26-10-05

Een vergeelde, ovalen foto

Een vergeelde, ovalen foto

 

Vanavond zendt Canvas, de staatsomroep voor meerwaardezoekers, een film uit over oud-cafébaas, oud-burgemeester, oud-minister, oud-partijvoorzitter, mediabaas-achter-de-schermen, auteur van een kookboek en huidig gouverneur Steve Stevaert.

 

Regisseur/cineast Manu Riche volgde de man anderhalf jaar in zijn doen en laten. Natuurlijk mocht hij niet alles filmen, want Steve – die eigenlijk Robert heet - heeft het van gewone volksjongen ook wel ver geschopt, maar ten slotte is hij Pfaff niet. Er zijn grenzen in ’t leven.

 

Hoe integer de filmmaker ook mag zijn, hij heeft het zichzelf moeilijk gemaakt. Het is haast onmogelijk om anderhalf jaar film op een objectieve manier in minder dan een uur samen te vatten. Daarvoor moeten te veel keuzes gemaakt worden. Bovendien is het op zichzelf al moeilijk om een man, die onder een schuilnaam door het leven gaat, te tonen zoals hij is. Al kan die schuilnaam verklaard worden: geen enkele kroegbaas heet graag Bob…

 

Toch zal Riche trachten een zo volledig mogelijk beeld van de man op te hangen. Stevaert in het Volkshuis, Stevaert in het Afgevaardigdenhuis, Stevaert voor de camera, Stevaert Achter de camera, Stevaert tussen de nieuwe vrienden, Stevaert tussen de afgeschreven vrienden,…

 

Op zich is er niets op tegen dat dergelijke films gemaakt en uitgezonden worden. Tussendoor kijkt er een of andere socioloog, die een thesis over omhoog gevallen marginalen maakt, ook wel eens naar de Planckaerts.

 

Het is trouwens niet de eerste keer.

 

Een goed jaar geleden maakte een collega van Manu Riche, die ook het klappen van de zweep leerde bij de Rtbf, een dergelijke film over Filip De Winter. VTM weigerde die toen uit te zenden. Ook de Rtbf deed er moeilijk over. Slechts onder grote druk, kwam hij op antenne, maar de omroep zorgde voor een omkadering. Voor de film begon, werden de kijkers gewaarschuwd dat het beeld van de persoon in de film helemaal niet overeen kwam met het beeld dat de kijkers van die persoon moesten hebben.

 

Want na maanden filmen bleek dat De Winter geen tweede Hitler was, geen ideologische Dutroux, geen Hannibal Lecter, geen Macchiavelli. Hij was op geen enkel ogenblik ‘uit zijn rol gevallen’. Dàt het een rol was, mochten de kijkers in geen geval in twijfel trekken.

 

Om deze kijkers helemaal tegen zichzelf te beschermen, liet Rtbf de film volgen door een debat. Daarvoor werden streng geselecteerde Vlaamse journalisten opgetrommeld, die nauwelijks in het Frans uit hun woorden kwamen. Want niet alles is wat het lijkt in deze wereld, ook beelden kunnen bedrieglijk zijn. Dus gaf dat debat voldoende duiding aan de kijker, die ten stelligste aangeraden werd de ogen even te sluiten en zich in zijn verbeelding een juist beeld te vormen van het hoofdpersonnage. Een juistheid die geen enkele filmopname zou kunnen benaderen en alleen kon gecreëerd worden met verbale duiding van een gespecialiseerd panel.

 

Ik moest die avond denken aan de ovalen, sepiakleurige foto van mijn overgrootvader, met in potlood bijgetekende wenkbrauwen en snor, mooi afgelijnde opstaande ‘col’ en lichtjes ingekleurde ogen. Die foto was gevat in een prachtig gebeeldhouwde kader die, glimmend in de boenwas, eigenlijk alle aandacht van de foto afleidde.

 

Ik kijk vanavond echt uit naar de omkadering van het beeld van Steve Stevaert. Zal de uitzending gevolgd worden door een duidingsdebat met bij voorbeeld Marc Platel, Matthias Storme, Paul Beliën, Jean-Marie De Decker, Boudewijn Bouckaert,… en gemodereerd door Jürgen Verstrepen?

 

Zullen we onze oogleden laten zakken en naar de hypnotische stemmen van de panelleden luisteren om het oorspronkelijke beeld van het hoofdpersonnage in te kleuren met andere facetten van de man, zoals de Stevaert die miljoenen per jaar incasseert als bestuurslid van een verzekeringsmaatschappij waaraan hij alleen maar zijn naam verleent, de Stevaert die in de Hasseltse loge zijn schootsvel voorbindt, de Stevaert die journalisten bedreigt en tracht te broodroven, de Stevaert die zijn trouwe pionnen vertrappelt als het ‘m uitkomt, de Stevaert die zolang oneliners inoefent voor de spiegel tot hij ze voor de camera ogenschijnlijk spontaan uit de mouw kan schudden, de Stevaert die na talrijke intieme voorbesprekingen met een tv-presentratice plots in een soort ‘Raad der Wijzen’ opduikt?

 

Ik kijk er echt naar uit, maar ik besef dat het bij een propagandafilm in oeroude Leni Riefenstahl-stijl zal blijven.

 

Soms, soms is het verlangen mooier dan het krijgen.


15:31 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.