30-11-05

Niks anders te doen?

Niks anders te doen?

 

Drie opvallende feiten gisteren in het nieuws:

 

- de directrice van het Koninklijke Atheneum van Anderlecht chanteert een jonge leraar, door te dreigen met levenslange broodroof, tot ‘vrijwillig’ ontslag nemen wegens het verspreiden van een e-mail met een, volgens haar racistisch, grapje;

 

- de politierechter van Mechelen veroordeelt een man tot 165 euro boete omdat hij voor het afslaan zijn knipperlicht niet lang genoeg heeft laten werken, hoewel nergens in het verkeersreglement daarvoor een tijdsduur staat aangegeven;

 

- precies de politieke partijen die in ons land niet alleen de meeste boter op het hoofd hebben, maar zelfs al voor corruptie en andere maffiose praktijken veroordeeld werden, dienen bij de raad van State een klacht in tegen een andere partij waarvan een kopstuk precies hetzelfde zei wat hun eigen –ondertussen gevallen- kopstuk vijf jaar geleden ook al identiek verwoordde.

 

In de drie gevallen wordt duidelijk gewezen op de splinter om de aandacht af te leiden van de balk in het eigen oog.

 

Waar gaat het over?

 

Zoals iedereen, die een virtuele vriendenkring heeft, krijgt en stuurt die leraar met vaste regelmaat mailtjes met spelletjes, grapjes, cartoons, verwijzingen,… Eén daarvan was de uitbeelding van een monopolyspel met marokkaantjes. Telkens als ze aan een hoek kwamen, stond er ‘Ga terug naar de gevangenis’.

 

Goed gevonden? Alles kan beter, maar er zijn minder originele dingen. Grappig? Geen billenkletser, maar goed genoeg voor een glimlach. Realistisch? Natuurlijk niet, een grap is altijd een uitvergroting van de werkelijkheid. Racistisch? …

 

Als dat al racisme is, dan kunnen we morgen iedereen opsluiten. Verzuurde moraalpredikers moeten maar eens leren dat wij in onze maatschappij leren lachen hebben, ook met ons zelf. Dat wij geleerd hebben van verdraagzaam te zijn en aanvallen op onze overtuiging noodgedwongen relativeren en doorslikken. Als zij dan absoluut in hun Middeleeuwen willen blijven leven, dat ze zich dan terugtrekken in een ghetto zoals de Amish-people. Ze hebben recht op hun achterhaald fundamentalisme, zelfs op hun lange tenen, maar ze moeten er niemand anders mee lastig vallen.

 

Die schooldirectrice kan dat toch ook niet anders zien dan op die manier? Als zij dat echt racistisch vindt, dan zit ze er niet op haar plaats en moet ze dringend in therapie. Werd ze misschien meer gedreven door haar eigen frustratie van gescleroseerde ambtenaar ten opzichte van jonge, dynamische leraars, dan door echte verontwaardiging? Of… ze werd zelf onder druk gezet en was ze dan niet beter zelf naar de pers gestapt? Nu heeft ze getoond, een gemakkelijke prooi te zijn voor alle vormen van chantage. Wie plat op de grond gaat liggen, nodigt uit om over zich te laten lopen.

 

Dat een politierechter twee knipoogjes te weinig vindt om andere weggebruikers aan het verstand te brengen dat je gaat afslaan, is zijn recht. Er zijn nu eenmaal mensen die traag zijn van begrip en van reactie. Maar als hij een, toch zware, straf uitspreekt op basis van een reglement dat niet bestaat, gaat hij zijn boekje te buiten.

 

Wat echter erger is: niet zozeer de rechter overdrijft, wel de agent die de ‘overtreding’ heeft vastgesteld en er een proces-verbaal over opstelde. Wil die overijverige puntjeszuiger eens een dagje plaatsnemen op het kruispunt van de Mechelse Keizerstraat en de Ring, en daar iedereen bekeuren die flierefluitend en met een air of de hele wereld van hem/haar is, door het rode licht de straat oversteekt? Dàt is pas gevaarlijk! En… tegen het reglement.

 

Het verhaal van Sp-a (een naam die ingevoerd werd toen de vorige naam SP wegens schandalen en veroordelingen onverkoopbaar werd) en van de PS ga ik hier niet vertellen. De lijst zou te lang zijn. Maar het is geen fraai verhaal. In een normale samenleving zouden die partijen al lang verboden zijn en de schuldigen zwaar gestraft. Een man zoals Willy Claes die openlijk zegt dat hij misschien later nog iets zal vertellen, maar voorlopig zwijgt om de partij geen schade toe te brengen, laat gewoon blijken dat hij bang is van misschien het lot van André Cools te delen. Hij verzwijgt dus belangrijke informatie en had bijgevolg al lang onder ‘gedwongen eed’ voor de rechtbank moeten staan.

 

Nu zijn het precies deze partijen, die nog eens proberen het Vlaams Belang de wind uit de zeilen te nemen. Ze beseffen niet welke orkaan ze ontketenen! Nog zo’n paar acties en het Vlaams Belang wordt slapend rijk.

 

De klacht weegt zo weinig als een witte vlinder. Filip De Winter heeft aan een krant verklaard dat hij geen xenofobie (onbestemde angst voor alles wat vreemd is) heeft, maar wel een soort islamofobie (bang van de islam). Volgens de rode en groene verlichte geesten (het lijkt wel de etalage van een bordeel) is dat geen vrije meningsuiting, maar een uiting van ‘racisme’ en de kameraden van de raad van State moeten dat nu maar eens bevestigen.

 

Pijnlijk is dat uitgerekend Willy Claes, net voor hij door de mand viel als secretaris-generaal van de NAVO, precies hetzelfde heeft verklaard. Kort daarna boorden zich twee vliegtuigen in de Twin Towers.

 

Vraag: hebben schooldirectrices, politierechters en leden van de raad van State niets anders te doen dan zich met dergelijke onzin bezig te houden?

 

Zullen we ze dan op het einde van de maand ook maar met monopoly-geld betalen?

 

Met op elke straathoek de verwijzing ‘Ga nu serieus aan het werk!’.






15:34 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-11-05

Deze maand in AN

 

Misschien geloof jij niet zomaar alles wat in de krant staat of wat op tv vertoond wordt? Misschien wil je dat zelf ook eens controleren om te zien of het wel klopt? Misschien wil je meer weten over de geheime afspraakjes, de wie-kent-wie, de invloeden en de belangengroepen in de media? Misschien ben je wel geïnteresseerd aan de wérkelijke verkoopcijfers van de dagbladen en niet degene die ze zelf publiceren?

 

Lees dan AN AchterhetNieuws, onafhankelijk magazine over de media.

 

En als je wél alles zomaar slikt… lees het dan zéker!

 

Dit vindt u in de laatste editie van november 2005

 

 

PRINTMEDIA

 

Vrouw en bladen

(door Luc van Balberghe)

 

Meestal leiden ze een rimpelloos bestaan, maar sinds kort roert er entwat in de wereld van de vrouwenbladen: er verschijnen nieuwe, andere vieren eerbiedwaardige verjaardagen, ze evolueren, ze verdwijnen in stilte…

 

Algemene malaise

(door Guy Freiermuth)

 

Te gek! Sommige bladen pochen met hun gestegen verkoopcijfers van het derde kwartaal 2005, terwijl de echte cijfers een algemene daling aantonen. In Vlaanderen gaan alleen De Standaard en De Morgen vooruit, de rest krijgt opdoffers. In Wallonië is het nog erger.

 

Le Soir se lève

(door Guy Freiermuth)

 

Kan de grondige vernieuwing van Le Soir op elk vlak, de oplage op 100.000 exemplaren consolideren?

 

De nieuwe wereld

(door Guy Freiermuth)

 

De facelift van Le Monde is de operatie van de laatste kans. Is het blad geblinddoekt in het water gesprongen met de hoop dat het wel zal blijven drijven?

 

Uw geloof waardig?

(door Luc van Balberghe)

 

Welke krant vindt u geloofwaardig? Dat was het thema van een minipoll op een Skynetblog. De uitslag is zowel voor de hand liggend als verrassend. Stof tot nadenken voor kranteniers.

 

NIEUWE MEDIA 

Nullen en eentjes

(door Kris Pattyn)

 

20 kopstukken uit de Belgische mediawereld beseffen dat ze de digitale kaart moeten trekken. Ze snappen alleen niet waarover het gaat en de toekomst ziet er voor papieren media dus ver van rooskleurig uit. 

Nieuwsstek in schijfjes

(door Kris Pattyn)

 

De katern Economie van De Standaard heeft een nieuwe vormgeving en samenstelling gekregen en trekt die filosofie helemaal door naar de webstek. Maar wat holt wat achterna en waarom zou je op de duur de papieren krant nog lezen?

 

DEONTOLOGIE 

Top in Tunis

(door Luc van Balberghe)

 

De VN-Wereldtop van de Informatiemaatschappij was al tot mislukken gedoemd, voor hij begon. Internationaal gerenommeerde wetenschappers veroordelen vlijmscherp de keuze van het land. En Tunesië bevestigt schaamteloos dat ze gelijk hebben.

 

OVERHEIDSCOMMUNICATIE 

De boeman valt mee

(door Christiane Rombauts)

 

Om de werken aan de ring rond Antwerpen verteerbaar te maken, werd door BAM nv en Groep C een hele communicatiestrategie uitgewerkt. De resultaten waren positief, maar in hoever werd de burger in het ootje genomen? 

De overheid blijft bij haar leest

(door Kris Pattyn)

 

Om te gieren: in plaats van server snel te versterken, verdaagt de overheid gewoon de uitvoering van de wet in verband met de ophokplicht. Daartegen zijn alle kippen dood. Kiekens, toch!

 

AUDIO-VISUELE MEDIA

 

Na ons, nu ook de ANderen

(door Walter Ego)

 

Maanden geleden schreven we reeds over het snelgroeiende bedrijf Alfacam dat televisiefaciliteiten levert. Nu het een monstercontract in China heeft binnengehaald, ontdekken ook de andere media het.

 

Nieuwigheden te kijk

(door Walter Ego)

 

Wie wil weten hoe we over korte tijd nieuws zullen horen en zien, kon terecht op de Audiovisual Creative Fair in Brussel. Deze beurs begon 20 jaar geleden zeer bescheiden en groeide uit tot een toonaangevend gebeuren voor de sector.

 

Telenet naar Wallonië

(door Patrick Herroelen)

 

Twee intergemeentelijke verenigingen uit Brussel en Wallonië willen starten met een pakket televisie, internet en telefonie, tegen concurrent Belgacom. Ze wachten niet op hun collega’s, maar gaan wellicht in zee met het Vlaamse Telenet.

 

Ieder zijn agenda

(door Patrick Herroelen)

 

Er is geen vuiltje aan de lucht met Tony Mary, beweert Geert Bourgeois. Alleen wil hij meer inspraak in het beleid van de VRT en vraagt Tony Mary hem 200 miljoen euro extra. Dirk Van Mechelen doet dan weer alles om de kleine lettertjes uit de arbeidsovereenkomst van Mary bedekt te houden. Zo heeft iedereen zijn geheime agenda.

 

EN VERDER:

 

-          Prof. dr. Dirk Voorhoof neemt afscheid

-          Nederlandse politie verkoopt nieuws aan geselecteerde media

-          Elke maand rooie oortjes

-          Aldi begint tijdschrift als huismerk, Sanoma maakt ‘private labels’

-          Onkelinx en Dewael zeggen hoofdredacteurs de wacht aan

-          Han Zinzen krijgt 5.000 euro voor bleekscheten

 

 

OOK NOG:

 

Libelle, Daniël Van Wylyck, Béatrice Delvaux, Mario Garcia, Eric Fottorino, Vrij van Zegel, Ernst & Young, Cees Hamelink, Koffi Anan, Robert Menard, Vlabora, Nick Orbaen, Bart Derison,  Marika Dallos, Gabriel Fehervari, Rani De Coninck, Fadila Laanan, Vlaams Commisariaat voor de Media, David Montgomery, Judith Miller, Walter Zinzen, Stef Wauters, Carl Decaluwé, Mia Doornaert, Cathérine Moerkerke, Yves Desmet, Tuur Van Wallendael, Christian Van Thillo, Albert Frère, Louis Sévèke, Geert Bourgeois, Flip Voets, Jos Bouveroux, Corinne van Kelecom, Jan Van den Bergh, …

 

Neem vandaag nog een abonnement.

 

Nooit zal nieuws voor u nog hetzelfde zijn.

 

AN AchterhetNieuws is niet schatplichtig aan een subsidiërende overheid of betalende adverteerders. Als een vrije pers u lief is, stuur uw exemplaar dan niet door, maar verwijs al uw vrienden naar de  webstek www.achterhetnieuws.be en spoor hen aan, zich eveneens te abonneren.


 




14:24 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Sterven, doe je alleen

Sterven, doe je alleen

 

Sterven, dat doe je alleen. Helemaal op je eentje. Al is je bed omringd door de hele liefhebbende familie die in gedachten de erfenis al verdeelt, of je crepeert op de straatstenen terwijl een passerende priester je hand vasthoudt, ze begeleiden je alleen maar naar het ultieme moment. Op dat minuscule tijdsgewricht tussen ‘het licht brandt’ en ‘het licht is uit’, ben je alleen. Wanneer het leven jou los laat, heb jij de wereld losgelaten.

 

Daarom vraag ik me af: ben je eenzamer als je sterft, ergens in een kerkportaal onder een stuk karton van een doos waarin ooit een luxeapparaat zoals bij voorbeeld een tv-toestel was verpakt (ho, ironie), dan wel netjes gewassen en geschoren tussen satijnen lakens met de hele reutemeteut om je heen?

 

Ik hoop voor de twee daklozen die in Brussel zijn doodgevroren, dat het geen verschil maakt.

 

Wat wel verschil maakt, zijn de omstandigheden die ertoe geleid hebben. Zij hadden niet moeten sterven. Zij hadden zelfs een relatief goed leven kunnen hebben.

 

Naar schatting (ik haal de cijfers ongecontroleerd uit de krant) leven er in de Europese hoofdstad zowat 2.000 daklozen. Mensen zonder adres, zonder inkomen, zonder sociale dekking, zonder medische bijstand, zonder geestelijke bijstand. Alleen, en met elkaar. Zij weten wat solidariteit is. Zij wel. Salonsocialisten stinken uit de bek, telkens ze dat woord uitspreken.

 

Wat een schande was het, dat de resterende taartjes van het slotfeest ‘175 België’, ’s anderendaags naar de straathoeken werden gebracht zodat de daklozen ook iets te eten hadden. Ik schaamde me dood, toen ik het zag. Moesten ze nu nog ‘Dank U, Sire!’ zeggen, ook?

 

Het is gemakkelijk om te zeggen dat ze het zelf gezocht hebben. In veel gevallen is dat waar. Maar niet iedereen is zo begaafd om steeds de juiste beslissingen te nemen in ’t leven, niet iedereen heeft het vermogen om eventuele gevolgen in te schatten van een bepaalde handelwijze. Er zijn er zelfs die zo geraakt worden door wraakzuchtige levenspartners, gewiekste handelspartners, oplichters en deurwaarders dat ze zelfs de moed verliezen nog te vechten. Sommigen zijn zo zwak van karakter, dat ze steeds opnieuw het ongeluk aantrekken en zich in nesten werken. Anderen zakken zo ver weg, dat ze zelfs ‘foert’ zeggen wanneer ze hulp krijgen aangeboden.

 

Het lijkt ondenkbaar, maar het kan iedereen overkomen. En voor alle duidelijkheid: ‘iedereen’ dat ben jij ook. Een ferme klap en je gaat onderuit. Ik wens het je niet toe en ik hoop dat je dan nog net de kracht hebt om terug recht te krabbelen. Maar zeg niet, dat je wel zal uitkijken!

 

Op zo’n momenten vraag ik me af waar ons geld naartoe gaat. Waarom wij in dit land zes regeringen hebben die regeltjes uitvaardigen om duizenden ambtenaren aan het werk te zetten om die regeltjes toe te passen.

 

We hebben het beste zorgsysteem ter wereld, maar in de hoofdstad slapen 2.000 mensen in een portiek. Of nog erger: ze slapen zelfs niet, bang dat ze door junkies overvallen worden om het laatste wat ze hebben, ook nog af te nemen.

 

Hallo Inge Vervotte? Wakker worden, babe. Stoppen met ratelen en eens iets beginnen te doen! Zeg vooral niet, dat je niet bevoegd bent in Brussel. Kijk dan rond in Vlaanderen!

 

*

Dezelfde avond zijn er in het televisienieuws tranen opwekkende beelden van een zwarte vrouw (een negerin, dus) die met twee kinderen uit haar huisje verdreven wordt, net twee dagen voor de wintersperperiode ingaat. Misbruik van de geest van de wet, heet het. Twee bloedjes ocharme, met de winter voor de deur en de deur achter hen dichtgetrokken!

 

Kijk ik nu naar het nieuws of naar een kerstsoap van Charles Dickens?

 

Want ik heb er vragen bij, die de reporter van dienst niet stelt. Vragen zoals:

 

- Die negerin is toch niet per autostop met haar twee kinderen tot in Brussel geraakt? Neen, ze is met het vliegtuig geland. Wie heeft haar ticket betaald? Hoe heeft ze dat geld bij elkaar gekregen in een land dat ze ontvlucht voor de armoede?

 

- Hoe is ze in ons land binnengeraakt? Probeer maar eens als Westerse toerist, met alle papieren in orde en een pak geld op zak, een Afrikaans land te betreden. Ik heb het niet over de brousse van donker Afrika, maar over toeristische landen zoals Marokko of Egypte. Het duurt uren aan de grens, je wordt binnenstebuiten gecontroleerd, en als alles in orde is staan politie en douane nog met het handje open voor ‘bakshis’. Dat betekent ‘fooi’, maar staat eigenlijk voor corruptie.

 

- Ze beweert niet te weten waar naartoe, want ze kent hier niemand. Hoe wist ze dan de weg van Zaventem naar het OCMW van Schaarbeek? Hoe wist ze dat ze daar moeiteloos haar handje kon ophouden? Hoe wist ze over welke rechten ze beschikte en welke kronkelpaden je in dit land kan bewandelen? Wie betaalt haar gsm en waar haalt ze het nummer van de huurdersbond? Wie heeft haar dat allemaal wijsgemaakt? Wie heeft haar geholpen? Wil die persoon of die organisatie dan vooral nu verantwoordelijkheid opnemen en er desnoods zelf voor opdraaien?

 

- Als zo’n vrouw hier dan toch opgevangen wordt, mogen we dan niet verwachten dat ze zich een heel klein beetje aanpast? Dat ze minstens begrijpt dat (sommige) mensen hier overdag werken en (de meesten) ’s nachts slapen? Dat van haar verwacht wordt dat ze die nachtrust respecteert en geen nachtlawaai maakt, maandenlang? Ten slotte leven we hier, zoals Freddy Willockx het vorig weekend nog benadrukte, niet in Midden-Afrika.

 

- Als zij zich daar niks van aantrekt, als alles geprobeerd werd om haar tot beter gedrag aan te sporen en ze ten einde raad al meer dan drie maanden geleden gesommeerd werd te verhuizen, dan moeten we nu niet sentimenteel doen omdat ze (toevallig net voor de winter) uit dat huis gezet wordt.

 

Misschien kan dat huis onderdak bieden aan mensen die zich wel sociaal willen gedragen, die geen grote bek opzetten en hun ‘rechten’ opeisen, maar die zo hard door het leven werden plat gemept dat ze de kracht niet meer hebben om zelf een dak te zoeken.

 

De wanden van de marginaliteit zijn steil en glad. Je glijdt er zo in, je geraakt er zelden nog uit.




10:19 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-11-05

Er is nog hoop!

Er is nog hoop!

 

Tussen de 20ste en het einde van de maand is mijn leven altijd nog iets hectischer dan anders. De hete adem van de deadlines blaast dan in mijn nek. Meer en meer uitgevers schaffen de vaste kosten van een eigen redactioneel team af en besteden de hele ‘content’ van hun blad uit aan zelfstandige redactiebureaus, zoals het persagentschap waar ik de dagelijkse leiding over heb. Tien jaar geleden keken alle, zich ‘echt’ noemende, journalisten daarop neer; vandaag staan ze aan te schuiven om bij ons te mogen werken. En daar zijn gróte namen bij! Tijden kunnen veranderen.

 

Druk dus. Neem nu vorige donderdag. ’s Morgensvroeg meteen de strijd aangaan met drie mailboxen en twee telefoonlijnen. Om 10 uur productievergadering om een editie af te sluiten, zien of alles in orde is en tijdig rond komt, eventueel bijsturen op ’t laatste moment en indien nodig brandjes blussen. Onder de middag, snel post doornemen, lunch overslaan. Om half twee de trein naar Antwerpen. Op de trein, lay-outproeven beoordelen. Tegen 15 uur afspraak met een nieuwe medewerker in het cafetaria van het Centraal Station, een prachtige zaal vol marmer en bladgoud en een imposante klok. Bovendien, vriendelijke bediening van lekkere koffie aan een redelijke prijs. Honderd meter verder op de de Keyserlei kost die koffie het dubbele en wordt hij door als kelner vermomde snobs naar je hoofd gekwakt. Om 18 uur afspraak met de hoofdredacteur van AN AchterhetNieuws om een stukje te eten en ondertussen de laatste stand van zaken te bespreken, om 19 uur redactievergadering in het Internationaal Perscentrum Vlaanderen, om iets voor 23 uur de laatste trein terug, nog even op kantoor binnen en om 01 uur onder de dons.

 

Vrijdag zag er al niet beter uit. Eigenlijk waren er drie vergaderingen tegelijk en enkele mensen zaten aan me te trekken om toch nog voor het weekend even af te spreken. Ik had gelukkig een goed excuus om me aan dit alles te onttrekken, want al meer dan een maand voordien stond er in mijn agenda een supermegabelangrijke afspraak genoteerd, waarvoor al het andere moet wijken: grootouderdag in de kleuterschool van mijn oudste kleindochter!

 

Het is halftien, vrijdagochtend. De parochiezaal van Schriek loopt vol. Ook daar staan lekkere koffie en chocolade zeevruchtjes klaar. Ik vraag me alleen af waarom dit feest in het teken van ‘175 jaar België’ staat met tricolore ballonnetjes, tricolore vlaggetjes en slingers en, nog erger, met een openingsceremonie op de tonen van de Brabançonne.

 

Zelfs in Schriek en in Grootlo zou men toch moeten weten dat dit land al 25 jaar gefederalizeerd is, dat het ontstaan van een Vlaamse Gemeenschap meer bloed, tranen, slachtoffers en nog elke dag enorme kapitalen heeft gekost dan de Brabantse Omwenteling in 1830, en vooral... dat ‘onderwijs’ door die Vlaamse Gemeenschap beheerd wordt en niet meer tot de federale bevoegdheden behoort.

 

Hopelijk heeft de Koning Boudewijnstichting, of een andere anti-Vlaamse stimulator, dit feest gul gesponsord zodat er met dat geld ook in de Zuiderkempen nuttige dingen kunnen gedaan worden voor de kinderen van die schooltjes. Maar ik maak me geen illusies.

 

Toen ging het doek op. Tweemaal drie kleuterklasjes die anderhalf uur lang een professioneel spektakel opvoerden. Nauwelijks tien leerkrachten, die meer dan twee maanden lang het onderste uit zichzelf geperst hadden om tot dit resultaat te komen. Ideeën, scènebeeld, muzikale begeleiding, kostumering, belichting, randafwerking... Ik heb met open mond toegekeken.

 

Ik weet dat het niet eerlijk is, wat ik nu schrijf. Want ik gooi hier, ophokplicht of niet, met gulle hand pluimen naar de leerkrachten van een bepaald dorpsschooltje, terwijl er wellicht honderden dorpsschooltjes in Vlaanderen zijn waar de leerkrachten met beperkte middelen maar met een onbegrensde inventiviteit en een tomeloze inzet en idealisme precies hetzelfde doen. Maar dààr heb ik geen kleindochter in een klasje zitten, die op zo’n feest de show kan stelen. Laat in elk geval dit stukje een hommage zijn aan alle kleuterjuffen en kleutermeesters die niet willen geloven dat onze maatschappij naar de verdoemenis gaat en daarom elke dag opnieuw het tegendeel daarvan bewijzen.

 

Achteraf ga je er toch ook een beetje over nadenken. Als journalist kijk je voortdurend aan tegen de rauwe realiteit, tegen kuiperijen en machinaties, je wordt achterdochtig op het paranoïde af, je verlaat familiefeestjes wanneer de actualiteit je roept, je gaat voor je vak dat je niet ‘beoefent’ maar ‘leeft’. Sommigen doen dat ten koste van hun relatie, of ze geraken aan de drank, of ze krijgen een hartaanval voor ze op 52 jaar kunnen gedumpt worden wegens te duur en te onbuigzaam. Journalistiek is een heerlijke hondenstiel. Maar ook een ongeneeslijke ziekte die het altijd van je wint, tenzij je er tijdig uitstapt. Je emoties geraken afgestompt, vertedering heb je vervangen door cynisme. Televisie zendt aanslagen, ontploffingen, bombardementen of verkrachtingen uit op het ogenblik dat ze plaatshebben. De reporter is geen ‘verslaggever’ meer, de kijker is getuige geworden.

 

En dan zit je op een voormiddag onder de kerktoren van Schriek temidden van een kleuterschool. Daar is dan geen tv-ploeg aanwezig. Waarom niet eigenlijk? Ik bedoel dan niet ‘Man bijt hond’ of een ander programma dat mensen tegen de grenzen van het belachelijke aanduwt. Neen, ik bedoel Het Nieuws of Ter Zake! Want dít is het echte leven! Dit is... morgen!

 

Doe zo voort, Meester Patrick en je hele ploeg. Doe zo voort, Meesters en Juffen overal in Vlaanderen. Er is nog hoop.


15:17 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-11-05

Welke krant vindt u geloofwaardig?

Welke krant vindt u geloofwaardig?

 

Tussen 11 en 21 november stond op deze blog een minipoll met de vraag ‘Welke krant vindt u geloofwaardig’. U kon kiezen, in alfabetische volgorde, tussen de 8 Vlaamse kranten die algemeen nieuws brengen (Zakenkrant De Tijd doet dit ook, maar legt toch vooral de nadruk op financieel en bedrijfsnieuws), of de optie ‘Geen enkele’. Kopbladen die alleen van naam verschillen met hun moederblad zoals De Gentenaar van Het Nieuwsblad en De Nieuwe Gazet van Het Laatste Nieuws, werden niet opgenomen.

 

Van de 2685 personen die in deze periode Vrij Van Zegel bezochten, brachten er 182 een stem uit. Dat is dus bijna 7 %. (Waarvoor mijn dank).

 

De uitslag is als volgt, met eerst de naam van krant, dan tussen haakjes het meest recente cijfer van de verkochte oplage per dag (Bron: AN AchterhetNieuws), ten slotte het aantal uitgebrachte stemmen als geloofwaardige krant:

 

DE MORGEN (48.022 ex.): 10 stemmen of 5,5%

DE STANDAARD (76.718 ex.): 20 stemmen of 11%

GAZET VAN ANTWERPEN (114.120 ex.): 10 stemmen of 5,5%

HET BELANG VAN LIMBURG (101.206 ex.): 1 stem of  0,5%

HET LAATSTE NIEUWS (290.228 ex.): 10 stemmen of 5,5%

HET NIEUWSBLAD (211.570 ex.): 1 stem of 0,5%

HET VOLK (74.455 ex.): 3 stemmen of 1,5%

METRO (gratis verspreid): 11 stemmen of 6%

GEEN ENKELE: 116 stemmen of 64%

 

De bezoekers aan deze blog zijn erg verscheiden van aard en vormen werkelijk een doorsnede van de maatschappij: van arbeiders tot juristen, van huismoeders tot journalisten, van zelfstandigen tot bedrijfsleiders, van steuntrekkers tot kaderleden, van pubers tot politici. Ze zijn wel allen bewust bezig met informatie.

 

Ik weet dat deze kleine enquête door beroepspeilers zal afgedaan worden als zijnde zonder enige wetenschappelijke waarde. Ze hebben gelijk. Het is ook duidelijk dat de meeste deelnemers slechts hun eigen krant voor ogen hielden en de andere wellicht niet of onvoldoende kennen. De lage score van Het Belang van Limburg dient eveneens gerelativeerd te worden, omdat deze krant hoofdzakelijk in 1 provincie te verkrijgen is.

 

Ondanks alle beperkingen geeft de scherpe aftekening van de cijfers toch wel een bepaalde teneur aan en kunnen krantenbazen er nuttige conclusies uittrekken.

 

Zoals:

 

- Twee derden van de kiezers vindt geen enkele krant geloofwaardig. Dat moet toch tot nadenken aanzetten!

 

- De geloofwaardigheid is totaal onafhankelijk van de verkochte oplage, dus van het aantal lezers dat die krant elke dag koopt. Vraag: kopen ze de krant dan voor de informatie of om een andere reden? Heeft de redactionele inhoud dan nog wel zin?

 

En vanaf vandaag een nieuwe poll: wat is volgens u de eerste opdracht van een goede journalist?

 

Verwacht u dat hij zo objectief mogelijk analyseert en zo volledig mogelijk informeert, welke invloed dat dan ook mag hebben op de maatschappij?

 

Of vindt u dat een journalist in de eerste plaats een maatschappelijke verantwoordelijkheid draagt die zover gaat dat hij maatschappelijke stromingen mee moet leiden, zelfs als dat ten koste gaat van de informatie of als hij daarvoor slechts gedeeltelijke, zelfs verkeerde informatie moet verstrekken?

 

Mee doen, allemaal! Er is niets mee te winnen, maar u ontdekt wel wat anderen ervan vinden.


08:58 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-11-05

't Is oorlog in de school

’t Is oorlog in de school

 

Ouders weten natuurlijk wel dat ze zelf in de eerste plaats verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van hun kind en dat ze dit niet helemaal op de school mogen afschuiven. Al zit een kind meer uren per dag in de klas dan in de huiselijke kring. Maar toch…

 

Hoe dan ook, een stabiele schoolomgeving kan in elk geval de moeilijke taak van ouders, die over ’t algemeen niet opgeleid zijn om kinderen op te voeden, een steuntje in de rug geven.

Colleges en athenea hebben nog altijd de naam solide onderwijsinstellingen te zijn, waar meer gebeurt dan kennis overdragen.

 

’t Zal je dus maar overkomen dat je je kind goed geplaatst acht in een college van een steenbakkersgemeente ten zuiden van Antwerpen en dat die school je op een blauwe maandag een brief stuurt om te verwittigen dat er problemen zijn in de klas van je kind.

 

Problemen? En dan? Overal is er wel eens een probleem. Ook in een klas. Problemen zijn er om opgelost te worden en ervan te leren voor de toekomst.

 

Maar in dit geval zijn de problemen iets groter dan gewoonlijk. Eigenlijk zijn ze zo groot, dat normaal onderwijs in die klas niet meer mogelijk is. Ze zijn zelfs zo erg boven het hoofd van de leerkrachten gegroeid, dat die de situatie niet meer aankunnen en nog verder weigeren hun latijn in die klas te steken. Ze geven het op. Ze leggen het bijltje erbij neer. Ze bekennen deemoedig dat ze tekort schieten in het beheersen van schoolse situaties, wat eigenlijk een belangrijk deel van hun taak is. Dat de grenspalen van hun gezag zijn omver geworpen en er een einde is gekomen aan hun macht. Ze geven zich over. De klas wordt een vrijstaat.

 

De directie kan niet anders dan de ouders verwittigen. Eigenlijk zegt ze: kies volgend schooljaar een andere school voor je kind, want wij zijn niet in staat om een paar haantjes-de-voorste te wijzen waar hun plaats is en ze desnoods met harde hand op die plaats te zetten en te houden.

 

Toch hoopt de directie dat het niet zover komt, dat de goede leerlingen zullen blijven. Ze belooft de ouders dan ook ‘strenge en passende maatregelen’ te nemen en ze zegt er ook direct bij welke. Ze zal namelijk een puntensysteem invoeren, niet alleen voor kennis maar ook voor gedrag. Wie boven een plafond van slechte punten komt, vliegt de school uit.

 

Waar heb ik dat nog gehoord? Hoja, bijna een halve eeuw geleden bestond dat bij ons op ‘t college ook al. Ik wist niet eens dat het ooit afgeschaft was. Waarom zou het gedrag van een leerling niet meer moeten beoordeeld, beloond of bestraft, worden? Misschien is het daardoor wel zover gekomen, dat zij nu de baas spelen over hun leerkrachten.

 

Hopelijk is het in Boom nog niet zover geëscaleerd, dat de herinvoering van dat systeem simpelweg weggelachen wordt door leerlingen die niet op een college maar in een ‘verbeteringsgesticht’ thuishoren. Of hebben ze dat ook al afgeschaft?

 

De directie kan beter drastisch ingrijpen, op een manier die de onruststokers en herrieschoppers meteen verstaan. Ze zijn immers nog niet helemaal verloren. Ze hebben gewoon een sterke hand en een goed voorbeeldlesje nodig. Zoals ze nu alleen maar het gedrag imiteren van hun oudere broers, die ondertussen klagen dat ze als jongeren gediscrimineerd worden, geen kansen krijgen op de arbeidsmarkt en niet aanvaard worden door de maatschappij die ze zelf openlijk verachten.



15:56 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-11-05

Tergend en roekeloos

Tergend en roekeloos

 

Volgens mijn moeder van 91 komt ‘het’ allemaal omdat vandaag alles mag, er zijn geen taboes meer, geen respect, niemand kent nog grenzen. Ze schilderen zelfs Onslievevrouwkes met ‘nen bloten tettagère! Eeuwen geleden deden Dirk Bouts en Jan Van Eyck en Hans Memlinc dat ook, maar dat was voor de kunst. Een affiche voor een toneelstuk heeft niets met kunst te maken...

 

Ze heeft niet helemaal ongelijk, mijn moeder. Ik kom zelf uit een generatie die er prat op ging, alle grenzen te verleggen, het establishment te doorbreken. Dat was goed. In die tijd. Stilaan ging het niet meer om grenzen of taboes, maar om egoisme en verlies van waarden.

 

Was het vroeger dan beter? Ik geloof het niet. We aten alleen wat het seizoen ons bood. In de winter kropen we met een verhitte baksteen onder de klammige lakens. De gezinnen waren groter en de moeders hadden even weinig tijd voor de opvoeding van hun kinderen als vandaag. Ze werkten immers ook, maar deden dat thuis. Wasmachines, droogkasten, diepvriezers, microgolfovens... bestonden niet. Het was nog wassen op een metalen wasbord, waar we later met vingerhoeden muziek op maakten. De oogst werd schoongemaakt en gesteriliseerd om in de winter een voorraad te hebben. Werken, was het. Hard werken.

 

Waarom dan die nostalgie over vroeger? Omdat het vroeger allemaal veel duidelijker was. De huisvader in het gezin, de pastoor of de burgemeester van het dorp, de onderwijzer in de klas, de ploegbaas in ‘t fabriek, zelfs iedereen die een paar jaar ouder was had een bepaalde authoriteit en had het voor ’t zeggen aan wie onder hem stond. Het tijdperk van de dominantie. Je knikte naar boven en brulde naar omlaag. Dat gold voor idereen. Zo simpel was het.

 

Vandaag is dat niet meer zo. Iedereen denkt het voor het zeggen te hebben. En soms wordt er onzin verteld die de maatschappij behoorlijk kan ontwrichten.

 

Neem nu het hele inburgeringsdebat. In een grootstad als Antwerpen leeft al eeuwen een zeer grote Joodse gemeenschap, die ab-so-luut niet ingeburgerd is. Ze spreekt nauwelijks Nederlands, loopt in een eigen kleder- en haardracht, heeft eigen synagogen, heeft eigen scholen waar alleen hun kinderen onderwezen worden, heeft een eigen weekblad, koopt in eigen koosjere winkels, loopt over de straat met een air alsof ze zelf de plavuizen heeft betaald en komt nauwelijks uit hun wijk die net zo goed een zelf gecreëerd gettho mag heten.

 

Wie het niet zoekt, heeft er echter geen last van.

 

In Antwerpen leeft ook een grote Indische en Chinese gemeenschap. Ook die zijn niet geïntegreerd. Ze spreken ook hun eigen taal, of ternauwernood een beetje Engels. Ze hebben hun eigen straten, zelfs afgebakend met Chinese posturen om de buitenstaander duidelijk te maken dat je een soort stad-in-de-stad betreedt, ze hebben eigen winkels, eigen grootwarenhuizen, een eigen rechtssysteem.

 

Maar wie het niet zoekt, heeft er geen last van.

 

Als er al overlast is, dan gaat het bijna altijd om mensen van Marokkaanse afkomst.. Meestal zijn het jongens tussen 11 en 18 jaar. We zijn ze ‘jongeren’ gaan noemen. Maar die term is dan een belediging aan hun leeftijdsgenoten met een andere of autochtone herkomst, zelfs aan de Marokkaanse meisjes die nooit of zelden bij problemen betrokken zijn.

 

Integratie heeft daar niets mee te maken. Het multiculturele verhaal is een leugen. Wij hebben nooit ‘gastarbeiders’ gevrààgd om ‘vuile werkjes’ op de knappen waarvoor we onszelf te goed voelden. Ze zijn hier aangevoerd als pasmunt voor politieke deals op de hoogste niveaus. Het koningshuis kan op dat gebied zijn handen niet in onschuld wassen.

 

Bovendien werden we in de loop van jaren verplicht om begrijpelijke woorden zoals ‘gastarbeider’ steeds aan te passen. Het werden ‘allochtonen’, ‘andersgekleurde medeburgers’, de laatste tijd ‘jongeren’.

 

Uiteraard moest de oorspronkelijke term verdwijnen. Als mijn loodgieter mijn chauffage komt repareren en ik heb ‘m daarvoor betaald, dan laadt hij daarna zijn camionette in en rijdt naar een volgende klant. Hij heeft als mijn gast zijn arbeid verricht. Geen haar op zijn hoofd dat eraan denkt, een slaapkamer op te eisen, mee aan tafel te schuiven, zijn vrouw en kinderen en schoonmoeder uit te nodigen en gewoon bij ons te blijven inwonen op mijn kosten.

 

Daar is het dus al fout gelopen en zijn er ernstige grenzen verlegd. De flauwekul dat jongeren geen werk vinden en daarom auto’s in brand steken, moet worden tegengesproken. ‘Jongeren’ van 11, 14 en 16 jaar mògen zelfs geen werk krijgen omdat ze nog schoolplichtig zijn. Die moeten studeren en huiswerk maken tot ze er bleek van uitslaan en ze zo hard zweten dat ze het te warm krijgen om nog maar aan een brandje te denken. Als die klagen over gebrek aan werk, dan moeten we dadelijk hun kinderbijslag intrekken en ze naar een internaat sturen.

 

En hun toekomstbeeld? Zou een gediplomeerde allochtoon met een dokters-, advokaten- of ingenieursdiploma geen werk vinden, denk je? Ze moeten alleen maar eens naar hun talrijke zusjes kijken die wel braaf thuis blijven, niet op straat rondhangen, zich niet als halfgoden verheven voelen boven het gezag van hun moeder of een vrouwelijke lerares, maar goed hun best doen, hun huiswerk maken en hun lesjes leren en na enkele jaren een normale baan vinden.

 

We moeten het gewoon durven zeggen. En al het gezeik van goedmenende slappelingen of overjaarse eigenzinnige fundamentalisten overboord gooien.

 

Komaan zeg, wie haalt het nu in zijn hoofd (zoals in Zwitserland) dat Sinterklaas geen kinderen meer op schoot mag nemen? Of dat we Melo-Cakes (zoals in Nederland) geen ‘negerzoenen’ meer mogen noemen? ’t Zijn trouwens ‘negerinnentètten’! Of die ouwe man, die altijd en overal moeilijk doet, en zich nu heeft bezig gehouden met streepjes te zetten, telkens hij een buschauffeur zag roken. Dat recht heeft hij trouwens niet, want zijn controle pleegt inbreuk op de privacy van die chauffeur. Dit is alleen voorbehouden aan een beëdigd ambtenaar. 't Zou wat worden als ik morgen alle nummerplaten begin te noteren van chauffeurs die niet handenvrij bellen! Maar neen, zo’n frusti dient zelfs klacht in en een sukkel van een vrederechter, die zo al verzuipt in de achterstallige dossiers, geeft hem nog gelijk ook.

 

Of moest die rechter blindelings de wet toepassen? Neen, een rechter moet ‘recht’ spreken en de wet is daarvoor een hulpmiddel dat voor hem een leidraad kan zijn. Hij had ook de rollen kunnen omkeren en de man zelf veroordelen wegens tergend en roekeloos geding.

 

Misschien heeft mijn moeder toch wel gelijk: ‘het’ komt allemaal omdat vandaag alles mag. Omdat iedereen denkt, het voor het zeggen te hebben.

 

Inspraak is een goede zaak, maar als je de loopjongen inspraak geeft, wil hij ineens geen loopjongen meer zijn!


14:11 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Het blauwe hemd en de plooirok

Het blauwe hemd en de plooirok

 

De jonge en gedreven Vincent Van Quickenborne is Staatssecretaris voor het Vereenvoudigen van Ingewikklde Aangelegenheden en het Afschaffen over Volstrekt Overbodige Ambetantigheden.

 

Gemakkelijk is dat niet, want voor wie enig inzicht heeft verworven, is niets nog ingewikkeld. En wat voor iedereen volstrekt overbodig lijkt, kan misschien nuttig zijn om individuele belangen te dienen.

 

Zo stelde de staatssecretaris ooit voor, de wet die bedrijven verplicht een betaalde advertentie te plaatsen in een dagblad (in praktijk was dat meestal De Tijd) wanneer ze hun jaarlijkse vergadering houden, gewoon af te schaffen. In deze cyberwereld, kan dat inderdaad net zo goed op de webstek van dat bedrijf staan en aandeelhouders moeten dan maar gaan kijken. Ze mogen iets doen voor hun geld en ze zullen toch wel weten in welk bedrijf ze belangen hebben, zeker?

 

Zoals vaak zaaien gedachten van ministers en staatssecretarissen paniek indien ze te vroeg gelucht worden, en daarna hoort er niemand nog wat van. De groene excellenties Aelvoet, Dua en Vogels waren daar schoolvoorbeelden van. Bijna elke dag bevielen ze van een schitterend idee om de maatschappij te verbeteren. Hun persdienst lanceerde dat in een stijl waaruit niemand kon opmaken of het een hersenspinsel was, dan wel een al zo goed als vaststaande beslissing, en de media liepen storm om de minister nog meer bekendheid te geven met een scheet in een fles, die daarna gewoon in rook opging. In het buitenland lacht men nog met het verbod op chocolade sigaretten, bij ons leven we ondertussen in 2005.

 

Heel wat gewone mensen, die lang geen randdebielen zijn, hoorden zo'n nieuws maar half en dachten dat het al beslist was. Op de duur wist niemand in ons land nog wat nu wens of wet was. Meestal stond het parlement zelf verstomd van zoveel ongeëigende procedures, want het meeste moesten de verkozenen des volks zelf uit de pers vernemen omdat ze door het kabinet voorbij gelopen waren.

 

Ook de jonge staatssecretaris Van Quickenborne is ooit in die val getrapt. Voor de noodlijdende dagbladen in ons land was zijn voorstel een streep door de rekening en voor De Tijd zou het zowaar het faillissement kunnen betekend hebben.

 

Hoever het er nu mee staat, weet ik niet. Het enige wat ik weet, is dat De Tijd overhaast verkocht werd om de verliezen te beperken en dat de nieuwe eigenaar Christian Van Thillo heet.

 

Christian Van Thillo is een zakelijk genie, die jaren geleden een slabakkend Het Laatste Nieuws uitbouwde tot De Persgroep, die momenteel internationaal actief is. De man ligt niet echt wakker van krantenpapier, maar kent alles van de kleine velletjes waarop euro’s gedrukt worden. Die verwerft hij met de uitgave van o.a. Het Laatste Nieuws, De Morgen, Dag Allemaal, nu ook De Tijd, de Zone-bladen, met het radiostation Q-Music, met de tv-zender VTM, enz...

 

Hij is een intieme vriend van Patrick De Wael en andere blauwe kopstukken. Maar ondanks het concurrentiële gegeven liggen zijn handen ook naast die van Rik Denolf op dezelfde buik. Als bijv. iemand van Roularta bij De Persgroep solliciteert, dan is Denolf al ingelicht, nog voor de kandidaat antwoord krijgt.

 

Wil nu het toeval, dat staatssecretaris Vincent van Kwikkendinges (zoals hij steevast genoemd wordt door ene Lewie Toebak uit L.) tot dezelfde blauwe partij behoort als de heer Van Thillo en zijn vrienden. Bovendien kan zelfs een Staatssecretaris maar best goede maatjes zijn met een Vlaams berlusconietje, zeker in de verkiezingsperiode.

 

Tegen het VEV kan een staatssecretaris het nog opnemen, tegen een persmagnaat ligt dat moeilijker.

 

Nu De Tijd in andere handen is, wil de nieuwe eigenaar daar natuurlijk rendement uithalen. En daarvoor zijn advertenties nodig. Onder andere van bedrijven die hun jaarlijkse algemene vergadering houden.

 

Juist ja, de advertenties die de staatssecretaris ooit als Volstrekt Overbodige Ambetantigheden beschouwde en wilde afschaffen.

 

Zou daar nu nog iets van komen?


11:04 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-11-05

Lang leve het profitariaat!

Lang leve het profitariaat!

 

Wanneer iemand je vriendelijk zegt, niet te kunnen helpen, is dat nog altijd leuker dan afgesnauwd te worden. Maar als niemand je kan helpen, dan kunnen ze op de duur met hun vriendelijkheid de pot op.

 

Stel, je beslist om als huismoeder voor je gezin te zorgen. Je bent zo eerlijk, je baan zelf op te zeggen en geen ontslag te vragen om dan onterecht stempelgeld te ontvangen. Zelfs als je partner goed verdient, is je totaal inkomen normaal gezien lager dan in een gezin van een werkende met een steuntrekkende partner.

 

Er zijn nog mensen die zulke keuzes maken. Ze zijn bereid iets in te leveren en niet de hele gemeenschap voor hun keuze te laten opdraaien, maar ze willen niet in de val van geestelijke verpaupering trappen. Ze willen sociale contacten houden, zich blijven ontplooien of bijscholen en die verworven kennis ook graag terug ten dienste stellen van anderen.

 

De mogelijkheden zijn legio: van  bloemschikken, patchwork, portrettekenen tot automechanica en Russische handelscorrespondentie. Je kan ook een opleiding volgen als sportinitiator. Zo’n opleiding kost 135 euro, maar werklozen krijgen daarvan de helft terug (zie pagina 14 op http://www.bloso.be/public/trainer/Docs/Brochure2005/Inle...). Als je werkt kan je de helft betalen met opleidingscheques. Minister Renaat Landuyt  geeft toe dat dit niet helemaal nodig is voor de job, maar toch belangrijk voor de persoonlijke ontplooiing. (zie laatste paragraaf van http://www.leuven.be/showpage.asp?iPageID=2332). Mooi toch?

 

Alleen… studenten en thuisblijvende huismoeders of –vaders, die zich ook willen ontplooien, moeten de volle pot betalen!

 

Even bellen met Bloso. Hallo, is dat geen discriminatie? Het is een bijzonder lieve, vriendelijke mevrouw die toegeeft dat ze het zelf ook niet eerlijk en logisch vindt, maar dat Bloso daar niets aan kan veranderen. Het is een beslissing van de overheid.

 

Dus, even bellen naar de Infolijn van de Vlaamse Overheid. Hallo, is dat geen discriminatie? Ook bij de Vlaamse Overheid werken heel lieve, vriendelijke mevrouwen. Eén ervan belooft de vraag voor te leggen aan de juiste persoon die ten laatste binnen 48 uur zal terugbellen. Het duurt nog geen 24 uur of er belt een andere, even lieve en vriendelijke, mevrouw terug. Het is geen discriminatie, het is ‘eigen schuld’. Wie in zo’n geval verkeert, heeft zelf de rechten op tegemoetkoming opgegeven door te stoppen met werken en geen stempelgeld aan te vragen. Ze geeft, in al haar vriendelijkheid, wel een goede raad: neem eens contact met de VDAB.

 

We zien het nut niet in, van te bellen naar een dienst voor arbeidsbemiddeling, als iemand  helemaal geen arbeidsbemiddeling nodig heeft, maar slechts op gelijke voet wil behandeld worden.

 

Misschien dat de Vlaamse Ombudsdienst daar iets aan kan doen? Hallo, is dat geen discriminatie? Bellen naar de Vlaamse Ombudsdienst kleurt je dag! Wat een lieve en vriendelijke mevrouw is het toch, die er de telefoon opneemt! Echt helpen kan ze evenwel niet, want de Vlaamse Ombudsdienst bemiddelt slechts bij een uitvoeringsprobleem en dit is duidelijk een beleidsprobleem. Ze geeft ook fijntjes mee dat iemand, die zelf een baan opzegt en niet als een profiteur de sociale voorzieningen uitmelkt, wellicht geld genoeg zal hebben om de volle pot te betalen. Niettemin heeft ook zij een goede raad: leg de vraag eens voor aan minister voor Sport Bert Anciaux.

 

Even bellen met kabinet Anciaux. Hallo, is dat geen discriminatie? Eerst een keuzemenu dat dit probleem nog niet kent. Dan komt er een oprecht lieve en vriendelijke… meneer aan de lijn die zal doorverbinden met iemand anders, maar niet zonder zich daarvoor te verontschuldigen en te benadrukken dat hij je echt niet van het kastje naar de muur stuurt.

 

Ze steken er mekaar de loef af, want die tweede meneer is zowaar nog vriendelijker! Hij weet zelfs al van de eerste waarover het gaat en geeft als goede raad, het probleem eens op papier te zetten en op te sturen naar het kabinet. ‘Men’ zal het dan bekijken en er al dan niet gevolg aan geven.

 

Het staat hier allemaal. Niet op papier, maar op het scherm. Ook niet opgestuurd naar het kabinet, ze moeten maar komen kijken. Omdat het hele reglement ertoe leidt dat  mensen op de duur niet anders kunnen dan in een systeem te stappen waar ze niet thuishoren.

 

Wie in eer en geweten geen werkzoekende is en bovendien zo correct is geen werklozensmeer op te likken, wie het systeem niet uitholt en zich niet nestelt in het profitariaat, vraagt daar geen beloning voor. Maar wil er vooral niet voor gestraft worden.

 

En dat is ook (nog) heel vriendelijk gezegd. 


11:22 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-11-05

Denken voor Dummies

Denken voor Dummies

 

Vandaag is het de laatste dag van de Boekenbeurs. Daarover schreef ik al vorige zaterdag (‘Het boek en je beurs’, op Vrij van Zegel op 5-11-2005). Vandaag lees ik er een beschouwing over in ZO-Magazine, het ledenblad van UNIZO.

 

De ‘grote pers’ kijkt meestal nogal neer op dit soort bladen, als ze tenminste weet dat ze bestaan. De journalisten, die eraan meewerken, worden beschouwd als minderwaardig, niet geschikt voor ‘ernstige kranten’ of spookschrijvers die het standpunt van hun organisatie moeten vertolken. Dat laatste klopt voor een deel. Zoals krantenjournalisten ook in de politieke en vooral de commerciële lijn van hun bedrijf moeten lopen.

 

Natuurlijk schrijven journalisten van bijvoorbeeld ZO-Magazine (maar ook van Uit-Magazine, Bouwkroniek en vele andere) voor hun leden. Die leden weten ook dat hun blad de spreekbuis is van de organisatie die voor hen opkomt.

 

Krantenlezers weten niet dat de hoofdredacteurs van de Belgische media vorige dinsdagavond  dringend ontboden waren bij minister van Binnenlandse Aangelegenheden Dewael en minister van Justitie Laurette Onkelinx en het dringende verzoek hoorden om slechts discreet te berichten over de 15 autobranden in ons land en ze te bestempelen als ‘alleenstaande gevallen’. Zoals er elke nacht in Parijs honderden alleenstaande gevallen zijn? Molotov-terroristen plaatsen natùùrlijk die auto’s niet op de lopende band!

 

We zullen de volgende dagen wel lezen welke hoofdredacteurs meer bronnen gebruiken dan alleen de officiële versie die ze volgens Dewael en Onkelinx  ’24 uur op 24 kunnen raadplegen op het speciale telefoonnummer voor de pers 02-506 47 11”.

 

Maar daarover wil het in dit artikel niet hebben. De achtergronden en machinaties die onze media beïnvloeden staan elke maand in AN AchterhetNieuws, een onafhankelijk magazine over de media. Of, zoals de hoofdredacteur van AN het graag omschrijft: de vijfde macht die de vierde macht controleert.

 

Ik wil het wel hebben over het artikel Beursberichten (een crème van een titel) dat Herman Van Waes dus in ZO-Magazine publiceerde.

 

Herman Van Waes is niet zomaar een schrijvelaar. Hij is een ernstige (dus ook goedlachse), vakbekwame en ervaren journalist die in eer en geweten en vooral deontologisch zijn werk doet. Hij is geen ‘spreekbuis’, geen ‘woordvoerder’ en geen ‘spookschrijver’. Herman Van Waes begon in de jaren zeventig bij het toenmalige weekblad De Post (als ik het me goed herinner) en hij leerde in de ‘grote pers’ het klappen van de zweep. Daar plukt hij (en al zijn lezers) nu de vruchten van. Er zijn er velen die van hem kunnen leren.

 

Hij koppelt zijn speurneus, die goede, juiste en volledige informatie vindt, aan een fijngeslepen pen die een frisse gedachtengang uitdrukt. Geef toe, een zinnetje als ‘De Gouden Uil heeft al langer een vogelgriepje’ is toch schit-te-rend!

 

Verder maakt hij interessante bedenkingen in zijn stuk. Ik zou het hier helemaal willen overnemen, maar ik doe dat niet ongevraagd en ik kan hem vandaag niet bereiken. Eén citaat zal hij me beslist niet kwalijk nemen.

 

Lees en geniet:

 

“Als alle kookboeken die hier over de toonbank gaan ook effectief in de keuken zouden gebruikt worden, zouden de restaurants er verlaten bijliggen. Als alle dieetboeken hun deugdelijkheid zouden bewijzen, zou deze niche zichzelf al hebben opgeheven. Als alle bestsellers met verse tips voor een nog beter seksleven –kiest u de aardbei of het zweepje?- ook op de slaapkamer zouden worden geïmplementeerd, zouden hier alleen maar gelukkige koppeltjes rondlopen. En als alle variaties op ‘computerboeken for Dummies’ hun mega-oplage waard zijn, zijn we inmiddels allemaal volleerde surfers.”

 

Ik houd van zulke gedachtengang. Een ideetje dat opgebouwd is met contradicties, niet om iets aan te tonen of om over in discussie te gaan, maar om tot denken aan te zetten.

 

Zo’n boek zou nog moeten bestaan: “Denken voor Dummies”.

 


 

N.B.: Dit artikel is geen vriendendienst. Ik ben geen lid van UNIZO en ik heb Herman Van Waes nooit ontmoet.



12:41 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-11-05

Het woord is nu aan de anderen

Het woord is nu aan de anderen

 

“Je hebt nog niets gezegd over de rellen in Frankrijk,” mailde me een trouwe lezer van deze blog.

 

Dat klopt. Ik wacht op degenen die míj – en ons allemaal - iets moeten zeggen over die rellen. Op de Bert Anciaux’, de Jos Geysels’, de Steve Stevaerts, de Etienne Vermeerschen, de Tony Mary’s, de Yves Desmetten, de Godfried Danneelsen, de Koning Boudewijns en alle andere hypocriete softies die ons een multiculturele samenleving opdrongen en daar tot nog toe geen enkel zinnig argument voor gaven.

 

Ik sta open om naar iedereen te luisteren, om mijn eigen vragen in te vullen met hun antwoorden. Maar niemand spreekt openlijk, niemand probéért nog maar een uitleg te geven. Iedereen verwijst naar niet-benoemde belangen, waarvoor we moeten gesust en verdraagzaam blijven.

 

Dat sinds 1959, toen prins Albert met de Italiaanse Paola huwde, een hele reeks Italiaanse gastarbeiders bij ons hun geluk zochten, is verklaarbaar. Een jaar later zagen we een Spaanse stroom migranten wegvluchten van Franco naar het paradijs van Fabiola. Waarom hebben we een stortvloed aan Marokkanen in ons land toegelaten? Welke deals werden tussen de koning van Marokko en wijlen koning Boudewijn in 1976 gesloten?

 

Dames en heren politici, uw kiezers zijn niet dom en zeker niet onredelijk. Vertel ze openlijk wat de achterliggende redenen zijn, wat de belangen zijn voor dit (uw en ons) land. Zeg ze dat er niets voor niets is in’ t leven, dat wat hoort voor wat. Dat we een prijs betalen in ruil voor… Als je zinnige dingen vertelt, zal je beluisterd en geloofd worden. Als je niet kàn spreken (omdat je ’t zelf niet weet, omdat je boter op je hoofd hebt of omdat je je laat chanteren met je mandaat), houd dan de eer aan jezelf, bedrieg ons niet verder en rot op.

 

Jullie hebben allemaal een mediatraining gevolgd, jullie worden begeleid door de duurste kwakzalvers in communicatie. Bewijs nu dat het geen weggegooid geld is.

 

En houd in godsnaam op met de rellen toe te schrijven aan kansarmoede, discriminatie of racisme.

 

Als er in de hele wereld één volk niét racistisch is, dan is het Vlaming. De Vlaming heeft al meer dan 1000 jaar lang leren leven met vreemde overheersers of bezetters. Hij heeft er keihard tegen gevochten, hij heeft ze ondergronds bekampt, hij knikte ja en deed neen, hij heeft er soms interesse en begrip voor betoond. Soms te veel, maar daar heeft hij ook zwaar voor geboet. De Vlaming is gewend aan andere culturen. De grootste Vlamingen waren wereldburgers die hun kennis en wijsheid gingen halen op de plaatsen die op dat ogenblik de toon aangaven. De Vlaming heeft ook altijd zijn deur opengezet voor wie uit den vreemde kwam. Met een beurs vol goudstukken, of met een goed verhaal en een lied.

De Vlaming spreekt elementair vier talen, en sommigen nog eentje meer.

 

Wie een Vlaming durft ‘racist’ noemen, benoemt geen kenmerk maar gebruikt een scheldwoord om zelf iets te verbergen. Misschien wel, dat hij zelf meer interesse heeft in het vreemde dan aanvaardbaar is. In een relatie noemt men dat huwelijksbedrog, in de politiek heet dat ‘collaboratie’.

 

Inderdaad, je hebt gelijk: de rellen zijn het gevolg van kansarmoede en discriminatie. Maar die zijn niet vanzelf ontstaan. Dié zijn het gevolg van een verkeerd knuffelbeleid, van platte politici die geen standpunt durfden innemen, die zich lieten rollen door wie alleen de eigen belangen diende, door levensgevaarlijke naïevelingen die geen lessen hebben getrokken uit de geschiedenis.

 

Ik zeg niet dat het jullie schuld is. Wellicht heeft een vorige generatie politici en een vorige koning jullie daarmee opgezadeld. Maar wat houdt jullie tegen om er nu komaf mee te maken?

 

De Vlamingen zijn het kotsbeu om de liefde van één kant te laten komen en hun deuren te blijven openen voor wie niets te bieden heeft en zelfs (letterlijk) ondankbaar in de gang spuugt voor de gastvrijheid.

 

Geef ons 1 reden waarom we dit verder moeten blijven dulden, waarom we ons als minderwaardig en submissief moeten blijven opstellen. Eén enkele reden is genoeg. Of  grijp in. Kort en krachtig. Wie bang is krijgt er ook.

 

Niet ik, moet er nog iets over zeggen. Ik waarschuw er al 15 jaar voor. Het woord is nu aan jullie. Maak er gebruik van. Voor het te laat is.


11:03 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4852) |  Facebook |

05-11-05

Het boek en je beurs

Het boek en je beurs

 

Gisteren, vrijdag, zal zowat de laatste dag geweest om nog in min of meer comfortabele omstandigheden de Boekenbeurs te bezoeken. Vandaag en morgen loopt het er vol met weekendtoeristen en vanaf maandag dumpen er ontelbare autocars hun lading Vlaamse schoolkinderen, die dit een vervelende uitstap vinden en dat ook duidelijk laten blijken.

 

*

De eerste stand die ik zie, is die van Deng. Een tijdschrift, dat genoemd werd naar een Chinese communistenleider en dat beweert in Vlaanderen aan onderzoeksjournalistiek te doen, maar waar geen hond aan geïnteresseerd is. Ondanks de marketinginspanningen, blijft de verkochte oplage bedroevend laag. Waarom geldschieter Roland Duchâtelet deze bodemloze put blijft vullen, is iedereen een raadsel. Tenzij hij een verliespost nodig heeft voor de belastingen.

Op de stand hangt demonstratief een foto van Filip De Winter naast die van Marc Dutroux. Het kan niet anders dan toeval zijn. Niemand is zo a-commercieel om dit bewust te doen.

 

*

Tegenover vorig jaar zijn de thema’s geëvolueerd. De laatste jaren overheersten kookboeken en reisverhalen. De kookboeken zijn er nog, hoewel minder nadrukkelijk. De reisboeken zijn er ook nog, maar je moet ze gaan zoeken. Dit jaar ligt de nadruk op de mystieke fictie en het multiculturele.

 

Het begint met Dan Brown zijn Da Vinci Code, en alle epigonen en stelende eksters die een graantje van dat succes willen meepikken door plotseling gelijkaardige geheimzinnigheden beginnen te ontcijferen, of pseudo-wetenschappelijk bewijzen dat het allemaal klinkklare onzin is (alsof ooit iemand beweerd heeft dat de Da Vinci Code géén roman zou zijn). Aansluitend vinden we er alles over aromatherapie, tarotkaarten, pendelen, enz.... Zelfs de glazen bollen zijn er te koop. Ik lonk even naar mijn  toekomst en zie meteen waar ik aan toe ben: als ik deze bol koop, ben ik mijn geld kwijt. Het werkt dus echt.

 

*

Wat het multiculturele betreft, hangt er een bevreemdende sfeer op de boekenbeurs. Iedereen met een bruin tintje heeft blijkbaar een boek geschreven, hetzij een sprookjesboek uit het moederland, hetzij een verhaal over hoe goed ze het toch wel hebben onder hun hoofddoek. Een vertaalde Koran is nooit ver weg. Een cursus Arabisch in tien lessen, ligt er voor het grijpen. Ook de reeks kookboeken wordt overheerst door de wereldkeuken.

 

De multiculturele boodschap duikt overal op, openlijk en verdoken. Alleen vind je ze op de Boekenbeurs slechts terug in de rekken, niet in de gangen. De Boekenbeurs is wellicht de enige plek in heel de Antwerpse agglomeratie waar gedurende 10 dagen per jaar, uitsluitend autochtonen samenkomen. Ik heb tussen de duizenden en duizenden bezoekers van die dag geen enkele, andersgekleurde medeburger ontwaard. Die hadden wellicht de vorige dagen al hun portie Nederlandse literatuur aangekocht.

 

Ik schrijf dit niet met een onderliggende toon van enige racistische ingesteldheid. Het is de normale braakreflex die je krijgt als je 4 kilo mosselen, 2 kilo frieten en een bak bier door je strot geduwd krijgt. Dan is er toch ook niemand die je ervan verdenkt, anorexia te willen promoten.

 

*

Een andere opvallende vaststelling is het afwezig blijven van een nieuwe schrijversgeneratie. Ik bedoel dan grote schrijvers, mensen die boeken maken die je om de drie jaar herleest. Namen, die over een halve eeuw nog klinken en steeds weer opnieuw uitgegeven worden. Schrijvers die moeiteloos een spellingaanpassing overleven omdat hun geschriften van alle tijden zijn. Zoals een Hendrik Conscience, een Ernest Claes, een Felix Timmermans, een Willem Elsschot. De huidige schrijvers zijn rond de tachtig: Aster Berkhof, Jos Vandeloo, Hugo Claus... Waar zijn de dertigers?

 

Ik heb het niet over eendagsvliegen of over omhooggeblazen warmeluchtballonnen. Zou ooit iemand van Brusselmans of Lanoye gehoord hebben als ze niet onafgebroken door Humo en De Morgen kunstmatig in leven werden gehouden? Zou Elisabeth Marain (wie was dat nu ook weer?) ooit door de proeflezing geraakt zijn, als ze geen relatie had gehad met de juridisch adviseur van haar uitgeverij?

 

En Aspe of Deflo dan? Tja,... ik had het over literatuur, niet over leuke ontspanningslectuur waarin de personages evenveel psychologische diepgang hebben als het plasje waarmee een reu zijn gebied afbakent.

 

Het enige sluimerende talent in Vlaanderen is Jonathan Sonnst, maar die moet elke dag voor de klas staan omdat het schrijversloon van 10 % alleen leefbaar is als je massapulp produceert, elke avond voordrachten geeft, met een scatologische manifestatie probeert het tv-nieuws te halen en je figuren verpakt in spelletjesdozen of via andere merchandising aan de man brengt.

 

Alleen goede jeugdschrijvers zijn er nog. Maar in plaats van de spannende verhalen van weleer, primeert vandaag de boodschap over de derdewereldproblematiek, de multiculturele samenleving, euthanasie, abortus of het gevaar van een onbeschermde zaadlozing in combinatie met acné.

 

Waar zijn de ridders gebleven die bij nacht en ontij jonkvrouwen redden uit de klauwen van gemaskerd gespuis? Waar zijn de dappere jongens gebleven, die in de geheime gang van een donker kasteel een bende valsmunters ontmaskeren? Waar zijn de meisjes die nog durven dromen van een stoere ruiter op een wit paard?

 

Schrijvers in Vlaanderen worden echt niet opgespoord door uitgeverijen. Hun toegezonden manuscripten worden niet eens gelezen als ze geen referentie meehebben. Schrijvers-in-spe worden er geïntroduceerd door het ons-kent-ons netwerk en moeten links genoeg zijn om door de media verheven te worden tot een BV-status. Anders zijn ze gedoemd om hun manuscripten op een cd-rom te bewaren voor het eigen nageslacht.

 

*

Tien procent bruto op de nettoprijs is niet veel voor een auteur. Vooral niet als een kenner op tv vertelt dat de productie van een boek ongeveer 2 euro bedraagt en dat de boekhandel en de groothandel er 42 % van de verkoopprijs opstrijken.

 

Ik zeg niet dat boeken té duur zijn. Een bioscooptiket, een toegangskaart voor een musical of voor een behoorlijk circus zijn in verhouding duurder. Dan heb ik het nog niet over een avondje stappen... Toch kan je de meeste boeken niet goedkoop noemen.

Dat viel me dit jaar wel positief op: veel prijzen schommelen rond de 15 euro, zelfs minder. Dat is realistisch. Vorig jaar werden boeken nog veel duurder verkocht.

 

Het vrijmaken van de boekenprijs is een goeie zaak. Ook voor de boekhandel, al beweert die van niet. Als boeken goedkoper worden, als er prijsconcurrentie is, zullen er meer boeken verkocht worden en leidt de wet van de grote getallen tot meer winst.

 

Vandaag ben je als echte boekenliefhebber bijna aangewezen op De Slegte of op kringloopwinkels.

 

*

’t Is dus niet allemaal nieuwe lectuur, die op de Boekenbeurs ligt. Ik zie een heel rek vol met boeken van Louis Paul Boon. Er zit een promotiewikkel rond, waarop de prijs nog in Belgische frank en Nederlandse gulden staat vermeld. Die zijn dus de laatste jaren niet meer verkocht geraakt.

 

Het verwondert me niets. Louis Paul Boon was een brave mensch, maar geen schrijver. Als reactie tegen het succes van Averbode, Davidsfonds, Boerenbond en andere stichtelijke, christelijk geïnspireerde uitgeverijen met successchrijvers, waarbij je elke bladzijde omsloeg met het gebaar van een kruisteken, zocht ook de socialistische gemeenschap naar een icoon en vond dat in de volksmens Louis Paul Boon, die nooit begrepen heeft wat hem overkwam.

 

Hij werd zelfs in een tv-panel gestopt zodat heel Vlaanderen hem sympathiek kon vinden. Om de farce helemaal hilarisch te maken, werd hij voorgesteld als Nobelprijswinnaar. De Vlaamse critici wisten niet waar ze het hadden, maar durfden niet reageren tegen de ‘partaaj’, die toen nog als een sluipend gif overal haar invloed kon doen gelden.

 

Het 'maken' van een schrijver was niet zo moeilijk. De socialistische partij beschikte, net zoals de katholieke zuil over de middelen beschikte om haar ideeën te verspreiden, over twee kranten (Vooruit en Volksgazet), een reeks weekbladen (Voor Allen, De Vooruitziende Vrouw), een massa Volkshuizen, een goeddraaiende ledenwerking en een jeugdbeweging (De Rode Valken).

 

Bovendien was Boinke een beminnelijk man zonder kapsones. En de onnozele Vlaming slikte het verhaal, kocht de boeken van Boon en kwekte na dat ze toch zo meesterlijk waren.

 

Want als er een ding is dat de, oeverloos verdraagzame, Vlaming absoluut niet kan hebben,  dan is het dat anderen zouden denken dat hij dom is, dat hij geen cultuur heeft, dat hij iets niet begrijpt.

 

Je kan een Vlaming zelfs een gele stront verkopen voor een goudklomp, als je hem maar het gevoel geeft dat hij zich anders belachelijk maakt en 'er' niet bij hoort.

 

*

Een zielig element op een Boekenbeurs zijn de schrijvers die, achter een tafeltje, met grote kikvorsogen smekend naar de voorbijgangers zitten te kijken, in de hoop dat iemand hun boek koopt en hen dan nog vraagt het te ontsieren met een opdracht.

Succesauteurs of tv-vedetten houden zich lekker bezig. Herwig Van Hove en Jeroen Meus, Katja Retsin en Goedele Liekens, .. dat is altijd prijs. Maar beginnende auteurs verdoen er hun tijd.

 

Het heeft iets vernederends, om daar zo te moeten zitten. Ik zou het nog erger vinden dan deel te nemen aan een missverkiezing. Al zie ik me natuurlijk dat laatste ook niet doen.

 

*

Voorlaatste bedenking rond de Boekenbeurs. Je betaalt 6 euro toegangsgeld. Akkoord, je moet er iets voor over hebben, hoewel de standhouders zelf al behoorlijk betaalden om de kosten te dekken. Maar uiteindelijk is het de bedoeling dat je er als bezoeker boeken koopt, niet?

 

Waarom kost de vestiaire dan nog eens 75 cent, waarom is het toilet zo duur, waarom moet je je blauw betalen aan een kop slechte koffie en een in plastiekfolie week geworden broodje?

 

Is trouwens de Boekenbeurs niet uit haar voegen gegroeid? In de hele omgeving kan je nergens parkeren en, aan de wachtrijen te zien, zijn er gewoon veel te weinig toiletten.

Wordt het geen tijd om eens uit te kijken naar een congrescentrum dat, zoals bijvoorbeeld de Nekkerhal in Mechelen, even centraal gelegen is, maar veel meer accomodatie biedt?

En als de Stad Antwerpen haar Boekenbeurs toch niet kwijt wil, zou ze dan die ene week per jaar haar schrijvende verkeersagenten en takelwagens niet beter even op stal houden?

 

*

Over Gouden Uil Anciaux ga ik het niet te veel hebben. Ik geloof dat hij inderdaad een stukje gebruikt is geworden in het hele verhaal. Maar dan had hij maar tijdig zijn ogen moeten opendoen of zich omringen met degelijke adviseurs.

 

Wat baten kaars en bril als de (gouden) uil niet zien en wil?




14:34 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-11-05

Fluitspeler of rattenvanger

Fluitspeler of rattenvanger

 

Verba volent, scripta manent. Woorden vliegen weg, het geschrevene blijft. Toch is ook het geschreven woord soms zo ijl, dat het nauwelijks een houvast vindt. Eén cijfer zegt vaak meer dan duizend van die woorden.

 

Met woorden kan je alles beweren, maar daarom is het nog niet juist. Cijfers onderbouwen woorden. Cijfers zijn feiten. En toch zeggen ze soms ook iets heel anders dan ze op het eerste zicht tonen.

 

Neem nu deze blog. Skynet heeft de mogelijkheid voorzien, dat de bezoekers hun appreciatie kunnen uiten bij elk artikel afzonderlijk en voor de blog in zijn geheel, op een schaal van 1 tot 5 of van ‘heel slecht’ tot ‘heel goed’.

 

Sinds de eerste posting op 3 augustus (vandaag dus nog geen drie volle maanden geleden) bezochten meer dan 11.150 mensen deze blog. In het begin waren het vijf, tien, enkele tientallen per dag. Het werden er vlug 200, nu zijn het er al meer dan 300 per dag. Het is duidelijk dat er tussen de bezoekers onderling naar verwezen wordt. Er wordt ook vaak met bronvermelding uit geciteerd.

 

Deze cijfers liegen niet. Ze kunnen ook niet beïnvloed worden door bijvoorbeeld verschillende keren per dag de blog te bezoeken, want elk IP-nummer tekent slechts 1 keer aan. Je kan ook maar 1 keer een stem uitbrengen.

 

De stemmen op de blog als geheel bedroegen lang zowat 5 % van het aantal bezoekers. Dat percentage verminderde, omdat wellicht een groot aantal bezoekers regelmatig terug kwam en dan niet meer stemde.

 

Zowat 95 % vond deze blog ‘goed’ tot ‘zeer goed’.  4 % vond de blog ‘zeer slecht’. Dat ging dan over 12 bezoekers.

 

Het voorbije weekend heeft zich een opvallend fenomeen voorgedaan. Het aantal stemmers verdubbelde bijna op 1 dag tijd: van 340 tot meer dan 600. De percentages werden grondig door elkaar geschud. Slechts 54 % quoteerde nog maar ‘goed’ tot ‘zeer goed’ en 45 % sprak zich voor ‘slecht’ en vooral zelfs ‘zeer slecht’ uit.

 

In concrete cijfers komt het erop neer dat op 1 dag tijd 200 bezoekers ‘zeer slecht’ stemden.

Het kan geen toeval zijn, dat dit het resultaat is van mijn artikel over de staking van vorige vrijdag en de reactie van de ondernemingen op de vakbonden. Wellicht zijn die 200 ‘zeer slechte’ stemmen doorgetelefoneerd.

 

Maar het zijn cijfers en ze liegen niet.

 

Of ze me raken en doen nadenken? Ja, natuurlijk. Ze raken me in positieve zin. Liefde en haat  liggen immers in elkaars verlengde. Het tegengestelde van liefde is... onverschilligheid!

200 stemmen op 1 dag bewijzen me, dat ik 200 mensen zodanig heb kunnen aanspreken dat ze de moeite hebben gedaan om hun verontwaardiging te uiten. Daarvoor verdienen ze mijn respect en waardering.

 

Ze doen me ook nadenken. Niet over mijn schrijfstijl of mijn mening. Daarover heb ik vooraf al voldoende nagedacht. Ze doen me nadenken over hen. Wie zijn ze? Waarom vinden ze deze blog ‘zeer slecht’? Alleen omdat we van mening verschillen? Dat kan haast niet. Want elk artikel biedt onderaan rechts de mogelijkheid om te reageren en er een volledig andere mening tegenover te plaatsen. Ik heb me voorgenomen om geen reacties te verwijderen, behalve als het scheldtirades zijn of er derden bij betrokken raken. Ik heb me ook voorgenomen om zelf niet op een reactie te reageren omdat dan een discussie zou ontstaan waarbij ik de facto het laatste woord zou hebben en dat hoef ik niet. Meningen vind ik belangrijker dan gelijk hebben. Lezers zijn verstandig genoeg om uit verschillende meningen hùn gelijk te besluiten, dat hoef ik niemand voor te houden.

 

Reacties kunnen zelfs anoniem geplaatst worden, al ben ik er geen voorstander van. Maar het belangrijkste is, dat er een collectief denken ontstaat rond een bepaald onderwerp. Ook een anoniem argument kan mijn en uw inzichten verrijken.

 

Daarom denk ik met een zekere angst aan die 200 ‘zeer slecht-‘stemmers, die niet alleen anoniem blijven maar vooral hun frustratie afreageren zonder echt te argumenteren. Zonder een andere mening te uiten dan de mijne, zonder me tegen te spreken, zonder met cijfers en feiten te komen aandragen die mijn stelling onderuit halen en waar ik niet tegenop kan.

 

Ik heb het vaker meegemaakt, dat mijn geargumenteerde mening bevochten werd met slechts een scheldpartij, oncontroleerbare bronnen en het proberen ridiculiseren.

 

Het is jammer. Ik vrees namelijk dat die 200 zelf geen éigen mening hebben en daarom bang zijn voor vrije meningsuiting. Misschien kiezen ze voor de gemakkelijkste weg en willen ze niet de waarschuwing horen dat niet elke fluitspeler een muzikant is, maar soms een heimelijke rattenvanger.

 

Misschien stemmen ze daarom ‘zeer slecht’. Misschien is hun volgende stap een klacht bij Skynet met het verzoek deze blog te verwijderen.

 

Als het ooit zover zou komen, dan merkt u het wel. Voorlopig kan u uw mening hier nog kwijt: rechts onder dit artikel gewoon op ‘reacties’ klikken. Dank u. 



11:22 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |