verschillende redenen voor. De invloed van de vakbonden is er een van. Waarom zou een postbode niet op de meest efficiënte manier mogen ingezet worden? Zijn enige taak bestaat erin, post aan huis te bezorgen. Hij is geen straathoekwerker en geen aanspreekpunt voor wie geen sociale contacten buitenshuis kan leggen.

 

Een andere reden is dat De Post in haar kortzichtig voortdeinen op een monopoliepositie, niet alleen de boot gemist heeft, maar ook nooit de juiste afslag naar de informatiesnelweg nam. Haar ‘core business’ of hoofdopdracht is het bezorgen van post. Ze doet er nog bankactiviteiten bij, maar daar zijn echte banken veel beter in. De fysieke poststukken nemen in aantal af, omdat er veel meer gemaild wordt. Lang voor Telenet opgericht werd, had De Post zich zelf als internet provider moeten ontwikkelen en haar klanten een alternatief product aanbieden. Die kaas heeft ze lekker van haar brood laten smikkelen door stiefzuster Belgacom, die ooit nog met haar onder hetzelfde dak woonde in de tijd van de PTT, en door Telenet.

 

Om haar loodzware infrastructuur, uitgebreid wagenpark en personeelsbestand te kunnen blijven betalen met minder verkoop, verhoogt ze regelmatig haar tarieven. Voor een middenstander is dat het begin van het einde. Ook De Post merkt dat. De klanten kopen er alleen nog het meest noodzakelijke: postzegels voor brieven.

 

Worden er nog gele briefkaarten verstuurd? Neen, die boodschappen gaan vandaag per sms. Stuur je nog ansichtkaarten? Neen, of vakantie stap je toch een internetcafé binnen om je digitale foto’s van aankomst meteen door te mailen. Stuur je nog verjaardagskaarten? Neen, je surft even langs een site met e-cards? Stuur je nog een telegram? Weet nog iemand hoe een telex er uitzag?

 

Enige jaren geleden ging De Post zelfs over tot de meest schaamteloze vorm van oplichting: de priorzegel. Een postzegel die duurder was dan een andere, maar in ruil zou een brief met zo’n zegel de volgende dag al besteld worden. Met een gewone zegel gebeurt dat ook vaak en met een priorzegel gebeurt het even vaak niet. Er is gewoon geen enkel verschil. Komt  zo’n brief  toch te laat, dan kan je schadevergoeding vragen. Economische schade? Morele schade? Neen, je krijgt de waarde van de postzegel terug! Wie vult nu allerlei formulieren in en bezorgt bewijsstukken om… 0,52 euro te recupereren?

 

De belangrijkste oorzaak van de teloorgang van De Post is het gebrek aan klantvriendelijkheid en kwaliteitsbewustzijn. Ik heb het dan niet over de beleefdheid of de glimlach van de postbedienden of de ‘facteurs’, maar over de bedrijfscultuur die op sommige ogenblikken aan het Oostblok doet denken. Daar bestonden ook fabrieken die alleen linkerschoenen maakten. Niemand kocht die, maar de mensen waren bezig…

 

Een voorbeeld. Een postzegel voor een gewone brief kostte vorige maand 0,44 euro. Ik laat in het midden of dit veel of weinig is, ik maak geen vergelijking met onze buurlanden en weeg deze prijs niet af tegenover de prestatie. Ik stel alleen het bedrag vast.

 

Omdat er steeds meer en meer kantoren sluiten en de nieuwe verkooppunten in warenhuizen  geen grote voorraden in huis hebben, is het voor een bedrijf niet zo eenvoudig om aan postzegels te geraken. Maar De Post probeert toch de schijn te geven een beetje van deze tijd te zijn en heeft zelfs een website. Daar kan je postzegels bestellen. Via je eigen bank doe je dan een overschrijving van het bedrag en enkele dagen later (geen prior, sic) steekt de postbode de zegels in je brievenbus. Echt veilig is deze manier van bestellen niet, want de levering is niet gegarandeerd met een ontvangstbewijs. Maar goed, de service is gratis als je voor meer dan 25 euro bestelt en dan mag je niet het onderste uit de kan verwachten. Hoewel?

 

Op 1 februari werden echter de tarieven verhoogd. Dat stond tot einde januari nog niet op hun website. De nieuwe waarde van 0,46 euro werd nog niet aangeboden. Een bedrijf dat dus einde januari nog postzegels van 0,44 euro bestelde, zat met een probleem. Ofwel bestelt het er minstens 1250 stuks van 0,02 euro bij (om die 25 euro verwerkingskosten te vermijden), of het stapt zelf naar een postkantoor waar de voorraad van 0,02 euro al tien dagen op is. (“Wat wilt ge, madammeke, iedereen moet nu die zegels hebben!”).

 

De Post moet maar eens stilaan een bedrijf worden en het ambtenarensfeertje vergeten. Aan de basis, in de lokale kantoren en op de straat, is dat grotendeels in orde. Nu het beleid nog.

10:41 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

08-02-06

De prijs van een Olympische medaille

De prijs van een Olympische medaille

 

De atleten, die meedoen aan de komende Olympische Spelen in Peking, kunnen best hun mobiele telefoons en laptop thuis laten. Het Internationaal Olympisch Comité verbiedt namelijk dat ze foto’s of sms-berichten versturen tijdens de Spelen. Ze mogen evenmin een dagboek van hun prestaties bijhouden op een weblog, die via het internet wereldwijd verspreid wordt en door iedereen kan geraadpleegd worden. Een ansichtkaart sturen, mag nog net wel. Die is toch enkele weken onderweg en tegen die tijd zijn de Spelen afgelopen.

 

Het is een simpel bericht, dat in de media nauwelijks aandacht kreeg, maar dat een hele strategie verbergt.

 

Bekijken we eerst eens de reden waarom dit reglement wordt opgelegd.

 

Om Olympische Spelen te organiseren zijn gigantische kapitalen nodig. Slechts een te verwaarlozen gedeelte van dat geld komt van sportliefhebbers en supporters die een toegangsticket kopen.

 

Een veel groter deel geeft de overheid van het land en de stad waar de Spelen plaats hebben, omdat die streek er ook heel wat voordeel kan uithalen. Waar de Spelen neerstrijken, ontstaan gedurende enkele jaren honderden nieuwe arbeidsplaatsen. Een hele tijd worden tienduizenden, belangrijke mensen uit de hele wereld naar die ene plaats aangezogen en dat betekent niet te verwaarlozen extra inkomsten voor de horeca en de aanleunende economische sectoren. Ook het begrip ‘city marketing’ is van enorm belang. Over enkele maanden zal de hele wereld spreken over Peking. Buiten de sportieve informatie zullen ook andere facetten van de streek belicht worden. Facetten, die zowel toeristen als investeerders kunnen aantrekken.

 

Een land of stad dat de Spelen op haar grondgebied krijgt (koopt, natuurlijk!), blijft kort daarna meestal met een zware financiële kater zitten, maar dat is kortetermijndenken. Op lange termijn is het een zeer goede en bijzonder rendabele zaak.

 

Geld komt ook van sponsors. Een multinationaal bedrijf, dat voor heel hoge budgetten de Spelen kan sponsoren, krijgt daar een onontkoombare, wereldwijde naamsbekendheid voor in ruil.

 

Maar er is meer. De ‘Olympische Spelen’ worden ingericht door het Internationaal Olympisch Comité (IOC). Dat is beslist geen sportorganisator, maar een koelbloedige multinational met de Spelen als merkproduct.

 

Het IOC is een geldmachine die uit alle ruiven eet. Zelfs de pers moet betalen. Om te mogen berichten over de wedstrijden, er te mogen foto’s of filmbeelden van te maken, atleten te interviewen, enz… is een accreditering vereist. Dat is logisch. Anders geeft elke schooljongen, die in het gefotokopieerde blaadje van de schoolclub iets over volleybal schrijft, zich uit voor journalist. Maar zo’n accreditering krijg je niet zo maar op vertoon van een perskaart of een verklaring van de hoofdredacteur/uitgever.

 

Het IOC verkóópt namelijk het recht om aan verslaggeving van de Spelen te mogen doen aan de uitgevers of de zenders die er het meest voor bieden. Zij genieten dan ook exclusiviteit.

 

Om die exclusiviteit de vrijwaren (en de vraagprijs tot een onverantwoorde hoogte te kunnen opdrijven) mogen de atleten niet bloggen. Zij bevinden zich immers in een bevoorrechte positie om stiekem foto’s te maken of bij voorbeeld andere atleten te interviewen, en dan deze informatie door te spelen aan media die daarvoor niet aan het IOC betalen.

 

Om de macht van het IOC aan te tonen: de Australian Broadcasting Company sluit tot het einde van de Spelen alle internet radiostreams af, zodat niemand deze weg nog kan gebruiken. Niet alleen het nieuws wordt afgeschermd, ook de nieuwsdragers worden tijdelijk uitgeschakeld!

 

Het monopoliseren van nieuws is een verwerpelijk systeem, dat ook in de Europese, zelfs Belgische, voetbalwereld bestaat. Het is een arrogant met de voeten treden van het recht op vrije nieuwsgaring.

 

Maar ook de media gaan niet vrijuit. Het is nogal hypocriet om luidkeels te verkondigen dat journalisten of zenders ‘nooit betalen voor nieuws’ en ‘zeker niet betalen voor een interview’, terwijl ze voor het IOC plat op de buik gaan.

 

Door de jaren heen is er tussen de sportorganisaties en de sportpers een incestueuze verhouding gegroeid. Ze hebben elkaar nodig, maar het is niet meer duidelijk wie van beide de andere het meest nodig heeft.

 

Hoe vaker de clubs in het nieuws en vooral in beeld komen, hoe bekender ze worden en hoe interessanter ze worden voor hun sponsors. En dat is kassa-kassa. Hoe meer sportinformatie de media brengen, hoe hoger hun aantal lezers en kijkers. Dat is ook kassa-kassa.

 

Als sportorganisatoren ook nog sportief zouden denken en niet alleen commercieel, zouden ze de pers niet nodig hebben. Er bestaan tientallen kleinere sporttakken die nooit in de krant komen en waarmee honderden mensen zich op een gezonde, en eerlijk competitieve, manier ontspannen. Op dat ogenblik zouden de media een probleem hebben.

 

Maar als de media eenparig zouden besluiten om bij voorbeeld de Olympische Spelen even over te slaan en dood te zwijgen, dan zakte het hautaine kaartenhuisje dat Pierre De Coubertin in 1892 begon te bouwen, ongenadig in elkaar.

 

De huidige verhouding tussen het IOC en de media is bijzonder ongezond en misgroeid. De media dénken dat ze hun publiek aan zich binden door veel te veel te betalen voor een exclusiviteitscontract (waarvan ik betwijfel of het de Europese wetgeving kan doorstaan), maar in werkelijkheid maken ze hun publiek tot speelbal van het IOC dat geen enkele informatie-ethiek volgt en alleen wil incasseren. Bovendien ondergraven ze de markt waarin ze zelf actief zijn.

 

Media zouden tegen sportorganisatoren maar eens moeten durven zeggen, dat ze niet meer geïnteresseerd zijn in berichtgeving over iets wat geen sportieve, maar alleen nog een heimelijke economische waarde heeft.

 

Langs de andere kant erkent het IOC wel dat weblogs ook een vorm van (duidelijk te vrezen) journalistiek zijn. De wetgever en veel journalistenorganisaties zijn nog lang zo ver niet.

 

 

12:09 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-02-06

Heel lang geleden...

Heel lang geleden...

 

-          Opa, toen jij jong was, kende jij toen Jacques Vermeire ook al?

-          Ja, jongen. Hij zat op school een jaar lager dan ik.

-          Maar was hij toen ook al komiek?

-          Ja jongen, maar nog niet zo bekend.

-          Wie was er toen wel bekend, opa?

-          Hooo, even denken... Kees Brug, Louis Baret, Pit Jager, Louis Callaerts, de Woodpeckers, Tony Van den Bosch, de goochelaar José Del Vozal, de zanger Jan Verbraeken, de zangeres Frieda Linzi...

-          En Jef en Ida, opa?

-          Ja, jongen. Maar toen heetten die nog Charles Janssens en Co Flower.

-          Waren er toen ook al Marokkanen, opa?

-          Ja, jongen. Maar die woonden toen nog in Marokko.

-          En zag je toen ook al zwarten, opa?

-          Ja, jongen. Elk jaar, op de zondag waarop de Bloemenstoet uitging, liep er een neger mee langs de straat. Hij had een opgerolde tapijt over zijn schouder en een bak met snoep op zijn buik en hij riep “Nougat, Warmen Rek, boelleboelleboelle, Viva Bomma!”. Omdat hij door dat tapijt zo met schokjes liep, noemden we hem een ‘tsjoektsjoek’.

-          En had jij ook al Playstation, opa?

-          Neen, jongen. Dat bestond nog niet.

-          En had jij een televisie op je kamer, opa?

-          Neen, jongen. We hadden nergens een televisie. Want televisie bestond ook nog niet.

-          Wat deed jij dan ’s avonds, opa?

-          We speelden, jongen. Met het ganzenbord, of het dambord, of met ‘den bak’.

-          En als je alleen was, opa?

-          Dan speelde ik met de kaarten, jongen. Of ik kleurde. Of ik knutselde. Of ik droomde. Ja, dat vooral...

-          En had jij een gsm, opa?

-          Neen, jongen. Een gsm was ook nog niet uitgevonden.

-          Geen gsm, opa? Hoe kan dat nu?

-          Tja, jongen...

-          Hadden jullie een microgolfoven, opa?

-          Dat bestond ook nog niet, jongen.

-          Hoe kookten jullie dan, opa?

-          Op een kachel, jongen.

-          Wat is een kachel, opa?

-          Een kachel? Heu,... Dat is een grote metalen buis waarin we vuur maakten met steenkolen.

-          Waar haalde je steenkolen, opa?

-          Van de kolenboer, jongen. En die kocht ze van de mijnen.

-          Wat zijn mijnen, opa?

-          Dat zijn heel diepe putten in de grond waar mensen in afdalen en daar de steenkolen loskappen, jongen.

-          Zijn er nu nog mijnen, opa?

-          Ja, jongen. Maar ze zijn gesloten. We gebruiken nu geen steenkolen meer om te verwarmen.

-          Dat weet ik opa, mijn papa draait aan een knop als het te koud wordt.

-          Jij hebt een heel slimme papa, he jongen?

-          Ja, opa. Maar om te rekenen gebruikt hij wel een machientje. Had jij dat ook?

-          Rekenmachines bestonden inderdaad al, jongen. Maar die waren toen nog zo groot als de microgolfoven van je mama.

-          Maar als dat allemaal waar is wat jij vertelt, dan kom jij precies wel uit een vorige eeuw, opa!

-         Ja, jongen. Dat is ook zo!

21:16 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Kiezen voor persvrijheid!

Kiezen voor persvrijheid

 

Het incidentje tussen Skynet en deze blog, net voor het weekend, heeft bij honderden (trouwe en nieuwe) lezers de gemoederen hoog doen oplaaien. De angst dat de persvrijheid of vrije meningsuiting in ons land steeds meer aan banden gelegd wordt, zit velen hoog.

 

Toch moeten we daarin eerlijk durven zijn. Het gewraakte artikel, dat ik op straf van sluiting, van mijn blog moest verwijderen en dat nu pas door iedereen opgezocht werd waar het nog te vinden is en met meer hernieuwde aandacht gelezen werd, was géén politiek geïnspireerd artikel.

 

Skynet deelde niet mee wie de klacht had geformuleerd en evenmin welke passage tegen het reglement was. Ik beschouw het incident meer als een gebrekkige communicatie vanwege Skynet dan als echte censuur. Indien de klager in dialoog was getreden, rechtstreeks met mij of via Skynet, had ik ‘m misschien kunnen gelijk geven en uit eigen beweging een passage verwijderen. Ik weet dat ik vlijmscherp kan uit de hoek komen, meestal gebaseerd op een ernstige analyse en onderbouwd met stevige argumenten, maar ik ben niet te beroerd om een fout toe te geven en recht te zetten.

 

In elk geval, de druk kwam niet van de overheid. Niet rechtstreeks en niet onrechtstreeks.

 

Bestaat die druk dan niet? Neen, angsthazen van politici proberen soms te intimideren, maar daar blijft het dan ook bij. Het enige wat de overheid kan, is wetten uitvaardigen, zoals de negationismewet, die het onmogelijk maken om nog wetenschappelijk onderzoek uit te voeren, daarover te berichten of bepaalde vragen te stellen die een onweerlegbaar antwoord kunnen opleveren.

 

Een Minister van Justitie en van Binnenlandse Zaken kunnen ook de hoofdredacteurs van kranten ontbieden en vriendelijk verzoeken niet te berichten ovr jongeren die wat op zichzelf staande, vervelende dingen doen, en zeker niet over kutmarokkaantjes die doelgericht en georganiseerd auto's in de fik teken.

 

Echt ingrijpen in de media kan de overheid niet. De macht daarvoor ontbreekt. De macht van de overheid is slechts zo groot, als de media zelf toelaten.

 

En dat is precies wat er de laatste jaren aan de hand is en wat ook tot een verkeerde waarneming bij de burger leidt: de media censureren zichzelf, om de overheid ter wille te zijn, nog voor ze haar druk begint uit te oefenen. Daarvoor kunnen ze verschillende redenen hebben, zoals advertentiebudgetten en subsidies van de overheid, adellijke titels aan uitgevers, vergunningen voor radio- en televisiezenders, informatiekanalen over wat in de politieke achterkamertjes gebeurt…

 

Met deze houding maakt de pers zichzelf ongeloofwaardig. De lezer/kijker/luisteraar/surfer kan zich over de hele wereld vanuit alle hoeken informeren en slikt niet meer alles. Wie vandaag in de media werkt, komt zichzelf elke minuut opnieuw tegen. De confrontatie is bikkelhard. Geen enkele journalist kan zijn hoofd in het zand steken of zich verschuilen achter ‘de overheid’.

 

De pers heeft wettelijk gezien in ons land nog altijd een onvoorstelbaar grote vrijheid. Als journalisten zichzelf willen bedriegen, hun lezers of kijkers een fabeltje willen voorliegen, informatie achterhouden of verdraaien,… dan hebben ze daarvoor de mogelijkheid. Ook dat is persvrijheid.

 

Maar journalisten kunnen er ook voor kiezen om niet aan te schuiven aan de vetpotten, om zich niet schatplichtig te maken, om niet naar persconferenties te gaan en de persmap over te schrijven, om niet met een politicus of politica te rampetampen, om niet hun kolommen of hun scherm ter beschikking te stellen van minderheden die andere belangen hebben dan het ideaal dat ze beweren te dienen.

 

In dit land is het voor een journalist moeilijk werken. En dat is maar goed ook. Als journalistiek een gemakkelijk vak was, waren we overbodig.

 

Het moeilijkste in dit vak is misschien nog wel, de dagelijkse keuze maken tussen wel of niet gebruik maken van de vrijheid die we hebben. Die keuze maken, geeft ons ook een zeer grote verantwoordelijkheid. Er is geen enkele ernstige journalist, die deze keuze lichtzinnig maakt.

 

Maar geloof me, als in dit land geen persvrijheid was, zou ik al lang noodgedwongen rekken aan ’t vullen zijn bij Delhaize en was deze blog er nooit gekomen.

15:16 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Plooien Gladgestreken!

Ik stel vast dat Skynet deze blog 'Vrij van Zegel' vergiffenis heeft geschonken en terug opgenomen in de lijsten en de ranking van de topblogs.

De plooien zijn gladgestreken, maar uiteraard blijf ik waakzaam.

10:21 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-02-06

Hartverwarmende bloemlezing

Hartverwarmende bloemlezing

 

Het incidentje met Skynet is onverwachts uit zijn voegen gebarsten. Het is inderdaad (en gelukkig) geen wereldnieuws geworden zoals de Deense cartoons, maar naar Vlaamse normen heeft het wel een ernstige beweging op gang gebracht.

 

Gisteren kreeg deze blog meer dan 1.000 bezoekers (tegenover 300 op andere dagen). Nochtans had Skynet de naam verwijderd uit de rankings en bloglijsten. Het zijn dus de trouwe bezoekers, die het adres bewaard hadden, die er zelf ruchtbaarheid aan gegeven hebben. En dit gaat nog steeds door. Goed zo!

 

Ondertussen heb ik al enkele honderden mails ontvangen van mensen die willen geïnformeerd worden, als Skynet me zou dwingen de blog (én de lezers) bij een andere provider onder te brengen. En de mails blijven nog steeds toekomen. Goed zo!

 

Hieronder geef ik een beknopte bloemlezing van enkele mails. Veel andere zijn ongeveer in dezelfde zin. Natuurlijk doet zoveel belangstelling van totaal onbekenden me deugd; natuurlijk zijn de smeekbeden om voort te doen, het respect en de waardering, de aanmoediging en de steun, hartverwarmend. Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed en dat is ook... goed zo!

 

Maar tegelijk ben ik een zakenman die soms heel nuchter en analytisch kan denken.

 

En dan noteer ik het volgende:

-          Uit de mails af te leiden, leeft er een vreselijk grote onvrede en frustratie bij de gewone mensen van Vlaanderen. Niemand luistert naar hen, ze hebben geen uitlaatklep en niemand voert op een herkenbare manier het woord in hun plaats;

-          83 procent  van de Vlaamse bevolking stemt rechts tot extreem-rechts. De Vlaamse pers is voor meer dan 90% links tot extreem-links;

-          onze overheid verloochent de wensen en verzuchtingen van de basis en weigert over haar houding enige verklaring af te leggen; de burger wordt als een papkind beschouwd door ‘intellectuelen’ uit Brussel;

-          Uit een minipoll op deze blog blijkt dat de Vlaamse pers nagenoeg totaal ongeloofwaardig bevonden wordt;

-          Uit een andere minipoll blijkt dat meer dan de helft bereid zou zijn zich te abonneren op een persmedium in de stijl van Vrij van Zegel; een groot deel is zelfs bereid daarvoor een andere blad op te zeggen.

 

Waarop wachten investeerders? Er is een gat in de markt en er zit een markt in dat gat.

 

* Heb juist je verwittiging gelezen, ik volg reeds van in het begin je blog, en heb laat ons maar zeggen van ieder artikel meer dan genoten. Volgens mij zijn er nog andere manieren om je blog te behouden, laat skijnet voor wat het is, neem een andere provider, liefst buitelands (US) en behoud de naam, je verwittigd gewoon naar waar je gaat en heel het zaakje gaat gewoon door. (a.v.e.)

 

* Hou me AUB op de hoogte van een verhuis van uw blog, want ik kan niet meer slapen als ik eerst Vrij Van Zegel niet heb gelezen. (k.j.)

 

* Mocht je blog verdwijnen, wat ik niet hoop, dan had ik graag dat u me de nieuwe url van je blog laat weten. En, mocht het nodig zijn, dan ben ik zelfs bereid je site te hosten. Ik heb voldoende ruimte vrij op de server die ik huur. (d.l.)

 

* Heb hetzelfde meegemaakt. tip: contacteer asap typepad van sixapart. Als je wil geef ik je de contactpersoon. Sixapart is wel betalen, maar dat valt mee. Mijn contact kan al je artikels van deze (skynet)blog grabben en plaatsen in je nieuwe blog.
Denk er even over na. Ik heb dezelfde weg gevolgd.... (j.v.)

 

* Niet stoppen. hier mijn adres: ... (l.j.)

 

* Hou er de moed in. Bij deze mijn mailadres:.... (e.g.)

 

* Eerder toevallig op uw link uitgekomen. Ben redelijk onder de indruk van het beetje dat ik tot nu gelezen heb. (en straks ga ik verder lezen). Ik hoop dat je gewoon kan verder doen, indien niet mag je me altijd een mailtje sturen, zodat ik je kan volgen (om te lezen ;-). Sterkte en doe zo voort. (m.v.)

 

* Mr. van Balberghe, hou me aub op de hoogte van evt. adreswijziging. En indien nodig, doe ergens anders aub. gewoon verder. Ik geef uw url door zo veel ik kan. Respect. (w.v.)

 

* Wat als deze blog verdwijnt? Ik hoop van niet want eindelijk heb ik een blog leren kennen waar de feiten niet verdraaid worden waar men durft tegen de mening van het politiek correct denken ingaan met argumenten. Indien de politiek u ook het zwijgen zou opleggen geef me je nieuwe blog maar door. Eigenlijk is het erg gesteld in België - Vlaanderen. (a.b.)

 

* Het eerste wat ik 's avonds doe is kijken als je een nieuw artikel hebt geschreven... indien deze blog verdwijnt dan zal ik hem missen. Dat wil ik niet. Doe zo voort en stop niet met de waarheid te vertellen. (h.c.)

 

* Ik dacht echt dat er meer vrijheid van mening was in dit land. Het is dus nog erger dan ik mij kon voorstellen. Des te meer hoop ik dat u uw activiteiten altijd zult kunnen voortzetten. Ik hou van juiste en volledige informatie zonder blad voor de mond. Dit moet ten allen koste mogelijk blijven. Ik wens u blijvend succes. (j.v.)

 

* Verwittig me maar wanneer ik mijn Skynet-abonnement moet opzeggen! (w.b.)

 

* Verbazingwekkend de lakse manier waarop de traditionele pers omgaat met haar eigen persvrijheid, bedroevend. Gelukkig zijn er nog mensen als u die tegen de stroom inroeien en de mening van veel mensen verwoorden. Daarom graag mijn e-mailadres voor verdere informatie. (e.k.)

 

* Kunt u ons verder op de hoogte houden mocht uw blog verwijderd worden? We zouden dat zeer op prijs stellen en we danken er u bij voorbaat voor! Ook wij vinden de journalistieke situatie hier bedenkelijk. Wat u doet is erg zinvol en goed. Vanharte en bedankt! (w.d.h.)

 

* Ik zou het heel erg op prijs stellen, dat u mij op de hoogte zou willen houden als er iets misgaat met deze blog. Ik kijk echt uit naar uw berichten welke ik dan soms meer dan een keer lees,het doet deugd en lucht op dat er nog mensen zijn die durven te zeggen zoals het werkelijk allemaal ineen zit. Ook heb ik al enkele vrienden en kennissen uw blog doorgespeeld, en inderdaad er zijn nog andere breedbandprviders op de markt. Doe zo verder. (w.b.)

 

* Ik wil met veel plezier verder geïnformeerd worden van uw artikels die een must zijn in een land dat verder en verder afzakt naar dictatoriale toestanden. Mijn steun krijgt u en ik verspreid uw url tussen mijn kennissen. Doe zo voort! (d.b.)

 

* Het is veertig jaar geleden dat ik zoveel gelezen heb op zo een korte tijd. Ik heb uw hele blog in éénmaal verslonden op een paar korte plas en een eet pauze na. Ik was er net zo door geboeid als de boeken die ik in mijn pubertijd elke zondagochtend in de bibliotheek ging uitlenen. Dat waren jongensboeken vol fictie en avontuur. Dit kan ik van deze blog niet zeggen!!! Eindelijk nog eens iemand die zijn ba**es durft opentrekken. (m.v.)

 

* Zou het zéér spijtig vinden je artikeltjes te moeten missen. (a.c.) 

12:46 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-06

BELANGRIJK !

Belangrijk!

 

Fantastisch, dat jullie zo enthoesiast reageren! Doe zo voort, maar als jullie persoonlijk willen verwittigd worden, is het echt nodig dat jullie me ook een mail sturen met jullie mailadres.

 

Dat kan je eenvoudig doen door hiernaast in de linkerkolom op 'onderstaande knop' te klikken.

 

Ik weet dat het lullig klinkt, maar ik heb echt de tijd niet om ieders mailadres van een posting te plukken.

 

Hoe dan ook, bedankt voor steun!

16:49 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-02-06

WAT ALS DEZE BLOG VERDWIJNT?

't Heeft eigenlijk lang geduurd.

 

Maar na 6 maanden en meer dan 33.000 bezoekers, is het niet onmogelijk dat deze blog weldra afgesloten wordt.

 

Voorlopig verschijnt hij al niet meer in de lijsten van Skynet en onder dwang heb ik het artikel 'Over auteursrechten en zakkenwassers' (28.12.05) verwijderd. Het was een eis van Skynet op basis van een klacht, zonder mee te delen welke passage precies tegen het reglement zou geweest zijn.

 

Indien je mijn teksten verder wil blijven lezen, geef de url van deze blog zoveel mogelijk door en stuur me ook een e-mail met je mailadres. Moet ik noodgedwongen mijn blog elders onderbrengen, dan houd ik je persoonlijk op de hoogte.

 

UPDATE Zaterdagnamiddag

 

Vereerd en ontroerd zeg ik hartelijk dank aan de tientallen en tientallen lezers die me mailden met hun adres. Wat me bijzonder raakte, was jullie commentaar daarbij.

Deze blog heeft een belangrijke functie en vult een diep, donker gat in de Vlaamse journalistiek.

Sommigen van jullie klonken zelf ontroerd en haast ontredderd, bij het vernemen dat deze blog mogelijk onder vuur ligt.

Anderen (en niet van de minsten!) bieden me uitwegen aan. Iemand geeft me zelfs gratis ruimte op een eigen server om in alle vrijheid deze blog voort te zetten.

Maar ik ben een trouw iemand, geen hopper. Voorlopig blijf ik bij Skynet.

Skynet krijgt de kans te bewijzen dat ze ruimte biedt voor een 'journalistieke blog' en haar technologie niet alleen ter beschikking stelt van pubermeisjes die in hun dagboek schrijven dat ze gaan zwemmen zijn of een cinemake hebben gedaan, of van volwassenen die hun postings moeten beperken tot boerinnenbondreceptuur en breipatronen.

Maar ik heb mijn maatregelen genomen: alle artikels zijn gecopieerd en kunnen meteen elders overgezet worden.

Ook het gewraakte artikel is nog op andere plaatsen op het net terug te vinden.

Blijf me in elk geval jullie mailadressen bezorgen, zodat ik jullie in geval van nood meteen kan verwittigen.

De bal ligt in het kamp van Skynet: zij kiezen voor een echte democratie, of voor een fascistische censuur. 

In dat laatste geval is het misschien aan te raden om meteen zoveel mogelijk abonnementen op te zeggen. Er zijn nog breedbandproviders op de markt.

20:31 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (749) |  Facebook |

Misbruik van een drogreden

Het misbruik van een drogreden

 

De discussie over de Deense cartoons, waarin de islamitische ‘profeet’ Mohammed gekarikaturiseerd werd, is een verkeerde discussie.

 

De aandacht wordt afgeleid naar het onderwerp Vrijheid van Meningsuiting, en daar gaat het maar voor een heel klein gedeelte over. Het feit dat dit basisbegrip van de democratie weer eens misbruikt wordt als bliksemafleider, is nog schrijnender dan de kinderachtige reactie van moslims op het afbeelden van de man die zij ‘Profeet’ noemen.

 

Een pro-feet (het woord zegt het zelf) is een ‘vooruit ziende’. Dat was Mohammed allesbehalve. Anders zou hij geweten, en wellicht voorkomen, hebben dat zijn volgelingen in de 21ste eeuw er nog een middeleeuws gedachtegoed en dito gebruiken op nahouden. De historische waarheid is, dat hij van zijn familie wegvluchtte en onderweg een leger vormde met een zootje ongeregeld, om zijn erfenis te recupereren. Die bende straatvechters paaide hij door hen in te prenten dat ze zouden vechten in naam van Allah en later zouden vergoed worden met een blik jonge maagden. Voor zichzelf nam hij alvast een voorschot met de 9-jarige Aïcha. Een positie als aanvoerder verwerven, was niet zo moeilijk. De meeste arabieren zijn eerder klein van gestalte, maar Mohammed was zeer groot. In het Topkapi-museum in Istanboel bewaart men een voetafdruk van hem en die beantwoordt aan minstens een maatje 45.

 

Is dit nu beledigend, wat ik schrijf? Neen, het is historisch. Bovendien past het in een tijdsgeest die al meer dan 1.000 jaar niet meer de onze is.

 

Ook over de katholieke godsdienst kan men onstichtelijke verhalen vinden, van vrouwelijke of concubinerende pausen tot rovers en verkrachters die in naam van God op kruistocht trokken,  of van impotente zieligaards die zichzelf uitriepen tot Groot-Inquisiteur en hun frustraties afreageerden op weerloze vrouwen die ze ‘heks’ noemden.

 

Moeten we ons daarvoor schamen? Neen. Zijn we verantwoordelijk voor ‘the sins of the father’? Neen. Mogen we dat allemaal ontkennen en als goddelijk voorstellen? Neen. Wij niet, de moslims evenmin. Punt.

 

Bovendien hebben cartoons de eigenschap dat ze uit een creatief denken ontstaan zijn, dat ze de werkelijkheid tot een ongeloofwaardige hoogte uitvergroten zodat ze lachwekkend wordt. Lachwekkend, niet belachelijk. Cartoons zijn de concretisering van het gevoel voor humor. Zowel bij de schepper als bij de genieter.

 

Wie geen gevoel voor humor heeft, moet in therapie. En zolang die duurt, dient de maatschappij tegen zo iemand beschermd te worden, want humorlozen zijn onberekenbaar en levensgevaarlijk.

 

Als de bewuste cartoons (en zo erg waren ze niet eens, er zijn ooit veel ergere dingen verschenen over de paus, over Jezus Christus, enz…) zo’n reactie teweeg brengen als nu, dan zegt dat meer over het gevaar van degenen die erop reageren dan over het eventueel kwetsende van de inhoud.

 

Maar er is meer aan de hand.

 

Natuurlijk is er de Vrijheid van Meningsuiting die beknot wordt. Een ambassadeur heeft het recht op zijn mening, maar hij heeft niet de bevoegdheid om in het land waar hij te gast is, zijn wetten te stellen, laat staan te bepalen wat er wel en niet in de plaatselijke pers mag verschijnen. Hij is daar om zijn land te vertegenwoordigen en – om het eens te noemen zoals dat heet – het gastland op te vrijen. Opvrijen doe je met charme, knipoogjes, een flesje parfum of een bosje bloemen. Als je te vaak, geïrriteerd en eigenwijs, hoog van de toren blaast, kom je altijd van een kale reis terug.

 

De Deense overheid heeft diplomatisch, maar toch gepast gereageerd op het incident. Het is alleen onbegrijpelijk dat de Deense pers haar broek heeft afgedaan. Niet om aan die ambassadeur en de hele moslimwereld haar bloot gat te laten zien en te zeggen dat ze met hun lange tenen de pot op kunnen, maar om zichzelf te vernederen. Het bewuste dagblad Jyllants Posten heeft zich verontschuldigd en de andere bladen hebben hun collega met pek en veren besmeurd.

 

De feiten dateren van 5 maanden geleden. Toen reeds waren ze in vakkringen gekend en hebben journalistenorganisaties ertegen geprotesteerd.

 

Hoe komt het dat ze dan nu plotseling wereldnieuws worden? Heeft de geheime dienst van de moslims het vuur smeulende gehouden om het juiste moment af te wachten? In het Nabije Oosten worden westerlingen ontvoerd, zogezegd als reactie tegen de bewuste cartoons, die eigenlijk iedereen al lang vergeten was. EU-gebouwen worden omsingeld door zwaarbewapende terroristen, uit protest tegen dezelfde cartoons. Naar aanleiding van de cartoon-hype kondigt de Turk Erdogan af dat er maar eens paal en perk moet gesteld worden aan de persvrijheid in West-Europa. Een reden te meer om zijn land nog even buiten de Unie te houden!

 

Geloof maar niet dat dit alles een uiting is van diep gekwetst zijn. De tekeningen worden gewoon als aanleiding genomen door de moslims om hun ware gelaat te tonen. Als het de cartoons niet waren, zou het de vorm van een bierglas zijn, een te kort topje met arabisch aandoend logo of een wat te schitterende ster aan de hemel. Ze misbruiken de feiten op een doorzichtige manier. Hun houding dient niet eens gemaskeerd, want elke westerse politicus heeft boter op het hoofd en draagt er zelf mee de schuld van dat niemand ooit een halt heeft toegeroepen aan het islamo-fascisme.

 

Integendeel, in ons land wordt het zelfs zwaar gesubsidieerd en de collaboratie wordt ondersteund door de Gedankenpolizei en de inquisitie van een Centrum dat speciaal daarvoor opgericht werd.

 

Het is niet te laat om het oprukkende gevaar te stoppen, maar het moet wel snel gebeuren. Snel en ongenadig. En als de overheid er te laf voor is, dan moeten de burgers het maar doen. We zijn met 6 miljoen in Vlaanderen. Je moet al een hele taaie zijn om die allemaal de weg te versperren.

 

Even snel en ongenadig moeten journalisten reageren. Het kan niet, dat een hoofdredacteur ontslagen wordt omdat hij zijn werk goed doet, maar niet de mening deelt van zijn uitgever.

 

Het gebeurde niet alleen in Jordanië, ook in buurland Frankrijk. Morgen bij ons.

 

Journalisten moeten daarom vandaag nog naar hun uitgever stappen en zeggen dat zij de krant of de zender voor zich opeisen. Dat ze hun vak kennen, dat ze ervoor zullen zorgen dat ze door de journalistieke kwaliteit een goed verkocht product zullen maken, dat ze de wetgeving én hun deontologie streng zullen volgen, maar dat ze geen schoonmoeders dulden die hen oplegt met welk poeder ze de gordijnen moeten wassen. Geen inmenging in de redactie van de uitgever, of van de marketing, of van de publliciteitsdienst. Nog minder, van externe drukkingsgroepen die haast in elke redactie nu al een mannetje of vrouwtje geïnfiltreerd hebben, en zeker niet van een binnen- of buitenlandse overheid.

 

Het is een beetje belachelijk dat De Standaard ‘moedig en dapper’ de cartoons afdrukt, en tegelijk oproept om te betogen voor het accepteren van illegalen en elke dag de lezers verkettert die terecht nog durven waarschuwen tegen het dreigende gevaar van een moslimterreur.

 

Journalisten beseffen niet dat ze broodschrijvers geworden zijn, zonder eigen stem, zonder visie, alleen om de dubbele agenda te dienen van wie er tijdig kan tussenuit knijpen als het hier te onaangenaam om leven wordt en zijn dienaren-journalisten dan schouderophalend zal laten verrekken.

 

Een perskaart is nog alleen goed om te mogen knielen voor de vorst of gratis te parkeren op de Heizel. Het is geen getuigschrift van beroepsfierheid meer.

 

Ja, wir wissen es und werden es immer gewusst haben!

13:05 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-02-06

Danse macabre

Danse macabre

 

Ongeschoolde werknemers zijn geen randgevallen die een hele dag zakjes plakken in een beschermde werkplaats. Ongeschoold personeel wordt ingezet voor belangrijke taken waarvoor de opleiding op de werkvloer gebeurt.

 

Ongeschoold personeel bestaat eigenlijk niet. Er is in dit land een schoolplicht tot 18 jaar. Wie daaraan niet voldoet, is in overtreding. De ouders kunnen daarvoor niet alleen het kindergeld kwijtspelen, er wacht hen zelfs gevangenisstraf voor! Dus heeft iedereen in dit land (tenzij de overheid te laks is om haar eigen wetten uit te voeren) minstens 12 jaar school gelopen en een basiskennis verworven.

 

‘Ongeschoold personeel’ betekent eigenlijk, dat je niet de opleiding hebt gehad die voor een bepaalde functie vereist is. Als een jurist solliciteert voor een job als ambulancier, mag je hem ‘ongeschoold’ noemen.

 

Meestal echter moeten ongeschoolde medewerkers geen intellectuelen zijn. Ze moeten zich willen inzetten, gemotiveerd zijn, leergierig, vlot ‘van aannemen’, soms gespierd, en de nodige discipline kunnen opbrengen van minstens op tijd te beginnen.

 

Er wordt nog iets van hen verwacht. Gezond verstand. Hoewel ze meestal uitvoerend werken, kunnen ze in situaties komen waarin ze moeten nadenken en snel een beslissing nemen. Stel, dat er brand uitbreekt. Moeten ze dan weglopen, de brandblusser grijpen, de pompiers bellen,  hun makkers verwittigen of wachten tot de boel verkoold is en dan beginnen opruimen? Of moeten ze dat allemaal doen, maar in welke volgorde dan?

 

Ongeschoolden moeten dus de handleiding van een machine kunnen lezen, het arbeidsreglement verstaan, de dienstmededelingen op de valven kunnen lezen en (vooral!) de veiligheidsvoorschriften  begrijpen. Zelfs ongeschoold personeel moet zich (minstens verbaal) snel, kort en duidelijk kunnen uitdrukken om collega’s te waarschuwen bij dreigend gevaar. En dan heb ik het nog niet over het sociale contact onderling en de communicatie die de groepsgeest bevordert.

 

Het is bijgevolg logisch, dat je zelfs ongeschoold personeel aan een paar selectieproeven onderwerpt. Eén van die proeven is kennis van de Nederlandse taal. Die kennis hoeft niet perfect te zijn. Ongeschoold personeel moet geen rapporten schrijven en geen slogans bedenken. Ongeschoolde arbeiders zijn geen copywriters, al lijken sommige copywriters me soms ongeschoold… Maar de basiskennis moet er wel zijn.

 

In Antwerpen is dat een probleem. De Stad Antwerpen zoekt namelijk ongeschoold personeel en dat valt tegen. Van de kandidaten was maar de helft geslaagd en van de deelnemende allochtonen slechts… 3 procent.

 

Nochtans had men, om kandidaten die ‘niet kunnen lezen’ tegemoet te komen, de vragen voor de schriftelijke (!) proef  Nederlandse Taal… voorgelezen.  Ik vraag me af, hoe iemand die niet kan lezen een schriftelijke proef kan afleggen, maar dat zal wel Antwerpse logica zijn.

 

Ik stel voor om de werkloosheid bij bepaalde jongeren op te lossen, dat men hen een schriftelijke cursus Klassiek Ballet laat volgen. En hen dan een baan aanbiedt bij het Ballet van de Radio.

12:02 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

The girl next door

The girl next door

 

Elke middag, als ik geen vergadering of dringende productie heb, wandel ik van mijn kantoor tot in het stadscentrum. Het beste ijssalon van de stad serveert ook rijkelijk verzorgde snacks en leuke kannetjes koffie in opgepoetst zilver.

 

Ik kom er al jaren. ‘k Heb er mijn vaste tafel en ik word er bediend zonder dat ik iets moet bestellen. Men kent er mijn wensen. Omdat ik geen slagroom neem, legt de baas er spontaan twee chocolaatjes bij.

 

Ja, er zijn nog horecazaken die hun klanten het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Niet veel meer, maar her en der bestaan ze nog.

 

Sinds jaar en dag werkte er een Turks meisje. Een beetje ‘klein van was’, zoals we dat hier zeggen, maar uitermate gedienstig, discreet, geduldig met de klanten, altijd goedlachs en adembenemend vriendelijk. Volledig geïntegreerd. Vlot Nederlands en hippe jeans.

Gisteren viel het me op, dat ik ze al enkele weken mis. Ziek? Ontslagen? Zelf ontslag genomen?

 

- “Zelf ontslag genomen,” zegt de baas. “Ze werkte hier meer dan vijf jaar. Ze werkte hard. Verdiende niet slecht. Leefde zuinig. Had een huisje gekocht en het volledig gerenoveerd. Dat huisje betekende veel voor haar. Het had de basis kunnen zijn van haar onafhankelijkheid. Maar zo dacht haar familie er niet over. Dat huisje werd haar… bruidschat. Ze wordt uitgehuwelijkt aan een Turkse man die in Frankrijk woont. Hij werd voor haar gekozen. Ze mocht er haar gedacht over zeggen en daarna instemmen.”

 

C’est arrivé auprès de chez vous! Niet ergens ver weg, in een onderontwikkeld land bij bergbewoners die een kameel ruilen voor een jong meisje of nog liever drie geiten, maar vlak naast de deur. Onder onze neus. Elke dag opnieuw.

 

Hoe meer politici spreken over ‘verantwoordelijkheid nemen’, ‘integratie’, ‘sociaal beleid’, 'multiculturele rijkdom' en andere demagogische onzin, hoe meer ik ze vind uit de bek stinken.

11:14 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |