07-02-06

Kiezen voor persvrijheid!

Kiezen voor persvrijheid

 

Het incidentje tussen Skynet en deze blog, net voor het weekend, heeft bij honderden (trouwe en nieuwe) lezers de gemoederen hoog doen oplaaien. De angst dat de persvrijheid of vrije meningsuiting in ons land steeds meer aan banden gelegd wordt, zit velen hoog.

 

Toch moeten we daarin eerlijk durven zijn. Het gewraakte artikel, dat ik op straf van sluiting, van mijn blog moest verwijderen en dat nu pas door iedereen opgezocht werd waar het nog te vinden is en met meer hernieuwde aandacht gelezen werd, was géén politiek geïnspireerd artikel.

 

Skynet deelde niet mee wie de klacht had geformuleerd en evenmin welke passage tegen het reglement was. Ik beschouw het incident meer als een gebrekkige communicatie vanwege Skynet dan als echte censuur. Indien de klager in dialoog was getreden, rechtstreeks met mij of via Skynet, had ik ‘m misschien kunnen gelijk geven en uit eigen beweging een passage verwijderen. Ik weet dat ik vlijmscherp kan uit de hoek komen, meestal gebaseerd op een ernstige analyse en onderbouwd met stevige argumenten, maar ik ben niet te beroerd om een fout toe te geven en recht te zetten.

 

In elk geval, de druk kwam niet van de overheid. Niet rechtstreeks en niet onrechtstreeks.

 

Bestaat die druk dan niet? Neen, angsthazen van politici proberen soms te intimideren, maar daar blijft het dan ook bij. Het enige wat de overheid kan, is wetten uitvaardigen, zoals de negationismewet, die het onmogelijk maken om nog wetenschappelijk onderzoek uit te voeren, daarover te berichten of bepaalde vragen te stellen die een onweerlegbaar antwoord kunnen opleveren.

 

Een Minister van Justitie en van Binnenlandse Zaken kunnen ook de hoofdredacteurs van kranten ontbieden en vriendelijk verzoeken niet te berichten ovr jongeren die wat op zichzelf staande, vervelende dingen doen, en zeker niet over kutmarokkaantjes die doelgericht en georganiseerd auto's in de fik teken.

 

Echt ingrijpen in de media kan de overheid niet. De macht daarvoor ontbreekt. De macht van de overheid is slechts zo groot, als de media zelf toelaten.

 

En dat is precies wat er de laatste jaren aan de hand is en wat ook tot een verkeerde waarneming bij de burger leidt: de media censureren zichzelf, om de overheid ter wille te zijn, nog voor ze haar druk begint uit te oefenen. Daarvoor kunnen ze verschillende redenen hebben, zoals advertentiebudgetten en subsidies van de overheid, adellijke titels aan uitgevers, vergunningen voor radio- en televisiezenders, informatiekanalen over wat in de politieke achterkamertjes gebeurt…

 

Met deze houding maakt de pers zichzelf ongeloofwaardig. De lezer/kijker/luisteraar/surfer kan zich over de hele wereld vanuit alle hoeken informeren en slikt niet meer alles. Wie vandaag in de media werkt, komt zichzelf elke minuut opnieuw tegen. De confrontatie is bikkelhard. Geen enkele journalist kan zijn hoofd in het zand steken of zich verschuilen achter ‘de overheid’.

 

De pers heeft wettelijk gezien in ons land nog altijd een onvoorstelbaar grote vrijheid. Als journalisten zichzelf willen bedriegen, hun lezers of kijkers een fabeltje willen voorliegen, informatie achterhouden of verdraaien,… dan hebben ze daarvoor de mogelijkheid. Ook dat is persvrijheid.

 

Maar journalisten kunnen er ook voor kiezen om niet aan te schuiven aan de vetpotten, om zich niet schatplichtig te maken, om niet naar persconferenties te gaan en de persmap over te schrijven, om niet met een politicus of politica te rampetampen, om niet hun kolommen of hun scherm ter beschikking te stellen van minderheden die andere belangen hebben dan het ideaal dat ze beweren te dienen.

 

In dit land is het voor een journalist moeilijk werken. En dat is maar goed ook. Als journalistiek een gemakkelijk vak was, waren we overbodig.

 

Het moeilijkste in dit vak is misschien nog wel, de dagelijkse keuze maken tussen wel of niet gebruik maken van de vrijheid die we hebben. Die keuze maken, geeft ons ook een zeer grote verantwoordelijkheid. Er is geen enkele ernstige journalist, die deze keuze lichtzinnig maakt.

 

Maar geloof me, als in dit land geen persvrijheid was, zou ik al lang noodgedwongen rekken aan ’t vullen zijn bij Delhaize en was deze blog er nooit gekomen.

15:16 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Persvrijheid Hoe kan er eigenlijk echte persvrijheid als de meeste journalisten grotendeels schrijven in het voordeel van hun broodheren?
Hoe wordt een journalist uberhaupt aangeworven ?
Als hij de passende ideologie heeft?Als hij enkel schrijft in de lijn die zijn krant al getrokken heeft?
Ik moet de eerste journalist nog zien bij Het Belang Van Limburg die de multiculturele samenleving kritisch benaderd..Je geraakt gewoon niet in dat wereldje als je niet de "juiste" doctrine verspreid....Hetzelfde geld voor heel het medialandschap,het is doordrongen van één politieke geur.
En wee degene die niet in de pas loopt,die kan zijn mening voortaan aan een klein publiek vertolken ergens op een blog.
Persvrijheid...Informatieve neutraliteit vind je nergens...
En in de States waar rechts het voor het zeggen heeft is het nog erger gesteld met de georkestreerde persvrijheid.. om maar te zeggen dat ze beiden in hetzelfde bed ziek zijn.
Ik ben zelf van Joodse komaf (maar absoluut niet praktizerend)en keur de wet tegen negationisme niet goed.Ik kan zelf wel debiele argumenten van nazi's en antisemieten,islamgekken weerleggen.Meestal is dat niet eens nodig,want wat baten kaars en bril...
Tijdsverlies dus.Iemand heeft het recht om de holocaust te ontkennen net zoals hij het recht heeft om in kabouters te geloven.
Als ze echter tot genocide oproepen kan ik vervolging wel begrijpen.
Oproep om genocide tegen hetzelfde welk volk hoedanook is begrijpelijk strafbaar.
De overheid zou beter ingrijpen tegen het dagdagelijks racisme en straatgeweld tegen Joden door moslimjongeren...
Waar u ook nauwelijks iets over leest in onze vrije dagbladen..

Gepost door: Tiberius | 08-02-06

De commentaren zijn gesloten.