22-09-05

Opgebrand en uitgeblust

Opgebrand en uitgeblust

 

Het eindeloopbaandebat zal niet het einde van deze regering betekenen. Tot diep in de nacht worden holle teksten opgesteld waarmee iedereen zich kan verzoenen, maar waarvan ondernemers – die wél met twee voeten in het werkelijke leven staan – nu al weten dat ze geen aarde aan de dijk brengen. Ze halen alleen op korte termijn een van de vele lonten uit het politieke kruitvat.

 

Iets meer dan de helft van de actieve bevolking in ons land heeft een inkomen uit arbeid. Die kleine groep moet er dus voor zorgen dat ook de anderen in leven kunnen gehouden worden door onze zorgsystemen. Als we het absenteïsme meerekenen, mogen we spreken van ongeveer de helft, twee even grote groepen dus.

 

De tweede groep bestaat o.m. uit gepensioneerden, gehandicapten, langdurig zieken, bruggepensioneerden, vervroegd gepensioneerden, ter beschikking gestelden, mensen met ouderschapsverlof, moeders met borstvoedingsverlof, werklozen, afgestudeerde jongeren zonder baan maar wel met een onmiddellijke uitkering, OCMW-klanten, illegalen, gezinsherenigde bejaarden, en… luiwammesen.

 

Is dit betaalbaar? Blijkbaar wel, want het verschijnsel dateert niet van de laatste maanden. Het is betaalbaar omdat van de economische waarde van de werkende groep, de helft wordt afgeroomd om de andere groep te onderhouden.

 

Dat heet solidariteit. Maar solidariteit kent grenzen. En 50 % ligt ver boven die grens. Vooral als de solidariteit niet alleen gebruikt wordt om nood te lenigen. Niemand heeft er een bezwaar tegen, dat de maatschappij zorg draagt voor bejaarden en gehandicapten. Dat mag zelfs nog een stuk meer zijn dan nu het geval is! Maar als solidariteit dient om een luxe bij de andere groep in stand te houden, begint het te knagen. Dan vermindert de motivatie en verkleint automatisch de ene groep die bijdraagt aan de andere. Tot het systeem ontploft.

 

Dat wil dus de overheid voorkomen, niet zonder eigenbelang overigens. Een oplossing is bijvoorbeeld, dat de tweede groep strenger geselecteerd wordt. Een andere of bijkomende oplossing kan zijn, de eerste groep langer te laten werken zodat de tweede automatisch een klein beetje verkleint en de eerste een beetje meer bijdraagt.

 

Je moet niet gestudeerd hebben, om dat te bedenken. Wie wel gestudeerd heeft én eerlijk is, weet dat deze oplossingen nooit zullen werken op middellange termijn.

 

We moeten durven inzien dat er een groot ‘masterplan’ nodig is, zelfs op wereldvlak, om de machine draaiende te houden.

 

Mijn grootvader was in het begin van vorige eeuw een zelfstandige meubelmaker die thuis arbeidde in opdracht van een van de vele meubelfabrieken uit de streek. Vandaag zouden we hem een schijnzelfstandige noemen…

 

Hij vertelde me dat hij zes dagen per week 10 uur per dag werkte voor een gezin met drie dochters en een zoon. Mijn grootvader schaafde met de hand, draaide aan zijn handboor en ‘trok’ zelf de zaagtanden om ze scherper te maken. Tussen het schaven van 2 planken door rolde hij een sigaret, stak ze langzaam in brand en rookte ze rustig op. Na het op maat zagen, roerde hij in zijn lijmpot tot alle korrels gesmolten waren en begon dan rustig te lijmen. Na het lijmen dronk hij zijn kopje koffie tot de lijm droog genoeg was om verder te werken. Hij werkte veel, soms hard, maar nooit druk. Van de 10 uur per dag, werkte hij er effectief veel minder.

 

Vandaag werken we zelfs geen acht uur per dag meer. Maar we mogen niet meer roken op het werk, de tijd die we op ’t toilet doorbrengen wordt gechronometreerd, ziektedagen kunnen een promotie in de weg staan, en man en vrouw moeten elk een baan hebben om een beetje gezinsinkomen te verwerven. Akkoord, we kunnen ons met twee wedden meer veroorloven. Maar als je met twee uit werken gaat, zijn een wagen (een tweede wagen, soms), een ingerichte keuken met alle apparatuur, een wasmachine en een droogkast, een ingerichte badkamer, enz… geen luxe. Een pc mét internetaansluiting is bijna verplicht als je tienerkinderen hebt. Een tv-toestel kan je ook niet missen, al was het maar als alibi om ’s avonds afgepeigerd in de zetel te kunnen ploffen.

 

In vergelijking met mijn grootvader, die 60 uur per week beweerde te werken, werken we nu samen 76 uur per week aan een onmenselijke intensiteit en een hoog, onafgebroken tempo. Daarmee verdienen we ook maar de koopkracht van een modaal gezin.

 

Sociale vooruitgang? Wat hebben de vakbonden ons al generaties voorgelogen, eigenlijk?

 

De hamvraag van het eindeloopbaandebat is niet hoe we het systeem betaalbaar houden of  hoe we de actieve groep meer (= langer) kunnen laten opbrengen voor de andere.

 

De vraag is hoe we die actieve groep het kunnen laten volhouden op die manier.

 

Eens Abraham of Sarah gezien, zijn de meesten opgebrand of uitgeblust.



11:40 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

deze abraham heeft er inderdaad echt geen zin meer in:-)

Gepost door: willy | 23-09-05

Vakbonden ??? ""Sociale vooruitgang? Wat hebben de vakbonden ons al generaties voorgelogen, eigenlijk?""

Vakbonden houden zich bezig met het tegen beter weten in verdedigen van een ongebreidelde immigratie (gebrek aan) beleid.
Zij houden zich bezig met het Vlaams Belang te besmeuren, nochtans stemt het merendeel van hun leden voor deze partij.
Zij houden zich bezig me het in stand houden van een unitair België, wat dus volkomen indruist tegen een rechvaardige verdeling van plichten en rechten.
Vakbonden hebben mee aan de voorwaardenloze multicul kar getrokken om hun ledenaantal omhoog te vijzelen, om via onschuldige nieuwkomers het stemmenaantal van de sossen vandaag en in de toekomst veilig te stellen.
Vakbonden hebben de enen voorgetrokken en de anderen gedemoniseerd.
Dat zijn geen vakbonden meer, dat zijn politieke maschines met propagandamogelijkheden waar Goebbels alleen maar van kon dromen.

En wat het hoofddthema betreft, het langer werken, het uitgeblust zijn...
Mensen die al jaren en jaren werken, jullie die het mogelijk gemaakt hebben dat bijna de helft aan auto- en allochtonen s'morgens kunnen uitslapen terwijl u er om 6 uur weer uit moet om de boel recht te houden...denk er eens over na of u zich nog kapot wil werken, of u niet beter de gemmakelijke kant kiest en het wat rustiger aan gaat doen...
Wordt staatsbediende, in de zin van zieke, doppende, ongevallenverzekerde, of nepstatuut-bezigheidstherapiegewillige. Door te blijven werken bevestigd u toch alleen maar dat de Vlaming alles aankan, het O.C.M.W. van de hele wereld wil bekostigen.
In Wallonië zijn toch ook 40% van de werkende (Woeha!)mensen in overheidsdienst?Daar worden zo goed als geen mensen van de dop geschorst en daar zijn de gronden en huizen nog te betalen voor de gezinnen met één werkende en één dopper.
Werk u niet kapot, doe het wat kalmer aan, zodat u niet neervalt voor u uw pensioen kan opeisen. De staat gaat dan immers lopen met alles wat u bijgedragen hebt en geeft het uit aan 'nieuwkomers' die niet eens de taal spreken en niet in aanmerking komen voor werk.
Als de boel dan toch kapot moet, kan u het beter in levende lijve meemaken.

Gepost door: Jade | 24-09-05

abraham weet het niet meer.... mag ik uw adres, ik heb nog een goede koord voor u liggen, zijn we meteen van al uw onzin vanaf....

Gepost door: sancho | 15-11-05

De commentaren zijn gesloten.