16-08-05

Beroemd wegens beroemd

Beroemd wegens beroemd

 

Ik houd niet van Bart Peeters. Enerzijds omdat hij door een nep-persconferentie rond Nicole en Hugo de Vlaamse pers, die het toch al zo moeilijk heeft met haar geloofwaardigheid, heel bewust een blaas in de nek draaide, anderzijds vanwege zijn hyperkinetisch en geforceerd gedoe. Maar ik ontken niet dat hij een doorgewinterde televisievakman is.

 

Ik houd niet van de liedjes van Will Tura, maar wel van zijn innemende persoonlijkheid en de enorme kracht die achter zijn schijnbare rust borrelt zoals in de krater van een vulkaan.

 

Ik houd wel van Mark Uytterhoeven omdat hij een onvoorspelbaar natuurtalent is én een stadsgenoot, omdat ik de beste herinneringen heb aan zijn zieke tante en oneindig veel respect voor de geweldige kennis van wijlen zijn grootvader.

 

Ik houd ook van gebakken spek en prinsessenboontjes met zure sjalottensaus omdat het in alle eenvoud zo verdomd lekker is.

 

Dat is allevier erg persoonlijk en subjectief natuurlijk.

 

Ik wil eigenlijk zeggen, dat je niet van alles of iedereen hoeft te houden, maar dat je wel kan erkennen dat sommige mensen en dingen een grote intrinsieke waarde hebben, waarvoor anderen er dan weer wel van houden.

 

De laatste tijd zie ik op mijn tv-scherm echter meer en meer zogenaamde BV’s opduiken die van nergens komen, nooit iets gepresteerd hebben, niets betekenen, geen enkele verdienste op hun palmares hebben, maar om God-weet-welke-reden in alle mogelijke programma’s worden gedropt tot op de duur iedereen hun gezicht herkent en hun naam herinnert.

 

Na een tijdje beginnen de ‘boekskes’ erover te schrijven, ze zijn dan BV en worden nog meer gevraagd omdat ze... BV zijn!

 

Neem nu een zekere madam Pascale Platel. Ze ziet er niet uit, heeft geen controle over haar gebaren en bewegingen, praat met een platte Gentse tongval, schijnt ergens in Oost-Vlaanderen actrice te zijn bij een of andere amateurvereniging, zwetst er inhoudsloos op los, maar zit wel elke dag in De Laatste Show of in Zomer 2005.

 

Dan is er ook de Hollander, met zo’n vettig haar dat je er kan ‘patat’ in bakken en een koppel verzopen ogen, die de hele tijd met zijn hoofd schudt en wat Amsterdams wauwelt. De man heet naar het schijnt Rick De Leeuw. Waar komt hij vandaan? Wat deed of doet hij? En vooral, wat doet hij op mijn scherm?

 

Een tijdje geleden zagen we plots het grote licht... Neen, ‘t was het kale hoofd van Axl Peleman, iemand die op een gitaar speelt en het vertikt om een beetje fatsoenlijker te praten dan het platste Antwerps uit Hoboken. Je kan de knop niet indrukken of hij is erbij. De Laatste Show, Vlaanderen Vakantieland, Zomer 2005, noem maar op! Opgestaan uit het lege niets en ondertussen zo beroemd geworden, dat iniemand meteen op z’n naam kan komen.

 

Is er dan in heel Vlaanderen niemand te vinden die een beetje correct Nederlands praat, die de beleefdheid heeft zich netjes te kleden en te laten kappen, die bij voorkeur ook nog opgeleid is om datgene te doen waarvoor hij gevraagd wordt en zich dan wijselijk tot dat beperkt?

 

Neen, niet iedereen die op tv verschijnt, hoeft een ideale schoonzoon te zijn. Maar Luc Appermont of Herman Van Molle zijn tenminste professioneel. En elk op zijn manier een kwalitatief rustpunt in het oerwoud van omhoog geblazen luchtbellen die niets kunnen, maar het zo graag zouden willen.

21:33 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

BV Nog niet zo lang geleden zag ik een heruitzending van een meerdelige documentaire (gepresenteerd door een grappige John Cleese) getiteld "The human face". Eén van de eindconclusies was ongeveer dat wat ik hier nu lees: in vroegere dagen werden portretten gemaakt van mensen die iets te betekenen hadden (schrijvers, politici, componisten...). Ergo, wiens portret men zag, had iets gepresteerd en stelde iets voor. Ergo, laat uw portret maken (of anders gezegd: kom in de media) want dan betekent ge iets. Dit uiterlijk kenmerk werd dus uiteindelijk het doel op zich; er werden portretten gemaakt wegens 'de uitstraling'.
Waar vroeger een prestatie de aanleiding was tot de afbeelding, wordt nu een afbeelding de aanleiding tot een 'prestatie', in dit laatste geval meestal het debiteren van onzin voor de microfoon, het lallen van een 'lied' of het ultieme doel: een talk-show hebben.
Me dunkt dat we ons gelukkig mogen prijzen dat de TV-toestellen van tegenwoordig een groot aantal mogelijkheden hebben, waaronder de 'uit'-knop.

Gepost door: Johan Akkermans | 17-08-05

De commentaren zijn gesloten.