10-01-06

Hip, hip, Euro?...

Hip, hip, Euro?...

 

Hooggeleerde berekenaars geven het nu toe: sinds de invoering van de euro is ons leven langs de ene kant een pak duurder geworden, maar langs de andere kant ook weer goedkoper. Duurder, door de euro; goedkoper, door andere factoren.

 

Wat u en ik al lang wisten, wordt nu door een studie bevestigd. De mevrouw die naast mij aan de kassa van de supermarkt of aan de toog van de beenhouwer staat, de man die naast mij op de barkruk van het dorpscafé zit, de tiener die in het frietkot zijn beurt afwacht... Ze hebben er allemaal niet voor gestudeerd, maar ze weten het al jaren: Europa is boerenbedrog. In veel gevallen, letterlijk!

 

Alleen wie zijn eigen emmer onder de melkkoe kan schuiven, wordt er beter van. Ten koste van ’t algemeen.

 

Toen in 1999 de euro ingevoerd werd, moesten de tot dan geldende valuta exact worden omgerekend. In België deelde je de gangbare prijs door 40,3399 en je had de nieuwe prijs in de nieuwe munt. Niet minder dan 3 inspecteurs van Economische Zaken zouden daar streng op toezien! Een kopje koffie op het terras van de Grote Markt dat je tot de dag voordien 65 Belgische Frank betaalde, kostte dan 1,61 euro. Het was telkens even graaien in de portemonnee om het kleinste koperen muntje te vinden en de middenstander zei nooit ‘Laat maar zitten, je bent een vaste klant’, want op een paar uur scheelde ‘m dat snel een kopje koffie. Trouwens, juist is juist.

 

Omdat de klant niet altijd zo’n koperen muntje had, gaf hij soms een stuk van twee euro en dan moest de kelner graaien in zijn schaamzakje tot hij 39 cent bij elkaar had. Dat bedrag bestond dan uit een stuk van 20 cent, een stuk van 10 cent, een stuk van 5 cent en 2 stukken van 2 cent. Ook de klant rondde niet af, het leven was al duur genoeg meneer, en wachtte tot het laatste muntje.

 

Omdat op een terras altijd meteen afgerekend werd, herhaalde dit ritueel zich telkens wanneer de klant een nieuwe bestelling plaatste.

 

Toen bleek dat de controles een scheet in een fles betekenden en het wisselen veel meer kostte aan werktijd dan die paar centjes waard waren, besloot de horeca om stilzwijgend de prijzen een beetje af te ronden. Een kopje koffie kostte plots 1,65 euro. Kort daarna 1,70 euro. Al snel 1,80 euro en op sommige plaatsen een schaamteloze 2 euro. Hetzelfde gebeurde met de bieren, de frisdranken, de dagsoep, de snacks en... de WC-madam! Dertig cent voor een plasje lijkt niet veel, maar het is wel meer dan de 12 befkes van vroeger! Je hebt er bijna een pamper voor!

 

Eigenlijk werden we bedrogen bij het leven. Alles werd duurder en iedereen zei dat het de schuld van de euro was, terwijl iedereen gewoon zelf de prijzen de hoogte in duwde.

 

Eindelijk hebben we nu wetenschappelijk onderzochte cijfers. Een pakje frieten is gemiddeld 24% duurder geworden, een pilsje in ’t café 35%. Daar staat dan wel tegenover, zeggen de verdedigers van de euro, dat duurdere dingen in prijs gedaald zijn. Een tv-toestel kost nu bijvoorbeeld 25% minder en op zo’n groot bedrag is een vierde verschil veel beduidender dan op een tipzak frieten

 

De hooggeleerde berekenaars vergeten echter een paar dingen mee te delen. Ten eerste zijn de prijsstijgingen echt te wijten aan de invoering aan de euro, maar de prijsverlagingen komen o.a. door de import uit lageloonlanden of door het feit dat er nieuwe generaties van toestellen op de markt zijn gekomen. De schrijfmachines zijn ook geweldig in prijs gedaald, want niemand wil die nog sinds de pc er is. De prijs van een videorecorder is eveneens ingestort sinds de markt zich helemaal naar de dvd richt. En hoe meer de plasmaschermen en High Definition TV ingeburgerd geraken hoe moeilijker het zal worden een klassiek tv-toestel te slijten, zelfs aan een zeer lage prijs.

 

Wat ons evenzeer onthouden wordt, is een eenvoudige berekening. Stel dat ik elke week eenmaal een pak frieten koop en 4 pintjes ga drinken, dan betaal ik op een jaar 113 euro meer. Mijn tv-toestel van 1.000 euro is echter een vierde goedkoper geworden. Maar omdat ik dat op 10 jaar afschrijf, bespaart het me slechts 25 euro per jaar.

 

Toch blijven de verdedigers van de euro, de invoering ervan een goede zaak vinden. Want, zo stellen ze, stel dat je op reis gaat naar Nederland. Dan moest je vroeger Belgische franken omwisselen in guldens en daar verloor je dus bankkosten en wisselkoersverschillen op. Reisde je door naar Duitsland, dan moest je de resterende guldens (waarop je al geld verloren had), omwisselen in marken. Stak je de grens over met Oostenrijk, dan kon je niet anders of je dure marken moest je met verlies omwisselen in shillings. Van Oostenrijk naar Italië is maar een stap, maar je kon daar alleen met lires betalen. Kwam je dan over Frankrijk terug, was het weer aanschuiven aan de wisselbalie om van je lires francs te maken. Uiteindelijk arriveerde je weer thuis en als er nog iets overschoot van je vakantiebudget, dan was je wel verplicht om het terug in Belgische franken om te zetten.

 

Met alles wat je aan de banken betaalde en wat je in de koersverschillen verloor, had je een weekje langer vakantie kunnen nemen.

 

Maar geef toe, je moet nogal een oen zijn om zo op vakantie te gaan!

14:45 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Win-win situatie volgens paarse normen... Jawadde! Hoe we vandaag door de bloedrode staatszender ervan overtuigd moesten worden dat het duurder leven niet aan de Euro te wijten was.
Kort samengevat: wie iedere dag een TV toestel kan kopen is bij de goei, wie enkel geld overheeft om zich af en toe een pak friet te permitteren en een zuinig cafébezoek of terrasje, die moet inbinden; de volksmens dus.
In feite een zichtbare aflijning van hoe de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt.

De brede volksverlakkerij van Verhofstadt. Op breedscherm, (bloed)plasma binnekort nodig. Ter reanimatie.

Gepost door: Jade | 10-01-06

De commentaren zijn gesloten.