04-08-05

Ze zoeken het toch zelf!

Ze zoeken het toch zelf!

 

Het gaat slecht in de horeca. Café’s staan op de zwarte lijst van de kredietverstrekkers, klasse-restaurants kunnen de hoge kosten niet meer aan, brasseries stellen vast dat hun klanten steeds minder drinken en nog minder komen eten.

 

Ze klagen. En niet onterecht. Het gaat inderdaad niet schitterend in de sector.

Verwondert het je? Even wat ervaringen van de voorbije twee maanden op een rijtje:

 

- In een Antwerps keldercafé krijg ik een warme Duvel of een cola zonder prik ‘toegeworpen’. De koffie is er lauw en kost 2 euro. Zonder caféine is hij zelfs nog duurder.

 

- In een Argentijns restaurant nabij de Antwerpse Grote Markt bestelt een kennis van me een zalmschotel met puree. Ze krijgt er frietjes bij en herinnert dus aan de puree, omdat ze die frietjes niet kan eten vanwege een maagring.. Antwoord van de kelner: ‘Och ja, ‘k heb me vergist. Maar eet die frietjes dan maar op!’. Als de dame antwoordt dat die niet door haar maagring gaan, wordt ze afgesnauwd met ‘Mijn andere klanten zijn niet zo ambetant zenne, madam!’.

 

- In de late namiddag van een mooie zomerdag zet ik me op een terras, op de hoek van de Antwerpse Frankrijklei en de Teniersplaats. Het is er niet overmatig druk en het personeel (3) houdt zich bezig met bestekken te sorteren. Na exact 23 minuten stap ik op en ga op zoek naar een terras waar men mij wél wil bedienen. Of heb ik misschien een lijfgeur?

 

- In een gekend eethuis in Sint-Amands-aan-de-Schelde bestel ik een kopje koffie. Het potje melk is voor de zoveelste keer bijgevuld, en de vorige druppels zitten tegen de rand vastgekoekt. Wanneer werd dat nog eens afgewassen?

 

- In trendy brasseries, overal in het land, word ik door het personeel eerst gemonsterd naar merkkleding, hoeveelheid haargel en automerk om te zien of ik wel pas bij de snobcliënteel die ze er beogen.

 

- In een etablissement op de Mechelse Wollemarkt loopt een jobstudentje rond die, na spastische bewegingen en wat luchttekeningen van mijn kant, afgeslenterd komt en vraagt of ik iets nodig heb… Neen, ik heb niks nodig, ik doe altijd zo hyperkinetisch!

Er ontspint zich volgend gesprek:

-         Wat is vandaag de dagsoep asjeblief?

-         Da kan ekik ni zegge.

-         Zo’n moeilijk woord om uit te spreken, jongen?

-         Neen, mor ‘k weet het ni

-         Misschien kan je ’t even in de keuken gaan vragen?….

-         Ja, da zou’k kunne doon.

-         En wil je dat dan ook doen? NU?!

-         Heu, ja, ja….

Verdomme, zo’n jongen moet dat niet in de keuken gaan vragen, die moet dat wéten van voor zijn dienst begint! Ik ben toch niet de enige klant die ernaar vraagt? Krijgt dat personeel dan geen visie mee van de baas? Of heeft die er zelf ook geen?

 

- In datzelfde etablissement mogen honden binnen. Fijn voor dierenliefhebbers. Een oud dametje heeft haar troeteldier naast haar op de bank gezet en geeft het voortdurend hapjes uit haar bord. Het beest kwijlt naar meer. Wie of wat heeft er voor mij op mijn plaats zitten kwijlen?

 

- Terwijl ik er zo over nadenk, loopt er plots een kat door het restaurant en springt op mijn tafel. Hygiënisch? ‘k Heb nog liever een traditionele vlieg in mijn soep. Daar kan je tenminste versleten grapjes over maken.

 

- Uiteindelijk blijkt dat de dagsoep ‘tomatensoep met balletjes’ is. Als ik de eerste lepel proef, weet ik het: Unox!

 

- Van een medewerkster hoor ik vertellen dat ze er met haar hele gezin om 21 uur een menuutje bestelde, maar het nagerecht bleef uit. Toen ze er na lang wachten naar vroeg, bleek dat niet meer te kunnen: om 22 uur gaat de keuken dicht! En buiten de gediplomeerde kok is er dus blijkbaar niemand in staat om een bolletje roomijs uit te scheppen in een glas.

 

- In een ander etablissement, ook in Mechelen, waar de vijvervissers en kaarters jarenlang de kassa spijzigden, werd het interieur veranderd. Toen een klant kloeg over de ongemakkelijke stoelen, hoorde hij: “Da’s zo bedoeld. Anders blijven ze hier kaarten en te lang zitten met één pintje”. Toen een gezin van vijf personen er vier maaltijden bestelde en een bordje frieten met ketchup vroeg voor de kleinste, was de reactie: “Voor zoiets gaat ge maar naar de McDonalds!”

 

- En als je met vier personen aan dezelfde tafel zit, vraag dan nergens een opgesplitste rekening, want “de computer kan dat niet”.

 

- Een feestzaal in Bonheiden maakt voor een communiefeest kindonvriendelijke gerechten die walmen van de look. Dus gaan die klein gasten maar, volgepropt met stukken brood, buiten spelen. Tot de grote hond van de uitbater opdaagt. Die bijt los de ballen kapot en jaagt de kids wenend terug binnen. Als een moeder daarover haar beklag maakt, heeft ze ‘geen hart voor dieren’!

 

Er zijn gelukkig nog enkele plaatsen waar ik graag kom, waar figuurlijk de rode loper uitligt, waar ik nog ‘een klant ben’, waar men na twee bezoeken onthoudt dat ik geen slagroom bij de koffie hoef, en me spontaan een tweede chocolaatje in de plaats geeft.

Maar op zoveel andere plaatsen laten ze me merken dat ze alleen mijn geld willen en het te veel vinden mij ervoor te bedienen.

Ze kennen verdorie hun stiel niet, hebben geen gedrevenheid, geen commerciële visie, geen klantgerichtheid, zijn zelfs onbeschoft en als alles toch een beetje in orde is, dan ontbreekt nog altijd de glimlach.

 

’t Gaat effectief niet goed in de horeca. Maar geef toe, ze zoeken het toch zelf?

 






09:32 Gepost door Luc van Balberghe | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

horeca in Vlaanderen De vlaamse "je m'en fous" houding die u in de horeca hebt beleefd, typeert jammer genoeg niet alleen de vlaamse horeca

Gepost door: Hans De Lille | 04-08-05

Inderdaad en helaas niet alleen in de horeca.

Gepost door: Kees | 09-08-05

De commentaren zijn gesloten.