30-09-05

Zo maakt men een 'kwaliteitskrant'

Zo maakt men een

‘kwaliteitskrant’…

 

Natuurlijk heb je gehoord over de ‘gated community’ in Antwerpen, de rijke stinkerds die hun woonerf afsluiten met een traliepoort om het plebs van de Sint-Andrieswijk, de Parochie van Miserie, buiten te houden…

 

Althans zo wordt het door marginaal Antwerpen voorgesteld. Die zogenaamde Rivierstraat is immers helemaal geen officiële straat meer. Toen er 90 jaar geleden de Vismijn werd op gebouwd, gaf de stad Antwerpen haar straatrecht op. Dat er nu een weg ligt die er zoals een straat uitziet, komt omdat de bouwpromotor die het hele terrein kocht, dat zo ontworpen heeft. Ik kan in mijn tuin ook paadjes aanleggen die geen openbare weg zijn.

 

En die poort? Als jij in je living languit in de zetel zit tv te kijken, staat jouw voordeur dan nog open? Neen toch?

 

Bovendien is het Elzenhof in de Lange Elzenstraat op het Antwerpse Zuid, net zoals zovele andere gelegenheden, eveneens met een poort afgesloten voor niet-bewoners en daar kraait geen haan naar.

 

Maar daar gaat dit artikel eigenlijk niet over. Ik wil het vooral hebben over de berichtgeving die dit ‘on-nieuws’ tot bijna wereldnieuws maakte.

 

Wat is er gebeurd? Een kroegbaas van een volkscafé uit de buurt kan het niet verkroppen dat hij zijn spaargeld aan de brouwer heeft gegeven in plaats van er voor zichzelf een mooie woonst mee te kopen. In plaats van dat enkel en alleen aan zichzelf te verwijten, reageert hij zijn frustratie af op de bewoners van het nieuwe appartementencomplex, die door hard werken wel een spaarpotje konden vergaren.

 

Toevallig zit er bij hem aan de toog een journalist van ‘de krant aller proletariërs’ en ’s anderendaags wordt die poort een schandaal genoemd in De Morgen. Het verhaal is, zoals gebruikelijk, niet gecheckt en wordt eenzijdig gebracht. Enkele bewoners reageren en vragen om ook hun visie te mogen geven. De Morgen gaat daarop in en interviewt o.a. een zekere Philippe Bruel, een zelfstandige vertaler die daar een flat kocht. Het tweede artikel is vrij correct.

 

Omdat het nog komkommertijd is, stuurt Koppen een cameraploeg en geeft er nationale ruchtbaarheid aan in prime time. Alweer komt Philippe Bruel aan het woord.

En dan, enkele dagen nadien, verschijnt er ook een uitgebreid artikel in De Standaard, geschreven door Gilbert Roox. Het derde interview met Philippe Bruel.

 

Of toch niet? Want inhoudelijk is er niets aan te merken op het De Standaard-artikel. De verschillende partijen komen aan het woord en de weergave is duidelijk in de geest van wat die partijen wilden zeggen.

 

Alleen… Philippe Bruel heeft Gilbert Roox nooit gezien. De journalist van De Standaard nam gewoon de informatie uit De Morgen en Koppen als basis om een eigen artikel te schrijven, alsof hij de interviews zelf had gedaan.

 

Hopelijk heeft De Standaard hem daar geen verplaatsingsvergoeding voor moeten betalen.

 

Dergelijke vaststellingen zijn een beetje pijnlijk voor een blad dat zichzelf krampachtig blijft ‘kwaliteitskrant’ noemen.

 

Gilbert Roox is een wat verzuurde, mislukte auteur die een goeie tien jaar geleden de Vlaamse Debuutprijs voor Proza kreeg, maar na twee romans (onder schuilnaam) hoorden we er niets meer van.

 

Misschien was hij toch beter fictie blijven schrijven.

 

 

Boeiende achtergrondverhalen, verrassende onthullingen en

vlijmscherpe commentaren over de mechanismen van de media

 staan elke maand in

AN AchterhetNieuws

Maandelijks magazine over media

 

www.achterhetnieuws.be

 



09:33 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Nuttig Uw blog lijkt zeer nuttig.

Gepost door: Sebastian | 01-10-05

doorprikt ? die eeuwige twijfel

Gepost door: schilderia | 03-10-05

De commentaren zijn gesloten.