28-01-06

Vissen, vissen in de vijver...

Vissen, vissen in de vijver...

 

Gisteren namiddag kwam er telefoon van Jürgen Verstrepen, het enfant terrible van de Vlaamse (radio-)journalistiek. Aanbeden door sommigen, verguisd door anderen, gevreesd door velen.

 

Eigenlijk is hij een bescheiden, haast verlegen, jongetje van 40 die heel beleefd en leergierig luistert naar wie echt iets te vertellen heeft. Tot op het ogenblik dat het rode lampje begint te branden en hij de micro ruikt. Dan breekt het journalistieke beest in hem los en is er geen heilig huisje meer veilig.

 

Jürgen is ook een stadsgenoot van me. Hij groeide op in een wijk die ooit nog door mijn oom-landmeter verkaveld werd en waar ook de journalisten Jan Rummens en Marc Uytterhoeven hun jeugd doorbrachten.

 

Niet, dat dit moet een band scheppen, maar ik heb altijd veel bewondering gehad voor de manier waarop Jürgen Verstrepen alle afspraakjes om potjes dicht te houden, aan zijn laars lapt. Ik heb ‘m altijd gewaardeerd omdat hij bewust zijn eigen weg gaat, en dat is meestal een weg die over glasscherven loopt. Een journalist zoals hij had zich heel gemakkelijk kunnen nestelen in een veilige omgeving om tot aan zijn pensioen radio te maken, maar dat had hem zijn ziel gekost.

 

Ik ben het niet altijd met hem eens, maar dat is juist het mooie: iemand waarderen ‘ondanks’ en niet ‘omwille’.

 

Jürgen is ook vanaf het eerste uur abonnee-lezer geweest van AN AchterhetNieuws. Logisch, zal je zeggen. Iemand die van journalistiek zijn beroep heeft gemaakt en daar elke dag bewust mee bezig is, wil toch weten wat er reilt en zeilt in zijn sector! Een huisdokter leest toch ook de Artsenkrant!

 

Zo logisch is dat niet. AN AchterhetNieuws is een nichemagazine dat de achtergronden belicht van de persmedia, maar op De Standaard en op de VRT hebben ze er nog nooit van gehoord. Iets wat me dan eigenlijk ook weer niet verwondert...

 

Omdat Jürgen zijn mediakennis wilde gebruiken om de sector te helpen, koos hij de politieke weg. Ook daar sloot hij niet aan bij een van de partijen die al jaren kansen onbenut laten of deals sluiten met mediabazen. (Zelfs de huidige overheid kent niet eens de kleine lettertjes uit het contract met Tony Mary!). Neen, Jürgen Verstrepen verkoos zich als onafhankelijke aan te sluiten bij een political niet-correcte partij.

 

Het gevolg is, dat hij geen moment rust meer kent en overal door iedereen aangeklampt wordt, maar... altijd stiekem.

 

Enkele maanden geleden zat ik met hem in een brasserie op de Grote Markt, er kwam een oude schoolvriend van hem binnen en die deed alsof hij hem niet herkende om toch maar niet in het publiek een handje te moeten drukken. Ik durf wedden dat hij ‘m ’s avonds gebeld heeft om zich te verontschuldigen, omdat “dat hij zich dat niet kon permitteren”.

 

Jammer voor het complex van die man, eigenlijk. Mij zal het worst wezen wat anderen van me denken. Ik wil best met Jürgen Verstrepen in ’t café zitten, zoals ik dat ook met Noël Slangen, Caroline Gennez of Eddie Plackaert zou durven. Zelfs voor hen zou ik me niet schamen. Etienne Vermeersch is een ander paar mouwen, er zijn grenzen aan zelfkastijding.

 

Goed, Jürgen belt mij dus gisteren voor een telefonisch interview op zijn talkradio ZwartofWit Podcast. Er is de laatste weken nogal wat gebeurd in medialand en hij wil er mijn mening over horen. Het privé-leven van politici dat breed uitgesmeerd wordt tot een interview met hun moeder toe, een televisie-interview in Ter Zake dat wordt overgedaan omdat het gesprek de eerste keer uit de hand gelopen was, de inmening van politiek in onze dagbladen, de ongeloofwaardigheid van de pers,...

 

Het werd een stevige babbel. Je moet er zondagavond maar eens naar luisteren via www.jurgenverstepen.be en daar download je de podcast of je beluistert de stream.

 

Natuurlijk wilde hij ook meer weten over het openingsartikel van het volgende nummer van AN AchterhetNieuws ‘Monument van Vlaamse Dagbladpers te koop’. Hij was niet de enige. De voorbije dagen is er vanuit een bepaalde hoek al hysterisch en paniekerig gebeld, gefaxt, gemaild... om daar meer over te vernemen. Tientallen en tientallen telefoontjes kwamen binnen bij mij en bij de hoofdredacteur. Vanuit het buitenland toe! Er werden stromannen op ons afgestuurd, er werd gevleid en gedreigd...

 

Het leuke was, dat sommige mensen ons in hun paniek informatie verschaften waar we niet eens naar gevraagd hadden (lol)! Maar voor de inhoud van dat artikel moeten ze allemaal, ook Jürgen Verstrepen, wachten tot dinsdag als het nummer verschijnt. Tenzij een van de dreigementen wordt uitgevoerd, namelijk een publicatieverbod van de kortgedingrechter.

 

Maar, zelfs in het nauw gedreven, kan niemand zó dom zijn om dàt risico te nemen! Want nieuws kruipt immers waar 't niet gaan kan...

10:44 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-01-06

Volgende week, een nieuw nummer van AN!

EXCLUSIEF: Monument van Vlaamse dagbladpers definitief te koop  -  Zit er nog muziek in muziekbladen? – Hoe onafhankelijk is Humo? – VRT gaat digitaal – Nieuwe media, steeds bedreigender voor klassieke pers – enz...

 

Deze maand in het nieuwe nummer van

 

AN AchterhetNieuws

onafhankelijk magazine over media

 

Boordevol

- sensationele achtergrondverhalen,

- diepgaande analyses

- vlijmscherpe commentaren

op wat de voorbije maand gebeurde in medialand

 

U heeft toch ook al een abonnement?

Kijk anders vlug op www.achterhetnieuws.be

(ook losse nummers verkrijgbaar)

 

Inhoud van de editie die verschijnt op 31 januari 2006

 

 

PRINTMEDIA

 

EXCLUSIEF IN AN:

Monument te koop

(door Guy Freiermuth en Luc van Balberghe)

 

Hét monument van de Vlaamse dagbladpers staat nu officieel te koop met vastgoed, inboedel, titel, handelsfonds, personeel en al. Voor de zomer moet er een nieuwe eigenaar zijn.

 

Zit er nog muziek in muziekbladen?

(door Hans Sterkendries)

 

Muziekmagazines houden nog nauwelijks het hoofd boven water. Stage zocht een andere adverteerdersdoelgroep, Gonzo Circus bericht ook over Vlaamse muziek en strijkt daarvoor meteen bijna 30.000 euro ‘culturele’ subsidie op.

 

Humo : de vlag en de lading

(door Guy Freiermuth)

 

Een jaar lang brachten we de topics van dit ‘onafhankelijke’ weekblad in kaart. Hoeveel kopstukken van Groen! en Vlaams Belang kregen een forum in vergelijking met die van Sp-a, VLD en CD&V? Seks doet het blad blijkbaar ook goed verkopen. Net zoals Roos Van Acker, die driemaal op de cover stond. Of komt dat op hetzelfde neer?…

 

AV-MEDIA

 

VRT gaat digitaal

(door Walter Ego)

 

De VRT wordt een tapeloze omroep. Alle nieuwsopnamen zullen digitaal gebeuren met het P2-systeem van Panasonic. André Saegerman licht het hoe en waarom toe.

 

2006

(door Patrick Herroelen)

 

Wat staat ons dit jaar op radio- en televisiegebied nog te wachten? De vooruitzichten van vorig jaar, zijn nu in operationele fase: de digitalisering, de beheerovereenkomst en de Vlaamse Regulator voor de Media.

 

 

NIEUWE MEDIA

 

En hoe heet uw krant morgen?

(door Kris Pattyn)

 

Wat een jaar geleden nog een spelletje leek, wordt meer en meer een bedreiging voor de traditionele media. In weblogs, podcasts en vodcasts kan iedereen zijn publicatiedrang uitleven. De nieuwsconsument wordt actieve nieuwsbrenger.

 

UITGELEIDE

 

De krant en de toekomst

(door Jan Lamers)

 

Alle producten hebben een levenscyclus, behalve de krant. Die bestaat al 400 jaar, bijna ongewijzigd. De lezers haken af, maar de uitgevers veranderen niets aan hun product. Het is de enige industrie die meer bezorgd is over de toekomst van zijn product dan over zijn eigen toekomst.

 

 

EN VERDER:

 

-          Peter Mijlemans wordt hoofdredacteur van De Morgen

-          Hoofdredacteur De Limburger stapt op

-          Frederic Delaplace volgt Marc Van Cauteren op als hoofdredacteur van De Tijd; Dirk Velghe en Geert Wellens nemen het directieroer over van Hans Maertens

-          ’t Scheldt gaat in beroep tegen veroordeling

-          Hoofdredacteur Luc Willemijns nu ook uitgever van De Vlaamse Ondernemer

-          Kathleen Holsbeek wordt hoofdredactrice van ROB-tv

-          Audax investeert niet meer in maandblad Deng

-          RTL vlagt uit naar Luxemburg

-          Nieuw maandblad voor Europese ambtenaren

-          Cultuur krijgt een Kunst(h)Art

-         

 

 

OOK NOG:

 

Gazet van Antwerpen, Luc Rademakers, Steve Stevaert, Oor, De Vrije Pers, Teek, Lukas Michiels, RifRaf, Geert Van Hecke, Plastiks Magazine, Ruth Timmerman, Muziek & Woord, George Blommaert, Dagbladmuseum, Abraham Verhoeven, Bernadette Beyne, Michelle Debra, Bart Brouwers, Wim Hoogland, Fonds Pascal Decroos, Derk-Jan Eppink, Mo*, Tertio, Kathleen Van Brempt, Caroline Gennez, Guido Depraetere, Bettina Geysen, De Standaard, Annelies Van Herck, Karl Van den Broeck, Knack, Rik Van Cauwelaert, Dany Ilegems,...

 

 

Neem vandaag nog een abonnement.

 

Nooit zal nieuws voor u nog hetzelfde zijn.

15:53 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-01-06

Zijn we nu allemaal zot geworden of wat?

Ziek in het hoofd

 

Vorige week las ik in een plaatselijke krant, dat de brandweer van Mechelen had geprobeerd een kat te reanimeren, maar er helaas niet in geslaagd was.

 

Ik kan begrijpen dat een kat als huisdier voor sommige mensen, een grote affectieve waarde heeft. Ik zal een kat ook nooit kwaad doen, zoals ik dat met geen enkel dier zal doen. Maar nu zijn we ter zake: een kat is een dier en daarmee uit.

 

Ik gunde het beest dat ze misschien een nieuwe adem zou krijgen, maar wellicht had ze haar zevende leven al opgesoupeerd. Toch kon ik in gedachten de vraag niet onderdrukken of brandweerlui (die het voorbije jaar al enkele keren een feestje gebouwd hebben met loeiende sirenes, lansfonteinen en op een autovrije Grote Markt geparkeerde wagens) niets anders te doen hebben dan een kat te reanimeren?

 

Nu lees ik in de krant dat de vruchteloze reddingsoperatie van een walvis in de Londense Theems 150.000 euro gekost heeft.

 

150.000 euro! Dat is meer dan 6 miljoen oude Belgische frank. Voor een vis!

 

Ondertussen slagen wij er niet in met een ambulance tijdig ter plaatse aan te komen omdat een oproep per gsm in Luik wordt opgenomen en ze daar geen Nederlands verstaan. Of omdat een oproep uit Mechelen in Antwerpen wordt aangenomen en daarna de ziekenwagen, bestemd voor iemand die op de Grote Markt in Mechelen voor café Den Beer in elkaar zakt, eerst een half uur in Antwerpen zit rond te toeren omdat daar op de Grote Markt ook een café Den Beer zou heten en dat is dichterbij. Ondertussen moeten chronisch zieken bepaalde medicaties ontberen omdat de overheid onvoldoende geld wil spenderen.

 

Mijn volgende vraag stel ik niet eens in gedachten. Ik schreeuw ze uit: ZIJN WE NU ALLEMAAL ZOT GEWORDEN OF WAT?

17:13 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-01-06

Sluipweg, egoïstenstraat

Sluipweg, egoïstenstraat

 

De hoofdstraat, die mijn dorp in tweeën snijdt, is tegelijk de belangrijkste verbindingsweg tussen twee grote centra. Het dorp zelf, een halve eeuw geleden nog een godvergeten boerengat, is ondertussen zelf al een klein centrum geworden.

 

Aan de grens met de stad splitst die hoofdstraat zich links in een viervaksbaan die naar de stadsring loopt en langs de andere kant in een eeuwenoude straat die nog altijd een van de drukste invalswegen van de stad is. Naar het schijnt, kwamen de vroeg-middeleeuwse pelgrims die van Canterbury (dat toen nog Kantelberg heette) naar Rome op bedevaart trokken, langs deze weg.

 

Het gevolg laat zich raden: op de spitsuren is het een drukte van jewelste. Het hele verkeer rijdt zich vast in één grote file, zowel voor, in als voorbij het dorp. Hetzelfde gebeurt in de stad, want die viervaksbaan eindigt in een flessenhals en de andere invalsweg leidt recht naar een industrieterrein.

 

Gelukkig voor iedereen die er het voordeel van wil inzien, lopen er langs de hoofdbanen ook parallelwegen. Lang geleden waren dat nog zanderige karrensporen door een bos, nu zijn ze geasfalteerd en afgezoomd met villa’s. Ja, een perceel grond kost er bijna zoveel als een rijhuisje in de stad, maar je woont er wel rustig.

 

Hoewel, rustig? Meer en meer automobilisten slaan een zijweg van de hoofdstraat in om de file te vermijden en nemen de parallelweg om sneller op hun werk te geraken. De villabewoners vinden dat niet leuk. Het is hùn straat en die wordt nu als sluipweg gebruikt. Ook in de stad overweegt men om de parallelwegen  naast de invalsweg af te sluiten omdat ze als sluipweg gebruikt worden.

 

Zal ik eens iets zeggen? Sluipwegen bestaan niet. Elke automobilist met een geldig rijbewijs die zijn autotaks betaald heeft, mag op gelijk welke openbare weg rijden binnen de aangeduide snelheid. Er zouden meer automobilisten deze wegen moeten gebruiken. In mijn dorp zijn er zelfs parallelwegen langs de twee kanten van de hoofdbaan. De verkeersdrukte zou daar dan met tweederden verminderen en de file was opgelost. Op de parallelwegen zou er meer verkeer zijn dan nu, maar nog lang geen overlast.

 

In plaats dat een gemeentebestuur plat op de politieke buik gaat voor enkele inwoners die altijd zullen klagen (ofwel is het te druk in hun straat, of ze voelen zich onveilig omdat er geen verkeer door komt), zou het de ontkoppeling van het verkeer op spitsmomenten moeten stimuleren en voor bewegwijzering zorgen!

 

Sluipwegen zijn straten waar egoïsten wonen. Dezelfde asocialen, die willen gerust gelaten worden, maar op een zomerse werkdag wel een tuinfeest geven met boenkeboenkeboxen die het halve dorp wakker houden.

 

Als je met hen praat (in de bar van de tennisclub of op de golf of zo...), dan blijkt dat ze niet àlle wagens 'sluipers' vinden. Bepaalde Duitse merken, dure leasingcars of terreinwagens horen wel bij hun status. Wie 's morgens in zijn bijeengespaard karretje naar zijn werk rijdt omdat het openbare vervoer ontoereikend is, moet maar aanschuiven.

 

Sommige van die sluipbewoners zijn werkgever. En die klagen dan dat hun personeel zo vaak te laat komt...

 

Ken je het NIMBY-syndroom? Dit letterwoord ontstond in Amerika toen de eerste kerncentrales en huisvuilverbrandingsovens geplaatst werden. Vandaag is ook bij ons iedereen het eens dat er gsm-masten, verbrandingsovens, industrieparken, composteringsinstallaties, supermarkten die heel vroeg in de ochtend beleverd worden, enz... nodig zijn, maar NIMBY - Not In My BackYard, niet in mijn achtertuintje.

 

De anderen hebben daar minder last van.

20:42 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-01-06

Beschermde werkplaats of freakshow?

Beschermde werkplaats of freakshow?

 

Tenzij er een, totaal niet te voorziene, vlaag van gezond verstand over Vlaanderen neerdaalt, ziet de nabije toekomst er niet zo rooskleurig uit voor een gezonde, blanke jongeman zonder al te zichtbare gebreken, van 25 jaar met een diploma.

 

Als we onze onvolwassen beleidsvoerders/sters mogen geloven, dan moet er dringend verandering komen in het aanwerven van personeel. Zijn de werkgevers niet bereid om uit eigen beweging voorrang te verlenen aan alle mogelijke doelgroepen die voor de meeste jobomschrijvingen niet in aanmerking komen, dan krijgen ze desnoods manu militari quota opgelegd.

 

Dat betekent, dat het personeelsbestand van een bedrijf dan moet bestaan uit gelijke delen bejaarden, illegalen, kreupelen, homofielen, getatoeëerden, snottenbelfetisjisten, SM-ers, roodharigen, hyperkineten, dislectici, linkshandigen, mannen met een paardenstaart, gastric bygepassten, ongeschoolden, methadonslikkers, negers of roodhuiden, zelfhulpgroepoprichters, gesluierden en uiteraard allemaal vrouwen. Om het rariteitenkabinet compleet te maken, kunnen we er ook priesters, nonnen en nog niet gescheiden ouders aan toevoegen. Met uiteraard voor elke groep een syndicaal vrijgestelde. Behalve voor de rokers, want die worden gestigmatiseerd.

 

Nog even, en elk bedrijf is een beschermde werkplaats waar de minderheden in de meerderheid zijn.

 

In de personeelsadvertenties van de overheid lezen we nu al letterlijk dat - om discriminatie te voorkomen (sic) - de voorkeur uitgaat naar 50-plussers, allochtonen en mensen met een handicap. Tijdens de selectieproeven worden speciale voorzieningen getroffen voor  rolstoelgebruikers. De examens Nederlandse Taal zullen voor allochtonen aangepast worden. 50-plussers mogen hun kennis van informatica aantonen met het gebruik van een ‘fichenbak’ en een ‘carnet’ met telefoonnummers. Voor sommige overheidsbetrekkingen is zelfs de Belgische nationaliteit niet meer verplicht. 

 

Nu wordt het nog mooier: bedrijven zullen na het bekendmaken van een vacature voortaan drie weken moeten wachten, voor ze iemand mogen aanwerven die niet tot die 3 ‘kansengroepen’ behoort.

 

Laat ons nu toch even ernstig blijven. Er zijn bedrijven waar allochtonen uitstekend op hun plaats kunnen zijn, bijv. in de maritieme sector of in de internationale sales. De kennis van een vreemde taal en van een andere cultuur, een voor de klant vertrouwd uiterlijk... zijn daar pluspunten. Zo’n werkgever, weet dan wel wie hij moet kiezen.

 

Op 50 kan iemand nog best 10 jaar mee als de openheid van geest, de wil tot aanpassen aan de moderne tijd, de sociale vaardigheid om zonder betweterigheid met veel jongere collega’s om te gaan en vooral de motivatie er nog zijn. Wie hieraan voldoet, wordt door geen enkele werkgever naar de leeftijd gevraagd.

 

Gehandicapten zijn nooit totaal gehandicapt; ze beschikken over mogelijkheden die ze in een passende functie perfect kunnen inzetten.

 

Werkgevers zijn niet dom. Die kiezen voor mensen die gemotiveerd en competent zijn Werkgevers letten vooral op wat iemand kan en niet op wat iemand niet kan wat die niet moet kunnen.

 

Werkgevers kunnen onze overheid nog heel wat lesjes leren en hoeven dus van omhooggevallen zoontjes- of dochters-van geen lessen te krijgen.

  

Werkgevers hebben vooral in de eerste plaats de opdracht om voor hun aandeelhouders winst te maken. Daarvoor kiezen ze dan de meest geschikte mensen uit. Man of vrouw, jong of oud, blank of pimpelpaars met groene streepjes en rode bollen, volmaakt of menselijk... speelt dan voor hen geen enkele rol. Wie aan het functieprofiel voldoet, maakt een reële kans.

 

Maar werknemers hebben niét de opdracht om een sociaal vangnet te zijn, waar de overheid tekort schiet of om overmoedige verkiezingsbeloften (200.000 nieuwe arbeidsplaatsen) te realiseren en het gezicht te redden van Jan Klaassen of van Punch en Judy die denken dat een land besturen, een soort poppenkast is.

 

Het schijnheilige aan de hele zaak is, dat de overheid zelf niet in het minst geïnteresseerd is in de tewerkstelling of het sociale welzijn van al die doelgroepen. Ze worden er alleen bijgesleurd als bliksemafleider en alibi om te verdoezelen dat het slechts over 1 groep gaat die ze wil weghalen waar die groep het liefste rondhangt: op de straat.

 

Geen nood echter, als toch de voorrang gegeven wordt aan minderheidsgroepen, dan maakt binnenkort die gezonde, blanke jongeman zonder al te zichtbare gebreken, van 25 jaar met een diploma, terug een kans. In een freakshow op de kermis, want hij zal dan immers een uitzondering zijn in zijn soort.

 

De anderen zijn hun bedrijf gevolgd naar het buitenland.

20:52 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-01-06

De ultieme levensloop

De ultieme levensloop


Het
meest oneerlijke aan het leven is de manier waarop het eindigt. Ik bedoel daarmee, ja  het leven is hard, het kost je je leven en wat krijg je ervoor terug? Je gaat dood!

Daarom denk ik dat het leven eigenlijk andersom zou moeten zijn, ongeveer zo.....


Eerst ga je dood, dan heb je dat alvast achter de rug.

Dan breng je een aantal jaren door in het bejaardentehuis. Een beetje bingo spelen, een kaartje leggen, wat macramé en wat bloemschikken met de ergotherapeuteraarster. Je begint steeds beter te zien en te horen. Langzamerhand krijg je zelfs een beetje haar. Je wederhelft ziet er elke dag mooier uit en dat beïnvloedt (seksuele) gevoelens waarvan je niet wist dat ze bestonden. Er wordt goed voor je gezorgd tot je er op je 65ste wordt uitgegooid omdat je te jong bent.


Vervolgens krijg je van je baas een gouden horloge en je begint te werken. Je vangt rustig aan, met veel vrije dagen. Naarmate je langer werkt, word je alleen maar minder gestresst. Je seksuele gevoelens doen zich steeds maar feller gelden, omdat het lichaam van je levenspartner nu echt goddelijke vormen begint aan te nemen.


Na zowat 40 jaar ben je jong genoeg om er eens wild tegenaan te gaan. Aan school hoef je nog niet te denken. Je gaat elk weekend feesten, probeert alcohol en drugs uit, want over 25 jaar is het toch allemaal afgelopen.


Je neemt lekkere vakanties naar Spanje of Turkije en gaat iedere winter (après-) skiën, want je hebt 40 jaar een goede baan gehad en dus geld zat!

Nu ben je klaar om je studententijd in te gaan, je verkent laveloos de wereld van alcoholische drankjes en XTC-tjes. Leren en huiswerk maken? Joh, das niet nodig, je hoeft toch niet meer te werken.


Op je 12de ga je naar de basisschool. Je hebt geen enkele verantwoordelijkheid en je kan zoveel spelen als je wilt.

Vervolgens
word je een baby. Je wordt aan de lopende band geknuffeld en vertroeteld en tenslotte kruip je lekker in een jonge vrouw. Daar breng je de laatste 9 maanden al zwevend door.


En het mooiste komt nog: je eindigt als een spetterend… orgasme!

14:39 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-01-06

Zomaar een idee

Zomaar een idee...

 

Zou de VLD haar jaarlijkse nieuwjaarsreceptie niet beter op 14 februari houden?...

10:03 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-01-06

Hip, hip, Euro?...

Hip, hip, Euro?...

 

Hooggeleerde berekenaars geven het nu toe: sinds de invoering van de euro is ons leven langs de ene kant een pak duurder geworden, maar langs de andere kant ook weer goedkoper. Duurder, door de euro; goedkoper, door andere factoren.

 

Wat u en ik al lang wisten, wordt nu door een studie bevestigd. De mevrouw die naast mij aan de kassa van de supermarkt of aan de toog van de beenhouwer staat, de man die naast mij op de barkruk van het dorpscafé zit, de tiener die in het frietkot zijn beurt afwacht... Ze hebben er allemaal niet voor gestudeerd, maar ze weten het al jaren: Europa is boerenbedrog. In veel gevallen, letterlijk!

 

Alleen wie zijn eigen emmer onder de melkkoe kan schuiven, wordt er beter van. Ten koste van ’t algemeen.

 

Toen in 1999 de euro ingevoerd werd, moesten de tot dan geldende valuta exact worden omgerekend. In België deelde je de gangbare prijs door 40,3399 en je had de nieuwe prijs in de nieuwe munt. Niet minder dan 3 inspecteurs van Economische Zaken zouden daar streng op toezien! Een kopje koffie op het terras van de Grote Markt dat je tot de dag voordien 65 Belgische Frank betaalde, kostte dan 1,61 euro. Het was telkens even graaien in de portemonnee om het kleinste koperen muntje te vinden en de middenstander zei nooit ‘Laat maar zitten, je bent een vaste klant’, want op een paar uur scheelde ‘m dat snel een kopje koffie. Trouwens, juist is juist.

 

Omdat de klant niet altijd zo’n koperen muntje had, gaf hij soms een stuk van twee euro en dan moest de kelner graaien in zijn schaamzakje tot hij 39 cent bij elkaar had. Dat bedrag bestond dan uit een stuk van 20 cent, een stuk van 10 cent, een stuk van 5 cent en 2 stukken van 2 cent. Ook de klant rondde niet af, het leven was al duur genoeg meneer, en wachtte tot het laatste muntje.

 

Omdat op een terras altijd meteen afgerekend werd, herhaalde dit ritueel zich telkens wanneer de klant een nieuwe bestelling plaatste.

 

Toen bleek dat de controles een scheet in een fles betekenden en het wisselen veel meer kostte aan werktijd dan die paar centjes waard waren, besloot de horeca om stilzwijgend de prijzen een beetje af te ronden. Een kopje koffie kostte plots 1,65 euro. Kort daarna 1,70 euro. Al snel 1,80 euro en op sommige plaatsen een schaamteloze 2 euro. Hetzelfde gebeurde met de bieren, de frisdranken, de dagsoep, de snacks en... de WC-madam! Dertig cent voor een plasje lijkt niet veel, maar het is wel meer dan de 12 befkes van vroeger! Je hebt er bijna een pamper voor!

 

Eigenlijk werden we bedrogen bij het leven. Alles werd duurder en iedereen zei dat het de schuld van de euro was, terwijl iedereen gewoon zelf de prijzen de hoogte in duwde.

 

Eindelijk hebben we nu wetenschappelijk onderzochte cijfers. Een pakje frieten is gemiddeld 24% duurder geworden, een pilsje in ’t café 35%. Daar staat dan wel tegenover, zeggen de verdedigers van de euro, dat duurdere dingen in prijs gedaald zijn. Een tv-toestel kost nu bijvoorbeeld 25% minder en op zo’n groot bedrag is een vierde verschil veel beduidender dan op een tipzak frieten

 

De hooggeleerde berekenaars vergeten echter een paar dingen mee te delen. Ten eerste zijn de prijsstijgingen echt te wijten aan de invoering aan de euro, maar de prijsverlagingen komen o.a. door de import uit lageloonlanden of door het feit dat er nieuwe generaties van toestellen op de markt zijn gekomen. De schrijfmachines zijn ook geweldig in prijs gedaald, want niemand wil die nog sinds de pc er is. De prijs van een videorecorder is eveneens ingestort sinds de markt zich helemaal naar de dvd richt. En hoe meer de plasmaschermen en High Definition TV ingeburgerd geraken hoe moeilijker het zal worden een klassiek tv-toestel te slijten, zelfs aan een zeer lage prijs.

 

Wat ons evenzeer onthouden wordt, is een eenvoudige berekening. Stel dat ik elke week eenmaal een pak frieten koop en 4 pintjes ga drinken, dan betaal ik op een jaar 113 euro meer. Mijn tv-toestel van 1.000 euro is echter een vierde goedkoper geworden. Maar omdat ik dat op 10 jaar afschrijf, bespaart het me slechts 25 euro per jaar.

 

Toch blijven de verdedigers van de euro, de invoering ervan een goede zaak vinden. Want, zo stellen ze, stel dat je op reis gaat naar Nederland. Dan moest je vroeger Belgische franken omwisselen in guldens en daar verloor je dus bankkosten en wisselkoersverschillen op. Reisde je door naar Duitsland, dan moest je de resterende guldens (waarop je al geld verloren had), omwisselen in marken. Stak je de grens over met Oostenrijk, dan kon je niet anders of je dure marken moest je met verlies omwisselen in shillings. Van Oostenrijk naar Italië is maar een stap, maar je kon daar alleen met lires betalen. Kwam je dan over Frankrijk terug, was het weer aanschuiven aan de wisselbalie om van je lires francs te maken. Uiteindelijk arriveerde je weer thuis en als er nog iets overschoot van je vakantiebudget, dan was je wel verplicht om het terug in Belgische franken om te zetten.

 

Met alles wat je aan de banken betaalde en wat je in de koersverschillen verloor, had je een weekje langer vakantie kunnen nemen.

 

Maar geef toe, je moet nogal een oen zijn om zo op vakantie te gaan!

14:45 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-01-06

Mensen zijn nooit illegaal!

Mensen zijn nooit illegaal!

 

Patrick Dewael verklaarde vanochtend op de radio dat, wie illegalen helpt onderduiken, zich strafbaar opstelt. Hij gebruikte niet het woord ‘onderduiken’, maar hoe noem je het als je iemand onderdak verschaft, te eten geeft en onzichtbaar maakt voor terechte controles? Laten onderduiken, dus.

 

Obscure organisaties, met een groot hart maar weinig verstand, reageerden al heftig en beroepen zich op de wet die humanitaire noodhulp verplicht.

 

Laten we enkele dingen toch maar eens duidelijk stellen. Mensen zijn nooit illegaal. Elke mens heeft het recht om te leven. Als mens is men dus niet onwettelijk, illegaal. Een mens kan wel illegale daden stellen. Dat zijn daden die door de wet verboden zijn.

 

Telkens we mensen aanduiden met de term ‘illegaal’, dan bedoelen we eigenlijk dat ze onze wetten overtreden. Niets meer, niets minder. Het overtreden van een wet, is een strafbaar feit. Wie daarbij een handje toesteekt, de feiten toedekt of de daders beschermt, is medeplichtig.

 

Iemand die in dit land plots opduikt en verblijft zonder de vereiste formaliteiten te regelen, verblijft hier onwettelijk. Iedereen die zo iemand de hand boven het hoofd houdt, collaboreert met een strafbaar feit en maakt zichzelf ook strafbaar.

 

Jurist Dewael weet dit maar al te goed. Of hij dit ook meent en er ooit zal op ingrijpen, is een ander verhaal. In het verleden deed hij al uitspraken die het tegendeel laten vermoeden. Hij is immers niet alleen jurist, maar ook politieker... Een stoere uitspraak, enkele maanden voor de verkiezingen, maakt evenwel het beleid nog niet.

 

De hulporganisaties, als ze tenminste niet verdacht zouden lijken door het dienen van een verborgen politieke agenda, hebben ook niet helemaal ongelijk. Humanitaire noodhulp mag niemand onthouden worden.

 

Maar wat is humanitaire noodhulp? Het woord zegt het zelf: noodhulp is een kortstondig en acuut ingrijpen met eerstelijnszorg. EHBO. Concreet: wanneer tien verhongerde, uitgedroogde en geïnfecteerde negers uit het ruim van een schip worden getild, is het de plicht van iedereen om deze mensen zo snel mogelijk eten en drank en een bed te geven, hen geneeskundige zorgen toe te dienen en ze te laten bekomen.

 

Eten, drank en een bed betekenen echter niet dat je ze meteen een maandelijks leefloon moet toekennen (hoger dan het pensioen van een zelfstandige die een heel leven lang hard gewerkt heeft, de maatschappij onderhouden met allerlei taksen, belastingen, retributies, bijdragen etc, en zijn spaarcentjes investeerde in zijn zaak om de zuigkracht van een verkwistende overheid te overleven) en hen in afwachting comfortabeler te laten wonen dan ze in hun vaderland ooit konden dromen.

 

Geneeskundige zorgen betekenen evenmin, het gratis plaatsen van tandprothesen, het gratis uitvoeren van neuscorrecties, het gratis plaatsen van borstvergrotingen en het verlenen van een gratis in vitro vruchtbaarheidsbehandeling. Ik vind deze voorbeelden niet uit. Je kan ze terugvinden in de rekeningen van onze OCMW’s.

 

Eigenlijk is het probleem van de illegalen of de sans-papiers heel eenvoudig op te lossen.

 

In bijna elk land heeft België een legertje ambassadeurs, consuls, zaakgelastigden, handelsattaché’s en andere feestneuzen. Niemand weet precies hoeveel het er zijn, hoeveel ze de belastingbetaler kosten en men weet nog minder wat deze mensen eigenlijk doen buiten het afdweilen van chique recepties.

 

Hun kantoren zijn eigenlijk de toeganspoort tot ons land. Waarom verkopen we aan dié poort geen toegangsticketten? Wie zich uit een vreemd land in België wil vestigen, regelt eerst in eigen land alle formaliteiten en mag dan pas overkomen.

 

Wie toch ongevraagd, onaangepast, onwettelijk en bovendien met veel commentaar in dit land wenst te wonen, heeft – zoals elk mens - recht op elementaire noodhulp en daarna zo snel mogelijk een retourticket.

 

Het gaat dan niet over tien kleine negertjes in een schuit, zes Kosovaren in een Trabantje of zeven Armeniërs in een huifkar. Het gaat over mensen die naar hier vliegen om de armoede in hun land te ontvluchten, terwijl hun vliegticket al duurder is dan het gemiddelde jaarloon in hun land. Het gaat vooral over hele bevolkingsgroepen die met tienduizenden hier neerstrijken, geen enkele culturele of economische meerwaarde met zich brengen, onze zorgvoorzieningen uithollen en zoveel mogelijk geld naar hun moederland versluizen waar 64 % van het Bruto Nationaal Product bestaat uit geld dat uitgeweken inwoners met vaste regelmaat overmaken.

 

Het gaat niet eens over deze mensen als mens. Het gaat erover, dat dit gebeurt met schriftelijke instemming van ons koningshuis. Het gaat erover, dat geen enkele politicus daar durft tegenin gaan omdat de macht van Laken bij het benoemen van ministers nog altijd zeer groot is. Het gaat erover, dat geen enkele journalist dat durft zeggen, omdat de macht van diezelfde politici over de media met de dag groter wordt.

 

Is het nu racisme om dit zo te zien? Neen, dat is geen racisme. Het is louter een vaststelling. Een vaststelling die ons allemaal de strot uitkomt. En die Patrick Dewael blijkbaar ook stilaan begint te begrijpen. Of tenminste doet alsof.

14:58 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-01-06

De kinderen aan de macht

De kinderen aan de macht

  

Johan Van de Lanotte, sinds kort Sp.a-partijvoorzitter, haalt vandaag in Het Laatste Nieuws uit naar iedereen die opmerkingen heeft over bijv. Freya Van den Bossche of  Katleen Van Brempt. Hij noemt het ‘zuiver seksisme’. “Een jonge man die op 30 al minister is, noemt men een godenkind, bij een jonge vrouw gaat het direct over borsten en billen”, aldus de opvolger van Steve Stevaert.

 

Johan Van de Lanotte is een verstandig man. Helaas, want met zo’n uitspraken zou enige domheid nog als alibi kunnen dienen. Maar hij is dus niet dom en dan kan het alleen maar een uiting zijn van intellectuele oneerlijkheid.

 

Om te beginnen waren de vrouwelijke ministers geen 30 toen ze minister werden. Net zomin als Caroline Gennez dat was, toen ze als een tussenpaus eventjes de schijn moest ophouden dat ze de partij leidde.

 

Het waren twintigers, zonder levenservaring, zonder maturiteit, zonder enige kennis van dossierhistoriek, zonder netwerken en vooral… zonder voorafgaande prestaties.

 

Hen vandaag al op hun politieke verdiensten beoordelen, is niet zo gemakkelijk. Hun beleidsverklaring hebben ze niet eens zelf geschreven. Bovendien moet een beleidsbrief gelezen worden, op het einde van de legislatuur. Bij de aanvang kan iedereen ronkende intenties kenbaar maken, maar de prijzen worden alleen aan de meet uitgedeeld. Hun dossiers en officiële verklaringen zijn eveneens door topmensen van het kabinet opgesteld, zodat zij alleen maar spreekbuis moeten zijn. Vandaar hun torenhoge sms-rekeningen tijdens onderhandelingen, door bij hun coach te informeren naar antwoorden op onverwachte vragen.

 

Maar we kunnen hun geschiktheid voor de functie wel een stuk aflezen van hun gedragingen, hun spontane uitspraken en de uiting van hun denkpatronen. Wie blundert, zoals Freya Van den Bossche in Nederland uit de bocht ging, verdient niets meer noch minder dan de publieke schandpaal. Gelijkaardige diplomatieke blunders van Karel De Gucht werden even duur aangerekend en dat kan bezwaarlijk seksistisch genoemd worden. De wijze waarop Katleen Van Brempt met het hoofd schudt over het controleren van zwartrijders op Antwerpse trams, bewijst dat zij niet stevig genoeg in haar schoenen staat om een eigen, gefundeerde mening te blijven verdedigen, desnoods tegen stemmingmakers-zonder-argumenten of linke beunhazen met een dubbele agenda, in. Haar voorstel over de snelheid van vrachtwagens was zo prematuur dat het nauwelijks het niveau haalde van een grapje aan de toog na een paar 'Bollekens'.

 

Er is nog een andere reden waarom ze ‘zich dubbel moeten bewijzen’ (dixit Van de Lanotte). Ze hébben namelijk nog niets bewezen! Ze duiken op uit het niets, hebben geen ‘politieke  weg’ afgelegd, zijn niet gegroeid (hoe zou het kunnen als je pas of bijna de puberteit achter de rug hebt?), beschikken over geen referenties. Hun curriculum vitae beperkt zich tot de leiding van de studentenclub, als ze daar al ooit lid van waren. Ze zijn dochter, zoon, minnaar of minnares, nichtje of neef, of weet-ik-veel van… en worden in de bevriende media gedropt tot hun BV-gehalte hoog genoeg is om de stemmen binnen te halen van iedereen die zelfs vandaag nog op La Esterella zou stemmen.

 

Toen destijds Guy Verhofstadt, onder premierschap van Wilfried Martens, eventjes minister van Financiën was, was hij ook nauwelijks dertig jaar oud. Maar hij was toen al 12 jaar waterdrager van Willy De Clerck geweest en had alle rangen in de partij doorlopen. Toen waren het niet de burgers, maar wel de politieke zwaargewichten zelf, die hem ‘da joengk’ noemden!

 

De jonge vrouwen die vandaag minister zijn, doken op van de ene dag op de andere zoals paddenstoelen in een ingebeeld kabouterbos. Is het dan niet logisch, dat de gemeenschap hen met argusogen volgt en dat ze zich dubbel moeten bewijzen?

 

Freya Van den Bossche verscheen als nobele onbekende voor het eerst in een uitzending van ‘Bracke & Crabbé’ en was sindsdien niet meer van het scherm te branden. Vreemd? Eigenlijk niet…

 

Na haar diplomatiek ongepaste uitspraken over Nederlandse politici, interviewde het duidingsprogramma Nova een Vlaamse ‘politieke journalist’ die Freya van nabij kende. De specialist ter zake was Siegfried Bracke, die haar ooit lanceerde. Hij benadrukte dat de jongedame in kwestie uitzonderlijk verstandig was, een wiskundig genie, een diplomatiek natuurtalent en nog een hele hagiografische paternosterbollekensmakerij, en dat ze ’t in Nederland gewoon verkeerd begrepen hadden, want ja, er is nu eenmaal een verschil tussen Vlaams en Hollands.

 

Nova zond dit getuigenis in vertrouwen uit, zonder te controleren en zonder ‘second opinion’. Nova wist blijkbaar ook niet, dat Siegfried Bracke een logebroeder is van de vader van Freya Van den Bossche in de werkplaats Labyrint te Gent. Kwestie van een geloofwaardige ‘kenner’ in huis te halen.

 

Van de Lanotte vergeet eveneens te vermelden dat het seksisme niet bij de burgers zit, maar bij de politici zelf. Er zijn voorbeelden van jonge vrouwelijke politici (zelfs minister of staatssecretaris) die alleen maar omhoog gewipt zijn (letterlijk) in een duur hotelbed in Zaventem of nabij de Londense luchthaven Heathrow, zelfs op de achterbank van een auto in een parkeergarage, met een door de wol geverfd politicus.

 

Het feit dat de kieslijsten afwisselend een mannelijke en een vrouwelijke kandidaat moeten bevatten, met een vrouw bij de eerste drie, is de meest degoutante vorm van seksisme. Ik zou me als vrouw pas echt vernederd voelen op zo’n lijst.

 

Bovendien is het niet abnormaal dat de borsten en billen van die jonge vrouwen indruk maken: ze lopen er ook duidelijk mee te koop! Ik bedoel niet dat een vrouwelijke minister bekwamer is als ze zich vertoont zoals de vleesgeworden zuurtegraad in een mantelpakje, maar geen enkele mannelijke minister pronkt met zijn bicepsen en zijn borstharen.

 

Was het tijdelijke succes van Stevaert en Anciaux, destijds vooral gebaseerd op een hoge aaibaarheidsfactor, dan ook seksisme? Of gebruikt Johan Van de Lanotte alleen dit woord uit een soort jaloezie, omdat hij andere troeven moet uitspelen?

 

Meneer Van de Lanotte, laat de burgers gerust dromen dat ze met hun commentaar heel misschien, mogelijk, eventueel, wie-weet… de ogen van zelfingenomen politici, die zichzelf verkozen hebben, zouden kunnen openen.

 

Maar besef toch als verstandig man, dat je diezelfde burgers zeker niet voor jou kan winnen door hen onterecht te schofferen.


15:52 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |