06-10-05

Aan den arbeid!

En als we nu eens zouden beginnen werken?

 

Een overeenkomst is altijd een vrijwillige afspraak tussen partijen. Zolang de omstandigheden van het begin niet veranderen, moeten ze zich aan die afspraak houden. Of er nu een handtekening onder staat of niet, doet voor mij niets ter zake. Een gegeven woord moet volstaan. Als ik iemands woord niet geloof, dan vertrouw ik zijn handtekening ook niet. Bovendien staat nog ergens in een oude wet dat ‘een koop gesloten is wanneer twee boeren elkaar de hand drukken’.

 

Het gebeurt, dat de afspraak door een van de partijen niet helemaal uit vrije wil gemaakt werd. Als er doelbewuste misleiding in het spel is of er wordt gedreigd en druk uitgeoefend, is de afspraak ongeldig. Anders is het gesteld, als de ene partij door de wet van de sterkste of de wet van vraag en aanbod niet anders kan dan de afspraak aangaan. In zo’n geval komt het erop aan van langs de juiste kant te kunnen staan…

 

Ook een arbeidsovereenkomst, het woord zegt het zelf, is een belangrijke overeenkomst. Ze wordt aangegaan door een werkgever en een werknemer. Ze doen dat allebei vrijwillig. De werkgever denkt dat de werknemer een bijdrage kan leveren aan zijn bedrijf en is bereid om daar een o.a. financiële vergoeding voor in ruil te geven. De werknemer heeft arbeid, inspanning, dienstverlening of kennis te bieden en verwacht daarvoor in ruil o.a. een financiële tegemoetkoming. Beide partijen brengen hun respectievelijke vraag en aanbod bij elkaar en sluiten een overeenkomst.

 

Heeft de werkgever echter zeer dringend een bepaalde kennis of praktische hulp nodig, zal hij er misschien noodgedwongen meer voor moeten betalen dan het hem waard is. Aan de andere zijde zal de werknemer zich misschien met minder moeten tevreden stellen indien er velen dezelfde prestatie aanbieden en er weinig vraag naar is.

 

Hoe dan ook, eens ze een overeenkomst hebben, zijn ze er allebei door gebonden. Behalve uiteraard, indien de werkgever zou gedreigd hebben het huis van de sollicitant in brand te steken indien hij niet voor weinig geld wil werken, of als de toekomstige werknemer een overeenkomst zou afgedwongen hebben met de dreiging dat hij de kinderen van de werkgever anders zou ontvoeren. Dat is nogal duidelijk!

 

Voor het geval een van beiden zich zou vergist hebben, is er meestal een proefperiode voorzien waarin de overeenkomst eenvoudig kan beëindigd worden, zonder dat er een schuld moet zijn en dus zonder gezichtsverlies.

 

Uiteraard, kan na enige tijd de herziening van de overeenkomst onderhandeld worden. Maar alleen als alle partijen dat zinnig vinden en dan zonder dwang en zonder vrees.

 

Er is geen enkele reden om iemand, die tien jaar steeds hetzelfde werk doet, plots meer te betalen omdat hij tien jaar ouder is geworden. Indien een werknemer in zijn privé-leven besluit te huwen, een reeks kinderen te maken, in een te chique auto wil rijden, boven zijn stand bouwt en elk jaar een exotische vakantie wil, is dat zijn goed recht, maar dat maakt niet de zaak uit van de werkgever omdat de overeenkomst alleen maar op de arbeidsprestaties is gebaseerd.

 

Dat de werkgever plots goede zaken doet of meer winst maakt dan voorzien, verandert de overeenkomst evenmin. Waarom zou de werknemer moeten delen in de tijdelijke winst? Hij deelt immers ook niet in het tijdelijke verlies. De werkgever vangt de marktschommelingen op, de werknemer kiest voor zekerheid in goede én in slechte tijden.

 

Bovendien is het de allereerste opdracht van een onderneming, van winst te maken. Alle andere waarden zoals respect voor het milieu, sociale betrokkenheid, enz… komen op de tweede plaats omdat ze ook alleen maar kunnen gerealiseerd worden als er eerst winst werd gemaakt. Zuerst dass Fressen und dan die Moral, of in het Vlaams van Ernest Claes: eerst het brood en dan het kruis.

 

Vindt een van de partijen na enige tijd dat de overeenkomst moet herzien worden en de andere partij vindt dat niet, dan is het altijd mogelijk om – mits bepaalde vormvereisten te respecteren – de overeenkomst te beëindigen zodat de verongelijkte partij een eigen weg kan gaan, op zoek naar een betere toekomst. Geen enkele werknemer is verplicht bij zijn werkgever te blijven. Als het elders beter is, staat het hem vrij zijn kans te nemen. Net zoals niemand verplicht is te blijven wonen in een land waar hij het niet naar zijn zin heeft.

 

Daarom is het een vorm van georganiseerde misdaad dat een witteboordenbende, die zich schuldig maakt aan maatschappelijk terrorisme, die geen enkele verantwoordelijkheid neemt in het bedrijfsleven noch in het sociale leven, die zelfs juridisch niet eens bestaat en als een schimmige maffia opereert, het wapen van de staking hanteert terwijl partijen nog volop met elkaar aan het onderhandelen zijn. Staking is geen recht. Iets met het mes op de  keel afdwingen, is diefstal en chantage – nooit een verworven ‘recht’.

 

Er is een tijd geweest dat de werknemer zijn eigen loon kon bepalen. Vandaag bepaalt de werkgever in welk land hij produceert. Als vakbonden dat niet begrijpen, zijn ze uit de tijd en moeten ze zo snel mogelijk ontbonden worden om onze economie en het welzijn van de werknemer veilig te stellen.

 

Bovendien bedriegen ze hun eigen leden. Hoe meer leden werkloos zijn, hoe hoger de inkomsten van de vakbonden. Stakingen worden uitgeroepen op een vrijdag of een maandag. Maar voor één werkdag staken, moeten ze hun oorlogskas niet aanspreken en zijn het de leden die hun loon derven zonder compensatie. Natuurlijk, wie zo dom is te willen lid worden van dergelijke organisatie, verdient niet beter.

 

Vakbondsleden vergeten ook dat ze 'hoofdelijk aansprakelijk' zijn voor elke beslissing van de feitelijke vereniging die vakbond is. Dit betekent, als de vakbond zou over kop gaan door bijvoorbeeld wanbeheer of gesjoemel aan de top, de deurwaarder bij elk lid afzonderlijk kan aankloppen en het huis, de inboedel, het speelgoed van de kinderen, de verzameling cd's en dvd's, enz... openbaar laten verkopen. Welke normaal denkende mens wil nu er zelf nog voor betalen om dat risico te lopen?!

 

De conclusie van het eindeloopbaandebat kan heel eenvoudig zijn: gedaan met leuteren en knuffelen, aan den arbeid! 



11:16 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Stakings"recht".

Iemand schade berokkenen mag niet, daar is wel iedereen het mee eens! En staken? Dat is ongestraft schade veroorzaken met bezwarend dat het talrijke mensen treft die met de zaak niets te maken hebben.
Hier schijnt het principe te gelden, als er velen een "misdaad" begaan, is het géén "misdaad" meer. Integendeel! Het is omvormd tot een recht! Of een verkrachting van wat "recht" zou moeten zijn. Hier heet het een "verworven recht" en er zijn vakbond-leiders die het organiseren of bevelen! Niet alleen worden misdaden gepleegd, maar er is ook bendevorming. Op bevel mag men schade veroorzaken! Zelf uitgevonden nieuwe logica? Hoe een rechter die normaal geacht is "recht" te verdedigen en inbreuken te bestraffen, daarmee kan instemmen is een raadsel. Tenzij uit schrik voor de "straat" of onder druk daarvan. Uitwendige invloeden bepalen dus wat "recht" is. En niemand die daar tegen in gaat! Niet redeneren, maar blindelings gehoorzamen en aanvaarden! Dat basisprincipe kan zeer ver gaan. Zoals vermoorden van mensen in een oorlog omdat velen het doen en er leiders (mensenrechtenschenders) zijn die het bevelen! Op bevel mag men doden en moorden!

Gepost door: willy degheldere | 06-10-05

Meer aan de hand... Mooie tekst mijnheer van Balberghe. Gaat bewust enkel over de macht van de vakbonden, ik begrijp dat.

Er is echter meer aan de hand, en dat zijn allemaal op het eerste zicht
apparte onderwerpen, maar toch vormen zij een smeuïge klonter van terechte maatschapelijke onvrede:

Wat over de véél te hoge loonkosten?
Wat over de véél te hoge belasting op arbeid?
Wat over de onbetaalbaar wordende woning- en energieprijzen?
Wat over de steeds maar duurder wordende voedingsmiddelen, op hol geslagen door de Euro?
Wat over het daaraan gerelateerde onbetaalbaar worden van kinderen hebben?
Wat over het toenemende ge- en misbruik van interim arbeid?
Wat over de aanhoudende immigratiegolf alhoewel we reeds aan de 600.000 werklozen zitten?
Wat over het subsidieren van flutkunst en een nieuw ingevoerde fanato-godsdienst, waardoor het belastingsgeld afgeleid wordt naar projecten om anderen 'de ogen uit te steken'?

Wat over het 'aan den arbeid!' gaan voor oudere werknemers? Snoepen die niet de broodnodige kansen en zekerheden af van die vele jongeren die niet 'aan den bak' geraken, en zich tevreden moeten stellen met interimjobkens van het zevende knoopsgat?

Deze en nog vele andere symptomen hangen allemaal samen en zijn het gevolg van een crimineel non-beleid dat zich afgewend heeft van de basis, van de gewone mensen. Beleid gesteund door de vakbonden door hun relatieve passiviteit en verkeerde, kinderachtige doelstellingen.

Er is door de overheid geëxperimenteerd met levende mensen, door flexibilisering tot je erbij neervalt en door mensen-import, door het verschuiven van de lasten altijd naar beneden toe en door het braken en sch...van wetten die niets meer met democratie en de daaraan vastgeklonken inspraak te maken hebben.

De vakbonden hebben al die jaren enkel en alleen voor meer poen gedreigd en gestaakt en bij alle andere (onvolledige lijst) factoren het gezicht afgewend en de oren toegedekt, of...de progressieve vazal gespeeld van de 'met alle middelen' aan de macht vastklampende vorige regeringen.

Ik weet niet of die staking van morgen succes zal hebben, maar ik weet wél dat het overgrote merendeel van de leden van het ABVV/ACV/VLD, stakend of niet, leveranciers zijn van Vlaams Belang stemmen.

Moest de rode vakbond morgen succes oogsten/claimen, dan is het domweg om redenen die zij zelf veroorzaakt hebben mar waar zij de vruchten niet van zullen plukken in het stemhokje.

Er is véél meer aan de hand.

De hitsige, opruiende sossenvakbond is de voorvechter met het grootste 'bakkes' die het enkel en alleen om het vechten gaat.

Het Vlaams Belang is in ieder geval stukken beschaafder, het roept niet op tot schade aanbrengen.

Gepost door: Jade | 06-10-05

Hopeloos Vergelijk onze huidige samenleving eens met een tuin waar men al 50 jaar geen onkruid meer gewied heeft en alle struiken heeft laten groeien zonder de uitwassen weg te snoeien. Er staan nog wel groenten in maar je moet ze gaan zoeken en zijn helemaal verkommerd door gebrek aan zorgen en door het overwoekeren van het onkruid.
Hoe gaan we die tuin terug in orde brengen? Juist, we ploegen alles gewoon om en beginnen opnieuw. Dat is wat ons en onze kinderen te wachten staat. Een burgeroorlog en 'Total chaos'. Hoe langer men deze scheefgegroeide situatie laat bestaan hoe groter de chaos zal worden.
Hopelijk zullen we er iets uit geleerd hebben.

Gepost door: Jef | 09-10-05

Juist Weer eens helemaal gelijk.

Gepost door: Kees | 10-10-05

De commentaren zijn gesloten.