01-02-06

The girl next door

The girl next door

 

Elke middag, als ik geen vergadering of dringende productie heb, wandel ik van mijn kantoor tot in het stadscentrum. Het beste ijssalon van de stad serveert ook rijkelijk verzorgde snacks en leuke kannetjes koffie in opgepoetst zilver.

 

Ik kom er al jaren. ‘k Heb er mijn vaste tafel en ik word er bediend zonder dat ik iets moet bestellen. Men kent er mijn wensen. Omdat ik geen slagroom neem, legt de baas er spontaan twee chocolaatjes bij.

 

Ja, er zijn nog horecazaken die hun klanten het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Niet veel meer, maar her en der bestaan ze nog.

 

Sinds jaar en dag werkte er een Turks meisje. Een beetje ‘klein van was’, zoals we dat hier zeggen, maar uitermate gedienstig, discreet, geduldig met de klanten, altijd goedlachs en adembenemend vriendelijk. Volledig geïntegreerd. Vlot Nederlands en hippe jeans.

Gisteren viel het me op, dat ik ze al enkele weken mis. Ziek? Ontslagen? Zelf ontslag genomen?

 

- “Zelf ontslag genomen,” zegt de baas. “Ze werkte hier meer dan vijf jaar. Ze werkte hard. Verdiende niet slecht. Leefde zuinig. Had een huisje gekocht en het volledig gerenoveerd. Dat huisje betekende veel voor haar. Het had de basis kunnen zijn van haar onafhankelijkheid. Maar zo dacht haar familie er niet over. Dat huisje werd haar… bruidschat. Ze wordt uitgehuwelijkt aan een Turkse man die in Frankrijk woont. Hij werd voor haar gekozen. Ze mocht er haar gedacht over zeggen en daarna instemmen.”

 

C’est arrivé auprès de chez vous! Niet ergens ver weg, in een onderontwikkeld land bij bergbewoners die een kameel ruilen voor een jong meisje of nog liever drie geiten, maar vlak naast de deur. Onder onze neus. Elke dag opnieuw.

 

Hoe meer politici spreken over ‘verantwoordelijkheid nemen’, ‘integratie’, ‘sociaal beleid’, 'multiculturele rijkdom' en andere demagogische onzin, hoe meer ik ze vind uit de bek stinken.

11:14 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.