30-12-05

Nieuw-Iaerswensch

Nieuw-Iaerswensch

 

Eerst voor allen, Lieve Vrienden,

Wensch ick u een Saligh Iaer:

‘k Wensch u, ’t ghen’ick wensch te vinden

In deês weirelt en hier naer.

 

‘k Wensch u in dit droevig leven

Al het ghen’ u saligh is,

Soo’t den Heer belieft te gheven,

Blijdtschap ofte droefenis.

 

Voorspoet ofte swaerigheden,

Peys of Oorloogh, lust of pijn,

sieckten off ghesonde leden,

want het kan al saligh sijn.

 

Rijckdom, Armoe’, loff en schande

Schoonheydt ende leelijckhydt,

Kleyn en groot sijn van verstande

Baet off schaet de saligheydt.

 

Eer is goedt, en oock wel schaelijck,

Schande, rijckdom, arremoe’,

Leeft ghy daer in wel off quaelijck,

Daer staet wel off quaelijck toe.

 

Kort dan: ‘k Wensch dat Godt wil geven

Dat ghy desen korten tijdt

Sus in uwen staet moôght leven

Dat ghy naermaels saligh sijt.

 

Dat ghy naermaels moôght genieten

D’eyndeloose eeuwigheydt,

Die u noeyt en sal verdrieten

Om haer vreught en vrolijckheydt.

 

Ia, kost ick u die soo schencken,

Gh’lijck ick die wel wenschen kan,

‘k Saude (sonder langh te dencken)

maecken daer mijn giftien van.

 

Maer al kan het soo niet wesen

Dat ick u den hemel schenck:

‘k Sal u hier eens laten lesen

hoe ick daer te komen denck.

 

En in plaetse van ver-eeren

Gh’lijck men op deês tijden plagh,

Sal ick u daer voren leren

Lesen in den Almanach.

 

G’hebt soo menigh hondert reysen

Inden Almanach ghesien,

Sonder eens misschien te peysen

Wat u kan en sal gheschiên.

 

G’Hebt daer in naer ’t weêr ghekeken

Off het schoon off vuyl sal sijn,

Naer het op-staen, naer het breken

Vande Son’, en maene-schijn.

 

Dickmaels sonder eens te dencken

Dat den Schepper dit al gheeft

Om den mensch alsoo te wencken

Tot de schoonheydt daer hij leeft.

 

G’Hebt oock menighmael ghelesen

Ende de Cronijck bespeurt

Watter wonders al voor desen

Inde weirelt is ghebeurt.

 

Hoe langh dat het is gheleden

Dat den Heer de weireldt schiep

En hoe dat den tijdt tot heden

Wonderlijck voort henen liep.

 

Hoe de menschen sijn verschenen,

Hoe de steden sijn vergaen,

Wegh, vernietight en verdwenen,

Hoe hier niets en fier blijft staen.

 

Sonder (derf ick wel ghelooven)

Dat ghy eens ghedachtigh sijt,

Dat, ghelijck die sijn verschoôven,

Ghy sult schuyven metter tijdt.

 

Sonder daer iet uyt te trecken

‘tGhene, tot de saligheydt

van uw ziele saude strecken

Waer nochtans soo veel aen leyt.

 

Neemt en leest dan dese glossen:

‘k Gheeff u desen Almanach,

Om u selven te verlossen

Inden alderdroeffsten dagh.

 

Maer om uw verstand te slijpen

Geldt nogh ene gulden regel:

Leest om geestelyck te rijpen 

Elcken dag de ‘Vrij van Seegel’.

 

(Petrus Croon, 1665) 


14:51 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-12-05

't Is van den hond

’t Is van den hond

 

Er ging een warme glimlach door Vlaanderen, toen drie jaar geleden een hier quasi onbekende Rudy Demotte federaal minister voor Sociale Zaken en Volksgezondheid werd. Hij was een Waalse PS’er, maar werd begin juni 1963 in de Vlaamse stad Ronse geboren. Bovendien groeide hij grotendeels op bij zijn Vlaamse grootmoeder in Brakel. Daar leerde hij de Vlaamse volksaard kennen én perfect Nederlands spreken. De gevorderde dertiger had bovendien twinkeltjes in de ogen en oogde sympathiek.

 

In zijn eigen dorp Flobecq/Vloesberg wordt hij als burgemeester op handen gedragen. Hij woont er in een gerenoveerd rijhuis in de rue Major René Dubreucq, zeg maar de dorpsstraat die op het marktpleintje uitgeeft. In het volkscafé en in de plaatselijke frituur is er niemand te vinden die een onvertogen woord over hem spreekt, zelfs niet eens denkt. Als overtuigd socialist, staat de kerk niet eens in zijn weg. Hij wandelt er respectvol voorbij, en beklimt de drie trapjes van de dorpskroeg waar hij zich tussen de gewone mensen best thuisvoelt. Franstaligen en Nederlandstaligen leven hier gezellig samen. Demotte weet hoe je twee culturen moet verzoenen: hij is zelf met een Bulgaarse getrouwd.

 

Na het boertige van Happart, het criminele van Cools, het schijnheilige van Di Rupo, het vulgaire van Onkelinx, het gluiperige van Spitaels, het tragikomische van Mathot,... leerde Vlaanderen eindelijk een PS’er kennen die te vertrouwen was. Demotte had kunnen de ultieme factor zijn in de communautaire verzoening, het enige waardoor de lapjeskat België bij elkaar kan blijven.

 

Maar we hebben ons vergist. Hij heeft een te lange carrière achter de rug in een besmettend partijklimaat. Secretaris van het OCMW in Lessines, nationaal secretaris en daarna voorzitter van de Waalse Jong-Socialisten, federaal minister, gemeenschapsminister, opnieuw federaal minister... en vooral ‘poulain’ van Guy Spitaels en Elio Di Rupo. Het kan niet erger.

 

Demotte heeft zijn ware aard voor de Vlamingen altijd goed kunnen verbergen en misschien is hij in zijn hart ook wel een beetje Vlaming. Als minister komt hij echter een paar strepen te kort. Zijn jongensachtige schijn van oprechtheid, heeft ‘m lang krediet verleend. Maar uiteindelijk val je daarmee alleen toch door de mand.

 

Neem nu zijn hetze tegen het roken. Er is wetenschappelijk geen enkel, maar dan ook geen enkel, sluitend en niet tegensproken, bewijs dat roken longkanker veroorzaakt. Het kan bevorderend zijn voor wie toch longkanker zou krijgen, maar het is niet aangetoond dat er een oorzakelijk verband is.

 

De anti-tabakslobby is echter sterker dan de tabaksindustrie en kan zich veroorloven, met medeplichtigheid van luie journalisten die persberichten klakkeloos overnemen zonder ze te controleren, gelijk welke onzin de wereld in te sturen en te verwijzen naar ‘Amerikaanse studies’ die niet te traceren zijn.

 

Ik beweer niet dat Rudy Demotte het karretje van deze fundamentalisten trekt. Ik denk eerder dat hij een jeugdtrauma afreageert en het verlies van een dierbare verwerkt. Als minister is dat even zwak.

 

Als roken dodelijk is, moet het verboden worden en daarmee gedaan. En dan moet de overheid alles in het werk stellen om te voorkomen dat er een zwarte markt ontstaat. Zolang de overheid roken toelaat en er elk jaar miljarden taksen op beurt, dan moet ze er haar mond over houden, of ze is medeplichtig. De verantwoordelijkheid bij de gebruiker leggen, is laf. Zo simpel is het.

 

Alle maatregelen die ondertussen genomen zijn (zoals sensibliseringscampagnes, verbod aan –16-jarigen te verkopen, belachelijke slogans op sigarettenpakjes, ontsierende beelden op de verpakking die geen enkele indruk maken, het rookvrij maken van alle openbare gebouwen en zelfs privé-werkplekken, het pesten van de horeca, enz...), helpen geen fluit. Er wordt steeds meer gerookt. Voor wie er last van heeft, is de oplossing eenvoudig: blijf weg uit een rokerige omgeving. Als ik geen lawaai kan verdragen, ga ik ook niet naar een discotheek.

 

Ondertussen blijkt dat rokers veel meer begrip, beleefdheid en tolerantie aan de dag leggen voor niet-rokers, dan omgekeerd. Ze doen dat niet uit eigenbelang of om zich sociaal aanvaardbaar te houden, ze doen dat alleen omdat ze geen enggeestige zuurpruimen zijn. Vele niet-rokers zullen wellicht wegkankeren van ’t chagrijn in plaats van een longaandoening.

 

Maar omdat je niet altijd op dezelfde spijker kan blijven hameren, want dan word je zo vlug voor een ouwe zaag versleten, bemoeide Demotte zich ook met circusdieren. Op dit vlak liet hij zich wél beïnvloeden door Gaia en consoorten. Hij had echter een en ander verkeerd ingeschat, nauwelijks of geen contacten gehad met de circuswereld zelf, en moest uiteindelijk op zijn beslissing terugkeren.

 

Circusdieren zijn over ’t algemeen beter verzorgd dan gewone huisdieren. Er wordt van hen een prestatie verwacht en hongerige of mishandelde dieren zijn daartoe niet in staat. De foto’s van gekwetste olifanten of uitgemergelde tijgers zijn ofwel uitzonderlijk of vals. Gaia weet heel goed hoe je met Photoshop moet omgaan! Tenslotte zijn circusdieren het handelsfonds, het werkkapitaal, van de artiest die ermee optreedt. Die neemt daar geen risico mee.

 

Het feit dat wilde dieren in de natuur thuishoren, is flauwekul. Circusdieren houden het geen dag in de vrije natuur uit omdat ze allemaal in gevangenschap geboren en door mensen verzorgd werden.

 

De recentste miskleun van Demotte is het voorstel om privé-personen een vragenlijst te laten invullen voor ze een hond kopen. Waarom mogen ze trouwens nog een hond houden? Is de hond zelf ook geen wild dier, dat afstamt van de hyena en in roedels leeft en niet in een mand slaapt?

 

De vragenlijst heeft geen enkele officiële waarde. De dierenhandelaar kijkt ‘m na en controleert of het toekomstige baasje een tuin heeft (honden mogen binnenshuis geen plasje doen), of er kinderen zijn (dan zijn honden gevaarlijk, want heel uitzonderlijk wordt er al eens een kind gebeten) en of hij/zij het dier mee op vakantie kan nemen.

 

Je vult natuurlijk in wat je wilt, want je doet dat niet onder ede en die handelaar heeft geen enkele bevoegdheid om je verklaring in twijfel te trekken of te controleren. Hij moét je, volgens het Verdrag van Rome, gewoon dat beest verkopen als jij met het geld klaarstaat.

 

Ik denk dat het in veel gevallen beter zou zijn, toekomstige ouders een examen te laten afleggen voor ze de toelating krijgen elkaar te bevruchten en een kind op de wereld te zetten waarvoor ze, financieel of geestelijk of affectief, misschien niet eens kunnen zorgen.

 

Zo’n idee is ethisch natuurlijk onbespreekbaar, akkoord. Maar laten we dan in godsnaam niet lullen over een hond!

 

Ondertussen blijven verpleegkundigen voor een basisloon ’s nachts door hun rug gaan, werken ambulanciers voor een kilometervergoeding die bijna de ‘vrijwillige basis’ benadert, worden zelfstandige thuisverplegers uitgebuit door een centrale dienst die de opdrachten verdeelt, moeten oudjes in het tehuis wachten tot die ene logistiek medewerkster tijd heeft om hun pamper te verversen, blijven sommige geneesheer-specialisten hautain te laat komen op een afspraak terwijl hun zieke patiënten nerveus wachten, moeten chronische patiënten om de haverklap een vernederend onderzoek blijven ondergaan om dan een aalmoes te ontvangen, en lacht de farmaceutische sector in haar vuistje omdat ze toch aan het langste eindje trekt zolang de minister van Volksgezondheid zich met futiliteiten bezighoudt.

 

In elk geval, als je ooit een praatje slaat met Rudy Demotte, dan kan dat best meevallen. Want eigenlijk is hij een aimabel man. Maar zeg elk woord in 1 ademstoot, want anders begint hij te schelden.

 

Achter de open blik gaat een giftig manneke schuil.

 

N.B.: Ik ben geen roker en heb geen huisdieren. 



12:56 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-12-05

Over auteursrechten en zakkenwassers

Over auteursrechten en zakkenwassers

 

 

DIT ARTIKEL WERD OP VERZOEK VAN SKYNET VERWIJDERD OMDAT ANDERS DEZE BLOG ZOU GESLOTEN WORDEN. 

 

 

13:38 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-12-05

Kerstgedachte

Kerstgedachte

 

We eten erwtensoep met korstjes,

we drinken Glühwein met kaneel

en zingen wat meligheid bij elkaar.

 

De wijn is niet veel soep,

de soep is niet veel zaaks.

De sneeuw komt uit een spuitbus,

de dennengeur ook.

 

Wijzen vergaderen over het Oosten,

sterren vallen uit vliegtuigen.

Ergens ter wereld gebeurt een wonder:

er sterft een kind.

 

Het enige dat nog hoop geeft:

als er geen toekomst meer is,

leeft minstens de herinnering.


09:21 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-12-05

Hoe dom kan iemand zijn?

Hoe dom kan iemand zijn?

 

In dit land kan je stomdronken een kind doodrijden en je daarna ongestoord voort bezatten als je parlementair onschendbaar bent. Maar o wee, als je een e-mail verstuurt met daaraan gekoppeld een geluidsbestand! Volgens het Vlaamse Omroepdecreet ben je dan immers “radio aan ’t maken” en daar is een zendvergunning voor nodig. Heb je die niet, dan krijg je een administratieve boete van 12.500 euro.

 

Het overkomt radiomaker en Vlaams parlementslid Jurgen Verstrepen vlak voor Kerstmis.

 

Wat zijn de feiten?

 

Op 26 mei kondigen het Vlaams Belang en Jürgen Verstrepen op een persconferentie aan, dat ze zullen starten met een eigen radiozender VB6015. In werkelijkheid zal het gaan over 1 programma van 2 uur dat in gehuurde zendtijd wordt uitgezonden op zondagmorgen. De uitzending gebeurt vanuit Duitsland. Onmiddellijke schiet de democratische Groen!e Vera Dua in actie en trommelt de Duitse groenen op om via politieke lobbying de uitzending te boycotten, wat uiteindelijk ook lukt. Duitsers hebben ervaring in het controleren van media en het monddood maken van een ongewenste stem...

 

Een uitweg langs Engeland wordt eveneens politiek afgeblokt.Vervolgens wordt er uitgezonden via de korte golf, maar dat stopt snel en radio ‘Zwart of Wit’ zendt sinds 19 juni alleen nog in de vorm van streaming uit langs het internet. Podcasting, heet dat. Duizenden politici (waaronder premier Verhofstadt), kunstenaars, verenigingen en burgers doen dat dagelijks in Vlaanderen en worden ongemoeid gelaten!

 

Nu zijn er in ons land partijen die ooit heel groot waren, maar sinds twee decennia in vrije val geraakt. Een partij die zich moet opvullen, zoals een twaalfjarig meisje de beha van haar moeder volpropt met goedkope zakdoekjes, met vaandelvuchtige overlopers en onberekenbare huurlingen en dan nog maar 25% van de stemmen haalt, kan je niet meer representatief noemen.

 

Deemoed zou zo’n partij sieren. Maar dat woord staat niet in het politieke woordenboek. Het wordt gewoonlijk vervangen door arrogantie en giftige verbetenheid. Het woord ‘sportiviteit’  is in datzelfde politieke woordenboek een synoniem van ‘slagen onder de gordel’. In plaats van in eigen boezem te kijken en de oorzaken van het verval op te sporen, wordt laf uitgehaald naar wie wel succes heeft.

 

Het Vonnis Verstrepen is overduidelijk een uiting van deze mentaliteit. Er zijn wellicht zwakke juridische redenen voor het zware vonnis. Maar als we de argumentatie erop nalezen, wankelt het zoals een clochard na een bak Duvel. Als het bezwaarschrift van Verstepen dit vonnis niet kan te niet doen, dan is er alleen nog maar kwade wil in het spel.

 

Het baseert zich o.m. op het feit dat volgens het mediadecreet een politieke partij geen eigen radiozender mag hebben. Hoezo, de Sp-a heeft toch ook haar VRT? En waarom mag dat eigenlijk niet, als ze wel een eigen krant mag uitgeven? Dat decreet veranderen, dus! Bovendien, moet in dat geval de radiomaker gepakt worden of de partij? Hier blijft de partij buiten schot en is Jürgen Verstrepen hoofdelijk veroordeeld (niet eens zijn bvba!).

 

Verstrepen beweert dat hij zich met zijn podcast tot alle Vlamingen in de wereld richt, dat de opname wel in Vlaanderen gebeurt, maar de volledige technische afwerking en hosting in het buitenland, enz...

 

Dit wordt allemaal weggewuifd met het argument, dat hij daar geen bewijzen voor aanreikt. Sinds wanneer moet in onze rechtspraak de beklaagde zijn onschuld bewijzen? Is het niet aan de aanklager om bewijzen van schuld te leveren?

 

Het vonnis rammelt langs alle kanten. Het rammelt trouwens zo erg als het hele Vlaamse ministerie voor Media, dat in feite een zure grap is want het meest essentiële van de media behoort tot de bevoegdheid van de federale minister van Binnenlandse Zaken! Het Vlaamse ministerie heeft trouwens slechts een budget om 1,5 kabinetsmedewerker voor dit departement te betalen!

 

Controleorganen zijn er genoeg. Met naam althans, want ze betekenen ook niets, wegens gebrek aan personeel.

 

Zo is er het Vlaams Commissariaat voor de Media, bestaande uit 1 voorzitter en 2 commissarissen , dat toezicht houdt op de naleving van de mediadecreten. Het heeft 5 jaar lang een vegetatief bestaan geleid en nu het bijna opgedoekt wordt, schiet het sinds enige maanden plots in actie. De betrokkenen willen namelijk nog even opvallen om hun postje veilig te stellen in de nieuw op te richten Vlaamse Regulator voor de Media.

 

Dan is er nog de Vlaamse Geschillenraad voor Radio en Televisie, die moet waken over de onpartijdigheid, de journalistieke deontologie en de redactionele onafhankelijkheid van deze media. Deze raad bestaat uit 9 mensen, w.o. de voorzitter van het Vlaams Commissariaat! Dit jaar zijn er 2 beslissingen genomen, vorig jaar 3. Terwijl de opdracht van de Geschillenraad een fulltime bezigheid zou kunnen zijn voor honderden mensen als we die alleen nog maar op de VRT-redacties loslaten.

 

Ten slotte is er de Vlaamse Kijk- en Luisterraad die toezicht houdt op de regelgeving over porno en geweld op televisie. Deze raad bestaat uit 7 mensen die dit jaar 1 (één!) beslissing namen en vorig jaar geen enkele.

 

Zowel het Commissariaat als de twee Raden zullen weldra verdwijnen en opgaan in de Vlaamse Regulator voor de Media, waarvan nu al geweten is dat het ook een lege doos zal zijn, wegens minder dan 10 personeelsleden en te grote politieke invloed.

 

De veroordeling van Verstrepen heeft immers niets te maken met mediamisbruik. Het heeft vooral te maken met machtsmisbruik om een tegenstander proberen te treffen. Maar hoe dom kan iemand zijn? Of zijn de ‘politiek correcte’ politici allemaal kamikazepiloten die schuimbekkend boemerangs lanceren, goed wetend dat die ooit met exponentiel vergrote kracht terugkomen? Ik hoop, dat het dat laatste is, want ik wil niet geregeerd worden door randdebielen die zo dom zijn, om dat niet in te zien.

 

Als de verantwoordelijke minister Geert Bourgeois ballen aan zijn lijf heeft, dan doekt hij die hele handel op en schenkt Verstrepen gratie.

 

Zalig Kerstfeest. Maar alleen aan de mensen van goede wil.


09:53 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-12-05

IJdelheid

IJdelheid

 

Natuurlijk ben ik ijdel! Akkoord, ik woon niet in de badkamer, ik heb onlangs nog een pull in de Aldi gekocht, ik rijd niet met een 4x4-om-op-te-vallen, ik ga niet golfen om te zien en gezien te worden in een Lacoste-outfitje, en ik poeder niet mijn neus. Toch waaieren soms mijn veren open zoals bij een bronstige pauw.

 

De reden is meestal een heel grote, professionele voldoening. Neem nu de meest recente uitgave van AN AchterhetNieuws. Daarin staat een artikel over wat er allemaal ‘ruischt’ in het bronsgroen eikenhout, dus over de interne keuken van de Limburgse uitgeverij Concentra. Het is geschreven met veel zou’s en misschiens en suggereert meer dan er echt staat. Maar dat is alleen uit juridische voorzichtigheid. Mijn bronnen zitten héél dicht bij de actie en zijn dubbel gecontroleerd. Sommige zitten middenin de actie, andere màken zelfs de actie. Toch wordt op dit ogenblik de hele inhoud weggelachen, weggewuifd, ontkend, doodgezwegen,… Alleen de rechtstreeks betrokkenen weten dat het voor 95% klopt, al mogen ze dat (nog) niet toegeven. Dat zal de toekomst wel doen.

 

Dat was bij de overname van De Tijd ook zo. De Tijd zou in Antwerpen blijven, er zou niemand ontslagen worden, het blad zou zijn eigen gezicht behouden en patati-en-patata. Ik schreef toen dat de redactie zou uitgedund worden, dat ze zou verhuizen naar Brussel, dat er een synergie zou gevormd worden met L’Echo en dat De Tijd een quasi populaire kant zou worden. Men noemde mij een fantast met waanbeelden. Vandaag is bij De Tijd de reorganisatie volop aan de gang.

 

Ook jij, lezer(es) van Vrij van Zegel, mag weten wat je aan deze blog hebt. Kijk even terug in het archief op 3 augustus en herlees het artikel ‘Een ziekenhuis gaat dood!’. De dag erna werd in de plaatselijke pers (alleen Het Nieuwsblad was zo fair om mij als bron te vermelden) alles ontkend wat ik daarin schreef. En wat lees ik vandaag in diezelfde plaatselijke pers? Juist! Alles gaat door zoals ik het vijf maanden geleden al berichtte.

 

Mag ik even in mijn vuistje lachen?


09:39 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-12-05

De intelligentie en de evolutie

De intelligentie en de evolutie

 

Een rechter in Pennsylvania heeft beslist dat jonge yankees in hun lessen biologie alleen nog de evolutietheorie van Charles Darwin mogen aangeleerd krijgen, omdat het scheppingsverhaal niet wetenschappelijk is.

 

De man heeft voor een deel gelijk. Geloven in ‘intelligent design’ is niet wetenschappelijk. Bovendien noem je de schepping met evenveel gemak ‘stupid design’, want hoe ingenieus de natuur ook in elkaar zit, zo’n grote knoeiboel zijn sommige facetten ervan.

 

Maar of de evolutietheorie stand houdt op louter wetenschappelijke gronden, is evenzeer de vraag. Einstein toonde aan dat massa gelijk is aan energie. Het omgekeerde werd nooit bewezen. Het allereerste begin van de evolutie moet érgens vandaan komen.

 

Waarop baseerde Darwin eigenlijk zijn evolutietheorie? En wat was er vóór de Big Bang? Of heeft God dan toch alles geschapen? En waar kwam God dan vandaan? Oja, Die heeft altijd bestaan!


Met een Deus ex machina, een onbewijsbaar en zelfs onlogisch uitgangspunt, kan je elke theorie opbouwen...

 

Dat is nu eenmaal het probleem met wetenschappers: als ze weten wat ze zoeken, dan vinden ze het meestal ook wel omdat ze onbewust andere mogelijkheden negeren.

 

In wat nu volgt, zet ik bewust de zaken even op hun kop.

 

*

Een glas valt. Het breekt stuk. Mijn jas blijft haken en scheurt. Een blad verdort, valt omlaag en rot. Een mens wordt oud, verliest veer- en andere kracht, takelt af, verdwijnt... Geen scherven die zich hechten tot glas, geen scheuren die dichten, geen rottend blad dat nieuw leven krijgt, geen mens die verjongt.


Wie weerlegt míjn theorie, die niet over evolutie maar over degeneratie spreekt? Stamt de mens van de aap af, of de aap van de mens? Zijn wij, mensen, het toppunt van de evolutie of zijn we een tussenfase die afgetakeld is van een superras dat ooit voor ons bestond?


Zijn o
ns staartbeen en vleugelaanzet restanten na een mutatie van toen we nog konden vliegen en een derde steunpunt hadden? Zijn onze oren zodanig voorzien van spieren omdat we ze ooit in allerlei standen konden bewegen om beter geluidsgolven op te vangen? Alleen, vandaag bewegen ze niet meer. We hebben geluidsversterking gecreëerd en de natuurlijke geluiden uit de natuur, die een te hoge frequentie hebben, missen we gewoon. Allerlei capaciteiten, die we verleerd hebben en waarvoor de attributen geatrofieerd of verdwenen zijn.


En onze geest? Voor onze pc het werk deed, konden we nog hoofdrekenen; voor het schrift bestond, hadden we een fenomenaal geheugen om de overlevering te voeden. Onze vooruitgang is een achteruitgang geworden.


Communiceren we nog zonder zintuigen? Planten en dieren doen het wel. Over duizenden kilometers worden boodschappen overgebracht, God-weet-hoe.


Hadden wij ooit een telepathisch vermogen dat we door de ontwikkeling van spraak en schrift minder gingen gebruiken en ten slotte lieten verdwijnen?


Communiceerden we ooit los van het materiële? Is het lichamelijke op zich geen beperking voor de geest, in plaats van een drager? Had dat superras wel een lichaam, of was het louter geest, alleen maar energie?

 

Was dàt misschien God, de Grote Geest, de Opperbouwmeester die zich voortdurend her- en hermaterialiseert en zich steeds zwakker en zwakker manifesteert?


Vernietigt onze beschaving zich misschien zelf om terug tot de kern, de Grote Geest, te komen?


Ik zie alleen afbraak, achteruitgang, aftakeling en degeneratie. Ik merk nergens evolutie. Wel, in techniek en technologie. Maar dat dient slechts om onze verloren eigenschappen een beetje te recupereren. Als mens gaan we er, geprojecteerd op de tijd, alleen maar op achteruit.


Maar waarom dan zo krampachtig vasthouden aan die evolutietheorie?

 

Omdat het natuurlijk niet leuk is, te moeten toegeven dat we van een superras komen en in het niets zullen verdwijnen. Omdat we liever een vooruitzicht dan een vage herinnering hebben. Omdat we onszelf toch zo graag als het summum van de schepping zien.


Omdat we dus godverdommese pretentieuze beesten zijn!


Ik voel me niet minder omdat mijn evolutiespiraal niet omhoog, maar omlaag draait. Als ik morgen fysiek helemaal afgetakeld ben, voel ik me misschien bevrijd en krijgt mijn geest kansen waar ik nu, gehinderd door mijn ambitie en dadendrang, nog niet van kan dromen.


Gaat hier iemand op in? Of zijn jullie al zover gedegenereerd dat het jullie geen fok kan schelen? Geef me gerust ongelijk. Zolang ik maar mag nadenken en niets moet geloven omdat het me zo wordt voorgehouden. Zeker niet als het gebaseerd is op 'bewijzen' zoals 'Dat moet je maar geloven' of 'Dat nemen we als vaststaand aan'.


V
oor de rest: houd van elkaar en geniet van het leven!



09:06 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-12-05

AN, de decemberuitgave

AN, de decemberuitgave
 
Deze maand verschijnt het maandelijkse magazine over media AN AchterhetNieuws niet op de laatste dag van de maand, maar nog voor Kerstmis!
 
En uiteraard weer vol spraakmakende reportages!
 

VUM bindt strijd aan met Concentra *** Koopt Concentra 2 Nederlandse kranten van De Telegraaf? *** Stevaert fluit onder druk directie Concentra terug *** Staat Gazet van Antwerpen in de etalage? *** Heeft ex-DJ de Limburgse mediatouwtjes in handen? *** Penetratie internet op hoogtepunt *** Digitale kranten slaan niet aan *** Magazines komen en gaan *** Raad voor Journalistiek heeft nu zeggenschap over VRT *** Overheidsgeld voor regionale omroepen: het einde van de onafhankelijkheid? ***

 

…en nog veel meer, deze maand in het nieuwe nummer van

 

AN AchterhetNieuws

onafhankelijk magazine over media

 

Boordevol

- sensationele achtergrondverhalen,

- diepgaande analyses

- vlijmscherpe commentaren

op wat de voorbije maand gebeurde in medialand

 

U heeft toch ook al een abonnement?

Kijk anders vlug op www.achterhetnieuws.be

(ook losse nummers verkrijgbaar)

  

Lees ook over:

 

-          Sarah-persprijs voor Jos Vranckx van Gazet van Antwerpen

-          Vliegtuig met 68 journalisten gecrasht in Iran

-          De Telegraaf zet mes in buitenlandse correspondenten

-          Magazine over kortbij-vakanties aan eind van trip

-          CNN, made in France

-          CNN, made in Russia

-          Zwarte wolken boven Libération

-          VRT staat model in Nederland

-          Rik De Nolf en de Franse pers

-          Zware boete voor Père Ubu

 

en ook nog:

 

Het Belang van Limburg, Limburgs Dagblad, De Limburger, Gazet van Antwerpen, De Telegraaf, Het Laatste Nieuws, Christiaan Van Thillo, Marc Peersmans, Steve Stevaert, Ernest Bujok, David Montgomery, Holtzbrinck Verlag, Berliner Zeitung, Tagesspiegel, Berliner Kurier, Rossel, De Persgroep, Editeco, Mediafin, Hans Maertens, Jean-Pierre Stroobants, Knut De Swert, Marc Hooghe, Stefaan Walgrave, Jan Van Broeckhoven, Hans Hellemans, InSites Consulting, Edouard de Rothschild, Medy van der Laan, Jan Lamers, Anaïk De Voghel, Rudy Bogaerts, Russia Today, Thomas Erdbrink, Jos Vranckx, Tom Cochez, Lieve Wouters, Caroline Stevens, Rik Torfs, Marc Vervenne, Leo De Bock, Kris Borgraeve, Koen Meulenaere, BIPT, François le Hodey, Antwerps Pershuis, Els De Bens, enz…

15:58 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-05

Het geweten van de journalist

Het geweten van de journalist

 

Wat is de opdracht van een goede journalist, vroeg ik me af in onze minipoll. Je kon maar kiezen tussen twee mogelijkheden.

 

Ofwel moet een journalist, zo volledig mogelijk, nieuws verzamelen, dat nieuws controleren op juistheid en het zo snel mogelijk begrijpelijk meedelen, ‘rapporteren’ dus. Hij hoeft het niet eens te zijn met dat nieuws, hij moet het alleen brengen. Een journalist is dan louter een doorgeefluik. Hij voelt zich niet verantwoordelijk voor het nieuws dat hij verslaat, en ook niet voor de eventuele gevolgen als dat nieuws bij het grote publiek bekend wordt.

 

85% van de deelnemers aan de poll opteerde voor deze houding. Zij verwachten van de media dat ze erdoor geïnformeerd worden: snel, volledig, correct;... zodat ze zelf een mening kunnen vormen.

 

De andere keuzemogelijkheid was, dat een journalist een maatschappelijke verantwoordelijkheid heeft en desnoods bepaalde info achterhoudt als dat strategisch beter uitkomt.

 

Enkele weken lang was er slechts 1, vervolgens nog 1, deelnemer die hiervoor koos. Uiteindelijk sloten we de poll af met 15% voor deze optie.

 

*

Natuurlijk gebeurt er in de winter meer dan vriezen of dooien. Natuurlijk kan je in ’t leven haast nooit kiezen tussen slechts twee mogelijkheden. Natuurlijk ligt de waarheid meestal in het midden.

 

Nemen we nu de eerste optie. Dat zou betekenen, dat een journalist eigenlijk een emotieloze robot is, helemaal doordrongen van zijn taak. Als hij mogelijke maatschappelijke gevolgen van zijn berichtgeving niet mag inschatten, is het zeer de vraag of hij de nieuwsfeiten wel in een juist perspectief kan zien, of hij een correcte selectie van het overgrote neiuwsaanbod kan maken, of hij de feiten juist kan duiden.

 

Nochtans mag hij, volgens mijn mening, geen andere agenda dienen dan die van nieuwsverstrekker. Hij kan (en moet) wel in zekere zin rekening houden met eventuele gevolgen die erger kunnen zijn dan het feit dat zijn publiek bepaalde feiten niet weet, maar het mag nooit zijn eerste motief zijn. Hij is in de eerste plaats journalist, geen politicus.

 

Een voorbeeld: een journalist verneemt dat een bedrijf in zeer grote moeilijkheden verkeert en over geen betaalmiddelen meer beschikt na de faling van de grootste klant waarin dat bedrijf heel wat had geïnvesteerd door machines aan te kopen, extra personeel aan te werven en een voorraad grondstoffen aan te leggen.

 

Brengt de journalist dat verhaal uit, dan is het bijna zeker dat de leveranciers weigeren nog te leveren en dat de banken meteen de kredietlijnen afsluiten. Gevolg: het bedrijf gaat ongetwijfeld zelf ook in faling. Brengt hij het verhaal niet, dan is het mogelijk dat de putten bij leveranciers en banken vergroten, dat er misschien een waterval aan falingen bij andere bedrijven ontstaat en dat het personeel verrast wordt, zonder dat het de kans kreeg al elders te solliciteren.

 

Moet een journalist daarmee rekening houden? Neen, een journalist moet zich alleen afvragen of het grote publiek geïnteresseerd is aan het feit dat het bedrijf een grote klant verloor. Tegenover banken en leveranciers heeft hij geen verantwoordelijkheid. Die hebben kanalen genoeg om zich te vergewissen van de solvabiliteit van hun klanten.

Ander voorbeeld: een politicus werkt niet voor het algemeen belang, maar neemt onafgebroken kleine maatregelen die slechts enkele mensen of enkele straten tevreden stellen. Daardoor denkt hij zich populairder en gemakkelijker verkiesbaar te maken. De mensen zijn tevreden, want een paar boompjes en een zitbank op het plein springen meer in ’t oog dan levensnoodzakelijke riolering die onder de grond verstopt ligt.

 

Moet een journalist deze acties in het zonnetje zetten, zodat hij de verkiezingsbelangen van de politicus dient, of moet hij er bewust over zwijgen omdat hij de bijbedoeling niet wil ondersteunen? Geen van beide. Als een maatregel nieuws is dat de mensen aanspreekt, dan is het nieuws. Gaat hij aan de mensen voorbij, is het geen nieuws. De achterliggende bedoeling speelt noch in de ene noch in de andere richting mee voor een journalist.

 

Zo zegt Peter Vandermeersch, hoofdredacteur de De Standaard: “Als het Vlaams Belang nieuws maakt, dan zullen we het brengen. Doen ze aan ‘luidop denken’, dan brengen we het niet.” Dat is een correcte houding. Zoals ze voor alle partijen zou moeten gelden.

 

Zijn collega Yves Desmet, hoofdredacteur van De Morgen, zegt daarentegen: “Wij berichten alleen over het Vlaams Belang op voorwaarde dat we het kunnen pijn doen. Anders zwijgen we het dood.” Dat is politieke strategie, geen journalistiek.

 

De eerste beschermt zijn lezers tegen humbug, de tweede gijzelt zijn lezers en onthoudt informatie volgens zijn eigen voorkeur.

 

Eerlijk, het enige antwoord op de pollvraag is: elke journalist moet zich dag en nacht bewust zijn van zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid en zich bij elke letter afvragen of ze belangrijk genoeg is voor zijn publiek. Het neerzetten van die letter doet hij dan – letter per letter – in eer en geweten, een carrière lang.

 

Toen ik bijna 35 jaar geleden begon in dit vak had ik een slogan in een groot lettertype op mijn, nog mechanische, schrijfmachine geplakt: ‘A reporter hurting a man by writing, hurts him 100.000 times’.

 

Het heeft me al die tijd geholpen om de bal en niet de man te spelen. Al is geen menselijke tekortkoming me vreemd.


20:35 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-12-05

Dank je wel!

Dank je wel!
 
Meer dan 20.000 bezoekers op de vier maanden dat deze blog bestaat, is een mooi resultaat. Dat moet je verdienen, naar 't schijnt...
 
Wat me vooral verheugt, is dat jullie ook actieve lezers zijn die zich geen oor laten aannaaien. Die reageren, hun eigen mening aan mijn teksten toevoegen. Ze beamen of ze tegen spreken. Ze goeie punten of meppen rond de oren geven.
 
Daarom heet dit plekje hier ook 'Vrij van Zegel'. Zoals op de affiche voor culturele verenigingen, of op de omslag die je naar de Koning stuurt. Op de eerste moet je geen takszegel, op de tweede geen postzegel kleven.
 
Deze blog wil vooral 'Vrij van Zegel' zijn, in de betekenis van 'geen stempel op mijn voorhoofd'.
 
Dat kan ik natuurlijk niet vermijden. Want wie ziende blind is, overtuigd van het eigen gelijk en dat gelijk fascistisch doordrukt, redeneert alleen maar dat wie niet met hem is, dan wel tegen hem moet zijn. Wie in dit land niet extreem-links is, kan niet anders dan extreem-rechts zijn. Wie niet extreem-rechts is, zal dan wel corrupt zijn.
 
Ik weiger zo sectair te denken.
 
Ik zeg liever: wie mij liefheeft, volgt mij. Wie niet volgt, heeft zelf pech.
 
Kan je nog volgen?

P.S. Als je deze blog écht zo goed vindt, kom dan terug. Maar vooral: zeg het voort, zeg het voort...


11:47 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-12-05

Beeldmanipulatie

Beeldmanipulatie

 

De winstgevende vereniging zonder doel Gaia, die zichzelf ‘dierenrechtenorganisatie’ noemt en waarover ik 9 september jl. op deze blog Vrij van Zegel al eens een boekje opendeed in het artikel ‘De Rechten van het Spaarvarken’, heeft een eindejaarsactie gepland om de bourgondische Vlamingen te sensibliseren zodat ze geen foie gras meer op het feestmenu zouden zetten.

 

Er zijn ongetwijfeld argumenten om dieren geen leed te berokkenen. Er zijn evenveel argumenten om met hypothesen en andere esoterische rimram aan te tonen dat ook bomen en planten een gevoelsleven hebben, zij het op een andere frequentie dan de mensen, zodat we elkaar nauwelijks of niet aanvoelen. Zullen we dan maar meteen de snijbloemen op moederkensdag ook verbieden?

 

Veel discussie daarover is er niet nodig. Wie voor een halve eurocent gezond verstand heeft, vraagt niet naar een onderbouwde weerlegging van de Gaia-prietpraat. Wie tot de hardnekkige ‘believers’ ervan behoort, gelooft het toch niet.

 

Het gaat dus over die campagne. Ze zou bestaan uit affiches waarop o.m. een gans-in-SM-uitrusting met ballgag en gepinde collar als weerloos lijdend slachtoffer wordt voorgesteld.

 

Alsof zo’n prentje me zou afschrikken. Als er een schijf heerlijke foie gras op mijn bord ligt naast een schepje rode-uienconfiuur en een kleverige oude port in het glas staat te lonken, dan stel ik er me echt geen pluimen bij voor!

 

De NMBS heeft deze campagne terecht geweigerd.

 

De weigering heeft niets te maken met vrije meningsuiting. Gaia heeft het recht om zich druk te maken over goudvissen in een kom. Ze mag daarover zoveel brochures uitgeven als ze wil. Maar ik hoef ze daarom niet te lezen en ze zeker niet in mijn maag gesplitst te krijgen. Met de trein reizen is op zich soms al erg genoeg.

 

Affichage valt niet onder de persvrijheid.

 

Bij de bedoelde campagne kunnen we wel twee vragen stellen.

 

De eerste is: hoeveel zou die campagne gekost hebben? Waar komt dat geld vandaan? Wie is de sponsor die een bepaalde industrie kapot wil?

 

De tweede vraag is: hoe schuldig is Gaia zelf, als ze eerst een levende gans zo optuigt om dergelijke foto te kunnen maken? Wat zegt u? Photoshop? Getrukeerde beelden? Olalala, welke beelden mogen we dan wel geloven van die organisatie? Zijn die doodgeknuppelde zeehondjes dan wel echt?

 

Goeie, ouwe Plato wist het al: niets is wat het lijkt in deze wereld!


18:02 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-12-05

Terug naar de eenvoud

Terug naar de eenvoud

 

Het gebeurt zelden dat ik aan Margriet Hermans denk, terwijl ik mijn artikels schrijf. Eigenlijk denk ik nooit aan Margriet Hermans tijdens het schrijven. En anders ook niet. Zoals nu. Denk ik nu aan Magriet Hermans? Eigenlijk niet. Haar interpellatie, gisteren in het Vlaamse Parlement, was nogal flauw. Al twijfel ik er niet aan, dat ze het goed bedoelde. Maar waarom kan iemand zoals zij, haar bedoelingen niet met duidelijke woorden en met kordate stem meedelen? Ze fluisterde bijna, ze smeekte bijna, alsof ze zelf niet eens overtuigd was. Niet te verwonderen, dat het antwoord van minister Bourgeois naast de kwestie was.

 

Waar gaat het over?

 

Margriet Hermans vroeg of het Vlaams ministerie voor Toerisme de zanger(es) die Vlaanderen zal vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival, zou steunen. Want het is een uitstekende gelegenheid om je als regio te profileren tegenover de rest van Europa. En als het effe kan, ook een milde bijdrage storten voor de entourage die bestaat uit familieleden, managers, producers, fans en allerlei wieltjeszuigers die graag mee op uitstap gaan en dat, och arme, allemaal zelf moeten betalen…

 

Dat laatste was er te veel aan. Wie op vakantie gaat, moet dat zelf betalen. Wie aan een wedstrijd meedoet, investeert in de eigen carrière. Eens die carrière omhoog schiet, komt daarvan immers ook niets terug naar de gemeenschap.

 

Maar dat het een unieke kans is om Vlaanderen op de Europese kaart te zetten, zelfs als de artiest(e) niét wint, daarin heeft Margriet Hermans gelijk!

 

Geert Bourgeois, die minister is van alles en nog wat en dus toevallig ook van Toerisme, haalde eens diep adem, trachtte zicht te krijgen op de situatie en had gemakkelijksheidshalve aan de VRT gevraagd hoe dat nu eigenlijk zat. Hij las het antwoord letterlijk voor. De VRT zal voorrondes organiseren, een kandidaat aanduiden, een promotour op poten zetten en de hele hottentottententententoonstelling.

 

Margriet Hermans geeuwde net niet, maar keek nadrukkelijk verveeld. Haar echte bedoeling was eigenlijk om het festival te laten ondersteunen met wat mooie beelden over Vlaanderen en een foldertje hoe luilekker het hier wel is en dat deze regio zelfs bestuurd wordt door collega’s van de kandidaat. Eigenlijk was het de bedoeling om het Eurosongfestival te gebruiken als een kapstok en ondertussen ongegeneerd reclame te maken voor Vlaanderen als vakantieland.

 

De klassieke promo rond een Eurosongkandidaat betekent niets op dat gebied. Die is er alleen op gericht dat de betrokken kandidaat wint en dat daarna de cd goed verkoopt.

 

Wat zou een minister voor Toerisme dan nog meer kunnen doen? Hij zou bijvoorbeeld een  reclameadviesbureau kunnen opdracht geven om ‘een campagne’ te ontwikkelen. Ik kan me perfect voorstellen wat dat dan inhoudt. Een zoveelste doorslagje van een bestaand idee, een naam aanpassen, een foto veranderen, luxueus drukwerk, een reclamespotje voor een buitenlandse televisiezender, een persconferentie in Brussel met enkele bevriende journalisten, een receptie waar iedereen iedereen in het zonnetje zet en een factuur om van achterover te vallen.

 

De reclamesector in ons land vindt uitgebreid van zichzelf ‘dat ze goed bezig is’, reikt ‘awards’ uit aan elkaar, werkt in de eerste plaats voor deelname aan internationale festivals op kosten van haar klanten, maakt schitterende creatieve dingen die in ieders geheugen blijven plakken maar waarvan nadien geen hond nog weet over welk merk het ging.

 

Ik kijk ook naar televisiespots. Maar ik moet een maand later in het reclamevakblad Pub lezen wie de opdrachtgever was. Want het verhaal had niets met het product te maken en het merk, ‘the brand’, ontsnapte in al het visuele geweld net aan mijn aandacht.

 

Laat ons eerlijk zijn. Er wordt heel veel gesmost met geld van anderen. De meeste reclamemensen zijn selfkickers, om het eens in hun taal te zeggen. Ik mis gewoon de eenvoud, de duidelijkheid. Ik wil weten wie wat verkoopt en waarom ik dat moet hebben. Dàt is ‘commerciële communicatie’, al de rest is geldverslindend geouwehoer.

 

De Vlaamse minister voor Toerisme moet dus niet het zoveelste dure drukwerk over Vlaanderen door, als Tijl en Nele verklede, hostessen laten uitdelen op het Eurovisie Songfestival. Hij moet zelfs met dat hele festival niets uitrichten. Hij had alleen het gastland kunnen bewerken en enkele maanden voordien, ‘naar aanleiding van de Vlaamse deelname die een zeer grote kans maakt’ een handvol journalisten van toonaangevende populaire bladen en tv-zenders uitnodigen naar Vlaanderen. Neen, niet naar Brussel, maar naar een Vlaamse stad. Ze laten logeren in een chique hotel; ze elke dag in een ander restaurant van de rijke Vlaamse keuken laten proeven; er een week lang mee rondzeulen naar de Vlaamse kust, naar Brugge, Gent, Antwerpen, Lier, Mechelen, Hasselt en Tongeren; ze een bezoek laten brengen aan een Vlaamse krant en een Vlaamse tv-zender, aan de Ford-fabrieken in Genk, aan BASF in Antwerpen, aan een Vlaamse universiteit, aan Bobbejaanland en aan een vogelpikavond van een dorpsharmonie.

 

Daarna doen die hun werk vanzelf wel. Wekenlang verschijnen er dan in de buitenlandse pers allerlei positieve artikels over Vlaanderen, met verschillende invalshoeken.

 

Ik weet dat dit idee door elke reclame-professional als oubollig zal afgedaan worden. Vandaag hebben ze andere ‘tools’, zelfs een hele ‘marketing-mix’. En zo’n eenvoudig idee, is missioneringswerk, uit de tijd van de Congo, je ging naar de mensen toe of je haalde ze naar de missie en je vertelde ze de Blijde Boodschap tot ze het geloofden en ze zelf begonnen uit te dragen.

 

’t Is waar. Mijn idee is niet echt sexy of blits. Maar het werkt wel.

 

Er is misschien te weinig aan verdiend?


12:15 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-05

Blanco cheque

Blanco cheque

 

Vreemd toch, die reactie van de Walen! Omdat een Vlaams minister vindt dat de huurder van een sociale woning minstens een basiskennis van het Nederlands moet hebben, voelen ze zich gediscrimineerd.

 

Helemaal ongelijk hebben ze niet. Walen zijn in dit land inderdaad niet gelijk aan Vlamingen. Walen moeten bijvoorbeeld meer parlementaire mandaten vervullen met minder stemmen. Ze zijn, veel meer dan Vlamingen, gedwongen om in overheidsdienst te werken. Ze moeten zich veel harder inspannen om de hogere bedragen per hoofd, die uit de federale pot komen, op te souperen. Ze zijn veroordeeld om een leven lang met een gewetensprobleem te leven, want ze zouden best een rechtvaardige bijdrage willen leveren aan de pensioenkassen, de werkloosheidskassen, de kas voor kinderbijslagen, maar kunnen dat niet omdat hun leiders zo corrupt zijn en elke vooruitgang van de regio belemmeren. Erg is dat, zeer erg voor die mensen!

 

Maar hun reactie op het samengaan van Nederlandse taalkennis en het huren van een sociale woning in Vlaanderen, is onterecht.

 

Ik ga niet argumenteren met de stelling dat de Vlaming, die elders zijn geluk beproeft, het allemaal zelf maar moet uitzoeken en van niemand enige hulp moet verwachten.

Neen, de reactie is onterecht om nog andere redenen.

 

Als een Waal er geen behoefte aan heeft en denkt perfect te kunnen functioneren in zijn eigen, kleine cocon, dan moet hij absoluut geen Nederlands kennen. Hij mag zelfs gerust (en liefst, zelfs) in Wallonië blijven wonen. Er is in dit land niemand die ‘m dwingt om in Vlaanderen een sociale woning te huren.

 

Maar doet hij dat toch, dan is een cursus Nederlands geen straf. Neen, het is een hulp en een stimulans.

 

Want stel je nu voor dat hij maar alleen Frans zou spreken. Dan zou hij nooit met zijn buren kunnen contact leggen, hij zou geen bestelling kunnen plaatsen bij de melkboer, hij zou niet de weg kunnen vragen naar het dichtstbijzijnde OCMW. Zo iemand geraakt binnen de kortste keren in een sociaal isolement, kan op de duur zelfs de huur van die sociale woning niet meer betalen en moet bijgevolg helemaal geen Nederlands meer kennen. Probleem opgelost.

 

Maar er is nog een reden, waarom iemand die in Vlaanderen een woning huurt, best de streektaal begrijpt. De huur van een woning gaat namelijk gepaard met het ondertekenen van een huurovereenkomst. Het is logisch dat een privé of openbare eigenaar zo’n contract opstelt in de taal die in dat gewest gesproken wordt. Wie (misschien noodgedwongen) tevreden is met een sociale woning, is meestal ook niet kapitaalkrachtig genoeg om een tolk in te huren. Toch is het levensgevaarlijk om een contract te ondertekenen in een taal die je niet machtig bent. Het komt immers neer op het uitschrijven van een blanco cheque.

 

En verstandige mensen, zelfs Walen, doen dat natuurlijk niet. Die lezen eerst goed alle kleine lettertjes van een contract, alvorens het te ondertekenen.

 

Enfin, hopelijk sommige toch.


14:48 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-12-05

'Nieuws' voor geld

‘Nieuws’ voor geld

 

Het Pentagon heeft toegegeven dat het geld betaalde aan Iraakse media om positief te berichten over de Amerikaanse aanwezigheid in dat land. Het geeft tevens toe, dat het daarme ‘over de schreef ging’.

 

Als je lezers of tv-kijkers 1 keer bewust bedriegt met valse nieuwsberichten, dan geloven ze daarna niets meer. Kijk maar naar de uitslag van onze minipoll (Zie “Welke krant vindt u geloofwaardig?” op 24/11/2005 op deze blog, Vrij van Zegel). Want bij ons is het niet beter. Ook hier betaalt de overheid redacties om gemanipuleerde berichten de wereld in te sturen onder de noemer ‘nieuws’ (Zie “De immorele bedriegers” op 19/10/2005 op deze blog, Vrij van Zegel).

 

Voor 1 keertje is het goed dat een minister eens geen budgettaire ruimte meer heeft! De regionale tv-zenders hebben namelijk aan minister Marino Keulen voorgesteld om (uiteraard gesubsidieerd), uitzendingen te verzorgen die allochtonen Nederlands leren en het hen gemakkelijker maken om zich in te burgeren. De minister vindt het een goed idee maar heeft geen geld.

 

De minister vergist zich trouwens. Het is géén goed idee!

 

Om te beginnen kijken allochtonen niet naar een regionale zender en zijn ze helemaal niet geïnteresseerd om zich in te burgeren. Daarenboven is het helemaal niet de taak van een regionale zender om zich hiermee bezig te houden.

 

Regionale tv-zenders maken nieuwsprogramma’s van een half uur, over de gebeurtenissen in hun decretaal afgebakend zendgebied. Dit programma zenden ze in een gesloten lussysteem steeds opnieuw uit. De volgende dag wordt het vervangen door een actueler programma.

 

Wat zien we in de praktijk? Het half uur wordt gevuld met nieuws van het provinciebestuur, propaganda van de aanwervingsdienst van het leger, verkiezingspropaganda van bepaalde gemeentebesturen, van een overheidsadminsitratie, van een privé-uitgeverij die doe-het-zelflectuur uitgeeft, van een plaatselijke brasserie die in een ‘gezellig kader’ aan haar gasten ‘overheerlijke snacks’ serveert, een gekleurd praatprogramma dat geleid wordt door de partijvazal bij die zender, de obligate berichten van de bestuursleden die afkomstig zijn uit o.a. de culturele en de ondernemingswereld, enz...

 

Dit alles gebeurt tegen fikse betaling en de zenders zijn dan nog niet eens te beroerd om voor deze propaganda zelfs erkende beroepsjournalisten in te schakelen.

 

Het eigenlijke, regionale nieuws beperkt zich meestal tot het schieten van plaatjes bij wat die ochtend op de regionale pagina’s van de kranten stond, zonder toegevoegde waarde, zonder bijkomende evoluties, zonder diepgang, zonder kritische vragen. Het regionale nieuws is veelal een lastige kapstok die zo’n zender nu eenmaal nodig heeft om met publireportages een omzetcijfer te kunnen realiseren.

 

Want alle ‘weeskinderen’ krijgen er onderdak, tegen uiteraard een fikse betaling. Dat is ook nodig, want de reclame-inkomsten van de zender volstaan niet om de werking mogelijk te maken. Zonder deze ‘steun’ zou elke zender zwaar verlieslatend zijn, zoals de meeste dat trouwens nu ook nog zijn.

 

En dan nog aan volksopvoeding gaan doen met taallessen en inburgeringscursussen? Straks blijft er helemaal geen tijd meer over voor regionaal nieuws.

 

Een goede raad: begin eens met vooral sterke regionale nieuwsprogramma’s te maken, vergeet de camjo’s en de copycats, schaf de multimediale medewerkers (die zowel voor de krant, de vrije radio, de webstek als voor de regionale zender hetzelfde bericht vier keer herwerken) gewoon af. Maak goeie televisie zonder kruideniersmentaliteit. Je kan niet voor iedereen goed doen, dus durf ook al eens een schop uitdelen of een wantoestand aan de kaak stellen. Neem journalisten met een speurneus in dienst en betaal die mensen dan ook behoorlijk. Zorg dat de kijkers aan hun scherm kleven. Zorg dat je na de uitzending over de tongen rolt.

 

En als ‘de politiek’ dan dreigt met subsidies in te trekken, wel dat ze die subsidies dan in hun gat steken. Want voor een regionale zender van dàt niveau zullen de adverteerders staan aan te schuiven, zonder redactionele eisen te stellen.

 

Adverteerders laten zich niet lijmen met ‘bemoedigende kijkcijfers’ die op de meest doorzichtige wijze kunnen gemanipuleerd worden. Die voelen zich geroepen door kijkers die echt kijken!

 

En wanneer kijken ze? Als de uitzending geloofwaardig is en niet de zoveelste regeringsmededeling.


13:29 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |