29-11-05

Sterven, doe je alleen

Sterven, doe je alleen

 

Sterven, dat doe je alleen. Helemaal op je eentje. Al is je bed omringd door de hele liefhebbende familie die in gedachten de erfenis al verdeelt, of je crepeert op de straatstenen terwijl een passerende priester je hand vasthoudt, ze begeleiden je alleen maar naar het ultieme moment. Op dat minuscule tijdsgewricht tussen ‘het licht brandt’ en ‘het licht is uit’, ben je alleen. Wanneer het leven jou los laat, heb jij de wereld losgelaten.

 

Daarom vraag ik me af: ben je eenzamer als je sterft, ergens in een kerkportaal onder een stuk karton van een doos waarin ooit een luxeapparaat zoals bij voorbeeld een tv-toestel was verpakt (ho, ironie), dan wel netjes gewassen en geschoren tussen satijnen lakens met de hele reutemeteut om je heen?

 

Ik hoop voor de twee daklozen die in Brussel zijn doodgevroren, dat het geen verschil maakt.

 

Wat wel verschil maakt, zijn de omstandigheden die ertoe geleid hebben. Zij hadden niet moeten sterven. Zij hadden zelfs een relatief goed leven kunnen hebben.

 

Naar schatting (ik haal de cijfers ongecontroleerd uit de krant) leven er in de Europese hoofdstad zowat 2.000 daklozen. Mensen zonder adres, zonder inkomen, zonder sociale dekking, zonder medische bijstand, zonder geestelijke bijstand. Alleen, en met elkaar. Zij weten wat solidariteit is. Zij wel. Salonsocialisten stinken uit de bek, telkens ze dat woord uitspreken.

 

Wat een schande was het, dat de resterende taartjes van het slotfeest ‘175 België’, ’s anderendaags naar de straathoeken werden gebracht zodat de daklozen ook iets te eten hadden. Ik schaamde me dood, toen ik het zag. Moesten ze nu nog ‘Dank U, Sire!’ zeggen, ook?

 

Het is gemakkelijk om te zeggen dat ze het zelf gezocht hebben. In veel gevallen is dat waar. Maar niet iedereen is zo begaafd om steeds de juiste beslissingen te nemen in ’t leven, niet iedereen heeft het vermogen om eventuele gevolgen in te schatten van een bepaalde handelwijze. Er zijn er zelfs die zo geraakt worden door wraakzuchtige levenspartners, gewiekste handelspartners, oplichters en deurwaarders dat ze zelfs de moed verliezen nog te vechten. Sommigen zijn zo zwak van karakter, dat ze steeds opnieuw het ongeluk aantrekken en zich in nesten werken. Anderen zakken zo ver weg, dat ze zelfs ‘foert’ zeggen wanneer ze hulp krijgen aangeboden.

 

Het lijkt ondenkbaar, maar het kan iedereen overkomen. En voor alle duidelijkheid: ‘iedereen’ dat ben jij ook. Een ferme klap en je gaat onderuit. Ik wens het je niet toe en ik hoop dat je dan nog net de kracht hebt om terug recht te krabbelen. Maar zeg niet, dat je wel zal uitkijken!

 

Op zo’n momenten vraag ik me af waar ons geld naartoe gaat. Waarom wij in dit land zes regeringen hebben die regeltjes uitvaardigen om duizenden ambtenaren aan het werk te zetten om die regeltjes toe te passen.

 

We hebben het beste zorgsysteem ter wereld, maar in de hoofdstad slapen 2.000 mensen in een portiek. Of nog erger: ze slapen zelfs niet, bang dat ze door junkies overvallen worden om het laatste wat ze hebben, ook nog af te nemen.

 

Hallo Inge Vervotte? Wakker worden, babe. Stoppen met ratelen en eens iets beginnen te doen! Zeg vooral niet, dat je niet bevoegd bent in Brussel. Kijk dan rond in Vlaanderen!

 

*

Dezelfde avond zijn er in het televisienieuws tranen opwekkende beelden van een zwarte vrouw (een negerin, dus) die met twee kinderen uit haar huisje verdreven wordt, net twee dagen voor de wintersperperiode ingaat. Misbruik van de geest van de wet, heet het. Twee bloedjes ocharme, met de winter voor de deur en de deur achter hen dichtgetrokken!

 

Kijk ik nu naar het nieuws of naar een kerstsoap van Charles Dickens?

 

Want ik heb er vragen bij, die de reporter van dienst niet stelt. Vragen zoals:

 

- Die negerin is toch niet per autostop met haar twee kinderen tot in Brussel geraakt? Neen, ze is met het vliegtuig geland. Wie heeft haar ticket betaald? Hoe heeft ze dat geld bij elkaar gekregen in een land dat ze ontvlucht voor de armoede?

 

- Hoe is ze in ons land binnengeraakt? Probeer maar eens als Westerse toerist, met alle papieren in orde en een pak geld op zak, een Afrikaans land te betreden. Ik heb het niet over de brousse van donker Afrika, maar over toeristische landen zoals Marokko of Egypte. Het duurt uren aan de grens, je wordt binnenstebuiten gecontroleerd, en als alles in orde is staan politie en douane nog met het handje open voor ‘bakshis’. Dat betekent ‘fooi’, maar staat eigenlijk voor corruptie.

 

- Ze beweert niet te weten waar naartoe, want ze kent hier niemand. Hoe wist ze dan de weg van Zaventem naar het OCMW van Schaarbeek? Hoe wist ze dat ze daar moeiteloos haar handje kon ophouden? Hoe wist ze over welke rechten ze beschikte en welke kronkelpaden je in dit land kan bewandelen? Wie betaalt haar gsm en waar haalt ze het nummer van de huurdersbond? Wie heeft haar dat allemaal wijsgemaakt? Wie heeft haar geholpen? Wil die persoon of die organisatie dan vooral nu verantwoordelijkheid opnemen en er desnoods zelf voor opdraaien?

 

- Als zo’n vrouw hier dan toch opgevangen wordt, mogen we dan niet verwachten dat ze zich een heel klein beetje aanpast? Dat ze minstens begrijpt dat (sommige) mensen hier overdag werken en (de meesten) ’s nachts slapen? Dat van haar verwacht wordt dat ze die nachtrust respecteert en geen nachtlawaai maakt, maandenlang? Ten slotte leven we hier, zoals Freddy Willockx het vorig weekend nog benadrukte, niet in Midden-Afrika.

 

- Als zij zich daar niks van aantrekt, als alles geprobeerd werd om haar tot beter gedrag aan te sporen en ze ten einde raad al meer dan drie maanden geleden gesommeerd werd te verhuizen, dan moeten we nu niet sentimenteel doen omdat ze (toevallig net voor de winter) uit dat huis gezet wordt.

 

Misschien kan dat huis onderdak bieden aan mensen die zich wel sociaal willen gedragen, die geen grote bek opzetten en hun ‘rechten’ opeisen, maar die zo hard door het leven werden plat gemept dat ze de kracht niet meer hebben om zelf een dak te zoeken.

 

De wanden van de marginaliteit zijn steil en glad. Je glijdt er zo in, je geraakt er zelden nog uit.




10:19 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

opmerking zeer goed geschreven artikel, het raakt me een beetje, het is idd zo, sterven doe je alleen...

Gepost door: Jean-Luc SALOMEZ | 30-11-05

"Een ferme klap en je gaat onderuit. Ik wens het je niet toe en ik hoop dat je dan nog net de kracht hebt om terug recht te krabbelen. "
En dat geldt niet voor een zwarte vrouw, die ook tracht te overleven?
Kil van je

Gepost door: Kristoff | 08-04-08

De commentaren zijn gesloten.