28-10-05

De oude leeuw is moegetergd

De oude leeuw is moegetergd…

 

Ondanks de ingetogenheid die rond deze Allerheiligendagen gepast is, zou dit het Weekend van de Lach kunnen heten. Hoewel, de ‘grappen’ zijn té schrijnend om nog komisch te zijn.

 

Mop van de dag: de vakbonden wijzen de media op hun verantwoordelijkheid. De stropersbende, die aan de eenzame wandelaar verwijt dat die, door een tak als wandelstok te gebruiken, het natuurlijke evenwicht verstoort…

 

Wat hebben de media dan misdaan? Her en der suggereerden ze dat vakbonden onruststokers en oproerkraaiers zijn. Vakbonden vinden dat onterecht. Dutroux noemt zichzelf ook een kindervriend.

 

Tweede mop: de vakbonden hebben vandaag een nationale staking uitgeroepen, maar die is niet tegen ‘de patroons’ gericht, wel tegen de overheid. Om het werk in te halen, mogen vrijwilligers dat morgen zaterdag doen. Maar dan moeten de ondernemingen er wel een weekendpremie voor bijbetalen. Om te gieren of om te janken?

 

Er is sinds enige weken iets geknakt in de algemene houding tegenover vakbonden. De staking van vandaag heeft het allemaal nog een beter scherper gesteld.

Niet te verwonderen. Tot nog toe werden vakbonden geduld, op sommige plaatsen kon er zelfs met een zweem van redelijkheid mee samengewerkt worden.

 

Verblind door hun eigenwaan en door het vele geld totaal wereldvreemd geworden, ver boven hun basis zwevend, gingen ze plots een brug te ver.

 

Ze riepen een nationale staking uit op basis van het ‘stakingsrecht’. De actie, die onnoemelijk veel schade toebrengt aan onze ondernemingen, was echter tegen de overheid gericht en niet tegen degenen die uiteindelijk de rekening betalen. Tegenover degenen die àltijd de rekeningen betalen, want ten slotte zijn het de ondernemingen die investeren, die werk verschaffen, die innoveren en die de motor blijven van de economie die dan weer de drijfriem is van onze welvaart.

 

Vakbonden dragen daar niets toe bij. Zij roepen maar wat aan de kant. Ze ontvluchten elke verantwoordelijkheid. Ze bedriegen hun eigen leden door de ondernemingen te bedreigen waar hun leden het dagelijkse brood verdienen. Ze hitsen eenvoudige geesten op tot onuitgesproken acties, waarna ze de eigen handen in onschuld wassen.

 

Vakbondssecretarissen schoppen niet tegen auto’s, steken geen autobanden in brand, ontnemen werkwilligen geen inkomen, slaan geen deurwaarder een blauw oog. Neen, deze witteboordcriminelen laten de vuile klussen aan het voetvolk over. Of erger nog: ze huren beroepshooligans om stakersposten te vormen. Aan heel wat fabriekspoorten stonden rambo’s, in groene en rode vuilniszakken gehuld, die daar in de streek nog nooit eerder gezien waren.

 

Ondernemingen zijn dat beu. Een elastiek kan je maar zo lang maken, tot de rek eruit is. Nu is het bijna zover. Ondernemingen durven nog niet zeggen dat het stakingsrecht geen recht is, omdat een recht door alle partijen moet erkend zijn en niet mag afgedwongen zijn. Ze blijven nog een beetje beleefd, tonen nog een schijn van respect in de hoop dat bij de vakbonden toch nog een gram redelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel is overgebleven. Maar ze bereiden zich voor. Ondernemingen hebben de vakbonden niet nodig. Ook de werknemer, die even zijn gezond verstand gebruikt, is vandaag beter de vakbonden kwijt dan rijk.

 

Dienstverlenende organisaties die op de duur nog alleen tot doel hebben zichzelf te verrijken, hebben zich overbodig gemaakt en kunnen een gevaar zijn voor de maatschappij.

 

In België staan de vakbonden nabij hun val. Een hele kleuterklas lieve kindjes die soepel kunnen wegspringen, mogen 1 keer grollen naar een oude leeuw. Maar als ze de leeuw te lang tergen, dan is één uithaal van zijn klauw genoeg om een kleuterleidster werkloos te maken. Zover is het nu bijna gekomen.

 

De grootste werkgeversorganisatie van ons land, met 17.000 aangesloten ondernemingen die allemaal in kleine, middelgrote of zeer grote mate werkgever zijn, pikken het dictaat van een ongrijpbare macht niet langer.

 

In het hele land hebben gespecialiseerde advocatenkantoren zich georganiseerd om dag en nacht stand-by te staan, met deurwaarders in de aanslag, om onmiddellijk in kortgeding te gaan en stakersposten te laten opbreken. Ze zullen niet aarzelen om individuele vakbondsleden in hoofde te laten veroordelen voor door hen aangerichte materiële, eventueel  economische schade. Zelfs als er geen veroordeling volgt, zullen ze tenminste ondervonden hebben dat hun vakbond hen op dat moment laat vallen als een baksteen.

 

Het ‘verzoek’ van minister Dewael aan de vakbonden om geen kruispunten te bezetten, was geen daad van moedig beleid, maar een alibi. De werkgeversorganisatie had een brief geschreven aan de minister van Binnenlandse Zaken, aan alle gouverneurs en aan alle burgemeesters dat zij verantwoordelijk zijn voor de orde op hun grondgebied en ze bij de minste ordeverstoring persoonlijk zouden aansprakelijk gesteld worden.

 

Een minister, een gouverneur, een burgemeester kan niet toelaten dat een zootje ongeregeld het verkeer tegenhoudt of werkwilligen de toegang tot hun werkplaats ontzegt. De brief was zakelijk en beleefd, maar tegelijk zo suggestief dat de ontvangers begrepen dat ze best geen risico namen, want dat de onderliggende dreiging onverbiddelijk zou uitgevoerd worden.

 

De vakbonden hebben hun eigen graf gegraven. Al lang ijveren ze ervoor om zich ook te kunnen moeien in kleine bedrijven of bij middenstanders met personeel. Na de recente acties kunnen ze dat nu voorgoed vergeten. UNIZO zal dat nóóit laten gebeuren.

 

Desdnoods begeven duizenden kleine ondernemers zich naar de Verbindingsstraat in Blaasveld en sleuren er Luc Cortebeeck uit z’n villa om het hem aan ’t verstand te brengen.

 

Ondertussen is ook het gelobby al gestart om de vakbonden te verplichten een rechtspersoonlijkheid aan te nemen zodat ze juridisch kunnen aangepakt worden. Ze zullen er zich hard tegen verzetten, maar maken geen schijn van kans meer.

 

Ze hebben het zelf gezocht.


11:49 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

De oude leeuw is moegetergd… De beschreven argumentatie is misschien toch iets te symplistisch. Het is inderdaad zo dat de staking tegen de regering gericht was en dat de bedrijven met de last te kampen hadden, doch moet er eveneens gezegd worden dat de bedrijven zich alleen gedeisd gehouden hebben omdat ze beloften voor 600 miljoen lastenverlagingen gekregen hadden ZONDER enige verplichting van verhoging van werkplaatsen.
Op zich nog niet zo erg, maar de voorgestelde maatregelen zonder ook maar één enkele besparing op het niveau waar het zich zou moeten afspelen, namelijk op het verspilzieke en zakkenvullende politieke niveau rechtvaardigt al deze algemene malaise en de bijbehorende staking. Het enige wat men de vakbonden kan verwijten, is dat zij de eigenlijke motieven voor hun acties niet hebben kunnen verwoorden en zij doodgewoon het generatiepact verworpen hebben.

Gepost door: daniel Beets | 30-10-05

De commentaren zijn gesloten.