31-10-05

Zolang je maar bedoelt wat ik begrijp

Zolang je maar bedoelt wat ik begrijp

 

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

Het was vorige week in het nieuws en De 7de Dag wijdde er gisteren een gedachtenwisseling aan. Uit dat gesprek bleek duidelijk dat de uitspraak een korreltje zout nodig heeft. Net zoals overigens alle andere oneliners die de media ons toeroepen.

 

Om te beginnen ging het over jongeren in het eerste jaar op de universiteit. Die zijn dus minstens 19 jaar oud. Ik ben ervan overtuigd dat van de jongeren onder de 7 jaar, 100% niet zonder fouten kan schrijven omdat ze doodgewoon in ’t geheel niet kunnen schrijven…

 

Daarna bleek dat een vijfde van die groep niet was opgegroeid met het Nederlands als eerste taal of als moedertaal. Dat scheelt een slok op de borrel.

 

Tot slot maakte de onderzoekster bekend dat 6/10 de minimumnorm was en dat, naast de spelling, ook nog heel wat andere parameters gehanteerd werden. Kortom, de lat lag redelijk hoog.

 

De voornaamste boodschap die we hieruit kunnen leren, is dat een samengevatte conclusie die uit de losse pols en zonder enige duiding in de pers verschijnt, altijd moet gerelativeerd worden. En vooral: dat we ze niet klakkeloos mogen overnemen.

 

*

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

Volgens een leraar Nederlands in De 7de Dag hangt de hoeveelheid taalfouten af van… de bestemmeling. Jonge mensen die naar elkaar schrijven, mailen, smsen… zijn slordiger in hun taalgebruik dan wanneer ze iets officieels op papier zetten. Over ’t algemeen kennen die jongeren de regeltjes wel, maar ze zijn er niet meer zo diep ingehamerd en de concentratie tijdens het schrijven gaat ook meer naar de inhoud dan naar de vorm.

 

De vergelijking Eddy Merckx enerzijds en Tom Boonen anderzijds, ging niet echt op. Jonge mensen zijn vandaag inderdaad mondiger en praten vlotter dan vroeger. Maar mondigheid is iets anders dan taalvaardig zijn. Het heeft meer met lef dan met kennis te maken.

 

Het is niet helemaal onterecht dat in andere vakken dan taal, zoals geschiedenis of biologie, geen taalfouten mogen aangerekend worden omdat ze anders de specifieke kennis van dat bewuste vak zouden vertekenen. Maar waarom op die vakken geen aparte punten geven en ze in het totale pakket van Nederlands verrekenen?

 

Taal is geen vak zoals scheikunde. Taal is cultuur en bijgevolg vakoverschrijdend.

 

Bijna een halve eeuw geleden stond ook het vak ‘Wellevendheid’ op het programma. We leerden daarin een tafel dekken, met mes en vork eten, een hand geven, een meerdere begroeten, ons voorstellen. We leerden onze plaats afstaan op de tram en hoe we op het voetpad iemand moesten kruisen. Dat werd ook niet alleen getest met een ‘ondervraging’. Zelfs tijdens de vakantie liepen anonieme leraars door de stad en hielden de leerlingen stiekem in ’t oog. Als we langs de huizenkant bleven lopen zodat de leraar met een voet op de rijweg moest om ons te passeren, konden we ‘t in september komen uitleggen.

 

Ik ben er die leerkrachten nog dankbaar voor dat ze toen zo hatelijk deden.

 

*

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

Kunnen volwassenen zonder fouten schrijven? Kan ik het? Ik weet zeker van niet. Het Nederlands is zo’n aartsmoeilijke taal, waarvan mettertijd de regels zo onlogisch werden opgesteld, dat niemand ze nog foutloos kan schrijven.

 

Dat is niet altijd erg. Het vermijden van gallicismen, germanismen, anglicanismen… zijn voor een schrijver een punt van eer, maar niet essentieel. Hoe vaak vervangen we geen bepaald -isme (bij middel van = anglicanisme, by means of) door een ander (door middel van = germanisme, durchmittels)?  Wat is de taalwinst?

 

Trouwens, zijn het Duits, het Nederlands en het Engels niet alledrie uit dezelfde taalstam ontstaan? Was onze gemeenschappelijk taal niet het Saksisch (met Hoog-Saksisch, Niedersaksisch en… Angel-Saksisch)? Het is geen toeval dat de kerstening van onze gewesten in de 7de eeuw voltrokken werd door missionarissen die uit Zuid-West Engeland kwamen, omdat ze ongeveer dezelfde taal spraken. De oorspronkelijke naam van Canterbury was zelfs Kantelberg!

 

Maar hoeveel regels zijn er later niet ontstaan omdat een of andere (meestal boven-Moerdijkse) pipo zich wilde interessant maken en blindelings gevolgd werd door taalfundamentalisten?

 

Nemen we nu de werkwoordelijke eindvorm. Waarom moeten alle werkwoorden bij elkaar staan, terwijl het soms naar inhoud veel logischer anders zou zijn? ”De wekker loopt af opdat we wakker kunnen worden” is taalkundig correct maar slaat op niets. Het is niet de bedoeling dat we ‘kunnen worden’, maar dat we ‘wakker worden’. Het zou dus veel beter zijn “…kunnen wakker worden”.

 

En waarom zouden woorden zoals ‘vermits’ plots verouderd zijn en ‘aangezien’ eigentijds?

 

Wat is het probleem met een ‘tangconstructie’ en met tussenzinnen? Ze dwingen de lezer om zich te concentreren en aandacht te geven aan de tekst. Maar misschien is juist dat hetgene waaraan de meesten willen ontsnappen?

 

Onze taalpausen zijn zelf te vaak bij de duivel te biechten geweest.

 

*

Eén derde van onze jongeren kan niet zonder fouten schrijven.

 

HR-Managers weten het beter dan wie ook. De meeste sollicitatiebrieven staan vol fouten. Een derde is nog een optimistisch aantal als je ’t op grote schaal zou bekijken.

 

De dt-regel en andere elementaire dingen zou iedereen van 18 moeten kennen, kunnen en toepassen. Dat dit niet zo is, zegt meer over de kwaliteit van ons lager en middelbaar onderwijs dan over de intelligentie van die jongeren.

 

Dat is geen verwijt aan de leerkrachten voor de klas. Dat is een verwijt aan hooggeleerde pedagogen die zich in Brussel een levensdoel trachten te creëren door o.m. te verklaren dat het aanleren van spraakkunst ofte grammatica verloren tijd is.

 

Net zoals het Latijn, het Duits en het Russisch, is de Nederlandse spraakkunst ook gebaseerd op naamvallen en verbuigingen. Er zijn er vier: de nominatief, de genitief, de datief en de accusatief. Niemand kent ze nog, niemand kent nog de uitzonderingen en de eigenheden. Bijvoorbeeld, dat je na ‘allerlei’ of ‘genoeg’ of ‘iets’ een partitieve genitief gebruikt.

 

Als je de grammaticale basis uit de lessen Nederlands weglaat, hoe weet je dan dat de juiste uitdrukking ‘te allen tijde’ is en niet anders?

 

Als je geen spraakkunstoefening meer krijgt, schrijf je dan ‘De bezoekers wordt verzocht geen fototoestel mee in de zaal te nemen’ of ‘De bezoekers worden verzocht…’? Hoe weet je dan dat het enkelvoudige onderwerp in deze zin verzwegen is en ‘de bezoekers’ geen onderwerp maar een datief is? Hoe weet je dan dat de zin eigenlijk zou moeten zijn ‘Er wordt aan de bezoekers verzocht etc…’?

 

Als je geen spraakkunst meer kent, hoe kan je dan ondubbelzinnig communiceren of juist begrijpen wat iemand bedoelt?

 

’t Is niet omdat we beter gebekt zijn, dat we juister zingen.


14:05 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-10-05

De oude leeuw is moegetergd

De oude leeuw is moegetergd…

 

Ondanks de ingetogenheid die rond deze Allerheiligendagen gepast is, zou dit het Weekend van de Lach kunnen heten. Hoewel, de ‘grappen’ zijn té schrijnend om nog komisch te zijn.

 

Mop van de dag: de vakbonden wijzen de media op hun verantwoordelijkheid. De stropersbende, die aan de eenzame wandelaar verwijt dat die, door een tak als wandelstok te gebruiken, het natuurlijke evenwicht verstoort…

 

Wat hebben de media dan misdaan? Her en der suggereerden ze dat vakbonden onruststokers en oproerkraaiers zijn. Vakbonden vinden dat onterecht. Dutroux noemt zichzelf ook een kindervriend.

 

Tweede mop: de vakbonden hebben vandaag een nationale staking uitgeroepen, maar die is niet tegen ‘de patroons’ gericht, wel tegen de overheid. Om het werk in te halen, mogen vrijwilligers dat morgen zaterdag doen. Maar dan moeten de ondernemingen er wel een weekendpremie voor bijbetalen. Om te gieren of om te janken?

 

Er is sinds enige weken iets geknakt in de algemene houding tegenover vakbonden. De staking van vandaag heeft het allemaal nog een beter scherper gesteld.

Niet te verwonderen. Tot nog toe werden vakbonden geduld, op sommige plaatsen kon er zelfs met een zweem van redelijkheid mee samengewerkt worden.

 

Verblind door hun eigenwaan en door het vele geld totaal wereldvreemd geworden, ver boven hun basis zwevend, gingen ze plots een brug te ver.

 

Ze riepen een nationale staking uit op basis van het ‘stakingsrecht’. De actie, die onnoemelijk veel schade toebrengt aan onze ondernemingen, was echter tegen de overheid gericht en niet tegen degenen die uiteindelijk de rekening betalen. Tegenover degenen die àltijd de rekeningen betalen, want ten slotte zijn het de ondernemingen die investeren, die werk verschaffen, die innoveren en die de motor blijven van de economie die dan weer de drijfriem is van onze welvaart.

 

Vakbonden dragen daar niets toe bij. Zij roepen maar wat aan de kant. Ze ontvluchten elke verantwoordelijkheid. Ze bedriegen hun eigen leden door de ondernemingen te bedreigen waar hun leden het dagelijkse brood verdienen. Ze hitsen eenvoudige geesten op tot onuitgesproken acties, waarna ze de eigen handen in onschuld wassen.

 

Vakbondssecretarissen schoppen niet tegen auto’s, steken geen autobanden in brand, ontnemen werkwilligen geen inkomen, slaan geen deurwaarder een blauw oog. Neen, deze witteboordcriminelen laten de vuile klussen aan het voetvolk over. Of erger nog: ze huren beroepshooligans om stakersposten te vormen. Aan heel wat fabriekspoorten stonden rambo’s, in groene en rode vuilniszakken gehuld, die daar in de streek nog nooit eerder gezien waren.

 

Ondernemingen zijn dat beu. Een elastiek kan je maar zo lang maken, tot de rek eruit is. Nu is het bijna zover. Ondernemingen durven nog niet zeggen dat het stakingsrecht geen recht is, omdat een recht door alle partijen moet erkend zijn en niet mag afgedwongen zijn. Ze blijven nog een beetje beleefd, tonen nog een schijn van respect in de hoop dat bij de vakbonden toch nog een gram redelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel is overgebleven. Maar ze bereiden zich voor. Ondernemingen hebben de vakbonden niet nodig. Ook de werknemer, die even zijn gezond verstand gebruikt, is vandaag beter de vakbonden kwijt dan rijk.

 

Dienstverlenende organisaties die op de duur nog alleen tot doel hebben zichzelf te verrijken, hebben zich overbodig gemaakt en kunnen een gevaar zijn voor de maatschappij.

 

In België staan de vakbonden nabij hun val. Een hele kleuterklas lieve kindjes die soepel kunnen wegspringen, mogen 1 keer grollen naar een oude leeuw. Maar als ze de leeuw te lang tergen, dan is één uithaal van zijn klauw genoeg om een kleuterleidster werkloos te maken. Zover is het nu bijna gekomen.

 

De grootste werkgeversorganisatie van ons land, met 17.000 aangesloten ondernemingen die allemaal in kleine, middelgrote of zeer grote mate werkgever zijn, pikken het dictaat van een ongrijpbare macht niet langer.

 

In het hele land hebben gespecialiseerde advocatenkantoren zich georganiseerd om dag en nacht stand-by te staan, met deurwaarders in de aanslag, om onmiddellijk in kortgeding te gaan en stakersposten te laten opbreken. Ze zullen niet aarzelen om individuele vakbondsleden in hoofde te laten veroordelen voor door hen aangerichte materiële, eventueel  economische schade. Zelfs als er geen veroordeling volgt, zullen ze tenminste ondervonden hebben dat hun vakbond hen op dat moment laat vallen als een baksteen.

 

Het ‘verzoek’ van minister Dewael aan de vakbonden om geen kruispunten te bezetten, was geen daad van moedig beleid, maar een alibi. De werkgeversorganisatie had een brief geschreven aan de minister van Binnenlandse Zaken, aan alle gouverneurs en aan alle burgemeesters dat zij verantwoordelijk zijn voor de orde op hun grondgebied en ze bij de minste ordeverstoring persoonlijk zouden aansprakelijk gesteld worden.

 

Een minister, een gouverneur, een burgemeester kan niet toelaten dat een zootje ongeregeld het verkeer tegenhoudt of werkwilligen de toegang tot hun werkplaats ontzegt. De brief was zakelijk en beleefd, maar tegelijk zo suggestief dat de ontvangers begrepen dat ze best geen risico namen, want dat de onderliggende dreiging onverbiddelijk zou uitgevoerd worden.

 

De vakbonden hebben hun eigen graf gegraven. Al lang ijveren ze ervoor om zich ook te kunnen moeien in kleine bedrijven of bij middenstanders met personeel. Na de recente acties kunnen ze dat nu voorgoed vergeten. UNIZO zal dat nóóit laten gebeuren.

 

Desdnoods begeven duizenden kleine ondernemers zich naar de Verbindingsstraat in Blaasveld en sleuren er Luc Cortebeeck uit z’n villa om het hem aan ’t verstand te brengen.

 

Ondertussen is ook het gelobby al gestart om de vakbonden te verplichten een rechtspersoonlijkheid aan te nemen zodat ze juridisch kunnen aangepakt worden. Ze zullen er zich hard tegen verzetten, maar maken geen schijn van kans meer.

 

Ze hebben het zelf gezocht.


11:49 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-10-05

Wat ruist er achter het nieuwsgewas?

Wat ruist er achter het nieuwsgewas?

 

Een paar dagen vroeger dan voorzien, vanwege de herfstvakantie, is vandaag de oktobereditie verschenen van AN AchterhetNieuws, het maandelijks magazine over de media.

 

Inhoudelijk is dit een ongelooflijk sterk nummer met  o.a. sensationele onthullingen over de machtsgreep op de Vlaamse pers en de geheime krachten die onze berichtgeving manipuleren. En exclusief: ‘het verzet’ bereidt zich voor, er staat een nieuw project op stapel voor de  verwaarloosde lezersmarkt!

 

Verder wordt er een portret geschetst van de tijd toen wijlen Wiel Elbersen het weekblad Flair begon, 25 jaar geleden.

 

In Nederland brengt HolaPress Communicatie het nicheblad Weekblad Facilitair & Gebouwbeheer op de markt. Na 1 nummer liepen er meteen 1.000 aanvragen voor een proefabonnement binnen.

 

Hoofdredacteur Guy Freiermuth signaleert met diepgaande details wat er beweegt in het medialandschap van zowel onze noorder- als onze zuiderburen.

 

Kris Pattyn volgt de ‘digitale soap van Belgacom en Telenet op de voet. Belgacom heeft zelfs een kanaal voor baby’s, dat… dag en nacht uitzendt! In een ander artikel vergelijkt hij de mediabedrijven die de strijd om de markt uitvechten in de arena van het internet. Maar daarbij verliezen ze wel 1 belangrijk ding uit het oog: de kassa rinkelt niet!

 

Ikzelf verwijs naar onze Nederlandse collega Ren de Vree die na zijn prepensioen emigreerde naar een Ardens dorpje en daar prompt het Waals Weekblad oprichtte voor alle Nederlandstaligen in Wallonië.

 

Voorts zijn er nog kortere artikels zoals: 

 

- Heeft Woestijnvis geen geld meer om medewerkers te betalen?

- Hilde Verbiest (Knack-Weekend) gaat bouwen

- De Standaard heeft een nieuwe look

- Release, tóch in het Nederlands!

- De Tijd tikt weg

- Webloggen kan je leren

 

Zoals elke maand sluit ook dit keer Rudi Franssens de laatste pagina af met een pittige column.

 

AN AchterhetNieuws is niet schatplichtig aan een subsidiërende overheid of betalende adverteerders. Het project is alleen mogelijk met abonnementsgelden. Als een vrije pers jou lief is, als je geïnteresseerd bent in een abonnement of een los nummer, dan vind je alle informatie op www.achterhetnieuws.be

 

AN lezen en… nooit zal nieuws nog hetzelfde zijn!



08:47 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

 

AN AchterhetNieuws

Maandelijks magazine over media

www.achterhetnieuws.be



08:45 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-10-05

Een vergeelde, ovalen foto

Een vergeelde, ovalen foto

 

Vanavond zendt Canvas, de staatsomroep voor meerwaardezoekers, een film uit over oud-cafébaas, oud-burgemeester, oud-minister, oud-partijvoorzitter, mediabaas-achter-de-schermen, auteur van een kookboek en huidig gouverneur Steve Stevaert.

 

Regisseur/cineast Manu Riche volgde de man anderhalf jaar in zijn doen en laten. Natuurlijk mocht hij niet alles filmen, want Steve – die eigenlijk Robert heet - heeft het van gewone volksjongen ook wel ver geschopt, maar ten slotte is hij Pfaff niet. Er zijn grenzen in ’t leven.

 

Hoe integer de filmmaker ook mag zijn, hij heeft het zichzelf moeilijk gemaakt. Het is haast onmogelijk om anderhalf jaar film op een objectieve manier in minder dan een uur samen te vatten. Daarvoor moeten te veel keuzes gemaakt worden. Bovendien is het op zichzelf al moeilijk om een man, die onder een schuilnaam door het leven gaat, te tonen zoals hij is. Al kan die schuilnaam verklaard worden: geen enkele kroegbaas heet graag Bob…

 

Toch zal Riche trachten een zo volledig mogelijk beeld van de man op te hangen. Stevaert in het Volkshuis, Stevaert in het Afgevaardigdenhuis, Stevaert voor de camera, Stevaert Achter de camera, Stevaert tussen de nieuwe vrienden, Stevaert tussen de afgeschreven vrienden,…

 

Op zich is er niets op tegen dat dergelijke films gemaakt en uitgezonden worden. Tussendoor kijkt er een of andere socioloog, die een thesis over omhoog gevallen marginalen maakt, ook wel eens naar de Planckaerts.

 

Het is trouwens niet de eerste keer.

 

Een goed jaar geleden maakte een collega van Manu Riche, die ook het klappen van de zweep leerde bij de Rtbf, een dergelijke film over Filip De Winter. VTM weigerde die toen uit te zenden. Ook de Rtbf deed er moeilijk over. Slechts onder grote druk, kwam hij op antenne, maar de omroep zorgde voor een omkadering. Voor de film begon, werden de kijkers gewaarschuwd dat het beeld van de persoon in de film helemaal niet overeen kwam met het beeld dat de kijkers van die persoon moesten hebben.

 

Want na maanden filmen bleek dat De Winter geen tweede Hitler was, geen ideologische Dutroux, geen Hannibal Lecter, geen Macchiavelli. Hij was op geen enkel ogenblik ‘uit zijn rol gevallen’. Dàt het een rol was, mochten de kijkers in geen geval in twijfel trekken.

 

Om deze kijkers helemaal tegen zichzelf te beschermen, liet Rtbf de film volgen door een debat. Daarvoor werden streng geselecteerde Vlaamse journalisten opgetrommeld, die nauwelijks in het Frans uit hun woorden kwamen. Want niet alles is wat het lijkt in deze wereld, ook beelden kunnen bedrieglijk zijn. Dus gaf dat debat voldoende duiding aan de kijker, die ten stelligste aangeraden werd de ogen even te sluiten en zich in zijn verbeelding een juist beeld te vormen van het hoofdpersonnage. Een juistheid die geen enkele filmopname zou kunnen benaderen en alleen kon gecreëerd worden met verbale duiding van een gespecialiseerd panel.

 

Ik moest die avond denken aan de ovalen, sepiakleurige foto van mijn overgrootvader, met in potlood bijgetekende wenkbrauwen en snor, mooi afgelijnde opstaande ‘col’ en lichtjes ingekleurde ogen. Die foto was gevat in een prachtig gebeeldhouwde kader die, glimmend in de boenwas, eigenlijk alle aandacht van de foto afleidde.

 

Ik kijk vanavond echt uit naar de omkadering van het beeld van Steve Stevaert. Zal de uitzending gevolgd worden door een duidingsdebat met bij voorbeeld Marc Platel, Matthias Storme, Paul Beliën, Jean-Marie De Decker, Boudewijn Bouckaert,… en gemodereerd door Jürgen Verstrepen?

 

Zullen we onze oogleden laten zakken en naar de hypnotische stemmen van de panelleden luisteren om het oorspronkelijke beeld van het hoofdpersonnage in te kleuren met andere facetten van de man, zoals de Stevaert die miljoenen per jaar incasseert als bestuurslid van een verzekeringsmaatschappij waaraan hij alleen maar zijn naam verleent, de Stevaert die in de Hasseltse loge zijn schootsvel voorbindt, de Stevaert die journalisten bedreigt en tracht te broodroven, de Stevaert die zijn trouwe pionnen vertrappelt als het ‘m uitkomt, de Stevaert die zolang oneliners inoefent voor de spiegel tot hij ze voor de camera ogenschijnlijk spontaan uit de mouw kan schudden, de Stevaert die na talrijke intieme voorbesprekingen met een tv-presentratice plots in een soort ‘Raad der Wijzen’ opduikt?

 

Ik kijk er echt naar uit, maar ik besef dat het bij een propagandafilm in oeroude Leni Riefenstahl-stijl zal blijven.

 

Soms, soms is het verlangen mooier dan het krijgen.


15:31 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-05

Waar krapuul zich thuisvoelt

Waar krapuul zich thuisvoelt

 

1.

Op het Antwerpse Zuid werd de oude vismijn afgebroken door een bouwpromotor die er luxe-appartementen in de plaats bouwde. De woongelegenheden zijn gerangschikt rond een binnentuin die eruit ziet als een straat. Een of andere fantast van het stadhuis gaf deze straat zelfs een naam: Rivierstraat. Niettemin blijft ze privé-eigendom en is ze geen openbaar domein. Omdat sommigen dachten van wel, liep er regelmatig vreemd volk rond dat er niet thuishoorde. Op zich was dat niet zo erg, maar de ongevraagde bezoekers beschadigden aanplantingen, stalen tuinmeubilair, begluurden de bewoners in hun privacy en urineerden waar ze stonden. Een vergeten drugspuit was er zelfs geen uitzondering.

Dus besloten de bewoners om hun privé-eigendom af te sluiten met een hekken.

Links Vlaanderen schreeuwde moord en brand tegen zoveel arrogantie. Wat dachten die dikke nekken wel? Dat ze beter waren dan de rest van ’t Stad?

(lees hierover ook mijn artikel ‘Zo maakt men een kwaliteitskrant’, verschenen op deze blog op 30.9.2005).

 

2.

De Schijfstraat in Mechelen is wél openbaar domein. In de Schijfstraat staan sociale woningen die bewoond worden door, meestal oudere, mensen die het financieel niet al te breed hebben. Niet echt arm, maar wel proper. Ze zorgen ervoor dat hun wijk een beetje leuk blijft, vooral warm en gezellig. Ze houden elkaar in de gaten als er eens iemand een paar dagen niet meer buiten komt, oefenen sociale controle uit, geven de uitgelezen krant aan elkaar door, doen voor elkaar boodschappen en op een zomeravond komen de stoelen en de pitjesbak er nog buiten.

Een groepje ‘jongeren’, dat met de hele buurt niets te maken heeft, kan dat echter niet hebben. Dus gaan ze er met hun gestolen brommertjes doorzoeven, maken dag en nacht lawaai, dealen er openlijk op de straat, bonken ’s nachts op de rolluiken, bedreigen de bewoners…

Wanneer je als 14-jarige op de straat al meer 'verdient' dan een 20-jarige afgestudeerde, waarom zou je dan naar school gaan? Als zelfs het parket zich begraaft onder de dossiers en niet durft zeggen wat de hele stad denkt, waarom zou je je dan iets aantrekken van oude mensjes die je toch niet kunnen achtervolgen wegens slecht te been?

Op het stadhuis beseft men echter wel dat het zo niet verder kan. Bovendien komen de verkiezingen eraan. Dus heeft men besloten om deze straat af te sluiten met een hekken, zodat alleen de bewoners er nog in kunnen.

 

3.

Vraag: wat is het verschil tussen een bewoner van een luxe-appartement op het Antwerpse Zuid en een bewoner van een sociale woning in de Mechelse Schijfstraat?

 

4.

Bedenking: in een stad waar meer mensen dan wilde dieren wonen, brengt men de wilde dieren onder in de kooien van een dierentuin. In grote wildparken, waar wilde dieren thuis zijn, laat men ze vrij rondlopen en sluit men de bezoekers op in veilige kooien die op jeeps worden rondgereden.

 

5.

Bedenking 2: vroeger werd geboefte achter de tralies gezet, nu beveiligt men slachtoffers achter een traliehekwerk. Hebben we dan zoveel geboefte binnengehaald en geven we dat krapuul dan zoveel rechten, dat het de behandeling van een meerderheid verdient?

 

6.

Vraag: wie is ‘we’ in de vraag onder punt 5? Antwoord volgt na de verkiezingen.


12:06 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-10-05

De liefdadigheidsindustrie

De liefdadigheidsindustrie

 

Vandaag is officieel de actie 11.11.11 van start gegaan. Dit jaar is het de bedoeling, te werken rond de zgn. ‘Milleniumdoelstellingen van de Verenigde Naties’. In gewone mensentaal: de armoede op de zuidelijke helft van onze planeet wegwerken.

 

11.11.11 staat al jaren voor ontwikkelingshulp en iedereen kent de organisatie. Idealistische jongens en meisjes gaan de deuren langs of staan op braderijen en jaarmarkten om geld in te zamelen voor het goede doel.

 

Maar 11.11.11 is meer dan dat. 11.11.11 is een ‘ngo’. Dat is een niet-gouvernementale organisatie. In gewone mensentaal: een vereniging die, behalve de subsidies dan, niet door de overheid beheerd wordt.

De fanfare ’t Zat Kalf, de duivenbond ‘Koertermaaroplos’ en de toneelvereniging ‘Tot Nut van ’t Algemeen’ zijn evenzogoed ngo’s...

 

Het verschil is, dat een ngo zoals 11.11.11 behoort tot de liefdadigheidsindustrie die superprofessioneel georganiseerd is, maar voor haar fundraising een beroep doet op vrijwilligers.  Het hoofddoel is, zoals bij de meeste op bedrijfsleest geschoeide vzw’s, het voortbestaan van zichzelf.

 

Ze hebben ook alle dezelfde eigenschap. Ze wrijven namelijk met hun rechterhand over je hart, terwijl ze ondertussen met de linkerhand in je portefeuille graaien. Probeer je enige discussie op gang te brengen over hun werking, de besteding van hun gelden, de efficiëntie en het nut ervan, dan krijg je maar een antwoord: “Het is absoluut nodig, want zoals nu is het niet rechtvaardig en wat het geld betreft, ’t kan nooit genoeg zijn”.

 

Al de rest is onbespreekbaar. Wie het toch aandurft, loopt tegen een  brandijzer aan en ziet zich voor de rest van zijn dagen geklasseerd als ‘niet politiek correct’.

 

De uitdrukking ‘het politiek correcte denken’ is in deze tijd synoniem geworden van wat in de jaren zestig van vorige eeuw ‘het communisme’ werd genoemd. Een systeem waar alleen de top zich verrijkte en voor de rest iedereen net kon in leven blijven. Een systeem vooral, dat uiteindelijk wel moest imploderen.

 

Wie vandaag het politiek correcte denken predikt, wil beslist niet de kloof tussen rijk en arm verkleinen. Hij wil alleen de groep armen vergroten en zichzelf verrijken. Om dat te bereiken, zijn de platste leugens en de grofste wandaden goed.

 

Niemand durft vandaag zeggen dat ontwikkelingshulp niet alleen op elk gebied faalt, maar zelfs totaal overbodig is. Al die inspanningen zouden veel beter in de ontwikkelde wereld geïnvesteerd worden, waardoor de derdewereldlanden vanzelf meer kansen zouden krijgen.

 

Eigenlijk gebeurt het ook zo, maar dan ondoordacht. Dacht u echt dat die ontwikkelingsgelden naar de arme negertjes van China gingen? Neen, die worden aan onze industrie gegund en die producten voeren we dan uit. Zo leverden we ooit de volledige inrichting van supermoderne ziekenhuizen met scanners en volautomatische operatietafels erop en eraan, aan donker Afrika. Eén detail: in de brousse is er geen elektriciteit! De apparatuur staat er ondertussen nog te verkommeren, maar de fabrikant deed er een goeie zaak aan.

 

We stuurden tonnen graan naar Oeganda om onze overschotten kwijt te geraken. Daardoor stortten ginds de graanprijzen in. De lokale boeren zagen bijgevolg het nut niet meer in van het jaar daarop nog te zaaien en te oogsten. Toen ontstond er pas écht hongersnood.

 

En dan de globalisering: de Westerse multinationals die het arme Zuiden uitbuiten, waardoor de rijken steeds maar rijker en de armen steeds maar armer worden. Ho, wat klinkt het zielig! Want is dat wel zo?

 

Ik neem de periode van de tweede helft van vorige eeuw. Het bruto nationaal product (BNP) is toen in de Westerse industrielanden gemiddeld met 2,6 % per jaar gesteden. In de Aziatische ontwikkelingslanden was dat 3,2 %, met een uitschieter zelfs in China van 3,8 %! In Zuid-Amerika steeg het BNP met 2,6 %.

Conclusie: elk land gaat er jaarlijks op vooruit, het ene sneller dan het andere.

 

De enige probleemgebieden zijn de Oostbloklanden en Zuid-Afrika. In de eerste is de terugval groot, tot -40 % minder. Maar waarmee vergelijkt men? Met een staatseconomie die alle cijfers vervalste en die geen enkel welstandspeil had. In Zuid-Afrika is het nog schrijnender. Na de Apartheid heeft de echte misdaad er het bewind overgenomen en is de hele maatschappijstructuur in elkaar geklapt. Mandela was een uithangbord van linkse demagogen, geen leider.

 

Deze cijfers vind ik niet uit. Ze komen van de Wereldbank, een instelling die nog altijd iets geloofwaardiger is dan de liefdadigheidsindustrie.

 

Het is een schande dat de media zoveel tijd en ruimte aan 11.11.11  besteden. Het is een nog grotere schande dat er zoveel budgetten aan besteed worden terwijl bij ons de verdoken armoede groeit en groeit.

 

Ik heb het dan niet over de daklozen die in het Brusselse Noordstation hun stek hebben of over de illegalen die afhankelijk zijn van OCMW-steun om een neuscorrectie te laten uitvoeren.

 

Neen, ik heb het over hardwerkende vaders en moeders die nauwelijks hun kinderen netjes gekleed naar school kunnen sturen, over gepensioneerde zelfstandigen die hun laatste eurocent altijd maar in hun zaak geïnvesteerd hebben en niet konden sparen voor hun oude dag, over doodgewone mensen die ondanks ernstige klachten niet naar de dokter gaan omdat ze nadien de medicijnen toch niet kunnen betalen. Ze wonen niet in het zuiden. Ze wonen in uw en mijn straat, ze wonen er wellicht al generaties lang. Meer dan drie generaties...

 

Als straks die jongens en meisjes met de collectebus van 11.11.11 komen aanbellen, moeten we ze niet wegjagen. We moeten ermee in discussie gaan en ze uitleggen dat hun jeugd misbruikt wordt door gewetenloze ngo-bazen – erger dan pedofielen-, dat hun naieve onschuld bespeeld wordt met platte leugens.

 

Maar wellicht zijn ze al te veel gebrainwashed om dat nog te geloven.

In dat geval is er maar één passend antwoord op de vraag:

- 11.11.11?

- Alaaf!



16:12 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-05

De immorele bedriegers

De immorele bedriegers

 

Reclamemensen kennen allemaal het verhaal van ‘the hidden persuaders’. Een film heeft 24 beelden per seconde. De beelden volgen elkaar zo snel op, dat het menselijke oog ze niet afzonderlijk kan waarnemen. Wordt in een reeks één beeld vervangen door een beeld dat totaal niet aansluit bij de andere, zal niemand dat merken. Dus werd in Amerika (natuurlijk, waar anders?) een proef gedaan. In een onschuldig lijkende reclamespot voor de bioscoop over bij voorbeeld reizen of interieur, werd elke seconde 1 beeld ingelast met de afbeelding van een bepaald sigarettenmerk. Tijdens de pauze kochten de meesten een pakje van dat merk.

 

Onzichtbare publiciteit dus, die louter op ons onderbewustzijn inwerkt. Men noemde dergelijke technieken ‘de verborgen verleiders’. In werkelijkheid was het pure manipulatie van de geest en indoctrinatie.

 

Dezelfde techniek kan ook gebruikt worden om een onwetende groep mensen een ideologie op te dringen of in een bepaalde richting te laten denken. Maar dan vertaal je ‘hidden persuading’ als ‘immoreel bedrog’!

 

Ook bij ons zijn er voorbeelden die er verdacht veel op lijken. Nemen we maar de dagelijkse politieke berichtgeving op de VRT. Maar dat kunnen we dan nog verklaren door een gebrek aan beroepsfatsoen van de leiding of de journalist van dienst. Hoewel... In werkelijkheid wordt deze techniek heel doelbewust toegepast en door de overheid (door u en mij dus) betaald!

 

Let voortaan even extra op wat op uw scherm verschijnt. Volgende ‘programmawijzigingen’ mag u over korte tijd verwachten. Ze hebben maar 1 doel: de goedgelovige kijkers de armoedeproblematiek uit het Zuiden door de strot rammen zonder dat ze het beseffen!

 

1. In Vlaanderen Vakantieland (dat al lang niet meer over Vlaanderen handelt) komt weldra een reportagereeks met aandacht voor ethisch en ecologisch verantwoord, avontuurlijk en duurzaam reizen, gecombineerd met positieve verhalen over ontwikkelingssamenwerking en de uitdagingen van de Millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties. NGO’s, maar ook reisorganisatoren met speciale aandacht voor duurzaam reizen, worden betrokken in de bepaling van bestemmingen en verhalen.

 

2. Kanaal Z zendt binnenkort een programma uit, dat heet ‘Klein Krediet, Grote Hefboom’. Daarin wordt het dagelijkse leven in een microfinancieringsinstelling in het Zuiden in beeld gebracht. Het programma laat zien hoe het kleine krediet het leven van mensen verandert. Microfinancieringsinstellingen verstrekken leningen aan startende en kleine ondernemers die bij de klassieke banken uit de boot vallen. Dankzij dit geld kunnen ze hun bedrijfsactiviteiten uitbouwen en worden economische groei en duurzame werkgelegenheid gestimuleerd. Kanaal Z werkt voor deze reeks samen met de Oegandese Unie voor Microfinanciering (UMU) die aan een 80.000 kleine ondernemers kredieten verstrekt.

 

3. Gedurende 4 weken van elk 6 afleveringen zullen de scenaristen van Familie (VTM) een verhaallijn verwerken over vrijwilligerswerk in de Derde Wereld. Eén van de personages vertrekt als vrijwilliger naar Afrika en stuit op nogal wat onbegrip bij zijn omgeving. De programmamakers werken inhoudelijk samen met Vredeseilanden. Orgelpunt van het verhaal wordt een groots benefietevenement dat ook in de realiteit zal worden georganiseerd tijdens de opendeurdagen van de Studio’s Amusement.

 

4. Het toppunt en meest immorele is dat zelfs een nieuwsuitzending, en dan nog wel speciaal op een kinderpubliek gericht, voor dit doel misbruikt wordt. Karrewiet, het jeugdjournaal op Ketnet, stuurt een van haar wrappers op ontdekkingsreis naar Zuid-Afrika. Het land staat een hele week in de kijker met een dagelijkse dagboekreportage, ook te volgen via het Internet. Terug in het land vertelt de wrapper in de Ketnetstudio over de situatie in Zuid-Afrika en hoe Vlaanderen probeert te helpen.

 

Deze onethische vorm van ongewilde manipulatie wordt gesponsord door het Vlaamse ministerie van Ontwikkelingssamenwerking. Voor elk programma is een budget van 15.000 euro subsidie uitgetrokken. Dezelfde minister is ook bevoegd voor Media en heeft meer dan een miljoen euro vrijgemaakt om de media onafhankelijker te laten werken.

Onafhankelijk van wie?

 

Is er dan geen enkele Vlaamse zender die het fatsoen heeft om voor deze vorm van omkoping te bedanken? Is er dan geen enkele krant die deze praktijken luidkeels aan de schandpaal spijkert?

 

Dergelijke vorm van onderbewuste beïnvloeding is immoreler dan een reclamespot over barbiepoppen voor en na Schuif-Af. Dat de minister daar maar eens goed over nadenkt. Ik kan hem nu al voorspellen dat hij het verkeerde effect zal bereiken met zijn geldverkwistende, goede (?) bedoelingen.

 

Als de kijker op die manier bedrogen wordt, zal die de noord-zuidproblematiek helemaal de rug toekeren. Misschien zelfs de Vlaamse zenders in hun geheel.


20:50 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-10-05

De deftige dieven

De deftige dieven

 

Voor wie een snelle cent wilde bijverdienen, was 1987 een gezegend jaar. Het volstond om naar een verzekeringsmaatschappij te schrijven en te zeggen dat je goed ingebed was in het verenigingsleven, dat je veel vrienden had of een grote familie, en je werd op slag tot ‘producent’ gebombardeerd. Eigenlijk produceerde je niets. Je moest alleen maar verzekeringen verkopen. Dat deed natuurlijk elke onderwijzer ook al, maar nu kwam er iets nieuws bij: het pensioensparen!

 

Om dit verkocht te krijgen, moest je niet veel weten. Je moest alleen je vrienden kunnen overtuigen dat ze aan later moesten denken, dat over 10 jaar de pensioenkas zou leeg zijn en iedereen op z’n kin zou kloppen, en dat er nu een toverformule bestond waarbij je 20.000 frank per jaar van je belastingen kon aftrekken en later maar 16,5 % op de intrest betalen.

 

Dat klonk natuurlijk ongelooflijk goed. Vooral dat ‘van de belastingen aftrekken’. Iedereen dacht dat je zoveel belastingen minder zou moeten betalen. In werkelijkheid mocht je slechts je belastbaar inkomen met dat bedrag verminderen en dit betekende in de meeste gevallen dat je toch nog altijd 70 % van het bedrag zelf moest bijdragen. Maar goed, op termijn deed je er een zaakje aan. Tenzij je natuurlijk de inflatie mee verrekende.

 

Wie in pensioensparen stapte, verloor hoe dan ook. Je kon beter geld gaan lenen bij de bank en dat beleggen in vastgoed. Dan inde je maandelijks genoeg huurgeld om je lening terug te betalen en na 20 jaar kon je het huis verkopen en was de verkoopprijs pure winst. Stel eens dat je dat zou gedaan hebben. Dan had je volgend jaar een huis, dat je niets gekost heeft, en dat je met een zeer grote meerwaarde kon verkopen, helemaal belastingvrij!

 

De enigen die goed verdienden aan pensioensparen waren de maatschappij en de ‘producent’. In die tijd kreeg een verkoper zomaar eventjes 15.000 frank commissie voor elke nieuwe klant die hij aanbracht. Een gigantisch bedrag voor een babbel-onder-vrienden!

 

Ik had in die periode een interview met Marc Eyskens, die toen minister van Economische Zaken was, en stelde hem de vraag in hoever de pensioenspaarder erop kon rekenen dat de vrijstelling van roerende voorheffing en de eenmalige belasting van 16,5 % zou behouden blijven.

 

Hij antwoordde toen het volgende: “Wel, we leven in een democratie. De meerderheid heeft daar altijd gelijk, ook als ze ongelijk heeft. Als er een idiote meerderheid aan het bewind komt die deze wet wijzigt met een democratische meerderheid in het parlement, dan is het zo. Ik zou dat volkomen idioot vinden en bijzonder spijtig, maar de meerderheid kan zich ook veroorloven dwaasheden te begaan. Derhalve moet de burger ervoor zorgen dat een wijze meerderheid aan het bewind blijft. Het derdeleeftijdsparen wordt echter zo’n populair succes, dat zelfs andere partijen die daar vandaag niet achter staan, het niet zullen wagen die opnieuw af te bouwen, alleen al omdat er te veel mensen gebruik van zullen maken. Daar ben ik van overtuigd.”

 

De overtuiging van Marc Eyskens was overmoedig en naïef. Vandaag is er een democratische meerderheid in het parlement die zich niet alleen veroorlooft dwaasheden te begaan, maar zelfs elementaire spelregels met de voeten treedt.

 

Ze verandert eenzijdig afspraken en doet dat bovendien met terugwerkende kracht. Daardoor kan de andere partij de afspraak niet meer ongedaan maken. Geen enkele handelsrechter zou zo’n praktijken dulden.

  

Dit is niet ‘idioot’, maar onverschoonbaar ‘met voorbedachten rade’.


18:05 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-05

Toeval?

1981
...Prins Charles treedt in het huwelijk
...Liverpool wint de Europacup
...De paus overlijdt
 
2005
...Prins Charles treedt in het huwelijk
...Liverpool wint de Europacup
...De paus overlijdt
 
20??
Als Prins Charles nog eens plannen heeft...
Als Liverpool nog eens in de Championsleague speelt...
 
...wil dan iemand de paus waarschuwen?!



10:52 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-05

Gedicht voor ...

Kijk door mijn ogen
 
Wanneer de nacht valt, zie ik pas helder.
Geen kleur zet me nog op een dwaalspoor
en 'k koop geen oogappels meer voor citroenen.
 
Het zwart is zo egaal, maar ook zo bitter
dat ik alleen in tranen slikken kan.
Oogappels vallen soms te dicht bij de stam.
 
Als voor jou de dag nacht is
leef dan niet met een gemis
maar luister naar de nachtegaal.
 
Geef me je hand en voel in de mijne
de vorm van zijn vreugdelied.
Ik zal je leiden en het je vertellen...
 
...mijn oogappel
 

09:22 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-05

Spelling op de helling

Spelling op de helling

 

Vandaag krijgen ongeveer 3.000 Nederlandse woorden officieel een nieuwe spelling. De laatste herziening van de spellingregels dateert van 1994. Toen was het van 1948 geleden. De volgende zal wellicht geen 11 jaar op zich laten wachten.

 

Waarom moet soms een spelling herzien worden? Omdat een taal leeft, beweegt, evolueert en best in een bedding gehouden wordt. Als er geen regels zijn, ontaardt een taal in een strikt persoonlijk koeterwaals waarmee je niet verder kan communiceren dan in de onmiddellijke omgeving. Een taal moet voor een grote groep eenvormig en herkenbaar zijn.

 

Bovendien ‘slijt’ een taal ook. Klanken veranderen, medeklinkers vallen soms weg, lettergrepen vergroeien in elkaar, uitgangen worden ingeslikt. Op de duur ontstaan er, op een haast organische manier, nieuwe woorden. Aan plaatsnamen is dat nog goed merkbaar. De gemeente Wijnegem heette oorspronkelijk Willingeningaheim en Puurs heette Poederseele. Dus is het goed om tussendoor eens opnieuw orde in de chaos te brengen.

 

Wat vandaag gebeurt, vergroot alleen maar de chaos. Het Nederlands wordt niet opnieuw genormeerd. Het is lekken dichten met suikerklontjes. Dat helpt ook niet.

 

Het, louter omwille van politieke opportuniteiten, opnemen van Surinaamse woorden zoals 'handknie' (= elleboog), is helemaal van de gekke! Waarom dan ook niet 'hijsbakkie' voor lift of 'groenmansein' voor verkeerslicht, uit het Afrikaans? Of 'skutjesielen' uit het Fries? Alleen woorden zoals 'plezant' en 'goesting' blijven  denigrerend als Vlaams beschouwd worden en behoren nog steeds niet tot het Algemene Nederlands. Zou die spellingcommissie niet beter een clownsact instuderen en de kermissen beginnen af te dweilen?

 

Het Nederlands moet vollédig herbekeken worden. Niet als bezigheidstherapie voor heemkundigen of academici, maar door gewone mensen die zich elke dag van die taal bedienen, nog een beetje gezond verstand hebben overgehouden en vooral niet gehinderd zijn door belangengroepen of ideologieën.

 

De progressieve spelling uit de jaren ’60 van vorige eeuw is nooit officieel erkend geweest, maar eigenlijk stond die het dichtst bij een moderne, functionele taal. Gebaseerd, op wat in computertermen WYSIWYG heet: what you see is what you get. Je spelde de woorden zoals je ze hoorde. Corruptie schreef je met PS…

 

De spelling was nog niet helemaal fonetisch en nog niet zo gedurfd dat ook de spraakkunst moest herzien worden, maar het was een begin.

 

Waarom is die progressieve spelling aan te raden? Omdat ze duidelijk is, de eerste doelstelling van een taal. Als je k hoort dan schrijf je toch geen c? En als je t hoort, waarom zou je dan d, laat staan dt schrijven? In 1948 schrapten we toch ook de ch achter s in bosch en visch!

 

Akkoord, dat het op de duur moeilijker wordt om de herkomst van woorden te achterhalen, maar welke rol speelt die in een gewoon gesprek of een leestekst? Dat is het probleem van etymologen, niet van communicatoren.

 

Jarenlang hebben we die dubbele spelling gehanteerd, elk met eigen regels. Het belangrijkste was, dat we consequent of konsekwent bleven. 

In 1994 kwam daar een einde aan. Het had een unieke kans kunnen zijn om het Nederlands als taal zodanig te manifesteren dat het daarna decennialang zou kunnen evolueren en er slechts kleine aanpassingen nodig waren. Dat is niet gelukt.

 

De laatste spellinghervorming was de meest amateuristische miskleun sinds de middeleeuwen toen er helemaal geen spellingregels waren en iedereen – die kon schrijven - naar eigen goeddunken spelde.

Vlaanderen miste hier een kans voor jaren!

 

De spellingcommissie was helemaal gedomineerd door Nederland en zoals we allen weten, hebben de Nederlanders geen taalgevoel, zeker niet voor hun moedertaal. Hoewel Vlaanderen en weldenkend Nederland voorstander waren om een deel van de progressieve spelling te behouden, begonnen in Nederland plots politieke motieven mee te spelen.

 

Vlaanderen wilde af van het gebruik van de letter c in plaats van k, omdat het te francofoon lijkt. En Nederland verkoos de c omdat k te Germaans was en Nederland nogal overgevoelig is als het over Duitsland gaat. Het werd dus c!

 

De discussie over de tussen-n is al even absurd. De regel was duidelijk, de uitzonderingen ook. Alleen het woord ‘koninginnehapje’ werd een onlogische uitzondering omdat de Nederlanders maar 1 koningin in functie hadden en er dus nooit een meervoud kon zijn…

 

Tegelijk werden woorden uit een vreemde taal  overgenomen als correct Nederlands, zonder naar een alternatief te zoeken. Engelse werkwoorden kregen plots een Nederlandse vervoeging die nergens meer op sloeg. Dat was ook het geval met meervoudsvormen. Zo is het meervoud van Royalty in het engels royalties en in het Nederlands royalty’s.

 

Woorden die lange tijd fout gespeld werden, werden ineens op die wijze genormalizeerd. Gekker kan niet!

 

De herziening die nu plaatsheeft, is al even amateuristisch, onlogisch en dweilt met de kraan open. Alleen de uitgevers van het Groene Boekje worden er beter van. Ouders zullen voor nieuwe schoolboeken nog eens in de geldbeugel mogen tasten. Bedrijven zullen hun correctieprogramma’s moeten vernieuwen. Leerkrachten en journalisten zullen op bijscholing moeten.

 

De aanpassingen zijn zo absurd, dat over tien jaar niemand nog zonder fouten kan schrijven.

 

Maar er is ook goed nieuws: over 10 jaar zal  niemand nog een fout herkennen.




09:26 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

12-10-05

Beleid nog meer verklaren

Beleid nog meer verklaren

 

Het is een beetje goedkoop om een half woord te horen of een citaat uit de krant te plukken en dan meteen klaar te staan met commentaar. Heb jij de hele beleidsverklaring van de premier gisteren aandachtig gevolgd? Heb je elk gewikt en gewogen woord, volledig tot je laten doordringen? En wat is dan je commentaar?

 

Guy Verhofstadt is een verstandig man. Ik laat in het midden of hij zo lijkt, of hij zijn verstand gebruikt, kan gebruiken, mag gebruiken,… Hij is het en dat bleek in de loop van zijn reeds lange carrière al overduidelijk.

Gisteren heeft hij dat opnieuw bewezen.

 

Hij weet precies wat in deze maatschappij gaande is. Soms lijkt een premier wereldvreemd omdat hij op heel hoge niveaus met heel absurde dingen bezig is en niet altijd de mogelijkheid heeft om dat duidelijk uit te leggen aan iedereen. Maar Verhofstadt leeft allerminst in een ivoren toren. Geen facet van het dagelijkse leven is hem vreemd.

 

Niet, dat we gisteren veel verrassende dingen hoorden, want hij vertelde eigenlijk wat elk zinnig mens al lang moet weten en denken. En wie daarvoor niet zinnig genoeg is, gelooft het toch niet. Was zijn beleidsverklaring dan overbodig? Geenszins! Het was goed dat de premier nog eens de dingen bij naam noemde.

 

Zoals het feit dat de vorige eeuw, de eeuw van de standaardisering was, waarin iedereen nagenoeg dezelfde vragen had en dus ongeveer dezelfde antwoorden volstonden. Vandaag is de maatschappij veranderd. Sociale vooruitgang is ontaard in een wildgroei en egoïstische verworvenheden die bijna per individu moeten ingevuld worden.

 

Dat vraagt een andere aanpak. Zoals hij zelf zegt, geen tabula rasa, maar een evolutie. Een gestadig maar consequent gevoerd beleid, dat durft ingaan tegen het profitariaat. Een beleid, dat de problemen in de kern aanpakt zonder de Vlaming en de Waal, de Antwerpenaar en de West-Vlaming, de kool en de geit te sparen, maar alleen het algemene belang nastreeft.

 

Verhofstadt weet duivels goed wat de problemen van vandaag zijn. Hij weet even precies wat er moet veranderen. Waarom hij niet zegt, hoe dat dan moet gebeuren, is evident. Een verstandig man zoals hij zal er zich wel voor hoeden, om een tweede keer een te enthousiaste uitspraak (200.000 nieuwe banen) te lanceren, die nog jarenlang tegen hem gebruikt kan worden.

 

Waarom hij dan niet in stilte aan een werkzame oplossing sleutelt, weet hij alleen. Misschien moest hij dààrover maar eens open en eerlijk communiceren met de burger.

 

Nu kunnen we alleen maar gissen. Zitten zijn mogelijkheden, om dit land welvarend te houden, geprangd in de bankschroef die ‘Europa’ heet? Is hij en zijn hele regering een speelbal van belangengroepen die alleen aan hun welvaart denken? Kan hij zich onvoldoende oprichten onder de druk van rode en groene ideologieën die nog nooit in de geschiedenis iets constructiefs hebben bijgebracht? Is hij het inzicht verloren in wat ‘conservatief’ en ‘progressief’ heet? Is een rechts beleid wel zo conservatief als het durft pijnpunten aanraken? Zijn de linksen wel zo progressief als ze krampachtig blijven vasthouden aan het maatschappijbeeld van de vorige eeuw?

 

De burger in dit land verlangt geen leerling-tovenaar. Een bekwame leider die openlijk zegt wat kan en wat niet en vooral waarom dat zo is, volstaat.



10:06 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-10-05

De satire is terug

De satire is terug!

 

Het zal zowat 25 kg geleden zijn dat Herman Van Molle op de VRT de Gouden BeRTjes uitdeelde en tijdens die feestelijke zitting leuke prikjes meegaf aan iedereen, van laag tot hoog.

 

Dat moet het laatste stukje, brave, satire geweest zijn dat we op de openbare omroep nog zagen. Een programma zoals Magesien was al veel langer onmogelijk geworden. Echo dateert van nog vroeger.

 

Oertalenten zoals Jan Van Rompaey of Frans ‘Sus’ Verleyen kozen eieren voor hun geld en begonnen ernstig journalistiek werk te doen.

 

Met ‘In de Gloria’ leek het er even op dat de VRT terug met zichzelf en met anderen zou kunnen lachen, maar het was meer een balletoefening van beloftevolle debutanten die huppelend elke zere teen op de eerste rij trachten te vermijden.

 

Nu is de satire terug op de VRT. En hoe!

 

Bloedernstige programma’s worden door de échte figuren nagespeeld met een nep-onderwerp alsof het allemaal echt is. De realiteit wordt hilarisch uitvergroot tot je onder de tafel rolt van het lachen-gieren-brullen.

 

Ik ben niet de man van grote emoties. Ik zal stil lijden of me intiem amuseren. Maar je zal me zelden zien wenen of horen bulderen. Toch zat ik gisteravond luidop te schateren.

 

Het was een programma van ongeveer 10 minuten dat net na Terzake werd uitgezonden. Het programma had niet eens een naam en men trachtte de indruk te geven dat het zelfs een onderdeel van Terzake was. Aan alle details was gedacht!

 

De protagonisten waren Phara de Aguirre en Paul D’hoore. Zij zetten met een uitgestreken gezicht een boompje op over een zogezegde kunstenaar die stront in pakskes verkocht, dat – helemaal in de geest van Fientje Moerman – aanpakte zoals een echte zakenman en zijn minionderneming met een heuse prospectus zelfs openstelde voor publieke aandeelhouders die obligaties konden kopen. Hun rendement zou ‘shit’ zijn.

 

Het scenario was geweldig. Fantasten, zoals een Panamarenko die de hele wereld in het ootje nemen omdat iedereen toch zo graag geleerd wil overkomen, en die in hun vuistje lachen terwijl ze hun knabben tellen, werden genadeloos ontmaskerd met het haarfijne scalpel van de genadeloze satiricus.

 

Phara en Paul speelden hun rol grandioos. Dergelijke fijnzinnige humor zou meer op het scherm mogen komen.

 

Of, was het misschien niet zo bedoeld? Was het misschien tóch een onderdeel van Terzake? Was het misschien tóch allemaal doodserieus? Was dit het antwoord van de nieuwsredactie op de vraag van de voogdijminister naar meer cultuur op de VRT?

 

Tja, in dat geval was het helemaal satire. Met Geert Bourgeois als mikpunt.

 

Satire, van een strategische en wansmakelijke soort.




21:23 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Aan den arbeid!

En als we nu eens zouden beginnen werken?

 

Een overeenkomst is altijd een vrijwillige afspraak tussen partijen. Zolang de omstandigheden van het begin niet veranderen, moeten ze zich aan die afspraak houden. Of er nu een handtekening onder staat of niet, doet voor mij niets ter zake. Een gegeven woord moet volstaan. Als ik iemands woord niet geloof, dan vertrouw ik zijn handtekening ook niet. Bovendien staat nog ergens in een oude wet dat ‘een koop gesloten is wanneer twee boeren elkaar de hand drukken’.

 

Het gebeurt, dat de afspraak door een van de partijen niet helemaal uit vrije wil gemaakt werd. Als er doelbewuste misleiding in het spel is of er wordt gedreigd en druk uitgeoefend, is de afspraak ongeldig. Anders is het gesteld, als de ene partij door de wet van de sterkste of de wet van vraag en aanbod niet anders kan dan de afspraak aangaan. In zo’n geval komt het erop aan van langs de juiste kant te kunnen staan…

 

Ook een arbeidsovereenkomst, het woord zegt het zelf, is een belangrijke overeenkomst. Ze wordt aangegaan door een werkgever en een werknemer. Ze doen dat allebei vrijwillig. De werkgever denkt dat de werknemer een bijdrage kan leveren aan zijn bedrijf en is bereid om daar een o.a. financiële vergoeding voor in ruil te geven. De werknemer heeft arbeid, inspanning, dienstverlening of kennis te bieden en verwacht daarvoor in ruil o.a. een financiële tegemoetkoming. Beide partijen brengen hun respectievelijke vraag en aanbod bij elkaar en sluiten een overeenkomst.

 

Heeft de werkgever echter zeer dringend een bepaalde kennis of praktische hulp nodig, zal hij er misschien noodgedwongen meer voor moeten betalen dan het hem waard is. Aan de andere zijde zal de werknemer zich misschien met minder moeten tevreden stellen indien er velen dezelfde prestatie aanbieden en er weinig vraag naar is.

 

Hoe dan ook, eens ze een overeenkomst hebben, zijn ze er allebei door gebonden. Behalve uiteraard, indien de werkgever zou gedreigd hebben het huis van de sollicitant in brand te steken indien hij niet voor weinig geld wil werken, of als de toekomstige werknemer een overeenkomst zou afgedwongen hebben met de dreiging dat hij de kinderen van de werkgever anders zou ontvoeren. Dat is nogal duidelijk!

 

Voor het geval een van beiden zich zou vergist hebben, is er meestal een proefperiode voorzien waarin de overeenkomst eenvoudig kan beëindigd worden, zonder dat er een schuld moet zijn en dus zonder gezichtsverlies.

 

Uiteraard, kan na enige tijd de herziening van de overeenkomst onderhandeld worden. Maar alleen als alle partijen dat zinnig vinden en dan zonder dwang en zonder vrees.

 

Er is geen enkele reden om iemand, die tien jaar steeds hetzelfde werk doet, plots meer te betalen omdat hij tien jaar ouder is geworden. Indien een werknemer in zijn privé-leven besluit te huwen, een reeks kinderen te maken, in een te chique auto wil rijden, boven zijn stand bouwt en elk jaar een exotische vakantie wil, is dat zijn goed recht, maar dat maakt niet de zaak uit van de werkgever omdat de overeenkomst alleen maar op de arbeidsprestaties is gebaseerd.

 

Dat de werkgever plots goede zaken doet of meer winst maakt dan voorzien, verandert de overeenkomst evenmin. Waarom zou de werknemer moeten delen in de tijdelijke winst? Hij deelt immers ook niet in het tijdelijke verlies. De werkgever vangt de marktschommelingen op, de werknemer kiest voor zekerheid in goede én in slechte tijden.

 

Bovendien is het de allereerste opdracht van een onderneming, van winst te maken. Alle andere waarden zoals respect voor het milieu, sociale betrokkenheid, enz… komen op de tweede plaats omdat ze ook alleen maar kunnen gerealiseerd worden als er eerst winst werd gemaakt. Zuerst dass Fressen und dan die Moral, of in het Vlaams van Ernest Claes: eerst het brood en dan het kruis.

 

Vindt een van de partijen na enige tijd dat de overeenkomst moet herzien worden en de andere partij vindt dat niet, dan is het altijd mogelijk om – mits bepaalde vormvereisten te respecteren – de overeenkomst te beëindigen zodat de verongelijkte partij een eigen weg kan gaan, op zoek naar een betere toekomst. Geen enkele werknemer is verplicht bij zijn werkgever te blijven. Als het elders beter is, staat het hem vrij zijn kans te nemen. Net zoals niemand verplicht is te blijven wonen in een land waar hij het niet naar zijn zin heeft.

 

Daarom is het een vorm van georganiseerde misdaad dat een witteboordenbende, die zich schuldig maakt aan maatschappelijk terrorisme, die geen enkele verantwoordelijkheid neemt in het bedrijfsleven noch in het sociale leven, die zelfs juridisch niet eens bestaat en als een schimmige maffia opereert, het wapen van de staking hanteert terwijl partijen nog volop met elkaar aan het onderhandelen zijn. Staking is geen recht. Iets met het mes op de  keel afdwingen, is diefstal en chantage – nooit een verworven ‘recht’.

 

Er is een tijd geweest dat de werknemer zijn eigen loon kon bepalen. Vandaag bepaalt de werkgever in welk land hij produceert. Als vakbonden dat niet begrijpen, zijn ze uit de tijd en moeten ze zo snel mogelijk ontbonden worden om onze economie en het welzijn van de werknemer veilig te stellen.

 

Bovendien bedriegen ze hun eigen leden. Hoe meer leden werkloos zijn, hoe hoger de inkomsten van de vakbonden. Stakingen worden uitgeroepen op een vrijdag of een maandag. Maar voor één werkdag staken, moeten ze hun oorlogskas niet aanspreken en zijn het de leden die hun loon derven zonder compensatie. Natuurlijk, wie zo dom is te willen lid worden van dergelijke organisatie, verdient niet beter.

 

Vakbondsleden vergeten ook dat ze 'hoofdelijk aansprakelijk' zijn voor elke beslissing van de feitelijke vereniging die vakbond is. Dit betekent, als de vakbond zou over kop gaan door bijvoorbeeld wanbeheer of gesjoemel aan de top, de deurwaarder bij elk lid afzonderlijk kan aankloppen en het huis, de inboedel, het speelgoed van de kinderen, de verzameling cd's en dvd's, enz... openbaar laten verkopen. Welke normaal denkende mens wil nu er zelf nog voor betalen om dat risico te lopen?!

 

De conclusie van het eindeloopbaandebat kan heel eenvoudig zijn: gedaan met leuteren en knuffelen, aan den arbeid! 



11:16 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-10-05

De nieuwe kleren van de keizer

De nieuwe kleren van de keizer

 

Ik blijf er versteld van staan, dat de wereld nog steeds draait. Waarom is de koning niet afgetreden? Waarom is er geen nationaal rampenplan afgekondigd? Waarom heeft Bert Anciaux zich niet vrijwillig laten colloqueren? Waarom is Paul Goossens geen relatie begonnen met Yves Desmet en heeft Tom Lanoye zich niet op Martine Tanghe gestort? Waarom is het eindeloopbaandebat niet even stilgelegd? Waarom heeft geen Amerikaanse tornado zich afgewend in de richting van ons land? Waarom hebben 10 miljoen Belgen geen half uur lang de adem ingehouden, gevolgd door 10 miljoen minuten stilte? Wat moet er dan gebeuren voor hier eens écht gereageerd wordt en niet alleen met een gedeeltelijke zonsverduistering? Ik begrijp het niet.

 

Waarom had er dan iets moeten gebeuren? Wel, Geeraert heeft gesproken en hautain gezegd dat hij de analfabete neanderthalers in dit land de rug toekeert omdat ze Hem niet waard zijn. En dat laten we zomaar gebeuren? We verdienen niet beter dan! Hoewel...

 

Geeraert heeft op tv, met Siegfried Bracke als getuige, aan minister Anciaux verklaard dat Bert niet meer op hem moet rekenen. Geeraert zal zich niet bezighouden met de ontwikkeling van een architectuurproject in Gent. Want Geeraert is boos omdat daar geen overbodig Forummonster komt dat hem een vetbetaalde baan en een mooie fin de carrière in zijn eigenste geboortestad zou kunnen bieden.

 

Geeraert is zelfs zo boos dat hij dreigt met dit apenland vol cultuurbarbaren te verlaten. Heu, verlaten... is eigenlijk veel gezegd. Hij is hier al lang weg, maar komt tussendoor nog eens terug om vanuit zijn ongebreidelde wijsheid de les te spellen aan de cultuurvrekken die hier de vinger op de portemonnee houden. Zal dat dan nu veranderen? Zien we hem nooit meer weer?

 

Nadat hij in Brussel de Muntschouwburg met een bodemloze put opzadelde, vertrok hij naar Oostenrijk. De verkiezing van een rechtse partij greep hij er aan als alibi om nog net de eer aan zichzelf te kunnen houden voor zijn raad van Bestuur hem het deksel op de neus kon drukken. Thans is hij directeur van de Opéra in Parijs en hij werd dus ook in Aken gevraagd. Dat 'onthulde' hij in Terzake, alsof ons een unieke kans door de neus geboord was. Aken dan maar, als Gent zijn genie toch niet erkent.

 

Maar zullen we hem missen, als hij hier toch al zo lang weg is? Wie kent hem eigenlijk? Buiten een kleine luidruchtige elite, heeft nooit iemand van hem gehoord.

 

Geeraert is dr. Gerard Mortier. Neen, de man is geen arts, maar jurist. Die titel heeft evenmin iets te maken met de muziekwereld waarin hij al zijn hele leven actief is, maar in Oostenrijk leerde hij dat titels kunnen indruk maken. In het land van de jodelende bergen wordt zelfs een leesmoeder ‘Frau Professor’ genoemd.

 

Geeraert was ooit de assistent van Jan Briers, die het Festival van Vlaanderen oprichtte. Daar leerde Geeraert, die toen nog Zjerraarke heette, wat autoritair gedrag is en hoever je het kan schoppen als je de tegenpartij maar genoeg bedreigt en desnoods ridiculiseert. Want dat is het geheime wapen van wie links predikt en rechts graait: zorg dat je iedereen die het niet met je eens is of niet deemoedig aan je voeten ligt, belachelijk maakt tot die zich schaamt.

 

Wat betekent eigenlijk Geeraert Mortier, die zo graag als een schaduwminister voor cultuur de les komt spellen? De man praat al z’n hele leven over kweeltoneel, maar hij kan niet zingen, niet componeren, niet dansen, niet acteren, niet regisseren, niet koersen of tennissen. Hij bespeelt geen enkel instrument, hij heeft geen onderneming uit de grond gestampt en is zelfs geen manager. Hij is een ‘intendant’. Dat is iemand die lobbyt en dreigt tot hij genoeg gemeenschapsgelden loskrijgt om ze daarna in een prestigieuze put te storten. Hij benadrukt daarbij dat zijn megalomane projecten absoluut niet elitair zijn, maar dat het domme klootjesvolk dat niet wil inzien. Hij is zo’n groot genie, dat Vlaanderen te klein is voor hem. Maar niemand is sant in eigen land, en nog meer van die intimiderende flauwekul.

 

Eigenlijk zijn zelfverklaarde cultuurpausen zoals Geeraert en anderen, lefgozers die voor heel veel poen prachtige stoffen verkopen aan de maatschappij. Ze zijn doorweven met gouden vezels, oogstrelend van kleur en vol schitterende motieven. Die dure stoffen hebben zelfs nog een andere eigenschap. Wie niet geschikt is voor zijn taak of te dom is, kan ze niet zien.

 

Heel wat ministers, journalisten en kwetterende papegaaien hebben zich ooit een pandjesjas van die stof laten naaien en ze hebben ermee geparadeerd zoals de keizer met zijn nieuwe kleren, terwijl hun meelopers toejuichten op maat van de ingehuurde applausmeester.

 

Omdat het mij niks kan schelen dat Geeraert mij dom of onbekwaam vindt en omdat ik  gelukkig nog altijd het jongetje gebleven ben dat met kinderlijke onschuld naar de wereld kan kijken, mag ik dus roepen: “Hoooooo mensen, de keizer loopt in zijn blootje!”

 

Bert Anciaux had voor één keertje zijn gewone kleren aangehouden.



11:00 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |