22-08-05

Ik ben ze zat, die callcenters

Ik ben ze zat, die callcenters…

 

Nadat ik al maandenlang ettelijke keren uit mijn zetel gebeld werd, net tijdens een nieuwsuitzending of in het midden van een spannende film, door een voor mij te jonge man of te oude juffrouw met ‘een fantastisch voorstel waar ik zeker interesse in zal hebben’, heeft telefoonoperator Télé2 me nu een brief gestuurd.

 

Ik begrijp zo’n bedrijf niet. Dienstverlening in de telefonie is toch geen amateuristisch wafelenbakgedoe van een jeugdbeweging die het goed bedoelt, maar er net niet in slaagt omdat ze het maar een keertje per jaar kan oefenen?

 

Neen, Télé2 is een wereldspeler met internationale ervaring, de beste verkoopstrainers, de hoogst geschoolde marketingadviseurs, astronomische promotiebudgetten en een hele batterij duurbetaalde topmanagers die allemaal zouden moeten weten hoe het moet. En toch bakken ze er niks van.

 

Ho ja, de omzetcijfers zien er voorlopig goed uit. Om de zoveel weken drinken ze er champagne en de verkoopsploeg danst dan doorheen de kantoren een polonaise, al zingend ‘Olé olé olé, wij werken voor Télé2, voor Télé2, Hoezee!’.

 

Maar het is allemaal zo nep als het kan zijn. De klanten worden binnengesleurd langs de voordeur en ondertussen lopen ze langs de achterdeur weer buiten omdat ze zich geforceerd en getild voelen.

 

Om te beginnen zijn er die telefoontjes. Ze komen mijn strot uit! Niet alleen omdat ik ongevraagd gestoord word, maar vooral omdat ze niet professioneel zijn. Ik hoor zo de verveling uit de stem. Ik hoor dat ze die dag hun lesje al voor de 236ste keer afdreunen. Ze zijn een soort zombie geworden. Ze snappen niet eens meer dat ze met mij praten, want in een onbewaakt moment word ik (jawel, precies zoals ze het op de cursus leerden) met een bevestigende vraag én met naam aangesproken…

 

 “U wil toch ook goedkoper bellen, meneer Willems!”

 

Willems??? Ze gebruiken nog de naam van de vorige klant! Ze lezen hun lesje af van het pc-scherm en ze tikken geruisloos de code van mijn antwoord in.

 

Sinds kort geef ik geen antwoorden meer. Ik begin zelf vragen te stellen. Daar is zo’n computerprogramma natuurlijk niet op voorzien en die jongens en meisjes met hun hoofdtelefoontje en voor de mond gebogen microfoontje, nog minder. (Zouden zij ook met Télé2 bellen, vraag ik me af?)

 

En dan komt die brief op mijn privé-adres. Er staan drie spellingsfouten in mijn familienaam. Ik draai het papier ondersteboven, achterstevoren, ik houd het tegen het licht… maar nergens vind ik het telefoonnummer of het adres van de afzender. Alleen een groot logo van Télé2. En o ja, een commercieel nummer van een callcenter en het nummer van een postbus.

 

Kortom: alles ruikt naar oplichting. En dat is het ook, wanneer ik begin te lezen.

 

“Onlangs besloot u om een tevreden klant te worden van Télé2…”

 

Ik heb dat nooit besloten. Ik ben géén tevreden klant van Télé2, ik ben helemaal géén klant van Télé2! Ik deed nooit een telefonische toezegging, laat staan dat ik een contract ondertekende. Ik zal dus nooit een factuur van Télé2 betalen en mocht ik ooit door hun toedoen hinder ondervinden bij het telefoonbedrijf waar ik al meer dan 30 jaar klant ben, dan zal Télé2 dat zelf mogen oplossen en mijn schade vergoeden. Desnoods sleur ik de directeur-generaal van achter zijn bureau. Het probleem is: waar woont die peetvader?

 

Met een lezersbrief naar de krant kom ik niet verder, want Télé2 is een gouden melkkoe die de noodlijdende media sponsort met bloedrood zwijggeld.

 

Maar een ding is zeker, door een dergelijke maffia-aanpak ben ik absoluut niet meer geïnteresseerd in hun ‘fantastische voordeeltarieven’.

 

En neen, ik heb geen behoefte aan enige uitleg. Het zal toch wel een foutje van het callcenter zijn. Waarom blijven ze na zo’n tientallen ‘foutjes’ per dag dan nog met dat callcenter werken? Waarom valt Télé2 verdomme de mensen lastig met een callcenter? Als hun advertentiecampagne overtuigend genoeg zou zijn, dan zou ik ze wel zelf bellen om te informeren naar hun  ‘fantastische voordeeltarieven’.

 

Beste meneer of mevrouw of alien van Télé2, ík zal u eens een fantastisch voorstel doen waar u ongelooflijk financieel voordeel aan hebt: laat me gerust en bel me nooit meer op. En als u toch een brief schrijft, doe het dan niet anoniem, stop met te slijmen en dat familiaire toffe-jongens-onder-elkaar geleuter, maar wees gewoon beleefd. Bijvoorbeeld door mijn naam zonder fouten te schrijven.

 

Télé2, o wee, o wee…



17:09 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Erg Het is erg dat bedrijven nog steeds zulke praktijken gebruiken om klanten te ronselen. Waarschijnlijk moeten ze het hebben van de minder mondige mensen die makkelijk te overtuigen zijn via de telefoon of bij het zien van zo'n brief zich geen vragen stellen. Schandalig is het dat dit bedrijf geld wil maken op de kap van mensen die het eigenlijk niet verdienen om zo uitgemolken te worden.

Gepost door: Young Crazy Fool | 23-08-05

callcenters leuk verhaal,alleen zou ik wel eens willen weten hoe we er nu vanaf komen van deze telfoontereur praktijken.

Gepost door: richard | 12-10-05

Dhr. Voor mij vallen deze callcenters onder de noemer telefoonterreur. Wil je geen reclame in de brievenbus ,dan doe je de bekende sticker ja/nee op de bus. Het toch deponeren van reclame is dan strafbaar. Maar een sticker op je telefoon dat helpt niet, maar voormij zijn die callcenters nog erger dan reclame via de bus want daar hebben de sportverenigingen nog wat aan. Ik heb wel een goede raad, hou ze zolang mogelijk aan de praat , of vraag ze even geduld te hebben en dan leg je gewoon de horen op tafel en wacht tot ze hebben neer gelegd.

Gepost door: Ad | 18-01-07

De commentaren zijn gesloten.