01-09-05

De ziel van het kind

De ziel van het kind

 

Eergisteren is Niels zes jaartjes oud geworden en vandaag is hij voor het eerst naar de Grote School gegaan. Een belangrijke stap in een jongensleven.

 

Over drie maanden zal hij een beetje kunnen tellen, woordjes schrijven en eenvoudige zinnetjes lezen. Hij zal stilaan de communicatietechnieken verwerven om toe te treden tot de wereld van de volwassenen. Stap voor stap. Eerst zes jaar in de Grote School, dan zes jaar in een nog grotere school en hopelijk daarna nog enkele jaren hier of daar…

 

Zowat vijftien jaar lang zal hij gekneed en gevormd worden tot de persoon die hij later zal zijn.

 

Het ‘instituut school’ zal weinig aan zijn persoonlijkheid veranderen. Dat gebeurt door die ene meneer of die ene mevrouw die voor de klas staat. Die haar job doet voor de centen en voor de vakantie, ofwel voor het kind. Niet voor alle kinderen in de klas, maar voor dat ene kind, waarvan er toevallig een aantal unieke exemplaren in dezelfde klas bij elkaar zitten.

 

Ik geloof dat heel wat leerkrachten het goed bedoelen en erg bekwaam zijn. Maar ik weet ook dat ze sneller uitgeblust geraken door het feit dat ze steeds nieuwe experimenten moeten proberen, zoals het invoeren van moderne wiskunde op het ogenblik dat in Amerika al gebleken is dat het een achteruitgang is op de klassieke wiskunde. Ik weet ook dat ze steeds sneller ontmoedigd geraken omdat ze meer moeten vergaderen, meer formulieren invullen, bijscholingen volgen die alleen nut hebben om instructieteams bezig te houden, enz… dan datgene wat ze eigenlijk zouden willen en moeten doen en waar ze ook erg goed in zijn: les geven!

 

Daarom ben ik een beetje bang voor Niels.

 

Zal hij nog op een ernstige manier zijn moedertaal aangeleerd krijgen of vindt een verlichte geest dat ‘de boodschap belangrijker is dan de vorm’ en dt-fouten er dan maar bij horen?

 

Zal hij nog lezen in een bloemlezing zoals Zuid-en-Noord waarin zowat alle grote schrijvers uit onze streek vertegenwoordigd zijn of zal hij moeten denken dat de Vlaamse literatuur zich beperkt tot Brusselmans en Lanoye?

 

Zal hij nog les krijgen van leerkrachten met het niveau van woordkunstenaar Francis Verdoodt waaraan ik destijds na de les Nederlandse Poëzie, vroeg "of we die gedichtjes ook moesten kennen voor het examen?" en die dan antwoordde: "Neen hoor. Die moet je kennen... voor het leven!"

 

Zal hij nog leren over Adam en Eva, of gaat hij denken dat dit figuren zijn uit de nieuwste musical van Studio 100?

 

Zal hij nog geschiedenislessen krijgen? Niet het verhaal dat opgedrongen wordt door de overwinnaar, niet de political correcte indoctrinatie zoals die tegenwoordig ook al in de boekjes gedrukt staat, maar de echte geschiedenis, de kruisbestuivingen, de wederzijdse invloeden, de dieperliggende oorzaken van wereldschokkende gebeurtenissen, zelfs als die niet zo goed in ons kraampje passen?

 

Zal hij nog leren van met een losse hand een cirkel te tekenen, hoewel er ook passers bestaan? Zal hij nog mogen kliederen met kleuren zoals zijn hart en gevoel het ingeven en niet zoals heel wijze mensen bepaald hebben dat het moet?

 

Zal hij nog leren genieten van de spartelende muziek van Die Forelle en beseffen dat de muziekgeschiedenis niet begint bij Tien om te Zien?

 

Zal hij nog leerkrachten hebben die de moed hebben om ‘het boekje’ eens opzij te schuiven en ‘uit het leven’ te vertellen? Die hem erop wijzen dat Gaia en Greenpeace bedrieglijke rookgordijnen zijn en dat de Oxfam Woekerwinkels geen enkele economische bijdrage leveren?

 

Zal hij in een scriptie nog zijn eigen mening mogen zeggen en daarvoor gewaardeerd worden, of moet hij zijn promotoren, tegen beter weten in maar alleen voor de punten, naar de smoel praten?

 

Zullen zijn leerkrachten nog zelf kunnen denken, of huilen ze alleen maar mee met de wolven in het bos?

 

Ik kan ze het dan niet eens kwalijk nemen, want ze zijn ook kinderen van hun tijd.

 

Ik stel aan de leerkrachten van Niels maar 1 beleefde vraag: “Please, don’t mess the guy!! - Verknoei dit kind niet!!”

 

Het is mijn kleinzoon.





09:48 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Leerkrachten Er zijn nog leerkrachten die het niet doen voor de vakantie of de centen hoor. Mijn vriendin is er zo eentje en ik bewonder haar daarvoor. Ik sta er telkens van verbaasd hoe lang zij 's avonds bezig is met het voorbereiden van haar lessen (omdat ze de lessen perfect wilt hebben). Ook in haar voorbereidingen voor knutselwerken steekt ze veel tijd omdat ze niet wil dat de kinderen zomaar gauw iets in elkaar flansen (als het niet tijdig af raakt, dan maakt zij het desnoods af voor de kinderen zodat ze toch iets moois hebben voor vader- of moederdag of een andere speciale gelegenheid). Ik hoop dat er nog veel meer leerkrachten zijn zoals mijn vriendin - en ik zeg dit niet enkel omdat het mijn vriendin is, maar gewoon omdat het zo is - want dan kan je bijna zeker zijn dat Niels een zeer goede opleiding zal krijgen.

Gepost door: Young Crazy Fool | 01-09-05

als je wilt... dat Niels zo'n manwordt waar naar wordt opgekeken later...misschien moet je dan niet alle hoop op de school alleen richten en zelf een handje bijsteken? Misschien kan je een bezoekje brengen tijdens grootouderfeesten of wanneer ze rond beroepen werken...?
Want tegenwoordig krijgen ze meer op hun bord dan dat u vroeger zelf hebt gekregen...
Misschien wordt hij nog groter... zolang je hem het positief stimuleert?
want met pessisme en kritiek komtj e niet altijd ver.
soit, ik ben zo'n juf die al haar energie in de klein mannen steekt en die alleen maar werkt voor het welzijn van uw kind...
dus ik kon deze tekst moeiljk voorbij laten gaan...

Vergeet hem vooral vanavond niet zijn verhaaltje te laten vertellen
ZEt hem op je schoot en geniet van zijn moment...
laat hem stap voor stap groter worden, zoals jij dat in die tijd mocht en wat misschien in deze tijd ietske beter word beschermt ;c)

groetjes

Gepost door: Elsje | 01-09-05

leerkrachten Elsje haalde wel een belangrijk punt aan ... tijd nemen ! En daar knelt nu het schoentje , want in deze maatschappij werken de ouders meestal met zijn 2... komen moe thuis en dan komt het huishoudelijk werk er aan...
Als ik zelf terug denk aan men eerste schooldag ... wat was het zalig, mama wachtte ons op met een lekkere pannenkoek en luisterend oor naar al onze spannende verhalen. Dan was het met het boekenlijstje, zo fier als een gieter, naar de winkel...want goh een geo driehoek is wel al heel belangrijk en moeilijk ... Nu is het al een pure luxe als mama en of papa op 1 september vrij kunnen krijgen, en tja het stopt niet bij 1 september...
Zo zien we dat het tijdsprobleem al opduikt van het begin van ons prille leventje ...

Gepost door: Witte ZWaan | 01-09-05

moeders Ik heb twee nielskes, maw twee zonen dus.
De eerste wilde echt niet naar school, die huilde heel de school samen, hij woont nu in Muenster, en heeft een vriendin uit Bristol. Belt zijn moeder nog steeds regelmatig, en is niet tevreden als het te lang duurt voor hij haar hoort.
De tweede ging met plezier naar school, tot ik had besloten met zijn verjaardag vrij te nemen, toen huilde hij heel de school samen want dat was best stoer.
Hij zit nu voor vier maanden in Texas, en ik had hem net nog aan de telefoon via internet.

Kleine kinderen worden groot, en of ouders nu werken of niet, maakt niet uit, als je maar tijd voor hun vrij maakt, als je ze maar een consequente opvoeding geeft, als je hen laat groeien, als je hun fouten laat maken. Ze stimuleert om groot te worden, en gelukkig te zijn.

Een werkende moeder


Gepost door: monique | 04-09-05

De commentaren zijn gesloten.