31-08-05

Helft van de bedrijven heeft geen personeel

Helft van de bedrijven heeft geen personeel

 

De voorbije tien jaar kwamen er in ons land 35 % bedrijven bij. De helft daarvan heeft geen personeel in dienst. Het totaal van vennootschappen zonder personeel bedraagt 139.000 of drie keer meer dan voor 10 jaar. (Cijfers uit studie van Graydon).

 

In 1996 waren bedrijven zonder personeel eenpersoonsvennootschappen, vrije beroepen, artiesten, zelfstandige managers of consultants, juridische constructies waarin gebouwen, schepen en financieringsmaatschappijen waren ondergebracht of holdingmaatschappijen.

 

Vandaag is dat anders. Ook handels- en zelfs productiemaatschappijen hebben vaak een lege loonlijst. Zij ‘outsourcen’. Dat betekent dat ze hun activiteiten in onderaanneming laten uitvoeren, vaak door andere eenpersoonsbedrijven of zelfstandigen. Zelfs de secretaresse of de telefoniste is niet altijd in dienst van het bedrijf waarvoor ze zich enthousiast engageert.

Zoals een tv-regisseur niet altijd voor VRT of VTM werkt, maar misschien voor een productiehuis.

 

Op zich is daar niets op tegen. Voor de mensen komt het erop aan, een aangename job te hebben en daar het dagelijkse brood mee te verdienen.

 

De evolutie op zo’n korte termijn, geeft wel te denken over de oorzaken.

 

Er is in de eerste plaats de kostprijs van personeel. Als we het alleen over verloning hebben, kost een werknemer ongeveer drie keer zoveel aan zijn werkgever dan zijn maandelijks nettoloon.

 

Wie dus een koopkracht heeft van 1.300 euro per maand (een goeie 50.000 frank), kost eigenlijk 46.800 euro op een jaar of  bijna 2 miljoen frank. Daar komen nog allerlei andere kosten bij zoals de verplichte personeelsverzekering tegen ongevallen, in sommige gevallen de syndicale bijdrage, soms een groepsverzekering, allerlei premies, vakantiegeld, een dertiende maand, in bepaalde gemeenten een taks op tewerkgesteld personeel, een werkruimte, meubilair, informatica hardware, indien nodig een bedrijfswagen, een laptop en/of gsm, communicatiekosten zoals telefoon en fax, drank zoals frisdrank of koffie, verplichte tussenkomst in de verplaatsingsvergoeding van en naar het werk, tot… toiletpapier.

 

Vergeten we ook niet dat elke werknemer wel eens voor eigen gebruik de infrastructuur van zijn bedrijf, zoals de telefoon of de fotokopiemachine, inschakelt en dat ‘vergeet’ af te rekenen of er zich zelfs niet van bewust is.

 

Valt een bediende ziek, dan betaalt het bedrijf dat loon gedurende één maand gewoon door, zonder dat er een tegenprestatie tegenover staat. Erger, soms moet de werknemer door een interimkracht vervangen worden en kost het dus dubbel.

 

Heeft een werkgever de pech dat hij een syndicale vertegenwoordiging in huis heeft (moeten toelaten), zal hij om de haverklap met het mes op de keel gedwongen worden opslag te geven of premies te verlenen voor alles en nog wat. Maar… elke eurocent die de werknemer meer ontvangt, betaalt de werkgever maal drie.

 

Heeft die syndicale afvaardiging te lang buiten de belangstelling gestaan, zal ze bij voorbeeld beginnen onrust stoken en de werkgever onder dreiging van staking laten beloven dat hij –ongeacht de orderportefeuille of de conjunctuur- de eerstvolgende vijf jaar geen personeel zal afdanken. Werkgever noch vakbond hebben echter een glazen bol, maar de vakbond moet nu eenmaal tussendoor toch iets doen om haar leden de indruk te geven dat ze nuttig is, zodat de lidgelden van naïeve werknemers blijven binnenstromen

 

Gaat het daarna een periode minder goed in het bedrijf, dan blijven de verworven rechten natuurlijk geldig. Het personeelsbestand verkleinen, is niet altijd mogelijk. De vakbondsindustrie maakt liever een bedrijf helemaal kapot dan het afgeslankt te laten overleven. Zij beroept zich daarvoor op wat zij zelf ‘stakingsrecht’ is gaan noemen. Al is staking absoluut geen recht. Het is chantage.

 

Maar er is nog een andere reden waarom personeel niet zo eenvoudig kan afgedankt worden. Elk personeelslid bouwt een ‘sociaal passief’ op, namelijk de ontslagpremie. Wie 1 dag langer dan de proeftijd in dienst is, moet als bediende drie maanden uitbetaald worden bij ontslag. Wie 5 jaar dienst heeft, krijgt zes maanden tot een jaar. 

 

Dat wil zeggen, dat elke werkgever, per werknemer een spaarpotje van 1 tot 2 miljoen frank zou moeten opzij gezet hebben tegen het moment dat het eens minder goed gaat. Dat kan geen enkel bedrijf, want dat kapitaal is nodig om dagelijks te kunnen werken.

 

Werkgevers hebben ondertussen door dat zij alleen kunnen overleven, …zonder personeel!

 

Vandaar dat meer en meer ‘clusters’ ontstaan van zelfstandige personen die samen een groep vormen, aan hetzelfde project werken en de verloning aan elkaar factureren en betalen. Geen sociaal passief, geen syndicale pottenkijkers, geen vaste kosten in moeilijke dagen. De oude liberale principes van ‘voor wat, hoort wat’ en in de magere jaren 'de tering naar de nering zetten'.

 

Waar we dan blijven met de sociale solidariteit? Hoooo, dié is door Jan-Nooit-Genoeg zelf uitgehold. Want hoog van de toren blazen is niet moeilijk als je bij iemand anders zowel de ladder als de trompet gaat lenen. En de rode vuist ballen kan maar zolang tot de werkgever,  helemaal uitgeperst, eindelijk aan zichzelf begint te denken. Zoals de vakbonden het hebben voorgedaan.

 

Misschien moeten werknemers én werkgevers zich maar eens verenigen om hun belangen, die vaak dezelfde zijn, te verdedigen tegen oproerkraaiers die zelf geen verantwoordelijkheid nemen en spreken vanuit een ‘organisatie’ die juridisch niet eens bestaat.






18:46 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Wie dus een koopkracht heeft van 1.300 euro per maand (een goeie 50.000 frank), kost eigenlijk 46.800 euro op een jaar

mijn beste
bovenstaande bewering of berekening klopt niet
groeten
marc

Gepost door: marc | 16-09-08

1. Als ze niet kopt, moet je maar eesn uitleggen wat wel juist is.

2. Verder is de factor 3 een goede benadering.
1/3 neto, extra 1/3 voor bruto en extra 1/3 voor patronale bijdragen.

Gepost door: Mark | 03-02-10

De commentaren zijn gesloten.