13-09-05

Het Huis van Ontrouwen

Het Huis van Ontrouwen

 

In de tijd, toen de Ancienne Belgique of het Billiard Palace nog dé variété-tempels waren, had elk programma er een vaste opbouw. Het begon altijd met een korte maar indrukwekkende act, dan volgde zang of ballet, net voor de pauze trad de zogenaamde ‘artiste Américain’ op (dat was een exotisch nummer, gebracht door iemand die verkleed was en met een verwrongen accent sprak alsof ie uit een ver land kwam) en de namiddag of avond werd besloten met de hoofdact. Het leste was het beste. Deze onverslijtbare formule geldt nog steeds in de Parijse nightclubs zoals Le Normandie (Lido), Crazy Horse of Moulin Rouge.

 

Op precies dezelfde spanningscurve worden ook tv-programma’s gemaakt. Zelfs de opbouw van een nieuwsuitzending is erop gebaseerd.

 

Vreemd dus, dat het Journaal op één gisteravond afsloot met een bericht uit eigen huis: een vrouwelijke netmanager wordt bevorderd tot directeur Marktstrategie. Er zal wellicht een schokgolf door Vlaanderen gegaan zijn, want zoiets gebeurt niet elke dag. Eén probleem: wat is een netmanager? Wat doet een directeur Marktstrategie? En welke boodschap heeft de tv-kijker aan die promotie?

 

Toen werd ook de reden opgegeven: de voormalige netmanager en haar baas, de directeur Televisie, hebben een relatie en kunnen dus niet meer gezond samenwerken. Hoewel even ‘non-news’, was dit toch al wat smeuïger.

 

Wordt na Greet Op de Beeck het Huis van Vertrouwen thans het Huis van Ontrouwen? Neen, dat wordt het niet. Dat is het altijd geweest. In de jaren zestig van vorige eeuw had de BRT al de naam een ‘gesubsidieerd bordeel’ te zijn, waar iedereen het met iedereen deed. Er deden ook grapjes over de ronde, zoals het feit dat alle bureaustoelen verkocht waren omdat iedereen toch onder het bureau lag.

 

Misschien zal de VRT destijds wel een feller strijdtoneel geweest zijn dan de plaatselijke volksbibliotheek. Maar kwam dat niet, omdat er door vrijgevochten geesten heel creatief gewerkt werd en er beide geslachten meer met elkaar in contact kwamen dan in gelijk welk ander bedrijf?

 

Overal waar mannen en vrouwen samen zijn, zeker in een bepaalde creatieve en materiële vrijheid, ontstaan relaties. Dat is een natuurwet. Vaak zijn dat buitenechtelijke relaties.

 

We hoeven dat niet goed te keuren. Best van al hebben we er helemaal géén moreel oordeel over, omdat onderliggende frustraties en gevoelens ons meestal niet bekend zijn en omdat principiële moraalridders vaak erger zondigen in gedachten. Maar ontkennen kunnen we de feiten niet. Die feiten worden alsmaar makkelijker door grotere mobiliteit, vlottere communicatiemogelijkheden, veiliger voorbehoedsmiddelen en een toegenomen zelfbewustzijn bij de vrouwen.

 

Zo heeft de emancipatie voor sommige vrouwen geleid tot meer kansen op open bloeien en zichzelf kunnen ontdekken. Maar dit facet van emancipatie betekent ook dat andere vrouwen er de prijs voor betalen. De ontvoogding van de vrouw heeft dus lang niet alleen heil gebracht. Ze heeft zich misschien losgemaakt uit een mannelijke dominantie, maar is nu overgeleverd aan andere vrouwen. De Wet van de Sterkste werd de Wet van de Blondste.

 

Alleen, vraag ik me af, was dit gisteren nu het belangrijkste onderwerp om er een nieuwsuitzending mee af te sluiten?

 

Want eerlijk gezegd, het interesseert me geen moer.



09:46 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.