29-09-05

Vleugellam

Vleugellam

 

Omdat het onderwerp zo delicaat is, heb ik enkele dagen gewacht met erover te schrijven. De kampen blijven verdeeld. Is het terecht dat een gehandicapte triatleet zijn toelage ontnomen wordt en dat hij zelfs met terugwerkende kracht moet terug betalen?

 

Er zijn wel wat argumenten om de beslissing te veroordelen. Al vind ik niet dat de controleurs, inspecteurs, ambtenaren,… mogen met de vinger gewezen worden. Het is hun taak om erover te waken dat gelden correct en in overeenstemming met de richtlijnen, besteed zijn. De actualiteit werpt hier een verblindende lichtbundel op ons gehandicaptenbeleid.

 

Maar wat zegt ons buikgevoel? Dat die verlamde atleet het al moeilijk genoeg heeft en dat we hem niet moeten pesten met allerlei regeltjes. Dat hij een uitstekende pr-man voor ons land zou kunnen zijn en dat we daar iets moeten voor over hebben. Dat illegalen in ons land met een koffer vol goud worden verwelkomd en alle medische zorgen krijgen, tot gratis tandprothesen en schoonheidsoperaties toe. Dat ze in sommige gemeenten hun eigen ‘villa’ mogen uitkiezen, onmiddellijk voorzien worden van alle mogelijke elektrische comfortapparatuur en een auto krijgen om zogezegd werk te zoeken. Dat, helaas net niet tot aan de maan, omhoog gekatapulteerde chirojongens de meest onzinnige beslissingen kunnen nemen als minister, daar bakken geld aan spenderen en na een paar maanden de beslissing terugdraaien wegens onwerkzaam. Dat er onvoorstelbare bedragen gespendeerd worden aan zogezegde ‘sensibiliseringscampagnes’ die alleen nuttig zijn voor de reclamebureaus die ze uitvoeren, maar die op niemand invloed hebben… Voorbeelden: er wordt nog altijd lustig vanuit het handje getelefoneerd aan het stuur, steeds meer jonge mensen steken met smaak hun paffertje aan en het zwerfvuil neemt alsmaar toe.

 

Kortom, als we willen OCMWeetje spelen voor wie het hier niet goed vindt maar elders nog ontevredener is, en als de overheid puur uit ijdelheid en geldingsdrang ons belastinggeld mag over de balk gooien, waarom gunnen we dan een verlamde atleet zijn 600 euro per maand niet?

 

Je kan deze ‘toogargumenten’, die recht uit de onderbuik komen, niet zomaar achteloos naast je neerleggen. Maar ze mogen ook geen leidraad zijn.

 

Laten we even de feiten bekijken, los van de persoon en vooral zonder te veel emotie.

 

Steungeld (invaliditeit, weduwepensioen, ziektevergoeding, leefgeld) is geen vervangingsinkomen zoals een pensioen. Een pensioen is een rechtmatige rente op verplicht afgedragen en door de overheid belegd spaargeld. Steungeld is een hulpmiddel om iemand, die door omstandigheden niet in de mogelijkheid is voor de eigen koopkracht te zorgen, in de mate van het nodige te helpen zolang die toestand duurt. Het is dus geen onomkeerbaar recht.

 

Dit dateert al van de vroegste middeleeuwen. De gilden (die zowel privé-legers waren als opleidingscentra, vakbonden en patroonsorganisaties tegelijk met meesters, broeders, leerlingen en knechten) legden toen al een spaarpotje aan om de weduwe en de kinderen van een overleden gildenbroeder of iemand met een arbeidsongeval tijdelijk te steunen en desnoods blijvend te onderhouden.

 

Laat ons zeggen dat bij ons in de eerste helft van de vorige eeuw een aantal financiële tussenkomsten geïnstitutionaliseerd werd, zoals o.a. het weduwepensioen omdat de meeste vrouwen geen eigen beroepsinkomen hadden.

 

Vandaag leven we echter in een heel andere maatschappij. De mogelijkheden, zowel voor vrouwen als voor gehandicapten, zijn uitgebreid. Bijgevolg is het logisch, indien zij in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien, dat de gemeenschap hen niet verder moet onderhouden. Steungeld van de gemeenschap is een basishulp, geen bonus.

 

Gehandicapten zijn niet altijd hulpeloos. In heel wat gevallen kunnen ze, door zich te oriënteren in een richting waar hun handicap hen niet belemmert, quasi normaal functioneren. Blinden zijn uitstekende telefonisten. Ik ken een vrouw uit Kortrijk die bij een ongeval een arm verloor en na een revalidatie een broodjeszaak uit de grond stampte en vandaag een welvarende zelfstandige is.

 

Dat iemand, al dan niet gehandicapt, alle mogelijkheden uitput om op een legale maar creatieve manier zijn inkomen veilig te stellen, is niet immoreel. Zelfs het Hof vindt een brutale vorm van belastingontwijking niet eens erg en organiseert een receptie voor Justine Henin en Tom Boonen.

 

Maar het spel moet wel eerlijk gespeeld worden. Het volstaat inderdaad niet om een vennootschap op te richten en dan te beweren dat je onbezoldigd zaakvoerder bent. Ik heb uit discretie niet de balans van de bewuste bvba nagekeken, maar de onbezoldigde zaakvoerder is tevens vennoot en kan dus een winstaandeel krijgen. Bovendien geniet hij voordelen in natura, die door de inkomsten van de bvba betaald worden. Dat is een vorm van loon, net zo goed als een bedrijfswagen belastbaar is.

 

Ik twijfel niet aan de goede en eerlijke bedoelingen van de man in kwestie. Maar mogen we ons niet afvragen dat iemand die, ondanks zijn handicap, in staat is om zoveel te reizen, manifestaties te organiseren en sterke prestaties te leveren, al deze energie ook niet zou kunnen te gelde maken tot een broodwinning?

 

En moet de maatschappij steun verlenen aan iemand die een normale broodwinning heeft?



17:04 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.