25-08-05

Wie doet het met wie?

Wie doet het met wie?

 

De officiële verklaring dat minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael een relatie heeft met radiojournaliste Greet Op de Beeck was gisteren even wereldnieuws in Vlaanderen. De toekomst zal uitwijzen of Greet nu echt de ‘slimste vrouw ter wereld’ is.

 

Ik was niet van plan erover te schrijven, zoals ik dat ook niet doe over andere politici uit gelijk welke partij.

 

Wat iemand tussen de lakens en achter gesloten gordijnen uitvreet, is niet mijn zaak en niet voor het grote publiek bestemd. Dat moet zo iemand in de eerste plaats tegenover zichzelf kunnen verantwoorden. Het gaat mij en jullie niets aan of ze hun secretaresse aan elkaar uitlenen, dat ze een voorkeur uitspreken over een bepaalde dokter om de gevolgen van te veel stress te behandelen, dat ze graag aan de leiband over het tapijt kruipen of dat ze een nachtelijke vlucht uit een iets te hoog raam als vakantieongeval voorstellen.

 

De grote moraalridders die vandaag een verwijtende vinger uitsteken, bekennen eigenlijk hun jaloezie. Mannen die Dewael ‘hypocriet’ vinden, betreuren gewoon dat zij er zelf niet in slagen van een jonge, knappe en intelligente vrouw aan de haak te slaan. Vrouwen die het ‘schandalig’ vinden, betreuren misschien in hun onderbewustzijn dat geen enkele politicus belangstelling voor hén heeft.

 

Mijn moreel oordeel is iets breder dan het gerampetamp van twee bekenden: wie zonder zonde is, werpt maar de eerste steen. Maar let op: zondigen in gedachten telt ook mee!

 

Wat me wel verontrust, is het feit dat steeds meer journalisten (die onafhankelijk zouden moeten zijn) het hoofdkussen delen met een politieke figuur.

 

Er is altijd al een spanningsveld geweest tussen journalistiek en politiek. In een niet zo ver verleden waren er zelfs journalisten die tegelijk een politiek mandaat vervulden. Hubert Leynen, hoofdredacteur van het Belang van Limburg, was senator. Jos ‘Kop’ Van Eynde, hoofdredacteur van Volksgazet, was kamerlid. Manu Ruys, hoofdredacteur van De Standaard, had een bijbaantje als verslaggever van het Parlement.

 

Vroeger kon veel. In de jaren ’70 was het niet abnormaal dat de echtgenote van een redactiesecretaris van het liberale Het Laatste Nieuws, gemeenteraadslid, provincieraadslid en zelfs bestuurslid van de VRT was voor… de Volksunie!

 

Soms werd wel ingegrepen. Toen Alexandra Colen parlementslid werd voor het Vlaams Blok, schreef de directeur Frans Crols van Trends heel discreet dat zijn blad ‘omwille van de journalistieke deontologie en met spijt in het hart’ geen beroep meer zou doen op de pen van haar echtgenoot Paul Beliën. Een maatregel die zou genomen worden ‘voor elke journalist waarvan de echtgenote geëngageerd was bij gelijk welke andere partij’.

 

Toch stelden we jaren later vast dat bij voorbeeld Wim Daeninck, redacteur én regionaal politiek commentator bij de als katholiek bekend staande Gazet van Antwerpen, in een Antwerpse districtsraad zetelde voor de Sp.a!

 

Vandaag pikt het publiek niet meer, dat actieve journalisten tegelijk een politiek mandaat vervullen. Het gebeurt dus subtieler. Ze worden gepakt op hun zwakste plek en krijgen ‘pillow talk’ ingelepeld. 

 

Het begon met Els De Temmerman die viel voor de charmes van CVP-partijvoorzitter Johan Van Hecke. De invloed was niet echt merkbaar, haar journalistiek werk was voordien al erg ‘georiënteerd’ en ‘geëngageerd’.

 

Opvallender was het uitvoerige én eenzijdige verhaal van een in opspraak gekomen politica op twee zaterdagse pagina’s van De Morgen, terwijl de hoofdredacteur van dat blad het bed deelde met haar advocate.

 

Op De Standaard kent men er ook wat van. Politica van verschillende partijen hebben zich aan de zijde van redacteurs gewrongen en dat merk je in de kolommen. Om maar een voorbeeld te geven: schrijft die krant nog over het vrij onderwijs of alleen over het pluralistische (lees ‘vrijzinnige’) net, zonder zich te 'generen'?

 

De relatie van een minister met een radiojournaliste is andere koek. Uiteraard behoort de relatie zelf tot hun privé-sfeer. En ik ben het er volledig mee eens, dat zij over die relatie geen andere verklaringen dienen af te leggen dan de twee woorden ‘En dan? Et alors?’.

 

Alleen mag ‘privé’ geen synoniem zijn van ‘wat het daglicht niet mag zien’. De VRT-top werd, weken voor de relatie uitlekte, al ingelicht. Heeft zij toen maatregelen genomen om die radiojournaliste van het politieke nieuws weg te houden, misschien zelfs helemaal van het nieuws en een administratieve functie gegeven? Neen.

 

Tot Koen Meulenaere in Knack de relatie in een satirisch stukje ter sprake bracht. Een stukje journalistieke literatuur, dat steeds zo hilarisch is dat niemand weet wat er nu wel of niet van te geloven. Daarna informeerde Het Nieuwsblad bij de bron en wekte de indruk het verhaal ‘ernstig’ uit te brengen. Minister Dewael nam de vlucht vooruit en verspreidde een officiële verklaring over iets waar eigenlijk niemand zaken mee heeft. Pas toen  greep de VRT in. Greet Op de Beeck is op dit ogenblik geen journaliste meer en zal binnen het grote VRT-huis een andere functie krijgen.


Het zijn haar bazen die zich moeten verantwoorden bij de luisteraars. Niet de minister of de journaliste, die het spel deontologisch correct speelden.

 

Meer achtergrondinformatie over het reilen en zeilen in de perswereld staat elke maand in AN AchterhetNieuws, onafhankelijk magazine over de media.



 
 


14:51 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.